สารบัญ

ปณพลตื่นมาแต่เช้าตามปกติหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยร่างสูง ๆ เดินแกมวิ่งลง

บันไดเวียนโค้งสวยของบ้านหลังมหึมา ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบเห็นร่างสูงที่

นอนคุดคู้อยู่ที่โซฟา ..หน้าคมขมวดคิ้วมุ่นก่อนยิ้มนิด ๆนี่แสดงว่านายครีสนอนที่นี่ตั้งแต่

เมื่อคืนสินะ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มก็อดพิจารณาใบหน้าขาวที่เคราเริ่มขึ้นเขียวซึ่ง

กำลังนอนหลับอย่างมีความสุขนั่น ..มันช่างเป็นคนกินง่ายนอนง่ายไปซะทุกอย่างจริง ๆ


เขาอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมไอ้หมอนี่ถึงผิดไปจากเถือกเถาเหล่ากอได้ขนาดนี้

ตระกูลเขาก็ไม่เคยได้ข่าวว่าใครเป็นเพลบอยล์สักคน ร่างสูงที่หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นเริ่มก้าว

เดินรีบเร่งเพื่อจะรีบไปทำธุระที่ตั้งใจไว้เมื่อคืน


ชายหนุ่มขับรถออกจากบ้านทั้งคิดมาตลอดทางว่าถ้าเจอเธอคนนั้นเขาจะพูด

อย่างไร อดคิดไม่ได้ว่าถ้าตัวเองมีน้องสาวแล้วถูกกระทำแบบนี้บ้างคงแทบคลั่ง หน้าคม

เริ่มมีแวววิตกกังวล และกว่าจะมาถึงที่พักเธอที่ได้เขาก็ถอนใจไม่รู้กี่ครั้ง....เมื่อมาถึง

ที่หมาย ปณพลก็ต้องยืนนิ่งอยู่นานกว่าจะตัดใจกดออดหน้าประตู เขารอด้วยความ

กระวนกระวายผิดไปจากนิสัยที่เคยนิ่งสงบของตัวเอง



หญิงสาวคนหนึ่งเปิดประตูนิดเดียวก่อนจะเยี่ยมหน้าออกมาถามเขาท่าทางสงสัย

“ขอโทษค่ะ คุณมาหาใครหรือคะ”


“ผมเป็นทนายของบริษัทคิงสตัน คุณเป็นนักศึกษาทุนใช่หรือเปล่า”


หญิงสาวเบิกตาโตก่อนหัวเราะจนตาหยี เมื่อได้ยินเสียงห้าวแต่นุ่มนวลนั้นพูดภาษาไทย

ชัดแจ๋ว เธอพยักหน้ารับหงึกหงักแล้วพูดรัวเร็ว


“ค่ะ เชิญข้างในก่อนดีกว่า คุณมาเช้าจังนะคะ พอดีตอนนี้เหลือดิฉันแค่คนเดียว ยายไอ

ไปออกกำลังกาย ส่วนยายพลอยไปโบสถ์แต่เช้า”


ชายหนุ่มเดินตามเธอเข้าไปในห้องก่อนหันรีหันขวางเพราะไม่รู้จะนั่งตรงไหน จนเธอ

หันมาเห็นแล้วมองเขางง ๆ


“คุณต้องการอะไรหรือค่ะ”

“คือ ผมจะนั่งตรงไหน”


เขาพูดเสียงคล้ายไม่มั่นใจจนเธอชี้หมับที่เบาะกลมเล็ก ๆ นั่นแหละเขาถึงกับทำหน้า

แปลก ๆ แต่ก็ยอมนั่งลงหลังจากเอาเบาะมาเรียงกันถึง สามอันก่อนจะบ่นเบา ๆ

“พวกคุณน่าจะมีชุดรับแขกสักชุด ทำไมขาดเหลืออะไรไม่ติดต่อผ่านเจ้าหน้าที่”

“โอ้ยเราอยู่กันได้ค่ะ แค่นี้ก็หรูจะตายแล้ว อพาตเม้นท์ที่เช่าให้เราอยู่ก็แสนแพง เราจะ

กล้าเรียกร้องอะไรอีก”


อุษาพูดน้ำเสียงรื่นเริง ก่อนจะกุลีกุจอไปหาน้ำมาให้เขาดื่ม ชายหนุ่มกวาดสายตาไปทั่ว

ห้องเหมือนประเมินสภาพความเป็นอยู่ ห้องก็จัดเรียบร้อยดีแต่อุปกรณ์เครื่องใช้น้อย

เกินไปจนต้องน่าจะหาเพิ่มให้ พอหญิงสาวกลับมาเขาก็ยิงคำถามทันที


“พวกคุณเรียนเป็นอย่างไรบ้าง ความเป็นอยู่ดีมั้ย เดินทางไปมหาลัยยังไง แล้วอาหาร

การกิน...” เขายังพูดร่ายยาวไม่ทันจบหญิงสาวก็แทรกขึ้นมาเสียงใสหน้าบ๊องแบ๊ว


“คุณทนายค่ะ ษาว่าคุณน่าจะทำแบบสอบถามมาให้เช็คดีกว่า ถามแบบนี้ใครจะตอบ

ทัน”


ชายหนุ่มถึงกับสะอึกพลางมองเธอนิ่งด้วยดวงตาดุ ๆ เหมือนปรามการพูดเล่นของเธอ

แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับทำท่าไม่รู้ไม่ชี้เสียอีก หนำซ้ำยังยิ้มหน้าระรื่นให้เขาจนชัก

โมโห


“คุณอุษาใช่มั้ยถ้าผมดูรูปแล้วจำไม่ผิด ผมไม่ใช่เพื่อนเล่นของคุณ ที่ผมถามเพราะหน้าที่

ถ้าตอบไม่ทันก็ถามมา ที-ละ-ข้อ” ชายหนุ่มบอกเน้นหนักทีละคำ

“ค่ะ”


ปณพลถึงกับกัดฟันแน่นเมื่อได้ยินเธอตอบสั้น ๆ .. ผู้หญิงคนนี้ช่างก่อกวนอารมณ์เขาได้

แต่เช้า ขนาดเขาที่ว่าใจเย็นแล้วเธอยังกวนโมโหได้ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะ

เหตุใดอาจเพราะท่าทางเธอที่ดูเหมือนไม่กลัวเขาสักนิด ชายหนุ่มพยายามทำใจให้เย็น

กว่าปกติก่อนจะถามเธอเสียงดุ


“เจ้าหน้าที่โอนเงินเข้าบัญชีพวกคุณแล้วรึยัง”

“เรียบร้อยตั้งนานแล้วค่ะ...เอ..เมื่อครู่คุณบอกว่าเป็นทนาย...คุณมีชื่อให้เรียกหรือเปล่า

ค่ะหรือจะให้ษาเรียกคุณว่าคุณทนายตลอด”

“คุณพูดมากอย่างนี้เสมอรึไง”


ชายหนุ่มถามเสียงห้วนเพราะชักรำคาญเธอขึ้นมา ปกติตัวเองก็ไม่เคยมานั่งตอบคำถาม

ใคร เพราะความเคยชินที่จะเป็นฝ่ายถามมากกว่า แต่อยู่ ๆ ต้องมานั่งให้เด็กนี่ซักเขาก็ชัก

ไม่พอใจ ....แต่นอกจากเธอทำท่าเหมือนไม่เข้าใจว่าถูกเขาตำหนิ ยังมีหน้ามีถามซ้ำเสียนี่


“คุณชื่ออะไรคะ”

“ปณพล”

ชายหนุ่มกระชากเสียงห้วน ร่างสูงเริ่มขยับยุกยิกเพราะชักหงุดหงิดขึ้นมาเรื่อยๆ


“มีชื่อสั้น ๆมั้ยคะ”


แล้วเขาก็แทบตบะแตกเมื่อเธอยิงคำถามเข้ามาอีก ชายหนุ่มสูดหายใจจนลึกก่อนจะปล่อย

ออกมาทั้งเตือนตัวเองว่าให้ใจเย็น ๆ กว่าจะตอบเธอทั้งกัดฟันแน่น


“หัดพูดให้น้อยลง คุณจะน่ารักกว่านี้เยอะ”

“ขอบคุณค่ะ”


หญิงสาวกล่าวขอบคุณเขาไปก็เห็นดวงตาดำจัดเปล่งแสงวาบจนคล้ายจะเจือสีน้ำเงิน

ขึ้นมา เธอมองเขาแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ผู้ชายคนนี้แปลก ..ท่าทางสงบนิ่งจนเย็นนั้นเหมือนมี

ความร้อนแฝงอยู่ข้างใน มันน่าค้นหาน้อยอยู่หรือ ยิ่งรู้ว่าตัวเองสามารถทำให้เขา

หงุดหงิดได้เธอก็ยิ่งมีความสุข เธอรู้..ว่าเขาเป็นคนหน้าตาดีมาก ๆ คนหนึ่งเพราะรูปหน้า

รวม ๆ ของเขาที่สวยจนเกินชาย แต่พอแยกดูตั้งแต่ คิ้วเข้มที่ทอดยาวเหนือหน้าผากกว้าง

รับกับดวงตาคมดุซึ่งน่าจะเหมาะสำหรับเอาไว้ข่มขู่คู่คดีความ รวมทั้งจมูกโด่งจนขึ้นสัน

สวยเหนือริมฝีปากแดงจัดนั่นยิ่งน่ามอง ใครจะว่าเธอบ้าก็ช่างที่มานั่งสำรวจผู้ชายแบบนี้

ก็ใช้ใครให้เขาน่ามองทำไม


ปณพลร่ำ ๆ จะซัดยายนี่สักตุ๊บ ผู้หญิงบ้า..อยู่ ๆ ก็มานั่งมองหน้าเขาแล้วก็

ยิ้มเอา ๆ ชายหนุ่มแทบหมดความอดทน ที่สุดเขาก็ตบโต๊ะดังปังจนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก

มองหน้าเขาเหรอหรา


“ดูเสร็จแล้วใช่มั้ย คุณนี่นอกจากจะต้องเรียนหนังสือเพิ่ม ผมว่าเราน่าจะมีคอร์สหัด

มารยาทให้คุณด้วย”เขาตั้งใจพูดกระแทกเธอเชียวหละ


“เหรอค่ะ น่าจะดีเหมือนกัน พอดีษาเป็นเด็กบ้านนอกนะคะไม่ค่อยรู้เรื่องมายาทสังคม

ตกลงคุณจะให้ษาเรียกว่าคุณปณพลตลอดใช่หรือเปล่าค่ะ”


“ใช่ เรียกแบบนั้นแหละ...พวกคุณยังเด็กไม่ต้องมาตีเสมอ ....”เขากระแทกเสียงดุ

“ก็ได้ค่ะ”


ชายหนุ่มถึงกับถอนใจยาว เมื่อได้ยินเธอรับคำหน้าตาสดชื่นเสียงั้นสงสัยถ้าคุยกับยายนี่

วันนี้เขาคงไม่ได้เรื่อง เขาไม่เข้าใจจนนิดเดียวว่าตอนนี้เขาพูดอะไรแล้วทำให้เธอไม่

เข้าใจตรงไหน จะว่าเธอโง่ก็ไม่น่าใช่ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่น่าสอบชิงทุนหฤโหดนี้

เข้ามาได้ ยกเว้นแต่เธอจะแกล้งโง่ เพราะเขาเห็นตากลมโตนั่นเต้นวับ ๆ ทีเดียว


“ถ้าพวกคุณไม่มีปัญหาผมก็ขอตัวกลับ...วันหลังคงได้เจอครบทุกคน”


หญิงสาวท้วงเสียงดังเมื่อเห็นเขาตัดบทหน้าตาเฉย พร้อมร่างสูง ๆที่ลุกขึ้นทันควัน


“อ้าวคุณจะไม่รอยายไอกับกับพลอยก่อนหรือคะ


“ไม่จำเป็น ถ้าคุยกับคุณนาน ๆ ผมกลัวจะเป็นเรื่องมากกว่านี้ ผมไปหละ”


