ปฐมบทแห่งมณีนพรัตน์  ตอน ผลไม้ทิพย์ ดลันพร กับ พฤกษ์พลทัต

            บริเวณกลางป่าแห่งหนึ่งยามราตรี ภายใต้ความมืด แทนสายตาของสิกายาสที่มองเห็นได้ในที่มืดภาพในโทนสีแดงเผยให้เห็นร่องรอยการต่อสู้ ศพของทหารและม้าตายเกลื่อน มัสกีระสัตว์ประหลาดร่างใหญ่ยืนตวัดหนวดยาวพร้อมกับแกว่งหางไปมา  บนพื้นเบื้องหน้ามีนกกางเขนน้อยซึ่งปีกของมันเปียกไปด้วยเมือกใส คงมาจากปากของมัสกีระที่งับเข้าไป ทำให้ไม่สามารถขยับปีกบินหนีได้เลย

            “เจ้าเอ่ยถึงนามข้า และจะส่งข่าวให้ใคร… เจ้ากางเขนน้อย” สิกายาสถาม

            ไม่มีเสียงตอบจากกางเขนน้อย หาใช่หวาดกลัวแต่กลับจ้องมองเข้าไปในแววตาสีแดงนั้น นี่คงจะเป็นจอมมาสิกายาสกระมัง ผู้พ่ายแพ้แก่แสงอาคีรา หึหึ...ฑุลิกายิ้มเยาะในใจ

            “เจ้าคงตกใจกลัว.... ไม่เป็นไร ข้าไม่ทำอะไรเจ้า” สิกายาส พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบธรรมดา

ฑุลิกาพยายามจะขยับปีก สิกายาสจึงหันไปบอกมัสกีระ

“ทำความสะอาดให้สกุณานี้ที... สงสัยคงไม่ชอบที่ขนเปียกแบบนี้”

            สิ้นคำสั่งมัสกีระ ก็ใช้ลิ้นเลียไปยังเจ้ากางเขนน้อย ฑุลิการู้สึกขยะแขยงแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ปล่อยให้มัสกีระเลียจนเมือกที่เกาะอยู่บนตัวมันหมดไป ฑุลิกาเริ่มขยับปีก แต่ยังไม่สามารถบินได้

            “ปีกเจ้ายังไม่แห้ง.....เห็นมั๊ย ว่าข้าไม่ทำอะไรเจ้า แค่อยากรู้ว่าเจ้าเอ่ยถึงข้าได้อย่างไร เรารู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่หรือ”

ฑุลิกามองไปยังดวงตาสีแดงคู่นั้น รำพันอยู่ในใจว่าพวกมันคิดจะทำอะไรนะ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ช่างเถอะ นี่เป็นโอกาสที่เราจะหนีแล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้น มันจึงสลัดปีกอีกครั้ง ก่อนจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรีนั้น

“นายท่าน” มัสกีระหันไปหาสิกายาสด้วยความสงสัยที่ปล่อยให้นกกางเขนน้อยหนีไป แต่จอมมารกับหัวเราะอยู่ในลำคอ

หึหึ...

สิกายาสมองนกกางเขนน้อยบินจากไป จากนั้นจอมมารก็ปล่อยแมลงปีกแข็งของมันให้ตามไป แมลงปีกแข็งจำนวนมากถูกปล่อยให้บินตามฑุลิกาอยู่ห่างๆ ดวงตาสีแดงจำนวนมากล่องลอยอยู่ในอากาศ โดยที่เจ้านกกางเขนน้อยไม่รู้ตัวเลยว่ามีอะไรตามมันมา มันคิดอยู่อย่างเดียวว่าต้องรีบบินจากไปให้เร็วที่สุดเท่านั้น

.................................................

ภายในป่าอีกด้านหนึ่งในคืนเดียวกันนั้น คาชิต อาราชัด และเหล่าทหารที่หนีออกมา กำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ในป่านั้น ทหารที่อยู่เวรก็ได้ยินเสียงม้ากำลังวิ่งเข้ามา จึงได้ปลุกทุกคนให้ตื่น

คาชิตและอาราชัดตื่นขึ้นมาก็คว้าดาบไว้ในกำมือ เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้

เสียงม้าวิ่งเข้ามาในบริเวณ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียก ทำให้รู้ว่าเป็นทหารฝ่ายเดียวกัน

“ท่านคาชิต....” เสียงเรียกในขณะที่ทหารนายนั้นกระโดดลงจากม้า ก่อนจะวิ่งเข้ามาหาคาชิต

“กองกำลังปีศาจ....มัน.....” ทหารที่มาบอกเล่าไปหอบหายใจไปเพราะความเหนื่อย

“หายใจให้ทันก่อนแล้วค่อยเล่า... รุมเบ” คาชิตบอก

ทหารนายนั้นหยุดหายใจครู่หนึ่งก่อนจะเล่าต่อ

“ทหารปีศาจในตาสีเขียว”

อาราชัดหูผึ่งทันที

“เจ้าว่าไงนะ” อาราชัดถาม

“ทหารปีศาจในตาสีเขียว พวกข้าได้ต่อสู้มัน แต่ทำอะไรพวกมันไม่ได้เลย พวกมันไม่เป็นอะไร ทั้งถูกฟันถูกแทง พวกมันก็ยังสู้กับพวกเราได้อย่างสบาย จนพวกเราอ่อนแรง จึงได้ถอยหนี แต่ความน่ากลัวยังไม่หมดแค่นั้น สัตว์ประหลาดร่างยักษ์ในตาสีแดง มันน่ากลัวกว่าสิ่งใดๆ ไม่รู้มันมาจากไหน คมเขี้ยวของมันเข้าฉีกร่างของพวกเราเป็นชิ้นๆ สยดสยองที่สุดที่ข้าเคยเจอ มันได้ฆ่าทหารเราตายจนหมด....ช่างน่ากลัวจริงๆ”

รุมเบทหารที่หนีรอดมา ได้เล่าอย่างตื่นตระหนก

“เจ้าหนีรอดมาได้คนเดียวอย่างนั้นหรือ” อาราชัดถาม

“ข้าไม่รู้เหมือนกันว่า ข้าหนีรอดมาได้อย่างไร”

“เจ้าไปพักก่อน” คาชิตบอกรุมเบ ก่อนจะหันไปหาอาราชัด “ใช่ที่เจ้าเจอมารึไม่”

“ไม่ผิดเลย อย่างที่รุมเบเล่ามาทุกอย่างไม่ผิดเพี้ยน... แล้วพวกมันออกมาทำไมในป่า” อาราชัดพูดจบแล้วครุ่นคิด

“จะเกี่ยวกับเมื่อสี่ปีก่อนหรือไม่” คาชิตถามขึ้นมา

“เมื่อสี่ปีก่อนหรือ”

“ใช่ เมื่อสี่ปีก่อน ที่ขบวนเสด็จของพระนางสุจิราถูกทำลาย เหตุเกิดในป่าเหมือนกัน จากสภาพที่ข้าไปเห็นด้วยตา และเจ้าสัตว์ร้ายที่เจ้าเจอที่เทวะนคร เหตุใดพวกมันจึงมาทำลายขบวนและฆ่าทหารตายจนหมด และยังเข้ายึดครองเทวะนคร พวกมันมาจากไหน และต้องการอะไร ข้านึกไม่ออกจริงๆ” คาชิตทำสีหน้าคิดหนัก

“พวกมันมาจากไหน และต้องการอะไรกันนะ” อาราชัดหันไปมองคาชิต ทั้งสองค้นหาคำตอบให้กับเรื่องนี้ กับสิ่งที่เจอ

.................................................

            อีกด้านหนึ่ง ในขณะที่เจ้ากางเขนน้อยบินอยู่ในอากาศท่ามกลางแสงดาวที่เต็มท้องฟ้า โดยที่สิกายาสยังคงมองตามมันมาตลอด จากเจ้าแมลงปีกแข็งนั้น

“มันไม่ได้ไปที่ป่านันทวันท์นั่น” สิกายาสพูดออกมา

“มันไปไหนครับ นายท่าน” มัสกีระถาม

“มันมุ่งหน้าไปยังป่าอุสุจวรรณคีรี..... เจ้ากับเหล่าวิหิงสาของข้าจงไปที่นั่น”

“ครับ นายท่าน” มัสกีระก้มคำนับ

ฑุลิกาบินมาค่อนคืนจนเข้าเขตป่าอุสุจวรรณคีรี กางเขนน้อยจึงบินลงไปเกาะกิ่งไม้เพื่อพักเหนื่อย เวลานั้นใกล้รุ่งพอดี ทำให้แมลงปีกแข็งของสิกายาสบินหายไปในความมืดก่อนที่แสงสุริยาจะขึ้นมา

.................................................

รุ่งอรุณภายในป่าอุสุจวรรณคีรี ฑุลิกาตื่นขึ้นมาเมื่อแสงสุริยาสาดส่องเข้าดวงตา

“นี่เราเผลอหลับไปตอนไหนนะ....... รีบไปบอกท่านตาดีกว่า” ว่าแล้วฑุลิกาก็บินไปยังเขตอาศรม

บริเวณเขตอาศรมตอนเช้า ขณะที่แม่ลิงเพวาราเก็บผลไม้ไปให้พระฤๅษีวาสุกฤต ฑุลิกาก็บินเข้ามาทักทาย

“เพวารา... ท่านตาอยู่ไหม”

“ท่านตาอยู่ในถ้ำ” เพวาราหันไปบอกยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อเสียงแหบๆ เพราะความชราก็ดังขึ้น

“มีอะไรหรือฑุลิกา” วาสุกฤตดาบสถามขึ้น ขณะที่เดินออกมาจากถ้ำ

“ท่านตาๆ... ข้ามีเรื่องจะมาบอก ข้าได้เจอกับสิกายาสมา”

“อะไรนะ เจ้าเจอกับจอมมารรึ....เมื่อไหร่”

“เมื่อคืนนี้นอกเมืองเทวะนครใกล้กับแม่น้ำมินดาเจ้าค่ะ”

พระฤๅษี มีสีหน้าที่สงสัยก่อนจะถามต่อ

“แล้วมันเห็นเจ้ารึป่าว”

“ข้าถูกมันจับตัวเจ้าค่ะ แต่ข้าก็หนีพวกมันมาได้”

พระฤๅษีมีสีหน้าตกใจทันที ก่อนจะหันไปบอกเพวารา

“เพวารา เจ้าจงไปบอกสัตว์ป่าทุกตัวให้หนีไปหลบยังหลังเขาอุสุจวรรณคีรี... ไปบอกเดี๋ยวนี้เลย”

เพวารามีท่าทีสงสัย แต่เมื่อเห็นสีหน้าของฤๅษีผู้ชรา มีสีหน้าที่ตกใจ ก็ไม่กล้าถามใดๆ จึงโดดไปยังกิ่งไม้เพื่อไปบอกสัตว์ป่าทุกตัวตามที่พระฤๅษีบอก 

 “มีอะไรหรือเจ้าคะ...ท่านตา” ฑุลิกาถามอย่างสงสัย

“สิกายาสคงไม่ใจดีปล่อยเจ้ามาง่ายๆ หรอก แล้วมันจับตัวเจ้าได้อย่างไร”

“ขณะที่หยุดดูทหารกำลังต่อสู้กับพวกปีศาจในตาสีเขียว ข้าเอ่ยถึงมัน สิกายาส จากนั้นก็ถูกเจ้าสัตว์ประหลาดมัสกีระจับโดยที่ข้าไม่ทันได้ระวังตัว”

“อืม...” พระฤๅษีพยักหน้าเบาๆ

.................................................

แม่ลิงเพวารากระโดดไปตามกิ่งไม้จนออกจากเขตอาศรม ก็เจอสัตว์ป่าที่กำลังออกหากินเบื้องหน้า จึงได้ตะโกนบอกทันที

“ลุงหมูป่า น้าละมั่ง เจ้านกแก้ว ไปบอกสัตว์ทุกตัวให้หนีไปยังหลังเขาทางทิศอุดรนะ” เพวาราบอก

“หนีไปทำไมล่ะ เพวารา” หมูป่าถามอย่างสงสัย

“เจ้ามัสกีระสัตว์ประหลาดแห่งตาละจีมันกำลังจะมายังป่าแห่งนี้นะสิ มันจะฆ่าพวกเราทุกตัวที่อยู่ในป่าแห่งนี้จนหมดสิ้น”

สัตว์ทุกตัวที่ได้ยินต่างหันมามองแม่ลิงเพวารา แต่กลับไม่ได้ตื่นตกใจอะไรเลย

“สัตว์ประหลาดแห่งตาละจีมันจะมาที่นี่อย่างนั้นหรือ” หมูป่าถามด้วยท่าทีเรียบเฉย ไม่ได้รู้สึกตกใจหรือกลัวขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย สัตว์ต่างๆ ก็มองแม่ลิงอย่างสงสัย

“ใช่แล้ว พวกท่านต้องรีบหนี”

“พวกเรามีท่านกันทะนะอยู่นะ จะหนีไปทำไม” หมูป่าพูดขึ้นมา เหล่าสัตว์ป่าต่างก็เห็นพ้องต้องกัน

“ใช่... มีท่านกันทะนะอยู่ เราไม่ต้องกลัวอะไรเลย”

เจ้าม้าหนุ่มกันทะนะ แม่ลิงนึกฉุนกันทะนะขึ้นมาทันที ก่อนจะพูดออกไป

“ก็ตอนนี้ท่านกันทะนะของพวกท่านไม่อยู่ที่นี่นะสิ ข้าถึงต้องรีบมาบอกพวกท่าน” พอเพวาราบอกว่ากันทะนะไม่อยู่เท่านั้นแหละ สัตว์ต่างๆ ถึงได้เริ่มตกใจ

            “แล้วท่านกันทะนะไปไหน......ท่านผู้พิชิตมัสกีระไปไหน...”

            สัตว์ป่าต่างส่งเสียงร้องออกมาเจี๊ยวจ๊าวด้วยความตื่นตระหนก ดูวุ่นวายขึ้นมาทันทีทันใด

            “เอาล่ะ พวกท่านไปหลบยังหลังเขาอุสุจวรรณคีรีก่อน รอให้ท่านกันทะนะกลับมาเพื่อต่อสู้กับมัน”

            สัตว์ต่างๆ จึงได้รีบเดินทาง และบอกต่อๆ กันไป ให้ไปหลบยังหลังเขาอุสุจวรรณคีรี แต่ก็ยังสงสัยอยู่ว่า

            “ผู้พิชิตแห่งอุสุจวรรณคีรีไปไหน?...”

.................................................

 “ป่าที่นี่ค่อยยังชั่ว แต่ตอนกลางคืนก็ยังน่ากลัวที่สุด... จนข้าไม่กล้าขยับตัวไปไหนเลย” กันทะนะเอ่ยขึ้นมา แล้วมองไปรอบๆ ภายในป่าปรสิตพรรณ ทั้งหมดเข้ามาอยู่ยังใจกลางของป่า ซึ่งแตกต่างจากที่ผ่านมา บริเวณนี้ต้นไม้ใหญ่มีไม่ค่อยมาก เหมือนป่าทั่วๆไป แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทำให้บริเวณนี้แห้งไม่เฉอะแฉะ

ขณะที่สิวินทรากำลังเตรียมผลไม้ขึ้นมากินในมื้อเช้า เสียงพญาช้างเผือกก็ดังมาจากด้านหลัง

“สิวินทรา มานี่สิ” พญาเศวตรินเรียก ขณะเดินออกมาจากป่าด้านใน

“พะยะค่ะ” สิวินทราเดินเข้ามาหาพญาเศวตรินที่ส่งผลไม้สีเหลืองขนาดเท่าลูกมะยมให้ สิวินทราเอามือรองรับจากงวงของพญาเศวตริน

“มันจะทำให้พวกเจ้าอิ่มเป็นอาทิตย์เลย เอาไปแบ่งกัน” พญาเศวตรินยิ้ม

“ขอบพระทัยฝ่าบาท....ขอบพระทัยฝ่าบาท” ทั้งหมดพูดออกมาเกือบจะพร้อมๆ กัน ขณะที่สิวินทรา แบ่งให้กับทั้งหมด

 “หวานหอมนะ” การะบูพูดขึ้นมาเมื่อหยิบใส่ปาก แล้วหลับตายิ้มสูดลมเข้าไป

            “ใช่...มันมีกลิ่นหอมนิดๆ” การะเกพูดไปเคี้ยวไป

            “อืม...รสชาติใช้ได้ แต่เสียดายลูกมันเล็กนิดเดียว” กันทะนะพูดขณะที่กลืนลงคอไปโดยไม่ทันได้เคี้ยว

            “เป็นผลทิพย์จากต้นดลันพร....ลูกนิดเดียวนั่นล่ะ....จะทำให้เจ้าไม่รู้สึกหิวหลายวันเลย....กันทะนะ” พญาเศวตรินบอก

            “ดลันพรหรือพะยะค่ะ” สิวินทราเอ่ยถาม

            “ใช่แล้ว ผลไม้ทิพย์แห่งป่าปรสิตพรรณ เจ้าเก็บใส่ย่ามไว้ ต้นอยู่ด้านใน ขนาดต้นมันเท่าๆ กับต้นภารตี แต่จะมีผลสีเหลืองขึ้นเต็ม สิวินทราเจ้าจะต้องเดินทางอีกไกล จำเป็นต้องใช้” พญาเศวตรินบอก

