ปฐมบทแห่งมณีนพรัตน์  ตอน ปรากฏรัตนราช 2

ศลิษาเดิน มาตามระเบียงพร้อมกับอุมาพร ขณะที่เดินออกมานั้น ก็ได้เจอกับอำมาตย์คนที่เคยถือย่ามไว้ แต่ตอนนี้ย่ามนั้นไม่ได้อยู่กับอำมาตย์คนนั้นแล้ว ศลิษาเอ่ยถามทันทีเมื่อเดินเข้ามาใกล้

“พระบิดาข้าไปไหนหรือ ท่านอำมาตย์ ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ไม่ตามเสด็จล่ะ”

“เอ่อ....ทูลองค์หญิง ฝ่าบาททรงเสด็จออกไปนอกเมืองพะยะค่ะ”

“ไปนอกเมืองอย่างนั้นหรือ” ศลิษาครุ่นคิด บิดาไปทำไมยังนอกเมืองนะ “แล้วเสด็จไปที่ใดล่ะ”

“กระหม่อมก็ไม่ทราบพะยะค่ะ ว่าเสด็จไปไหน”

“แล้วมีใครตามเสด็จบ้าง ท่านอำมาตย์” ศลิษาถามอีกครั้ง

“เสด็จเพียงลำพังพะยะค่ะ”

ศลิษาตกใจเล็กน้อย ที่บิดาตนเสด็จออกไปนอกเมืองเพียงลำพัง แต่พระเจ้าอาทิตยราชนั้นทรงมีวิชาอยู่บ้าง คงจะไม่มีภยันตรายอะไรที่จะทำร้ายพระองค์ได้ นี่เป็นโอกาสดีที่จะหาทางช่วยสิวินทรา เมื่อคิดดังนั้นเจ้าหญิงน้อยก็ยิ้มออกมา

“ท่านอำมาตย์ ท่านจะไปไหนก็ไปเถอะ” ศลิษาหันไปบอกอำมาตย์

“พะยะค่ะ”

อำมาตย์คำนับแล้วเดินละจากตรงนั้นไป

“เจ้าหญิงจะไปไหนเพคะ” อุมาพรถาม

“เราจะไปช่วยสิวินทราไง” ศลิษาหันไปบอกอุมาพรที่ทำหน้าหนักใจหลังจากได้ยินที่เจ้าหญิงน้อยบอก จากนั้นเจ้าหญิงน้อยก็รีบมุ่งหน้าจะไปยังคุกที่ขังสิวินทราทันที ขณะที่เดินผ่านอุทยานกลางเขตพระราชฐานนั้น อชิระก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าศลิษา เจ้าหญิงน้อยตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นอชิระ แต่ก็ยิ้มออกมา เมื่อรู้ว่าเป็นลิงที่มากับสิวินทรานั่นเอง

“เจ้าลิงน้อย เจ้านี่เอง”

ศลิษายื่นมือเข้าหา แต่อชิระกลับกระโดดถอยออกมาไม่ให้เจ้าหญิงได้สัมผัสมัน

“เจ้าหญิง...ระวังนะเพคะ” อุมาพรตกใจ เมื่อเห็นอชิระกระโดดหนี

“นึกว่าข้าอยากถูกตัวเจ้านักหรือ” ศลิษาอารมณ์เสียเล็กน้อยเมื่อถูกปฏิเสธการสัมผัส

ศลิษามองไปรอบๆ เห็นว่าไม่มีใคร จึงหันไปพูดกับอชิระอีกครั้ง

“ข้าว่าเจ้าคงฟังที่ข้าพูดเข้าใจใช่มั๊ย” ศลิษาถาม

อชิระพยักหน้าให้สองครั้ง ศลิษายิ้มออกมาทันที

“แล้ว สิวินทราอยู่ที่ไหนหรือ มากับเจ้าหรือเปล่า” ศลิษาถามอีกครั้ง แล้วหันไปมองหารอบๆ ก่อนหันกลับมาที่อชิระ

อชิระไม่รู้จะบอกยังไง เจ้าลิงน้อยทำตาปริบๆ ก่อนจะกระโดดไปมา

“ข้าไม่รู้หรอก ว่าเจ้าว่าอะไรนะ...เอาอย่างงี้แล้วกัน...ข้าจะรออยู่ในอุทยานนี่ แล้วเจ้าไปบอกให้สิวินทราให้มาพบข้านะ.... เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดนะ”

อชิระหยุดกระโดดก่อนที่จะพยักหน้าให้ศลิษา แล้วเจ้าลิงน้อยก็กระโดดหายไป

.................................................

สิวินทราหลบออกมาจากคุกพร้อมกับการะบูและการะเก กุมารน้อยร้อนใจนัก ไม่รู้ว่ากันทะนะหายไปไหน แล้วเขาจะทำอย่างไร จะตามหากันทะนะได้ที่ไหนนะ ทั้งสามอยู่บนหลังคามองไปรอบๆ พระราชวัง เพื่อมองหากันทะนะ

“เราจะไปตามหากันทะนะได้ที่ไหนกันนะ” สิวินทรารำพันออกมา

ขณะนั้นเอง อชิระก็กระโดดเข้ามาบริเวณนั้นพอดี

“อชิระ...” สิวินทราเรียก “เจ้าเจอท่านน้ากันทะนะรึปล่าว”

“สิวินทรา....ข้าไม่เห็นท่านน้ากันทะนะเลย แต่ข้าเจอศลิษา เจ้าหญิงน้อยกำลังรอเจ้าอยู่ที่อุทยานนู้นแน่ะ” อชิระบอกพร้อมกับชี้ไปทางที่มันมา

“งั้นเรารีบไปกันเถอะ”การะบูบอกพร้อมกับวิ่งนำ โดยการะเกวิ่งตาม สิวินทราตามกระรอกทั้งสองไป โดยอชิระกระโดดพุ่งออกไป เพียงแว๊ปเดียวเจ้าลิงน้อยก็อยู่ตรงหน้าของทั้งสาม ก่อนจะวิ่งนำทางไป

.................................................

ศลิษารออยู่ที่ศาลากลางอุทยาน โดยมีอุมารพรนั่งอยู่ใกล้ๆ ไม่นานอชิระก็กระโดดลงมาตรงศาลากลางสวนนั้น ตามมาด้วยสิวินทราและกระรอกทั้งสอง

“สิวินทรา...” ศลิษาเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นสิวินทรามาถึง

“ศลิษา...เจ้าเจอกันทะนะแล้วหรือ แล้วย่ามข้าล่ะ” สิวินทราเอ่ยถามทันที

“ข้ายังเอาของของเจ้ามาไม่ได้เลย แย่จัง” ศลิษาตอบ “แต่ข้ารู้ว่าม้าของเจ้า ถูกขังรวมกับม้าของพระบิดาข้า”

สิวินทราหันไปมองการะบูกับการะเก กระรอกทั้งสองส่ายหน้าไปมา

“พวกเขาตามหากันทะนะที่นั่นแล้ว แต่ไม่เจอ ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน”

“เป็นไปได้ยังไง ม้าของเจ้าต้องอยู่ที่นั่นสิ” ศลิษาทำหน้าสงสัย

“เจ้าจะสัญญาว่าจะช่วยข้า” สิวินทราทวงสัญญา

“อือ....แล้วข้าจะถามพวกทหารให้อีกทีนะ ในวังข้ากว้างใหญ่ เจ้าคงหาไม่ทั่วหรอก”

“ขอบใจเจ้ามาก ส่วนย่ามข้า ข้าจะแย่งมาเอง” สิวินทรามองหน้าศลิษา

“เมื่อเจ้าเจอม้าของเจ้า พวกเจ้าจะหนีไปแล้วใช่ไหม” ศลิษาถามพร้อมกับมองหน้าสิวินทรา แม้จะเพิ่งรู้จักกัน แต่ศลิษาอยู่แต่ในวัง ไม่ค่อยมีเพื่อนเล่น เมื่อเจอสิวินทรา เจ้าหญิงน้อยจึงรู้สึกเสียดายที่จะต้องจากกัน

“ข้าคงต้องไป แม้ไม่รู้ว่าจะไปไหนก็ตาม”

.................................................

ทางด้านกันทะนะได้พาพระเจ้าอาทิตยราชวิ่งออกมายังนอกเมือง กันทะนะทั้งวิ่งทั้งกระโดดข้ามต้นไม้ จนมาถึงบริเวณป่าแห่งหนึ่ง ด้านหน้าเป็นเทือกเขาสูงใหญ่ มองเห็นยอดเขาขาวโพลนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ

“เจ้าวิ่งได้เร็วดุจพายุ เพียงแค่ชั่วอึดใจ เจ้าก็พาข้าออกมาไกลถึงเพียงนี้....เจ้าช่างเป็นอาชาไนยที่ข้าปรารถนาเสียจริงๆ” พระเจ้าอาทิตยราชตรัสออกมา พร้อมกับเอาพระหัตถ์ลูบไปที่ต้นคอของกันทะนะ

“นี่กระหม่อมยังไม่ได้วิ่งเต็มที่นะพะยะค่ะ” กันทะนะยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ

พระเจ้าอาทิตยราชมองไปรอบๆ บริเวณป่า

“ข้าคงต้องพาเจ้าออกมาบ่อยๆ แล้ว แต่วันนี้เราคงต้องกลับก่อน”

“พะยะค่ะ”

ว่าแล้วกันทะนะ ก็ยกขาหน้าทั้งสองตะกุยลม ร้องฮี้ ก่อนจะทะยานกลับไปยังสาคีรีนครอย่างรวดเร็ว

.................................................

สิวินทรานั่งคุยกับศลิษาที่อุทยานนั้น โดยมีการะบูกับการะเก และอชิระนั่งอยู่ข้างๆ

“เมื่อเช้าข้าเห็นบิดาเจ้า ทำอะไรที่แท่นศิลานั่นหรือ”

“บิดาข้าทำพิธี เซ่นไหว้เทพอัคคี พระองค์ทำเช่นนี้ทุกเช้าที่ประทับยังพระนครนี้”

“เทพอัคคี??.... คืออะไร” สิวินทราทำหน้าสงสัยขึ้นมา

“พระบิดาเล่าว่า ตอนที่พระมารดาข้าตั้งครรภ์ข้าได้สี่เดือน ได้เกิดแสงประหลาดขึ้นตรงกลางนครแห่งนี้ พระบิดาข้าทรงทอดพระเนตรเห็นเหตุการณ์นั้น” ศลิษานิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปหาอุมาพร

“ยังไงนะ....อุมาพร ข้าจำไม่ได้....เจ้าช่วยเล่าให้ที”

“เพคะ...” อุมาพรขยับเข้ามา “เหนือหัวทรงทอดพระเนตรเห็นแสงแปลบปราบ เป็นประกายสีแดง แล้วลำแสงสีแดงนั้นก็พวยพุ่งขึ้นสู่นภาลัย พร้อมกับศิลารูปเปลวเพลิง ผุดออกมาจากพื้นดินนั้น ท่านราชครูได้ทำนายว่า เป็นเทพอัคคี ที่บันดาลความอัศจรรย์นี้ จึงต้องทำพิธีบวงสรวงเซ่นไหว้เทพอัคคี ให้คุ้มครองสาคีรีนครแห่งนี้ จึงได้มีการทำพิธียังบริเวณที่ปรากฏลำแสงนั้นทุกครั้งที่พระองค์ประทับอยู่ยังพระนครนี้ เพคะ...”

“เป็นอย่างที่อุมาพรเล่าแหละ ข้าก็ไม่รู้เรื่องอะไรหรอกนะ” ศลิษาหันไปมองสิวินทราที่ตั้งใจฟังอุมารพรเล่า

สิวินทรานึกถึงแสงสีแดงที่ตนพบที่ได้ดินนั้น ต้องมีอะไรอยู่ที่ใต้ดินแห่งนั้นแน่ แต่กุมารน้อยก็ไม่ได้เล่าให้ศลิษาฟังแต่อย่างใด

“ศลิษา บิดาเจ้าจะมาไหว้เทพอัคคีทุกๆ เช้าใช่ไหม” สิวินทราเอ่ยถาม

“ใช่แล้ว ทำไมหรือ”

“เมื่อข้าพบกันทะนะแล้ว ข้าจะแย่งของข้าคืน แล้วข้าจะหนีไป”

“เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะช่วยเจ้าอีกแรง” ศลิษาให้สัญญาอีกครั้ง

.................................................

พระเจ้าอาทิตยราชพร้อมกับกันทะนะ เสด็จกับวังมาถึงยังคอกม้า  เมื่อพานุเห็น ก็ออกมารับเสด็จ แม้จะไม่ชอบใจที่กันทะนะได้ตามเสด็จก็ตาม เมื่อพระเจ้าอาทิตยราชเสด็จไปแล้ว กันทะนะก็ถูกจูงไปยังอีกห้อง

“เมื่อตอนเช้า มีกระรอกสองตัวมาตามหาเจ้า” พานุพูดโดยไม่ได้มองหน้า

“การะบูกับการะเกงั้นหรือ” กันทะนะนิ่งครู่หนึ่ง “สงสัยคงคิดถึงข้าจึงมาเยี่ยม ฮิฮิ”

กันทะนะคิดถึงสหายทั้งสองขณะเดินเข้าห้องไป อย่างน้อยสหายของเค้าก็คงสบายดี เมื่อคิดเช่นนี้กันทะนะก็ยิ้มออกมา

.................................................

เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป ความมืดก็เริ่มเข้าปกคลุม คืนนั้นสิวินทรากลับลงมายังห้องใต้ดินอีกครั้ง

“เจ้ามีอะไรจะให้ข้าดูยังงั้นหรือ สิวินทรา” การะบูถาม

“นั่นสิ มีอะไรอยู่ในนี้เหรอ” การะเกทำหน้าสงสัย

ขณะที่สิวินทรากำลังเดินไปตามถ้ำใต้ดินนั้นแสงสว่างสีแดงก็เริ่มสว่างขึ้นมาจากเบื้องหน้านั้น

“นี่มันอะไรกัน” การะเกอุทานออกมา

“แสงนั่นมาจากไหนนะ” การะบูสงสัย

“เหมือนในถ้ำสุธาราเลย” อชิระว่า

ทั้งหมดหันมามองหน้าเจ้าลิงน้อย

“เจ้าว่าไงนะ” การะบูถาม

“ใช่เหมือนที่ไหนนะ” การะเกตาม

สิวินทรามองหน้าอชิระขณะที่ แสงสีแดงนั้นค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ

“ที่เราไปเอาน้ำอมฤตไงที่เขาพลวาฏ” อชิระบอก

“ใช่เหมือนที่นั่นเลย” สิวินทรามองไปรอบๆ “เพียงแต่ว่าที่นี่เป็นสีแดง”

กระรอกสองตัวหันไปมองรอบๆ สิวินทราจึงเดินต่อไปอีกจนมาถึงตรงกลางที่เป็นห้องโถงขนาดใหญ่ ทั่วบริเวณถ้ำยังคงสว่างไปด้วยแสงสีแดง กุมารน้อยเดินตรงไปยังกลางห้องที่มีเสาหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ แสงสว่างสีแดงออกมาจากเสาหินที่อยู่ตรงกลางนั้น

“แสงมาจากเสาต้นนี้เอง” การะบูพูดออกมา

.................................................

ภายนอกได้ปรากฏแสงสีแดงให้ชาวเมืองได้เห็นอีกครั้ง ลำแสงพวยพุ่งจากแท่นศิลาเพลิงนั้น สร้างความแตกตื่นให้กับชาวนครเป็นอย่างมาก เมื่อทราบถึงพระเจ้าอาทิตยราช พระองค์ก็รีบเสด็จมายังที่ทำพิธีเซ่นไหว้ทันที

เมื่อมาถึงภาพเบื้องหน้าพระพักตร์ เหมือนดังกับเมื่อสี่ปีก่อนที่พระองค์ได้เคยทอดพระเนตรเห็นยังไงยังงั้นไม่ผิดเพี้ยนเลย พระเจ้าอาทิตยราชจึงได้ก้มคำนับแสงประหลาดนั้น โดยมีเหล่าเสนาอำมาตย์และทหารได้ทำตามทันที

.................................................

            ภายในถ้ำใต้ดิน แสงสีแดงสว่างจ้าไปทั่วบริเวณ สิวินทรามองไปยังเสาหินใหญ่นั้น ก่อนจะมองเห็นว่า ด้านในมีบางอย่างอยู่ในนั้น เมื่อสิวินทราเดินเข้ามาใกล้เสาต้นนั้น แสงสว่างก็ค่อยๆ หรี่แสงลง

            กระรอกน้อยสองตัวหันไปหันมา เจ้าลิงน้อยก็มีท่าทีตกใจเล็กน้อย

            ด้านนอกบริเวณที่พระเจ้าอาทิตยราชอยู่นั้น ต่างแปลกใจ เมื่อลำแสงวูบลงจนมืดสนิท

            “สิวินทรา” การะบูเรียก

            แสงสว่างค่อยๆ หรี่แสงลง เหลือเพียงแสงจากกลางเสาหินต้นนั้น แต่ยังคงให้ความสว่างไปทั่วบริเวณถ้ำใต้ดินแห่งนั้น

            “สิวินทรา...” การะบูเรียกอีกที พร้อมกับกระโดดไปบนไหล่ของกุมารน้อย

            “มีอะไรหรือ การะบู” สิวินทราหันมาทางการะบูที่อยู่บนไหล่ตน

            “นี่อาจจะเป็นมณีนพรัตน์นะ” การะบูว่า

            “มณีนพรัตน์หรือ” การะเกพูดอย่างตื่นเต้น พร้อมกับกระโดดมาที่ไหล่ของสิวินทราอีกด้านหนึ่ง

            “ใช่ ท่านตาเคยบอกว่าสิวินทราเกิดมาพร้อมกับอัญมณี และสิกายาส ก็ตามหาสิวินทราเพื่ออัญมณีนี้ พวกเจ้าดูที่กลางเสาสิ เหมือนลูกแก้วสีแดงอยู่ในนั้น”

การะบูเล่า พร้อมกับมองหน้าสิวินทรา กุมารน้อยหันไปมองยังแสงสว่างที่อยู่กลางเสาต้นนั้น

“แล้วเราจะเอามณีนพรัตน์มาได้อย่างไร” สิวินทรายื่นมือออกไปเพื่อจะหยิบเอาอัญมณีที่อยู่กลางเสา แต่ก็ไม่สามารถยื่นมือเข้าไปถึงลูกแก้วสีแดงที่สว่างจ้าในนั้นได้

“นั่นสิ จะเอาออกมาได้อย่างไร” การะเกทำท่านึก

“ลองอธิฐานดูสิ สิวินทรา” อชิระบอก

“อืม... ลองทำตามที่อชิระบอกนะ” การะบูพูด

สิวินทราหันมามองอชิระ ก่อนจะหลับตาลงยื่นมือออกไปอีกครั้งพร้อมตั้งจิตอธิฐาน

“หากนี่เป็นลูกแก้วมณีนพรัตน์ จงประทานแก่ข้าด้วยเถิด”

ทันที่ที่สิวินทราพูดจบ สิวินทราก็เอื้อมมือไปหยิบอัญมณีที่อยู่ในใจกลางเสาได้ แสงสว่างจากอัญมณีค่อยๆ หรี่แสงลงเมื่อยู่ในมือของสิวินทรา กุมารน้อยมองรัตนราชที่อยู่ในมือก่อนที่แสงสว่างจะดับลงพร้อมกับอัญมณีที่หายไป เกิดเป็นแสงสว่างปรากฏที่หน้าอกของสิวินทราอีกครั้ง พร้อมกับ สร้อยสังวาลที่มีอัญมณีสีแดงติดอยู่

“อา.........” ทั้งหมดอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น

“มณีนพรัตน์จริงๆ ด้วย”

.................................................

บริเวณภายนอกที่ทำพิธี ราชครูแห่งสาคีรีนครได้ ดูดวงชะตาแล้ว

“ดังที่เคยทำนายไว้เมื่อครั้งก่อน พระองค์จะทรงมีอำนาจเหนือกว่าผู้ใดในแผ่นดิน สาคีรีนครเป็นศูนย์กลางแห่งพิภพพะยะค่ะ” ราชครูกราบทูล

“เป็นเช่นนั้นรึท่านราชครู” พระเจ้าอาทิตยราชทรงมีสีพระพักตร์ที่แสดงถึงพระอาการดีพระทัยอย่างที่สุด

“พะยะค่ะ..... แต่...เมื่อตรวจดูดวงชะตาของพระองค์ อีกครั้งก็เห็นว่าพระองค์จะได้รับการหนุนจากกุมารน้อยที่เกิดในคืนอัคราภา”

“คืนอัคราภางั้นหรือ...?”

“พะยะค่ะ คืนที่พระจันทร์เต็มดวงและให้แสงเจิดจ้าที่สุดในรอบห้าร้อยปี เป็นคืนที่ปรากฏแสงสีแดงจากใต้พิภพสู่นภาลัย ณ.ที่นี่เมื่อครั้งสี่ปีก่อนพะยะค่ะ”

พระเจ้าอาทิตยราชทรงนึกถึงสิวินทราขึ้นมา

“กุมารน้อยคนนั้นเข้ามาในวัง ไม่นาน ก็ปรากฏแสงนี้ขึ้น หรือว่าสิวินทราจะเกิดในคืนอัคราภา”

“อาจเป็นเช่นนั้นได้พะยะค่ะ” ราชครูกราบทูล “เด็กที่เกิดในคืนอัคราภา หากนับระยะเวลานั้น เด็กคนนั้น ก็น่าจะอายุเท่ากับสิวินทราพะยะค่ะ”

“ถ้าเป็นเช่นนั้น เราต้องทำอย่างไร ท่านราชครู

“ดวงชะตาของพระองค์ต้องกับดวงชะตาของเด็กที่เกิดในคืนอัคราภา หากกุมารน้อยนั้นเกิดในคืนอัคราภาจริง พระองค์ควรได้กุมารน้อยนั้นไว้ เพื่อส่งเสริมบารมีของพระองค์ให้ยิ่งใหญ่ไพศาลพะยะค่ะ”

พระเจ้าอาทิตยราชทรงนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะทรงหันไปรับสั่งทหาร

“พวกเจ้าเฝ้าดูกุมารน้อยนั่นให้ดี อย่าให้หนีไปได้”

“พะยะค่ะ” ทหารรับพระดำรัส แล้วก็รีบไปยังคุกที่ขังสิวินทราไว้

.................................................

ภายในถ้ำใต้ดิน แสงสว่างสีแดงจากอัญมณีเปล่งแสงวูบวาบไปทั่วบริเวณ

“อัญมณีสีแดง” สิวินทราเอามือจับรัตนราชขึ้นมาดู แสงวูบวาบจากอัญมณีสะท้อนใบหน้าของกุมารน้อยที่กำลังตื่นใจกับสิ่งที่เกิดมาพร้อมกับตัวเขา

“อัญมณีเป็นของเจ้า สิวินทรา” การะบูบอก พร้อมกับยิ้มออกมา

“ใช่ มันเป็นของเจ้า” การะเกว่าตาม

สิวินทราหันมายิ้มให้กับ กระรอกน้อยทั้งสอง ก่อนจะหันไปหาอชิระที่ยิ้มให้

แสงจากรัตนราชค่อยๆ หรี่แสงลงจนในถ้ำใต้ดินนั้นมืดสนิท

.................................................

บริเวณภายนอก ทหารของสาคีรีนครสองนายได้มาถึงยังคุกใต้ดิน เมื่อมาถึงทหารก็เปิดแผ่นหินออก

ครืนนน........

เบื้องล่างมืดสนิท ทหารอีกคนจึงยื่นตะเกียงส่องลงไป แสงตะเกียงทำให้มองเห็นเบื้องล่างว่างเปล่า

“กุมารนั่นหายไป!!” ทหารคนแรกที่ถือตะเกียงส่งเสียงตกใจ

“เจ้าว่าไงนะ!!” ทหารอีกคนรีบคว้าตะเกียงมาก่อนจะส่องลงไปยังคุกใต้ดินนั้น

กุมารน้อยสิวินทรายังอยู่ที่นั่นพร้อมกับเจ้าลิงน้อยและกระรอกทั้งสองที่กลับเข้าไปอยู่ในกรงเล็กๆ ตามเดิม

“นี่แน่ะ...” ทหารคนนั้นเอาด้ามดาบเคาะไปที่ศรีษะเพื่อนทีหนึ่ง “ทำเอาข้าตกใจหมด...ไปได้แล้ว”

พูดจบก็โยนตะเกียงกลับคืนไป พร้อมทั้งเดินละจากตรงนั้นมา ทหารคนแรกทำหน้างง ก่อนจะส่องตะเกียงลงไปมองเบื้องล่างอีกครั้ง  ภาพที่เห็นเบื้องล่างมีกุมารน้อยพร้อมทั้งสหายทั้งสามยังอยู่ที่พื้นล่างนั่น

“เราตาฝาดไปรึเปล่าหว่า” บ่นพึมพำพร้อมกับเอาแผ่นหินปิดปากคุกตามเดิม

ครืนนนน......

ภายในคุกใต้ดินที่มืดสนิท

“สิวินทรา...พรุ่งนี้เช้าเราไปหาศลิษากัน...เจ้าหญิงน้อยคงรู้แล้วว่ากันทะนะอยู่ที่ไหน”

“ครับ” สิวินทรารับคำ

“คืนนี้พักผ่อนกันก่อน เมื่อเจอกันทะนะเราจะหนีไปจากที่นี่กัน” การะบูพูด

.................................................

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 110 3 ก.ค. 2551 (19:55)

สู้ๆ จ้า ganyarut อิอิ ขอบคุณที่ติดตามจ้า ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านทุกคนเลยจ้า สู้ๆ ฮึ่ม..ม

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 91 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 111 3 ก.ค. 2551 (22:26)

 

 สุดยอดแห่งความสยอง เอ้ย มหัศจรรย์ แฮ่ๆ

สนุกจังเลยค่ะ อย่าลืมไปอ่านเรื่องของหนูบ้างนะคะ

SoDa-Za
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 35 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 50 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 112 4 ก.ค. 2551 (05:12)
แหะๆ สู้ๆเหมือนกันจ้า คุณ เศวตริน ^^

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1264 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 113 4 ก.ค. 2551 (07:48)

หยองเลยหรอ อิอิ ขอบคุณ SoDa-Za จ้าที่ติดตาม หุหุ และสู้ๆ จ้า ganyarut ที่แวะมาเยี่ยมกันบ่อยๆ อิอิ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามนะค้าบ ^ ^

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 91 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 114 4 ก.ค. 2551 (17:27)

ทางออกมันอยู่ไหนกันน้า??

^^สู้ๆจ้า^^

(เราเพิ่งอ่านทัน= =)แหะๆ -v-

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1264 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 115 5 ก.ค. 2551 (13:24)
เจอทางตันซะแล้ว อิอิ สู้ๆ จ้า ganyarut ^^

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 91 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 116 5 ก.ค. 2551 (16:22)
มาอัพต่อน้า เศวตริน ^^

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1264 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 117 5 ก.ค. 2551 (18:46)
^ ^ อิอิ มาอัพเพิ่มแล้วทีละนิด ตอนแรกกะว่าจะรอให้ครบตอน แต่กลัวรอนาน ก็เลยเอามาลงให้อ่านก่อน ^ ^

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 91 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 118 5 ก.ค. 2551 (22:30)

วันนี้มาอ่านต่อ

ยังสนุกอีกเหมือนเดิม

สู้ๆนะคะ

 

SoDa-Za
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 35 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 50 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 119 6 ก.ค. 2551 (06:05)

วันนี้เราก็มาอ่านต่ออีกนิด

(เมื่อวานเน็ตแทบใช้ไม่ได้แหนะT^T)

สู้ๆจ้า^ v ^

:D

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1264 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 120 6 ก.ค. 2551 (08:19)

มาอ่านต่อกันเร้วว.... อ่านกันเยอะๆ น๊า จะได้เขียนมาลงให้ไวๆ อิอิ

แท้งกิ้ว SoDa-Za และ ganyarut ที่ติดตามจ้า กำเสี่ยๆ ฮ่อๆ ^ ^

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 91 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 121 6 ก.ค. 2551 (10:09)

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

http://www.ijigg.com/songs/V2A77044PA0

ที่ไม่เขียนอะไร เพราะ กำลังใจมีให้เต็มเปี่ยม อิอิ สู้ๆ

ตะขบ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 11 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 50 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 122 6 ก.ค. 2551 (11:30)

ขอบจายๆ เอิ๊กก..ก.... สำหรับกำลังใจเด้อค่ะ อิอิ

ไม่ลืมขอบคุณท่านผู้มาเยือนทั้งหลาย ขอบคุณที่ติดตามค้าบ อิอิ

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 91 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 123 6 ก.ค. 2551 (16:50)

สู้ๆจ้า(เพิ่งกลับมาจากเรียน เหนื่อย- -)กลับมาก็มาเม้นให้เลยนะนี่ ^o^

สู้ๆจ้า :P อิอิ

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1264 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 124 7 ก.ค. 2551 (06:51)

ขอบใจมากจ้า ganyarut สู้ๆ เช่นกันจ้า อิอิ ^^

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 91 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 125 9 ก.ค. 2551 (05:21)

สู้ๆจ้า(ไหงไม่มีใครมาเม้นเลยหรอ- -)

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1264 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 126 9 ก.ค. 2551 (07:41)

มีจ้า ganyarut งัย อิอิ กำลังใจเหลือเฟือจ้า ^^ เอ้า สู้ๆ

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 91 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 127 9 ก.ค. 2551 (18:11)

อิอิ

ตะขบ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 11 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 50 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 128 9 ก.ค. 2551 (20:01)

^^ อิอิ สู้ๆน้า
การะบูร้องไห้เลยแหะ = =

ganyarut
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1264 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 211 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 129 9 ก.ค. 2551 (22:37)

อิอิ ขอบใจทั้งสองคนเลย อิอิ สู้ๆ จ้า ตะขบ กับ ganyarut

เศวตริน
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 91 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 154 ดวง - โหวตเพิ่มดาว