ปณพลเดินลิ่วออกจากห้องทันทีแต่ไม่วายเธอยังตะโกนตามหลังมาอีกจนได้


“วันหลังพบกันใหม่นะคะคุณทนายขี้เก๊ก”


ร่างสูงหยุดชะงักก่อนจะหันขวับกลับมา เขาเห็นเธอยืนยิ้มก่อนจะส่งจูบให้เขา

แล้วปิดประตูทันที ชายหนุ่มถึงกับกัดกรามแน่นเพราะความโกรธจัด นี่เธอเห็นเขาเป็น

อะไรเขากลายเป็นเพื่อนเล่นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างสูงหันรีหันขวางก่อนจะกระแทก

เท้าจากไปเพราะความเดือดดาล




คีตภัทธซึ่งเพิ่งตื่นและนั่งดื่มกาแฟด้วยความสดชื่นต้องทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นญาติ

หนุ่มเดินโครม ๆ เข้ามาทั้งหน้าตาบูดบึ้ง เขาอดมองด้วยความสงสัยไม่ได้ว่า คนใจเย็น

แบบปณพลก็อารมณ์เสียเป็นด้วยหรืออย่างไร ชายหนุ่มถามยิ้ม ๆ เมื่อฝ่ายนั้นกระแทก

ร่างลงนั่งแล้วทำหน้าเหมือนโกรธใครมาสักสิบชาติ


“เป็นอะไรพอล วันนี้อารมณ์เสียแต่เช้า....นี่เราถามจริงนายโกรธคนเป็นด้วยหรือไง”

“เป็นสิ ผู้หญิงบ้า...กวนฉิบ...”

คีตภัทธได้ยินอีกฝ่ายบ่นพึมพำ เขาก็ถามเสียงรื่นเริง

“ นายไปเจอลูกความมาหรือไง แล้วเธอพูดไม่รู้เรื่องหรือพอล”


“ไม่ใช่ลูกความ เราไปหาเด็กพวกนั้นมา เรื่องที่พูดกับนายไว้เมื่อคืนนั่นแหละ แต่เราไป

เจอแค่คนเดียว ไม่ใช่คู่กรณีของนายหรอกนะ เจออีกคน...นายรู้มั้ยครีส ยายนี่มันซักชั้น

ยังกับเป็นทนายเสียเอง พูดมากก็เท่านั้น แถมกวนประสาทไม่เลิก”


คีตภัทธถึงกับยิ้มกว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มบ่นให้ฟังยืดยาว เขาอยากรู้จริงว่าเธอที่อีกฝ่าย

พูดถึง เป็นแบบไหนถึงยั่วไอ้หมอนี่ให้อารมณ์เสียได้


“สวยมั้ยพอล ยายอะไรที่นายว่านี่” คีตภัทธถามยิ้มกริ่ม

“ทะลึ่งมากกว่า เป็นเด็กที่ทะลึ่งไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่” ชายหนุ่มนึกถึงหน้าบ๊องแบ๊ว

นั้นแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกจนต้องกัดฟันแน่น

“มีด้วยเหรอผู้หญิงที่ทะลึ่งน่ะ เราไม่เคยเห็น....นี่ตกลงนายพูดถึงผู้หญิงหรือเด็กผู้ชาย”

“ผู้หญิงโว้ย...ผู้หญิงทะลึ่ง ...หน้าทะเล้น..กวนมือกวนตีนเป็นบ้า”


คีตภัทธหัวเราะก๊ากออกมาเมื่อเห็นปณพลออกอาการคล้ายคนสติแตก


“ตกลงตอนนี้นายก็คงเข้าใจเราแล้วใช่มั้ยพอล ที่เราเห็นยายขี้แยนั้นกวนอารมณ์ เพราะ

แบบนี้แหละเราถึงไม่อยากไปเห็นเธอ เห็นแล้วมันพาลให้หงุดหงิดอยากจะทุบสักตุ๊บ

คนอะไรพูดไม่รู้เรื่อง ...ดีที่นายเป็นแบบนี้บ้างจะได้เข้าใจเรามั่ง”


“เค้าไม่เหมือนกันครีส คุณพลอยน่ะน่าสงสารแต่ยายนี่มันน่าตบ”


“พอล...นายอาจจะเห็นยายพลอยน่าสงสารแต่ชั้นเห็นต่างกับนายว่ะ เอาเป็นว่าเลิกคุย

เรื่องพวกนี้ไปก่อน ชั้นไม่อยากอารมณ์บูดแต่เช้า ....วันนี้นายจะทำอะไรอีก”


“คิดว่าจะไปคุยกับคู่กรณีเก่าของนายถ้าเราว่างนะ แต่ต้องถามคุณอาก่อนว่ามีธุระอะไร

กับเราหรือเปล่า นี่ครีสนายน่าจะมาช่วยแบ่งเบางานมั่ง แค่ทุกวันนี้เรากับคุณอาก็แทบ

จะทำไม่ไหวแล้ว นายไม่สงสารพี่นายบ้างหรือไง เค้าทำงานงก ๆ แต่นายดันหาแต่เรื่อง

มาเพิ่มให้เค้าอีก”


พอเริ่มพูดเรื่องงาน ชายหนุ่มก็กลับเป็นคนเก่าอีกครั้ง หน้าบูดบึ้งเมื่อครู่กลายเป็นจริงจัง

จนคีตภัทธทำท่าเซ็ง


“อ้าว อยู่ ๆ มาเทศน์กันอีก....นี่จะบอกให้ เราก็มีสามัญสำนึกนะโว้ย ไม่ใช่เอาแต่เที่ยว

ความจริงถึงนายจะไม่บอก เราก็คิดเป็น...วันจันทร์ว่าจะไปดูงานเหมือนกัน ไม่รู้คุณ

คิงสตันจะให้ทำอะไร”


“ไปเลยไม่ต้องรอ ตำแหน่งนายค้างเติ่งมาเป็นชาติแล้ว...แต่สงสัยวันจันทร์เราจะหยุด

งาน คงจะดีมั้ง” ปณพลยิ้มนิด ๆ อารมณ์ชักดีขึ้นมาบ้างเมื่อได้ยินหนุ่มเพลล์บอยพูด


“หยุดทำไม” ชายหนุ่มถามงง ๆ


“ก็วันนั้นสงสัยฝนจะตก แผ่นดินจะไหว หรือภูเขาไฟอาจจะระเบิดเพราะนายครีสไป

ทำงาน นะสิ ” เขาหัวเราะเสียงดังในขณะที่คีตภัทธมองตาขุ่น


“ทำพูดดีไป เราก็ทำงานเป็นนะพอล เพียงแต่ไม่อยากทำ แต่พอดีช่วงนี้เบื่อ ๆ ขึ้นมา

นิดหน่อยก็อยากไปดูบ้าง แต่ไม่รู้จะทนพี่ชายจอมโหดได้ขนาดไหน.....เราถามจริง

นายเบื่อเค้าบ้างหรือเปล่าหรือว่าชินแล้ว”


ปณพลยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงคนเป็นอา ก่อนจะสาธยายให้อีกฝ่ายฟัง


“นายต้องลองไปดูเอง เราไม่อยากพูด บอกได้แต่ว่าเวลาเราทำงานกับอาคิงน่ะสนุกอย่า

บอกใคร ขนาดทนายที่อยู่ระดับแนวหน้ายังถูกเค้าต้อนจนติดมุมมาแล้วไม่รู้กี่ราย ถ้า

เป็นไปได้นายน่าจะอยู่ใกล้ ๆ ท่านจะได้เรียนงาน”


“สงสัยนั่นคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราจะทำ ....แล้วนี่คุณคิงสตันไปไหนหรือว่ายังไม่ตื่น”


“ออกไปแต่เช้าแล้วนายพูดเหมือนไม่รู้นิสัยเค้า วันหยุดแบบนี้นายก็น่าจะรู้เค้าไปทำ

อะไร” ชายหนุ่มเอ่ยยิ้ม ๆ ออกมาในขณะที่คีตภัทธทำท่ากลอกตาไปมา

“นี่ก็อีก...คุณคิงสตันนี่ชอบเล่นอะไรแผลง ๆ จ้างเราก็ไม่เล่นหรอกไอ้กีฬาประเภทนี้”

...............................................................

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.