            “พะยะค่ะ” สิวินทราคำนับแล้วเดินเข้าไปในป่า

“ข้าไปช่วยเก็บ” อชิระกระโดดขึ้นขี่หลังของสิวินทรา โดยมีกระรอกน้อยสองตัวกระโดดตาม

            “ข้าไปด้วยสิ เจ้าหนู”

            กันทะนะหันไปมองพารณ ซึ่งยืนนิ่งมองมายังพวกเขา

            “เจ้าจะไปช่วยเขาเก็บไหม” กันทะนะยิ้มให้

            “คะ...ครับ... ไปสิครับ” พารณยิ้มรับ

            “พวกเจ้าทั้งสองไปกับข้า” พญาเศวตรินพูดขึ้นมาขณะที่กันทะนะและพารณกำลังจะเดินไป

            “พะยะค่ะ” กันทะนะและพารณหันมาทางพญาเศวตรินอย่างสงสัย แต่ก็เดินตามพญาช้างเผือกเข้าไปยังอีกด้านหนึ่งของป่า

            ต้นไม้โดยรอบที่นี่ส่วนใหญ่เป็นไม้ต้นเล็กๆ ทำให้แสงแดดส่องลงมายังพื้นล่างได้ดี มีเพียงต้นหนึ่งที่สูงใหญ่อยู่ข้างหน้า ลำต้นของมันใหญ่เท่าต้นในป่าที่ใช้รากของมันดึงขากันทะนะและพารณให้จมลงใต้โคลน ทำให้กันทะนะกับพารณ รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที เมื่อเห็นต้นไม้ใหญ่นั้น

“ที่นี่ไม่มีอันตราย พวกเจ้าไม่ต้องกลัว” พญาเศวตรินบอกขณะที่ยังคงเดินเข้าไปหาต้นไม้ใหญ่

            ทั้งสองเดินตามไปจนพญาเศวตรินมาหยุดอยู่ตรงต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้า ต้นนี้แตกต่างจากต้นในป่าที่เจอ ลำต้นที่ใหญ่เปลือกหนาหุ้มลำต้น มีใบสีเขียวมันวาว เวลาลมพัด แสงที่สะท้อนทำให้ใบระยิบระยับสวยงาม

            “ต้นพฤกษ์พลทัต” พญาเศวตรินบอกขณะที่แหงนมองไปยังกิ่งที่แผ่ออกไปให้ร่มเงา

            “ท่านเศวตริน ไม่เจอกันนานคงสบายดี” เสียงทุ้มใหญ่ดังออกมาจากลำต้นของต้นไม้ต้นนั้น

            พญาเศวตรินยิ้ม ก่อนจะพูดออกไป

“ก็คงดี แต่คงไม่ดีมาก ไม่อย่างงั้นคงไม่มาขอความช่วยเหลือจากท่านหรอก....ท่านพลทัต”

ต้นไม้ใหญ่ ลำต้นเริ่มเปลี่ยนไปเป็นใบหน้าที่มีตาจมูก และปากที่เริ่มขยับพร้อมกับเสียงที่ดังออกมา

“มีสิ่งใด...ที่จะให้ข้าช่วยเหลือ พญาคชสาร”

“ข้าอยากได้ผลของพฤกษ์พลทัต ท่านจะให้ข้าได้อีกไหม” พญาเศวตรินเอ่ยถามด้วยคำพูดที่ดูเหมือนไม่แน่ใจ

“ท่านก็ได้ไปแล้ว... เหตุใดจึงมาเอาอีก” ต้นไม้ใหญ่ถาม

“เรื่องมันมีอยู่ว่า.....” พญาเศวตรินได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับมณีนพรัตน์และจอมมารสิกายาส ให้ต้นไม้ฟัง

.................................................

“.....สิวินทราเป็นคนเดียวที่จะหาอัญมณีเจอ แต่เขาเป็นเด็กเพียงตัวเล็กๆ ที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ หากจอมมารได้ตัวไป และอัญมณีอยู่ในครอบครองของมารร้าย เมื่อนั้น สรรพสิ่งบนโลกนี้จะต้องพินาศเพราะอำนาจแห่งมณีนพรัตน์ที่ตกอยู่ในมือของจอมมารนั้น”

“ที่ท่านพูดมาหากเป็นความจริง ป่าปรสิตพรรณก็หาได้พ้นภัย…..” ต้นไม้ใหญ่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง

“....ก็ได้...” ว่าแล้วกิ่งที่อยู่ด้านบนก็โน้มลงมายังเบื้องหน้าของพญาเศวตริน กิ่งที่มีแต่ใบสีเขียวมันวาวก็ปรากฏแสงสีแดงตรงกิ่งนั้น พร้อมกับผลของพฤกษ์พลทัตอยู่หนึ่งผล เป็นผลสีแดงสด ลูกกลมๆ คล้ายดังผลของมะเขือเทศ

พญาเศวตรินใช้งวงเด็ดผลสีแดงนั้น ก่อนจะพูดอ้ำอึ้ง

“เอ่อ... ท่านพลทัต ข้ายังต้องการอีกห้าลูก”

“อะไรนะท่าน..... ทำไมใช้ถึงห้าลูก เมื่อผู้ที่จะปกป้องอัญมณีคือกุมารน้อยนั่น เพียงผู้เดียว” น้ำเสียงของต้นไม้เปลี่ยนไปเหมือนไม่ค่อยพอใจ

“ผิดแล้ว... ท่านพลทัต หาใช่มีเพียงสิวินทราที่จะปกป้องอัญมณีนั้น แต่สหายทั้งห้าของเขาจะช่วยปกป้องตัวเขาจากอันตรายด้วย”

คราวนี้ต้นไม้คิดอยู่นานเลยทีเดียว กันทะนะและพารณที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ หันมามองหน้ากัน ต้นไม้สบตากับพารณ แววตาของช้างน้อยช่างกล้าหาญ แตกต่างจากม้าหนุ่มที่แววตาแฝงไปด้วยความขลาดกลัว

“เจ้าม้านั่น.... จะปกป้องกุมารน้อยได้ยังงั้นรึ” ต้นไม้ถามขึ้นมา เหมือนไม่แน่ใจ

พญาเศวตรินหันไปมองกันทะนะแล้วยิ้ม ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น

“นี่ล่ะท่านพลทัต... ม้าศึกผู้มีชัยเหนือสัตว์ประหลาดแห่งตาละจี กันทะนะผู้พิชิตมัสกีระ”

กันทะนะมองพญาเศวตรินแล้วยิ้มเจื่อนๆ

.................................................

            พญาเศวตรินเดินออกมาจากป่าด้านในพร้อมกับกันทะนะ และพารณ เมื่อทั้งสามมาถึง สิวินทรากับอาชิระและกระรอกน้อยทั้งสองที่กำลังเก็บผลของดลันพร ก็หันมามอง

            กันทะนะเดินยิ้มมาจนเห็นฟันกับเหงือกอยู่เบื้องหน้า การะบูทักทันที

            “เจ้าเป็นอะไรอีกล่ะ กันทะนะ ยิ้มจนเหงือกแห้งหมดแล้ว เดี๋ยวก็หุบไม่ได้หรอก”

            “ใช่...เจ้าเป็นบ้าอะไร” การะเกทำหน้าสงสัย

            สิวินทรากับอชิระก็นึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่า ม้าหนุ่มเป็นอะไร

            “สิวินทรา การะบู การะเก อชิระ พวกเจ้ามานี่สิ” พญาเศวตรินเรียก

“พะยะค่ะ” ทั้งหมดเดินเข้ามาหา

พญาเศวตรินเอาผลของพฤกษ์พลทัตให้ทั้งสี่

“พวกเจ้าจงกินผลนี้เข้าไป” พญาเศวตรินบอกอีกครั้ง

คราวนี้ทั้งสี่ไม่ลังเล หยิบใส่ปากแล้วกินพร้อมๆ กัน โดยกันทะนะ และพารณยืนมองดูอยู่ สิวินทราเห็นกันทะนะมองอยู่จึงได้ถาม

“กันทะนะ..... ท่านกินรึยัง... ข้าแบ่งให้ครึ่งหนึ่งนะ” สิวินทรายื่นผลที่เหลือครึ่งหนึ่งให้กันทะนะ

“เจ้ากินเถอะ ข้าน่ะ กินมาแล้ว...” กันทะนะหันมายิ้มให้อีกครั้ง

“กันทะนะกับพารณกินก่อนเจ้าแล้ว” พญาเศวตรินพูดขึ้นมา แล้วยิ้ม

“ว่าแต่ฝ่าบาท.... ผลนี้มีฤทธิ์อย่างไรหรือพะยะค่ะ” การะบูถาม

“ใช่... มีฤทธิ์ยังไงหรือพะยะค่ะ” การะเกถามตาม

“ฤทธิ์ของผลพฤกษ์พลทัตงั้นหรือ พวกเจ้าคอยดู” ว่าแล้วกันทะนะก็กระโดดตัวลอยขึ้นสูง จนเกือบถึงยอดไม้

“วู้........สูงสุดๆ” กันทะนะสงเสียงร้องร่า ขณะอยู่กลางอากาศ

“ผลพฤกษ์พลทัตจะทำให้พละพลังของพวกเจ้าดุจดังข้า” พญาเศวตรินบอก ขณะที่กันทะนะลงมาสู่พื้นอย่างนิ่มนวล ม้าหนุ่มสะบัดหัวจนขนตรงหน้าม้าและแผงคอด้านหลังปลิวไสวไปตามแรงสะบัด ก่อนที่จะกลับตัว แล้วหันไปยังต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ

“พลังที่ข้าได้รับ....พวกเจ้า...ชม....อึ๊บ!!...” กันทะนะกระโดดใช้ขาหลังเตะใส่ต้นไม้ต้นนั้นจนใบไม้กระจุยกระจาย ล่วงหล่นสู่พื้นจนหมดต้น

“เจ้าม้าบ้า!!... ข้าไปทำอะไรให้เจ้า...ไอ้เจ้าม้าบ้า!!..” เสียงต้นไม้ที่โดนเตะตะโกนด่า กันทะนะอย่างสาดเสีย

“แหะๆ ขอโทษที พี่ต้นไม้” กันทะนะยิ้มแหยๆ ก่อนจะกระโดดออกจากบริเวณนั้น

“เอาใบข้ากลับคืนมานะ” เสียงตะโกนไล่หลังมา

“สิวินทรา เจ้าเสกให้ใบไม้กลับคืนทีสิ” กันทะนะหันไปขอร้องสิวินทราซึ่งมองอยู่

“ข้าเสกให้หล่นได้อย่างเดียวเหมือนกัน...ท่านน้า”

กันทะนะจึงหันไปยิ้มให้ต้นไม้นั้นอีกครั้งอย่างจนใจ

“เอาล่ะ... เราจะออกจากป่าปรสิตพรรณกัน ข้าสังหรณ์ว่าป่าอุสุจวรรณคีรีจะเกิดเรื่อง พวกเจ้าเก็บผลดลันพรกันเสร็จแล้ว ก็ออกเดินทางกันได้” พญาเศวตรินบอกพร้อมกับเดินออกมาจากบริเวณป่านั้น

“ฝ่าบาท...เราจะกลับไปทางเดิมใช่หรือไม่...พะยะค่ะ” กันทะนะถามขึ้นมาขณะย่อตัวลงให้สิวินทราขึ้นไปบนหลัง พร้อมกระรอกน้อยสองตัวที่กระโดดขึ้นตาม

            “ข้าก็ไม่อยากกลับไปเจอเจ้าเถาวัลย์ดูดเลือดนั่นอีก” อชิระพูดขึ้นมาขณะกระโดดขึ้นไปบนหลังของกันทะนะ

            “ต้นไม้บ้านั่นอีก น่ากลัวชะมัด” กันทะนะทำท่าสยองขึ้นมา

            “พวกเจ้ายังต้องกลัวอีกหรือ” พญาเศวตรินเอ่ยถามขึ้นมาแล้วยิ้ม ก่อนจะพูดต่อ

            “เราจะไม่กลับทางเดิมหรอก แต่จะอ้อมไปด้านหลังของป่าปรสิตพรรณ ซึ่งไม่มีต้นไม้ที่อันตรายเหมือนเขตปรสิตสังหาร”

            “ฝ่าบาท ในเมื่อมีทางกลับที่ไม่มีอันตราย ทำไมเราไม่มาทางนั้นเสียตั้งแต่แรกพะยะค่ะ ฝ่าบาท” การะบูเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง

            “ใช่แล้วฝ่าบาท ทำไมไม่มาทางนั้นล่ะพะยะค่ะ” การะเกถามบ้าง

            “เมื่อพวกเจ้าไปถึงก็จะรู้เอง ว่าเหตุใดข้าถึงไม่พาพวกเจ้ามาทางนั้นเสียแต่แรก” พญาเศวตรินพูดแล้วยิ้ม

.................................................

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 107 2 ก.ค. 2551 (17:09)

สู้ๆจ้า\ ( >[]< ) /

อิอิ^^

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1260 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 108 2 ก.ค. 2551 (20:11)
สู้ๆจ้า\ ( >[]< ) / อิอิ ^ ^ ขอบใจมากจ้า ganyarut

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 90 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 109 3 ก.ค. 2551 (19:26)

จ้า^^ สู้ๆอีกนะจ้า ^o^

\ (^[]^) /

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1260 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 110 3 ก.ค. 2551 (19:55)

สู้ๆ จ้า ganyarut อิอิ ขอบคุณที่ติดตามจ้า ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านทุกคนเลยจ้า สู้ๆ ฮึ่ม..ม

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 90 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 111 3 ก.ค. 2551 (22:26)

 

 สุดยอดแห่งความสยอง เอ้ย มหัศจรรย์ แฮ่ๆ

สนุกจังเลยค่ะ อย่าลืมไปอ่านเรื่องของหนูบ้างนะคะ

SoDa-Za
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 35 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 50 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 112 4 ก.ค. 2551 (05:12)
แหะๆ สู้ๆเหมือนกันจ้า คุณ เศวตริน ^^

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1260 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 113 4 ก.ค. 2551 (07:48)

หยองเลยหรอ อิอิ ขอบคุณ SoDa-Za จ้าที่ติดตาม หุหุ และสู้ๆ จ้า ganyarut ที่แวะมาเยี่ยมกันบ่อยๆ อิอิ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามนะค้าบ ^ ^

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 90 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 114 4 ก.ค. 2551 (17:27)

ทางออกมันอยู่ไหนกันน้า??

^^สู้ๆจ้า^^

(เราเพิ่งอ่านทัน= =)แหะๆ -v-

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1260 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 115 5 ก.ค. 2551 (13:24)
เจอทางตันซะแล้ว อิอิ สู้ๆ จ้า ganyarut ^^

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 90 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 116 5 ก.ค. 2551 (16:22)
มาอัพต่อน้า เศวตริน ^^

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1260 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 117 5 ก.ค. 2551 (18:46)
^ ^ อิอิ มาอัพเพิ่มแล้วทีละนิด ตอนแรกกะว่าจะรอให้ครบตอน แต่กลัวรอนาน ก็เลยเอามาลงให้อ่านก่อน ^ ^

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 90 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 118 5 ก.ค. 2551 (22:30)

วันนี้มาอ่านต่อ

ยังสนุกอีกเหมือนเดิม

สู้ๆนะคะ

 

SoDa-Za
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 35 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 50 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 119 6 ก.ค. 2551 (06:05)

วันนี้เราก็มาอ่านต่ออีกนิด

(เมื่อวานเน็ตแทบใช้ไม่ได้แหนะT^T)

สู้ๆจ้า^ v ^

:D

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1260 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 120 6 ก.ค. 2551 (08:19)

มาอ่านต่อกันเร้วว.... อ่านกันเยอะๆ น๊า จะได้เขียนมาลงให้ไวๆ อิอิ

แท้งกิ้ว SoDa-Za และ ganyarut ที่ติดตามจ้า กำเสี่ยๆ ฮ่อๆ ^ ^

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 90 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 121 6 ก.ค. 2551 (10:09)

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

http://www.ijigg.com/songs/V2A77044PA0

ที่ไม่เขียนอะไร เพราะ กำลังใจมีให้เต็มเปี่ยม อิอิ สู้ๆ

ตะขบ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 10 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 50 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 122 6 ก.ค. 2551 (11:30)

ขอบจายๆ เอิ๊กก..ก.... สำหรับกำลังใจเด้อค่ะ อิอิ

ไม่ลืมขอบคุณท่านผู้มาเยือนทั้งหลาย ขอบคุณที่ติดตามค้าบ อิอิ

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 90 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 123 6 ก.ค. 2551 (16:50)

สู้ๆจ้า(เพิ่งกลับมาจากเรียน เหนื่อย- -)กลับมาก็มาเม้นให้เลยนะนี่ ^o^

สู้ๆจ้า :P อิอิ

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1260 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 124 7 ก.ค. 2551 (06:51)

ขอบใจมากจ้า ganyarut สู้ๆ เช่นกันจ้า อิอิ ^^

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 90 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 125 9 ก.ค. 2551 (05:21)

สู้ๆจ้า(ไหงไม่มีใครมาเม้นเลยหรอ- -)

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1260 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 126 9 ก.ค. 2551 (07:41)

มีจ้า ganyarut งัย อิอิ กำลังใจเหลือเฟือจ้า ^^ เอ้า สู้ๆ

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 90 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว