<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32455" type="text/javascript"></script>

ความรักดี ท่านสาธุชน ผู้มีความสนใจในธรรมทั้งหลาย การบรรยายประจำวันเสาร์เป็นครั้งที่ 11 แห่งภาควิสาฆบูชา ในวันนี้อาตมาก็ยังจะคงกล่าวเรื่อง สิ่งสำคัญที่พากันมองข้าม ต่อไปตามเดิม แต่ในวันนี้จะกล่าวโดยหัวข้อว่า ในความรักดีคือสิ่งสำคัญที่พากันมองข้าม ขอทำความเข้าใจเป็น ผู้เขียน: ท่าน พุทธทาส ชมแล้ว: 12,260 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 3 September 2007, 3:47 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 8 October 2007, 10:24 am อยู่ในส่วน: แม่และเด็ก, บุคคลสำคัญไทย, ทั่วไป, ปรัชญา

ซึ่งเราอย่ามองข้ามพระเจ้า เรามองเห็นพระเจ้าแล้วเราเคารพพระเจ้าเราทำให้ภูมิใจพระเจ้า เพื่ออย่าให้เกิดเป็นความทุกข์โทษขึ้นมาโดยทะเลาะกันกับกฎของธรรมชาติเราเอาชนะกฎของธรรมชาติให้ได้ แล้วเราก็จะมีพระเจ้าที่อำนวยความสุข ข้อถัดไปแห่งหลักพื้นฐานทั้งทางศาสนาและศีลธรรมว่า เราจะต้องมีหลักที่เป็นพื้นฐานสำหรับประพฤติปฏิบัติทั้งทางศาสนาและศีลธรรม ข้อนี้ระบุไปยัง ความเคารพตัวเอง การเชื่อตัวเอง และการบังคับตัวเอง โดยเฉพาะนักเรียนทั้งหลายที่นั่งอยู่ที่นี้


อาตมาข้อร้องว่าช่วยจำคำสามคำนี้ไว้ให้ดีว่า เคารพตัวเอง และก็เชื่อตัวเอง และก็บังคับตัวเอง

เคารพตัวเองคือว่า เคารพว่าเราเป็นมนุษย์ เราอย่าให้มีอะไรเลวกว่าความเป็นมนุษย์ คือเป็นมนุษย์ไม่ได้ อย่าให้สูญเสียความเป็นมนุษย์นี้เรียกว่า เคารพตัวเองและก็มีความเชื่อตัวเอง คือเชื่อว่าเราสามารถสร้างสิ่งที่เราปราถนาได้ โดยเฉพาะก็คือ เราสามารถศึกษาและปฏิบัติธรรมะได้หรือว่าอะไร ๆ ที่มนุษย์ควรจะศึกษาและปฏิบตินั้นเราเชื่อว่าตัวเราเองทำได้


ที่นี้ขั้นหนึ่งก็คือ บังคับตัวเอง อย่าปล่อยให้มันเป็นตามอำนาจของกิเลส แต่บังคับไว้ให้อยู่ร่องลอยของพระธรรม ความเหลวไหลเกิดขึ้นแก่คนผู้ใดก็ตามในโลกนี้เพราะว่า เขาไม่บังคับตัวเอง เขาอยากจะทำชั่ว ทำเลวอย่างไรเขาก็ทำเขาไม่บังคับตัวเอง เขาจึงเป็นคนที่หมดหมดความเป็นมนุษย์ไม่มีอะไรดีเหลืออยู่เพราะว่า เขาไม่บังคับตัวเอง แม้แต่ไม่กินเหล้าเขาก็ทำไม่ได้ แม้แต่ไม่สูบบุหรี่เขาก็ทำไม่ได้ ไม่สุรุ้ยสุร่ายด้วยอบายมุขต่าง ๆ เขาก็ทำไม่ได้ คือเขาไม่บังคับตัวเอง แล้วเขาก็โทษว่า รัฐบาลให้เงินเดือนน้อยไปไม่พอใช้ แต่เขาไม่มองดูที่ความโง่ของตัวเอง ที่เขาไม่บังคับตัวเอง บังคับตัวเองสองสามเรื่องแค่นั้นเงินเดือนจะพอใช้ อย่างนี้เป็นต้น ลูกเด็ก ๆ เหล่านี้ถ้าบังคับตัวเองได้จะสอบไร่ได้ทุกทีไม่มีตก ไม่ไปเหลวไหลในเรื่องการเรียนปล่อยให้ตกเป็นทาศของกิเลส เหลวไหลในการเรียนใช้เงินเปลืองเป็นเจ้าชู้ตั้งแต่เล็ก ขออภัยพูดคำหยาบคาย






เนี่ยคือการไม่บังคับตัวเองมันก็ล้มละลายไม่มีอะไรเหลือ ขอให้ช่วยจำคำว่า เคารพตัวเอง เชื่อตัวเอง บังคับตัวเอง ซึ่งฝรั่งเนี่ยเขาเคยเอาไอ้คุณธรรมสามอย่างนี้มาอวดอย่างยิ่ง เมื่อหลายสิบปีมาแล้ว ฝรั่งเข้ามาในประเทศไทย เขาจะอวดไอ้คุณสมบัติเหล่านี้แหละ ว่าฝรั่งเนี่ยเขาดีที่ตรงเคราพตัวเอง เขาเชื่อตัวเอง บังคับตัวเอง เหนือคนไทย ที่จริงทั้งสามเนี่ยเป็นหลักในพระพุทธศาสนาเป็นมรดกดั้งเดิมของ พุทธบริษัทไทย แต่ว่าเดียวนี้ฝรั่งเองมันก็ไม่มี เคารพตัวเอง เชื่อตัวเอง บังคับตัวเอง เหมือนฝรั่งสมัยโน้นเสียแล้ว เนี่ยเราจะไปตามก้นฝรั่งชนิดนี้กันทำไม่อีก เราปลีกตัวมาถือตามหลักของบรรพระบุรุษมีพระพุทธศาสนาเป็นเครื่องยึดถือว่าเราจะเคารพตัวเองว่าเราเป็นมนุษย์เราเป็นพุทธบริษัท เราจะต้องเป็นให้ได้ แล้วเราก็ต้องมีศรัธทาความเชื่อตัวเองว่าเราจะต้องประพฤติปฏิบัติตามหลักพระศาสนานั้นได้ แล้วก็บังคับได้จริง ๆ มีสัจจะ ธรรมะ ขันติ จาคะ บังคับได้


ที่นี้เรามามองข้าม เราไม่เห็นว่าไอ้ บังคับตัวเอง เคารพตัวเอง เชื่อตัวเองนี้เป็นของสำคัญเราปล่อยให้มันลอย ๆ ไป เป็นคำพูดทั้งนั้น ไม่มาเป็นเรื่องจริงสำหรับประพฤติปฏิบัติ ในข้อทัดไปก็คือว่า ความกระหาย ต่อธรรม คือธรรมะตามไอยตา เรามองข้าม เราไม่ได้สร้างสมให้เกิดขึ้นในนิสัย ไม่ได้อบรมให้ลูกเด็ก ๆ เขามีความกระหายต่อธรรม เพราะว่าพ่อ แม่มันก็ไม่รู้ว่าธรรมะ นั้นคืออะไร ก็เลยกระหายไม่ถูก ต้องรู้จักว่าธรรมะ คืออะไร แล้วก็กระหายอย่างยิ่งต่อธรรม นั้นเป็นปัจจัยแห่งความสำเร็จ เดียวนี้เรามองข้ามเราไม่สนใจ เราไม่มีจิตใจที่กระหายต่อธรรม มันก็เลยไม่มีธรรม ไม่มีพระธรรม นี้จึงมาถึงข้อถัดไปว่า ต้องมีพ่อ แม่ที่สมบูรณ์แบบ ลูกมันจะกระหายต่อธรรมได้ ต้องมีพ่อ แม่ที่สมบูรณ์แบบ เรามักจะไม่เห็นความสำคัญในการที่จะมี พ่อ แม่สมบูรณ์แบบ พ่อ แม่ มันคลอดลูกออกมาแล้วมันก็เป็นพ่อ แม่เอง อย่างไง ๆ มันก็เป็นพ่อ แม่เอง แต่มันสมบูรณ์แบบหรือหาไม่นั้นต้องไปคิดดู พ่อ แม่สมบูรณ์แบบ หมายความว่า พ่อ แม่ที่ทำให้ลูกเป็นลูกที่ดีมาตั้งแต่ในท้อง คลอดออกมาก็แวดล้อมดี โตขึ้นในการศึกษาดี แต่งงานแล้วก็ยังคอยเป็นที่ปรึกษาที่ดีจนกระทั้งหน้าเข้าโลงไปด้วยกัน



เดี๋ยวนี้พ่อ แม่มันมีแต่จะไปประกอบอบายมุข คือ ดื่มน้ำเมา เที่ยวกลางคืน ดูการละเล่น เล่นการพนัน คบคนชั่วเป็นมิตร เกลียดขลานทำการงาน พ่อ แม่มันเป็นเสียอย่างนี้แล้วมันจะเป็นพ่อ แม่ที่สมบูรณ์แบบได้อย่างไร มันไม่รับผิดชอบ แล้วลูกที่เกิดมาว่าต้องปลอดภัยทั้งทางกาย และทางจิต ทั้งทางวิณญาณ มันคิดว่าไปกินเหล้าสักแก้วหนึ่งยังดีกว่าไปนั่งเฝ้าอบรมลูกจู่จี๋พิรี้พิไร มันคิดไปอย่างนี้ ก็เลยไปซื้อเหล้ามานั่งกินกันเป็นขวด ๆ แทนที่จะนั่งชี้แจงให้ลูกรู้ว่าอะไร เป็นอะไร พ่อ แม่ไม่สมบูรณ์แบบ


พ่อแม่อย่างนี้ในทาง บาลีเขาเรียกว่า มาตา ปัตตุ ปิตา เวลี เวลี แม่นั้นแหละเป็นศัตรู พ่อนั้นแหละเป็นภัยลี เพราะว่าเขาไม่เอาใจใส่ ในการที่จะดูแลลูกให้มีธรรมะและปลอดภัย มันเท่ากับพ่อแม่นั้นแหละฆ่าลูกมาเสียแล้วตั้งแต่เล็ก ๆ เพราะเห็นแก่ขวดเหล้ายิ่งกว่าเห็นแก่ลูก เขาไปทำอบายมุขได้ทุกอย่างไม่เป็นพ่อ แม่ ตามความหมายคำว่า พ่อ แม่ เนี่ยครั้งสุดท้ายที่บรรยายมาถึงที่นี้ว่าเป็นสิ่งที่คนสมัยนี้กำลังมองข้าม ความเป็นพ่อ แม่ที่สมบูรณ์แบบ ไม่อดกลั้น อดทน เพื่อทำตนให้เป็นพ่อ แม่ที่สมบูรณ์แบบเพราะว่าเขารักขวดเหล้ามากกว่าลูกนั้นเอง เอาทีนี้ก็จะพูดต่อไปถึงสิ่งสำคัญที่พากันมองข้ามก็เรียกว่า ไอความรักดี ความรักดี

นอกจากฟังถูกกันโดยมากแล้วว่าหมายถึงอะไร เราจะได้ยิน พ่อ แม่ คนแก่บางคนดุเด็กว่า แกมันไม่รักดี นี้ถือว่าพ่อ แม่ กับผู้กล่าวนั้นรู้ว่าความรักดีมันคืออะไร ลูกเด็ก ๆ ที่ถูกดุนั้นก็รู้ดีว่าความรักดีนั้นคืออะไรนั้นขอให้ถือคำนี้ที่เป็นที่เข้าใจกันอยู่แล้วเนี่ยมาพูดกันใหม่ว่า เรากำลังมองข้าม คือ เราไม่สร้างความรักดีให้เกิดขึ้นในสันดาร ไม่สร้างความรักดีให้เกิดขึ้นในสันดารนี้มันยากเรื่องนี้มันยาก อาตมาก็ขอโอกาสพูดในสิ่งที่ควรจะพูด

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน