<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32455" type="text/javascript"></script>

ความรักดี ท่านสาธุชน ผู้มีความสนใจในธรรมทั้งหลาย การบรรยายประจำวันเสาร์เป็นครั้งที่ 11 แห่งภาควิสาฆบูชา ในวันนี้อาตมาก็ยังจะคงกล่าวเรื่อง สิ่งสำคัญที่พากันมองข้าม ต่อไปตามเดิม แต่ในวันนี้จะกล่าวโดยหัวข้อว่า ในความรักดีคือสิ่งสำคัญที่พากันมองข้าม ขอทำความเข้าใจเป็น ผู้เขียน: ท่าน พุทธทาส ชมแล้ว: 12,259 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 3 September 2007, 3:47 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 8 October 2007, 10:24 am อยู่ในส่วน: แม่และเด็ก, บุคคลสำคัญไทย, ทั่วไป, ปรัชญา

แต่แล้วอย่าลืมว่ามันจะโง่มากขึ้นไปอีกก็ได้ พวกเทวดาที่หลงไหลในความสุขนั้นมันไม่ได้เป็นคนฉลาด ถ้าฉลาดมันไม่หลงไหล ถ้ามันหลงไหลมันก็โง่ นั้นเรื่องของเทวดานี้เขาจะวางหลักกฎเกณฑ์ในรูปแบบของคำพูด ซ่อนความหมายไว้ ว่าเทวดานี้โกรธไม่ได้ ถ้าโกรธต้องหมดความเป็นเทวดา เทวดานี้หิวไม่ได้ ถ้าหิวก็ต้องหมดความเป็นเทวดา ถ้าหิวก็เกิดความเป็นเปรตขึ้นมา



ถ้าโกรธก็ต้องเกิดความเป็นยักต์เป็นมารขึ้นมามันหมดความเป็นเทวดา นั้นเทวดาต้องรู้จักประคลองจิตใจให้ปรกติ ให้มีบุญกุศลแล้วเราพอใจให้อยู่บุญกุศลแล้วร่าเริง หลงไหลอยู่บุญกุศล อย่าให้มันเผลออย่าให้มันผลาดออกไปนอกแนวของกุศล เทวดาก็มีความดีชนิดที่ ไม่มีเหงื่อ ไม่รู้จักเหงื่อ แล้วเป็นอันว่า ใครอยากเป็นเทวดาก็ได้พยายามสะสมความดีให้ยิ่งไปกว่าความดีอย่างมนุษย์อย่าไปทำชั่ว อย่าไปทำบาป อย่าตกนรก ที่นี้ดีอย่าพระอาริยเจ้าท่านเห็นว่า ไอ้เหงื่อหรือไม่เหงื่อนั้นนะมันอย่างนั้นเอง แล้วจะมีจิตใจอยู่เหนือนั้นขึ้นไปอีก เหงื่อมันก็เท่านั้นแหละ ไม่เหงื่อมันก็เท่านั้นแหละ สนุกสนาน เพลิดเผลยเฮฮ่า มันก็เท่านั้นแหละ ทุกข์ยากบ้างลำบากบ้างเจ็บป่วยมันก็เท่านั้นแหละ ฉะนั้นจึงไม่ให้ความหมายอะไรแก่คำว่ามีเหงื่อหรือว่าไม่มีเหงื่อ เรียกว่าดีอย่างพระอารียเจ้า นับตั้งแต่ พระโสดาบัน สติถาคามีอะไรขึ้นไปจนถึงพระพุทธเจ้าเอง







ท่านพระพุทธเจ้าท่านไปหาความดีที่เหนือเหงื่อเหนือไม่เหงื่อท่านจึงไปพบ ท่านจึงเป็นพระพุทธเจ้า ทีนี้เราพิจารณาดุเถอะว่ามันมีความดีอยู่อย่างนี้เราจะเอาอย่างไหนเราจะไม่ทรมานตนให้เกินกว่าเหตุเราควรจะพอใจในระดับไหน เราก็ควรจะพอใจอย่างนั้น ถ้าเรามันเหมาะสมที่จะเป็นชาวนาก็อย่าบ้าไปเรียนมหาวิทยาลัยให้มันยากเลย พอใจที่จะเป็นชาวนา มันก็ยังดีได้ มีความสุขได้แม้ว่ามันจะต้องอาศัยเหงื่อ ถ้าเราทำผิดอย่างนี้เราจะลำบากแล้วเราก็จะไม่ประสบความสำเร็จด้วย จะมีความทุกข์ด้วย เพราะว่ามันไม่ตรงกันกับเรื่อง มันไม่ถูกฝาถูกตัวไม่ถูกต้นเหตุปัจจัยที่เรียกว่า บุญทำกรรมแต่งอะไร ถ้าบุญยังน้อยเราก้ต้องแสวงหาเหตุปัจจัยมาเป็นบุญกุศลให้มันมากเข้า แล้วความดีหรือความสุขนั้นมันก็ค่อย ๆ เลื่อนชั้นของมันขึ้นไปตามลำดับ จึงขอให้เรารู้จักความดีให้ถูกต้อง และรู้จักความดีในระดับสูงสุด และคำว่ารักดีของเรานั้น ก็จะเกิดขึ้นมาอย่างถูกต้อง คือเราจะรักดีอย่างถูกต้องที่พอดีกับสถานะสภาวะของเรา นี้อย่างหนึ่ง เราจะไม่พัดเพียนจะไม่ปฏิเสธในความดีที่พอเหมาะพอสมกันกับเรา


เมื่อเรารู้ว่าความดีสูงสุดคืออะไร เราก็ยังจะมุ่งมั่นไปถึงความดีอันสูงสุดอย่างนั้นได้ พ้นจากความดีอย่างมนุษย์ไปถึงความดีอย่างเทวดา พ้นจากความดีอย่างเทวดาไปถึงความดีอย่างพระอาริยเจ้า ไม่มีใครหวงกรรมสิทธิ์ทุกคนอิสระมีเสรีภาพที่จะประพฤติปฏิบัติเป็นของตนเองเพื่อเลื่อนชั้นความดีของตนเองนี้ให้สูงขึ้นไปให้สูงขึ้นไป จนกว่าจะถึงที่สุดแห่งความดี เหตุที่สุดแห่งความดีนี้มันเป็นที่สุดแห่งความดีแบบของอารียเจ้า ท่านไม่ยึดมั่นในคามดี แต่ความดีอย่างชาวบ้านไม่มีความหมายสำหรับท่าน แต่ความดีที่เหนือความดีอย่างชาวบ้านเนี่ยเราเรียกว่าความดีอย่างละโลภ หรือเป็นโลคุถละ มาอีกชั้นหนึ่ง มันมีจิตใจพิเศษเป็นจิตใจที่ไม่รู้จักความทุกข์ความร้อนอีกต่อไป อะไรจะเกิดขึ้นก็ไม่มีปัญหา ความเจ็บไข้จะมีมาก็หัวเราะเยอะได้ ความตายจะมีมาก็หัวเราะเยอะได้ อะไร ๆ จะเกิดขึ้นก็เห็นเป็นอย่างนั้นเอง เท่านั้นเอง


เห็นเป็นในลักษณะที่ว่าไม่สร้างปัญหา มนุษย์มันไปสูงสุดกันอยู่ที่ตรงนั้น ไม่ต้องไปถามคอมพิวเตอร์ คิดเอาเองก็ได้ว่ามนุษย์เนี่ยมันไปสูงสุดอยู่ตรงที่ว่ามีจิตใจอยู่เหนือปัญหา เหนือความทุกข์โดยประการทั้งปวง ให้มันรวย มันสวยอะไรก็ตาม มีกิน มีกาม มีเกีรยติอย่างยิ่งก็ตาม แต่มันยังร้องไห้บ้าง หัวเราะบ้าง เพราะความเปลี่ยนแปลงของทรัพย์หรือสมบัติของสิ่งที่เขารักใคร่หวงแหน อย่างนี้มันเป็นเรื่องจมอยู่ในความโง่จมอยู่ในความทุกข์ ไม่ใช่ที่สุดหรือว่าสิ่งที่ดีที่สุดของมนุษย์ มนุษย์จะต้องไปให้ถึงจุดสูงสุด เพื่ออยู่เหนือปัญหา เหนือความทุกข์ มีจิตใจที่ไม่หวั่นไหวในสิ่งใด อย่างนี้เขาเรียกว่า เข้าถึง ธรรมมตฺธรรม เข้าถึงอัมฤตธรรม เข้าถึงความที่ไม่ตาย ความตายไม่มีความหมายให้แก่บุคคลชนิดนี้ มันจึงรวมทั้ง ความเกิด ความแก่ ความเจ็บ อะไรทั้งหมอทั้งสิ้น ด้วยมันไม่มีความหมายก็บุคคลชนิดนี้ นี้เรียกว่า เข้าไปถึงที่สุด ที่มนุษย์ควรจะไปถึงได้ แล้วก็ได้เข้าถึงภาวะแห่งจิตใจที่ไม่มีความทุกข์อีกต่อไป เรียกว่า อยู่เหนือโลก เหนือทุกอย่าง นี้เรียกว่ารู้จักดีถึงที่สุด มันน่ากลัวไหม



บางคนคิดว่ามันน่ากลัว เพราะเขากลัวไปว่า ถ้าไปหวังดีอย่างนั้นแล้ว อยู่ที่นี้ไม่มีรส ไม่มีชาติ ไม่สนุกอะไรเลย นี้คนมันเข้าใจผิดมันไม่มองเห็นให้หมดว่ามันไม่ขัดขวางอะไรกัน ถ้ายังชอบอยู่ดีอย่างโลก ๆ อยู่ที่นี้มันก็ดีได้ แต่ว่าอย่าไปโง่ อย่าไปหลงให้มันมากนัก รู้แต่ว่ามันเป็นอย่างนั้นเอง มันเป็นเท่านั้นเอง ความเอร็ดอร่อย ในทาง กามคุณ รู้สึกว่า มันเป็นอย่างนั้นเอง มันเป็นเท่านั้นเอง มันเป็นสักว่าความรู้สึกของ อายตณะ เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรดีไปกว่านั้น มันเป็นเพียงความรู้สึกเท่านั้นเอง

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน