<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32490" type="text/javascript"></script>

สนทนาปัญหาบ้านเมือง ถาม : กระผมเองมานั่งอยู่ตรงนี้ หรือแม้ญาติโยม ที่ได้เห็นภาพของท่านเจ้าคุณอาจารย์ทางโทรทัศน์ ก็คงจะรู้สึกตรงกันดีอย่างหนึ่งว่า เราดูด้วยสายตาแล้วสังขารของท่านยังแข็งแรงดี แต่ไม่ทราบว่าสุขภาพอนามัยแล้ว ท่านอาจารย์เป็นอย่างไรบ้างครับผม ท่านเจ้าคุณอาจารย์: ผู้เขียน: ท่าน พุทธทาส ภิกขุ ชมแล้ว: 12,674 ครั้ง post ครั้งแรก: Wed 5 September 2007, 5:13 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 10 September 2007, 10:44 am อยู่ในส่วน: พักผ่อนหย่อนใจ, สายศิลป์, สังคมศาสตร์, บุคคลสำคัญ, บุคคลสำคัญไทย, ปรัชญา

เราต้องทำให้มนุษย์มีธรรมะ ทำให้ละอายบาป ความกลัวบาป ลดความเห็นแก่ตัว พึ่งธรรมะก่อนเถอะ ก่อนจะพึ่งวินัย วินัยไว้ใช้กับคนเลว เป็นเรื่องที่จะทำกับคนเลว ธรรมมะเป็นเรื่องที่ทำกับคนไม่เลว คนที่จะดี อบรมธรรมะ สอนธรรมะ ให้มีธรรมะ ถึงจะทำอย่างไร ก็เข้ารูปเดิมโดยอำนาจบังคับก็ได้ ด้วยอำนาจการเกลี้ยกล่อม ชักจูงก็ได้ หรือว่าการโฆษณา เหมือนกับการโฆษณาขายสินค้า เหมือนศิลปะของการโฆษณา มันเก่งการโฆษณากัน มันจึงขายสินค้าได้หมด มันโฆษณาเก่งจนทำให้ยายแก่ซื้อตู้เย็นก็ได้ ทำได้



ถ้ามันไม่เอาวิธีนี้มาใช้กับเรื่อง ของธรรมะบ้าง ให้อันธพาลหันมาใช้ธรรมะ เปลี่ยนมาใช้ธรรมะ ปฎิบัติธรรมะ โฆษณาที่นิยมหันมาปฎิบัติธรรมะยังไม่มี โฆษณาของธรรมะของศาสนามันยังไม่มี ธรรมดามันยังไม่ค่อยจะมี แล้วก็มักจะโฆษณาไปในทางให้เขาบริจาค เคยมีนิทานเขาเล่าให้ฟัง ว่า มีพระองค์หนึ่งพอลงจากทำมาศ ก็ไปถามคนฟัง ที่ฟังอยู่ข้างล่าง เผอิญไปถามเจ๊กคนหนึ่งว่า ลื้อฟังถูกไหมว่าอั้วเทศว่าอย่างไร






เจ๊กคนนั้นก็ตอบว่า ลื้อให้อั้วให้ลื้อ ที่ได้ยินนี้มันเป็นซะอย่างนี้ จะให้ทำอย่างไรเหล่า ฟังเทศนั้น สอนธรรมะนั้นกลายเป็นว่าให้เขาควักสตางค์บริจาค เจ๊กมันยังรู้ นี่ก็ขอให้ปรับปรุงกันเสียใหม่ ไปเทศนานี้เพื่อให้คนรู้ธรรมะ และพอใจธรรมะยิ่งกว่าสิ่งใด พอใจยิ่งกว่าแก้วแหวนเงินทอง พอใจยิ่งกว่ากามารมณ์ แต่ยากนะถ้าให้คนพอใจธรรมะยิ่งกว่ากามารมณ์ กามารมณ์มันยั่วยวนให้หลงใหลมากกว่า แต่มันก็ทำได้ถ้ามีธรรมะแล้ว มันก็จะเบื่อกามารมณ์เอง จะตั้งโครงการอะไรกันใหม่ ชักจูง เกลี้ยกล่อม โฆษณาให้คนพอใจในธรรมะ ให้มากขึ้น มันน่าจะมีกระทรวงอย่างนี้ ทั้งโลกมีกระทรวงอย่างนี้ ดึงคนเข้าไปหาธรรมะ ในโลกก็คงจะดีขึ้น นี่เรียกว่าอุบาย



ถาม: ท่านเจ้าคุณอาจารย์ครับกระผม มีญาติมานั่งที่นี่มากมายหลายคนเหมือนกัน ซึ่งเขาใจว่าคงจะอยาก กราบเรียนถาม เพราะฉะนั้นกระผม จะขอโอกาสให้ญาติโยมอื่น ๆ ได้กราบเรียนถาม เพื่อคำถามจะได้วัฒนาขึ้นคือ มากยิ่งขึ้นไป และหลากหลายยิ่งขึ้น ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นผมขอเรียนเชิญนะครับ หากว่าท่านใดที่จะกรุณา ช่วยผมที่จะเรียนถามท่านเจ้าคุณ ณ บัดนี้


ชาวบ้าน: กราบนมัสการพระคุณเจ้า ที่กระผมได้ฟังที่พระคุณเจ้าเทศในวันนี้นะครับ ปัญหาของสังคม ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันนี้คือการเห็นแก่ตัวนะครับ และเมื่อเร็วๆนี้ผมได้อ่านพบในหนังสือพิมพ์นะครับว่า พระคุณเจ้าเทศว่า การศึกษาของเราในปัจจุบันนี้นะครับ ยังไม่ถูกต้อง สอนให้คนรู้ในด้านวิชาการ ที่โลภแล้วก็เกิดความเห็นแก่ตัว ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องนะครับ พระคุณเจ้าในเรื่องนี้ กระผมขอนมัสการเรียนถามว่า การที่จะให้การศึกษากับสังคมที่ถูกต้องนะครับ ควรเป็นในลักษณะใดนะครับ ควรเริ่มสอดแทรกไปตั้งแต่เมื่อเยาวชน มีความรู้ประมาณเท่าไหร่นะครับ เพื่อว่าให้เยาวชนของเราที่จบการศึกษาออกไป เพื่อจะได้เป็นพลเมืองที่ไม่เห็นแก่ตัว ขอกราบนมัสการครับ


ท่านเจ้าคุณอาจารย์: เรื่องนี้มันก็ไม่ลึกซึ้งอะไรนักพอจะมองเห็น การศึกษาทั้งโลกดีกว่า มีแล้วทำให้คนฉลาดๆ นี้ก็มีปัญหาว่าเขาจะใช้ความฉลาดนั้นในทางไหน ถ้าปล่อยไปตามบุญตามกรรมเขาก็ใช้ ความฉลาดไปในทางเห็นแก่ตัว เพราะว่าความเห็นแก่ตัวเป็นกิเลสเจ้าเรือน ที่อยู่ในใจแล้ว พอได้ความฉลาดมาก็ใช้เป็นเครื่องมือเพื่อความเห็นแก่ตัว มันก็เห็นแก่ตัวมากขึ้น เห็นอย่างรุนแรง เห็นอย่างลึกซึ่งนี้ ความฉลาดกลายเป็นความเห็นแก่ตัว การศึกษานั้นได้กลายเป็นการส่งเสริม ให้เกิดความเห็นแก่ตัว เราก็เรียกทำนองประชดว่า การศึกษาหมาหางด้วน ไม่สมบูรณ์ เพียงแต่ให้รู้ ให้ฉลาด แล้วมันก็เพิ่มความเห็นแก่ตัว ถ้าหางไม่ด้วนก็ให้หางที่ควบคุมความฉลาด อย่าใช้ความฉลาดให้มันผิด


ถ้าเป็นสมัยก่อนโน้น วัฒนธรรมขนบธรรมเนียมที่ไม่เห็นแก่ตัว มันมีมาก ไม่ต้องพูดกันกี่คำเด็กๆก็จะไม่เห็นเห็นแก่ตัว ฉลาดก็ไม่เห็นแก่ตัว เดี๋ยวนี้มันหายไปหมด วัฒนธรรมที่มันไม่เห็นแก่ตัว เดี๋ยวรู้แต่จะสนุกสนานเอร็ดอร่อย ไม่มีขอบเขต ตั้งแต่เล็กๆ พอโตขึ้นมาก็เห็นแก่ตัว การศึกษาให้โทษไป ให้เห็นแก่ตัว เปรียบเทียบดูที่ความรู้ การศึกษา มันเจริญเหลือเกินนะเดี๋ยวนี้ ถ้าเทียบกับ 300 -400 ปีเมื่อก่อน มันเจริญเหลือเกิน แต่ทำไมมันไม่มีสันติภาพ มันยิ่งไม่มีสันติภาพ เพราะมันเอาไปใช้สนับสนุนความเห็นแก่ตัว ฉลาดเพื่อเห็นแก่ตัว เครื่องไม้เครื่องมือที่ฟิตกันมาอย่างดี มันก็ไม่ได้ใช้เพื่อกำจัดความเห็นแก่ตัว อย่างวิทยุมันก็ใช้ฟังเพลงกันทั้งนั้นแหละ แต่เพลงมันมากเกินไป


เริ่มก็ขึ้นด้วยเพลง ตรงกลางก็เพลง ตอนจบก็เพลง เรื่องใดเรื่องหนึ่ง เพลงทั้งนั้น มันใช้เพื่อกิเลส เพื่อความเห็นแก่ตัว คอมพิวเตอร์ที่แสนว่าจะดี มันก็ใช้เอาเปรียบ ได้อย่างไร ไม่ได้ใช้คอมพิวเตอร์เพื่อสันติภาพ ยิ่งเครื่องมือวิเศษเท่าไหร่ ก็ยิ่งใช้สนับสนุนความเห็นแก่ตัว ความฉลาดและการศึกษาชนิดนี้มัน ก็จะเป็นไปเพื่อ ทำลายล้างรบราฆ่าฟันกันมากขึ้น อาตมาก็จะขอพูด กันลืมว่าการศึกษาชนิดนี้ มันจะสร้างมนุษย์ให้ไปกัดบนพระจันทร์ บนดาวอังคารโน้น ในเมื่อบนโลกมนุษย์ยังไม่พอ มันฉลาดกันพอที่จะไปกัดกันบนโลกพระจันทร์ พระอังคาร เตรียมไว้ รู้ว่าการศึกษาชนิดนี้มันอยู่เหนือ แล้วมันจะมีสันติภาพที่ไหน กัดกันในโลกมนุษย์ไม่รู้จะกัดกันอย่างไร กัดกันทุกวินาที ตลอดเวลาอยู่แล้ว นี่ยังไม่พอยังไปกัดกันบนโลกพระจันทร์ การศึกษาชนิดนี้

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน