<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32581" type="text/javascript"></script>

ผม หมา(ไม่)มีชื่อ วันนี้ฝนตกครับ ถนนหนทางมันดูเฉอะแฉะสิ้นดี ผมก็บังเอิญเป็นโรคชีพจรลงเท้าต้องเดินทางไปไหนมาไหนทุกวัน บางวันดวงอาทิตย์ก็ส่องแสงจ้าเผาขนแห้งๆของผม ผมเดินไปไหน พอเจอน้ำก็ต้องลงไปแช่ให้ตัวเย็น... ผู้เขียน: pat rattana ชมแล้ว: 443 ครั้ง post ครั้งแรก: Wed 12 September 2007, 10:10 am ปรับปรุงล่าสุด: Wed 12 September 2007, 10:13 am อยู่ในส่วน: vนิยาย

วันนี้ฝนตกครับ ถนนหนทางมันดูเฉอะแฉะสิ้นดี ผมก็บังเอิญเป็นโรคชีพจรลงเท้าต้องเดินทางไปไหนมาไหนทุกวัน บางวันดวงอาทิตย์ก็ส่องแสงจ้าเผาขนแห้งๆของผม ผมเดินไปไหน พอเจอน้ำก็ต้องลงไปแช่ให้ตัวเย็น

เมื่อวานนี้ ผมเกือบโดนอันธพาลกลุ่มใหญ่รุมทำร้าย พวกเขาตัวใหญ่กว่าผมแถมยังอยู่รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ ผมเดินผ่านไม่กล้ามองสบตา ต้องเดินตัวลีบผ่านมา ตอนนั้นผมรู้สึกว่าผมตัวเท่ามดเองครับ แต่ไม่วายพวกเขาต้องแสดงความเป็นเจ้าถิ่น ทำท่าจะออกมาเดินล้อมหลังผม ผมใจหายเลยครับ ถ้าพวกเขาจะรุมผมจริงๆผมคงต้องโชว์ฝีเท้าของผมสักหน่อยแล้ว

ในซอยนี้เป็นซอยลึกเข้าไป ผมยังไม่เคยเข้าไปสักที วันนี้แหละผมจะลองเดินเข้าไปเที่ยวสักที มันเป็นทางขรุขระ โรยด้วยกรวด มีหลุมน้ำขังเต็มซอยไปหมด แต่ผมก็ตัดสินใจค่อยๆเดินเข้าไป พอเจอน้ำหลุมใหญ่ๆผมก็กระโดดข้ามอย่างคล่องแคล้วทีเดียว แต่ผมสงสัยจริงๆว่า ทำไมวันนี้ผมถึงอยากจะเดินเข้าไปในซอยนี้เสียจริงๆ

เดินผ่านบ้านประตูรั้วสูงลิ่ว ผมมองไม่เห็นอะไรเลย แต่ผมก็เดินผ่านมา ผมไม่อยากจะเห็นอะไรในบ้านของคนที่ไม่อยากให้เรามองเห็นเหมือนกัน โน่น ครับ บ้านหลังข้างหน้าโน่น มีดอกอะไรไม่รู้สีเหลืองบานเต็มต้นไปหมด ผมเร่งฝีเท้ารีบเดินไปให้ถึงบ้านหลังนั้นเร็วๆ บ้านหลังนี้เปิดประตูครับ ผมเลยหยุดยืนดูภายในบ้านเป็นบ้านที่ร่มรื่นน่าอยู่จริงๆ ผมนึกอยากจะเจอกับเจ้าของบ้านซะแล้ว คงจะใจดีแน่ๆ เอ! แต่ทำไมผมต้องคิดว่าบ้านที่ร่มรื่นจะมีเจ้าของบ้านใจดีล่ะครับ แปลกจริงๆ

ข้างหน้ามีเพื่อนๆ รุ่นราวคราวเดียวกับผมวิ่งเล่นกันอยู่ ดูพวกเขาจะไม่รังแกผมแน่ๆ ผมเดินเข้าใกล้เข้าไป ยิ้มให้กับพวกเขา แต่พวกเขายังวิ่งเล่นกันต่อไปเหมือนกับมองไม่เห็นผม ผมหยุดมองพวกเขา อยากจะบอกพวกเขาว่า “ ผมอยากมีเพื่อน ผมอยากเป็นเพื่อนกับพวกเขา “ พวกเขาวิ่งไล่กวดไปทางอื่น ผมมองไปยังทางแคบๆเบื้องหน้าก้าวขาเดินต่อไป

ผมเดินลึกเข้าไปในซอย ข้างหน้าผมมีน้ำท่วมทาง แต่ผมคิดว่าลองเดินไปสักหน่อย ถ้าเปรอะเปื้อนมากก็จะได้แช่น้ำซะเลย ผมเดินไปเรื่อยๆแว่วได้ยินเสียงเพลงดังมาจากบ้านหลังหนึ่ง มันเป็นบ้านยาวๆเรียงเป็นแถว เสียงเพลงดังออกมาจากประตูบานไหนกันแน่ เสียงเพลงเป็นเสียงของผู้หญิง เธอร้องซ้ำๆว่า “ NO ONE SAID IT WOULD BE EASY “ เสียงใสๆของผู้หญิงมันทำให้ผมหายเหนื่อยจากการเดินทางไกลเชียวเชียวครับ สงสัยผมจะต้องหยุดพักฟังเพลงซะหน่อยแล้ว

ที่หน้าบ้านที่อบอวลไปด้วยเสียงดนตรีหลังนั้น มีหนุ่มน้อยรุ่นราวคราวเดียวกับผมนอนอยู่ เขามองมาที่ผม เขายิ้มให้ผมครับ! หัวใจของผมเต้นแรงรู้สึกเย็นเยือกไปถึงปลายเท้า เป็นรอยยิ้มแรกตลอดการเดินทางทั้งชีวิตของผมทีเดียว ผมค่อยๆทรุดลงนั่งไม่ห่างมิตรผู้อารีผู้นั้นนัก ผมยิ้มตอบให้กับเขา เราสบตากันมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่งมิตรใหม่ของผม คงจะอ่านแววตาของผมออก เขามองผมอย่างเป็นมิตรและลุกขึ้นเดินมาหาผม “ ฉันจะเป็นเพื่อนกับนาย “ มิตรใหม่ของผมกล่าวกับผมเบาๆ

เขาค่อยๆนั่งลงข้างๆกับผม แล้วชวนผมคุย ถามถึงบ้านที่ผมไม่เคยมี ถามว่าผมมาจากไหน ผมตอบไม่ได้อีก ผมตอบได้แต่เพียงว่า ผมรู้จักแค่การเดินทางและการเอาตัวรอดให้ได้ในแต่ละวัน ผมรู้ว่าผมยังต้องการสิ่งอื่นอีก แต่ผมก็ไม่เคยได้รับจนวันนี้ผมพบแล้ว ผมอยากมีเพื่อน “ แล้วนายชื่ออะไรล่ะ ฉันชื่อลูกหมี “ ลูกหมีถามถึงชื่อผม ทำให้ผมเพิ่งจะนึกถึง จนบัดนี้ “ ชื่อ “ ผมไม่มีชื่อ ผมไม่เคยมีชื่อ “ ผมไม่มีชื่อ “ ผมตอบไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ เพราะไม่รู้จะอายหรือน้อยใจหรืออะไรดี “ แต่นายไม่ต้องกลัวหรอก ถ้านายพักอยู่กับฉันที่นี่ รับรองว่านายจะต้องมีชื่อแน่ๆ ก็เจ้านายของฉันนะ เป็นนักตั้งชื่อตัวฉกาจทีเดียว “ นายลูกหมีเล่าพลางหัวเราะพลาง ผมยิ้มให้กับลูกหมี ก่อนจะทอดสายตาไปยังเบื้องหน้า ผม…หมาไม่มีชื่อ

ผมนอนฟังเพลงอยู่ใกล้กับลูกหมี ในเพลงร้องว่า “ ALL I WANNA DO TO HAVE SOME FUN “ เป็นเสียงผู้หญิงคนเดิม ผมชักเคลิ้มทำท่าจะหลับซะแล้วซิครับ รู้สึกอบอุ่น ปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

มีเสียงคนคุยกันในบ้านและเสียงฝีเท้าเดินไปเดินมา ผมชักจะเสียวๆเสียแล้ว ผมเคยถูกไล่ ถูกขว้าง จากเจ้าของบ้านบางบ้าน เจ้าของบ้านนี้อาจจะออกมาไล่ผม ผมคงเสียดายลูกหมีเพื่อนใหม่ของผมแย่เลย แต่ไม่หรอกน่า เจ้านายของลูกหมี คงจะมีไมตรีให้ผม ผมคิดเข้าข้างตัวเอง หัวใจเต้นตูมตามจะออกมานอกอก

เวลาผ่านไปนานแล้ว ยังไม่มีใครเดินออกมาจากบ้าน ผมอยากจะให้เขาเดินออกมาเห็นผม ผมอยากรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรกับผม มีเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ผมไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง “ แน่ะ คุณลูกหมีไปพาเพื่อนมาจากไหนเนี่ย “ เสียงผู้หญิงดังขึ้น แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังกลับเข้าไปในบ้าน ผมถอนใจ เขาไม่ทำอะไรกับผม ทำไมจะไล่ก็ไม่ไล่ จะออกมาทักทายใกล้ๆก็ไม่ออกมา ทำให้ผมต้องรอลุ้นต่อไปอีก

ผมได้กลิ่นอาหาร มีผู้ชายถืออ่างข้าวออกมาจากประตูบ้าน “ เอ้า ลูกหมี วันนี้มีข้าวกับแกง กินซะ แบ่งให้ไอ้ผอมตัวนี้หน่อย “ เขาแบ่งอาหารจากชามของลูกหมีมากองบนพื้น ผมโล่งอก เจ้าของของลูกหมี มีเมตตากับหมาไม่มีชื่ออย่างผมครับ ผมค่อยๆกลืนอาหารที่กองอยู่บนพื้น รู้สึกเหมือนได้กินอาหารทิพย์ ไม่รู้เรี่ยวแรงมันมาจากไหน “ ไหนมานี่ซิ โอ้โหผอมเก้งก้างเลย ชื่ออะไรดีเนี่ย “ นายผู้ชายเอามือมาสัมผัสกับหัวผม เขาคงไม่รู้ว่าผมปลื้มใจขนาดไหน ก็ผมเคยแต่มีคนไล่ บ้างก็ดุด่า อาหารที่กินก็ต้องคุ้ยหาตามกองขยะหรือเศษอาหารที่พอจะหาได้ ฝนตกในบางคืนผมต้องเปียกฝน แต่ผมไม่เคยน้อยใจ ก็ผมเป็นหมาร่อนเร่ตัวหนึ่งไม่เคยมีชื่อ ผมเดินไปทุกหนทุกแห่ง เขาเรียกผมต่างๆนานาด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราว ผมไม่เคยหยุดนิ่งฟัง ผมเดินทางต่อ เดินทางไปเรื่อยๆ เหมือนการเดินทางไม่มีจุดหมาย แต่ผมมีจุดหมาย ผมอยากมีบ้าน มีเพื่อน ผมต้องการความรัก ความเอาใจใส่

มือของนายผู้ชายดึงตัวผมเข้าไปใกล้ และมองพิจารณาที่ตัวของผม “ มีหมัด มีเห็บเต็มไปหมดเลย ไอ้เก้งก้างเอ๋ย ยิ่งผอมๆอยู่ “ นายผู้ชายพูดขึ้น แล้วก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน ผมยังคงนั่งอยู่หน้าบ้านกับลูกหมี ผมไม่อยากเดินทางอีกต่อไป ผมอยากจะพักอยู่ที่นี่ ทั้งลูกหมีและนายที่บ้านนี้ไม่รังเกียจผม หรือที่นี่จะเป็นจุดหมายของผม ผมไม่กล้าคิดเลยครับ

หลายวันผ่านไป นายผู้ชายหาชามข้าวใบใหม่ให้ผม เขาจะแบ่งอาหารให้ผมเหมือนกับลูกหมี อาหารหลายประเภทในแต่ละวัน ทำเอาท้องกิ่วและหนังหุ้มกระดูกของผมค่อยๆเต็มตึงขึ้นทุกวัน ในทุกวันผมจะได้กินอาหารสามเวลาโดยไม่ต้องเดินทางร่อนเร่เหมือนแต่ก่อน “ มันจะต้องชื่อกวาง หูกางเหมือนกวางเลยไอ้ลูกกวาง “ นายผู้ชายพูดกับผู้นายผู้หญิง “ หน้าตาเจ้าลูกกวางมันดูเจียมตัวดีนะ มันอ้วนขึ้นมาเยอะเลยนะ ดีแล้วคุณลูกหมีจะได้มีเพื่อน “ เสียงนายผู้หญิงดังกังวาน

ผมรู้สึกได้ว่าวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว มันเป็นเวลาแห่งความสุขของผม ผมมีเพื่อนเล่นทุกวันเราจะนอนทอดอารมณ์กันอยู่ที่หน้าบ้าน ลูกหมีชอบลุกขึ้นไปเห่าทักทายคนที่เดินไปมา เสียงของลูกหมีดังก้องบางครั้งก็คำรามดูน่ากลัว บางคราวที่ลูกหมีถึงกับซึมไป ผมเข้าใจว่าลูกหมีคงน้อยใจที่พยายามจะทักทายแต่คนไม่เข้าใจ คิดว่าลูกหมีจะไปทำร้าย ลูกหมีชอบเล่นกับเด็กๆ แต่ทุกครั้งที่วิ่งออกไปเล่นกับเด็กๆ เด็กๆก็มีอันต้องวิ่งกระเจิงกันไปทุกที ลูกหมีจะบ่นกับผมเสมอ “ ฉันทักทายเด็กๆทำไมเด็กๆต้องวิ่งหนีฉันด้วยนะ ฉันละเบื่อจริงๆ “ นี่แหละครับผมว่าเป็นการสื่อสารที่ไม่เข้าใจที่มักจะเกิดขึ้น แม้ในหมู่คนด้วยกันเอง ผมจะบอกกับลูกหมีทุกครั้งที่เขาหงุดหงิด

นายผู้ชายกลับมาแล้ว ถือถุงอะไรหนอกลิ่นหอมเสียจริง ผมลุกขึ้นกระดิกหางทักทายพร้อมๆกับลูกหมี นายผู้ชายลูบหัวลูกหมี และไม่ลืมที่จะทักทายผม “ ว่าไง ลูกกวาง “ ผมได้ยินนายผู้ชายเรียกผมว่าลูกกวาง อย่างชัดถ้อยชัดคำ ชื่อของผมใช่ไหมครับ ผมชื่อลูกกวาง ผมยังอดคิดไม่ได้ ผม…หมาไม่มีชื่อ มีชื่อแล้วว่าลูกกวาง

วันนี้อากาศร้อนจัดแดดส่องจ้า ผมไม่กล้าจะลืมตาตามันแสบไปหมด วันนี้เป็นวันหยุดของนายผู้ชายและนายผู้หญิง พวกเขาอยู่กันในบ้าน เสียงนายผู้หญิงหัวเราะลั่น นายผู้ชายของผมชอบทำให้นายผู้หญิงหัวเราะ เขาทั้งคู่อารมณ์ดีมาก ผมว่ามันมีผลทำให้เราสองตัวเป็นหมาที่ยิ้มแย้มแจ่มใส มีมนุษย์สัมพันธ์ดี

นายผู้หญิงเดินออกมาจากบ้านครับ แล้วก็อุ้มนายลูกหมีเข้าไปในบ้าน ผมยังนอนอยู่หน้าบ้าน นึกไม่ออกว่าออกมาอุ้มลูกหมีไปไหน แต่ผมมั่นใจว่านายทั้งสองคนไม่มีวันที่จะรังแกพวกผม ผมได้ยินเสียงดังชุลมุนออกมาจากในบ้าน ผมยังนอนทอดอารมณ์อย่างสบายใจ นั่งมองเปลวแดดระยิบระยับอยู่ที่ปลายตา

สักครู่หนึ่ง นายผู้หญิงก็อุ้มลูกหมีที่ตัวห่อด้วยผ้าผืนหนา ตัวเปียกหมาดๆ อ๋อ ผมรู้แล้วว่าเจ้านายพาลูกหมีไปอาบน้ำมา นายผู้หญิงคงไม่จับผมไปอาบหรอก แต่มีเสียงเรียก “ มาซะดีดี เจ้าลูกกวาง “ นายผู้หญิงอุ้มผมเดินเข้าไปหลังบ้าน นายผู้ชายนั่งรออยู่ นายผู้หญิงวางตัวผมลง น้ำเย็นๆรดลงมาบนหลังของผมเย็นวาบ นายทั้งสองช่วยกันจับตัวผมไว้ คงกลัวว่าผมจะดิ้น พวกเขาคงไม่รู้กันหรอว่าตอนนี้ผมตัวแข็งไม่มีเรียวแรงจะดิ้นหนีไปไหน และผมคงไม่ดิ้นอย่างแน่นอน สบู่หอมๆฟอกตัวผม มือของนายทั้งสองช่วยกันขัดถูทำความสะอาดร่างกายให้ผม ตามซอกเล็บ ทั่วทั้งเนื้อของผม ผมไม่อยากจะเชื่อเลยครับ วันหนึ่งผมเดินทางมา เป็นหมาเร่ร่อนผอมโซตัวหนึ่งกลายมาเป็นหมาที่มีอาหารกินครบทุกมื้อ พวกเขาอาบน้ำผม ให้ความรัก ความเมตตากับผม ไม่รังเกียจผมแม้แต่น้อยว่าผมนั้นเป็นเพียงหมาโซตัวหนึ่งที่หลงทางมา

ร่างกายของผมขยับด้วยมือที่หุ้มผ้าผืนนุ่มให้กับเนื้อตัวที่เบียกปอนของผม นายผู้หญิงอุ้มผมพาเดินไปหน้าบ้าน วางผมลงข้างๆกับนายลูกหมี ผมยิ้มให้กับลูกหมีด้วยรอยยิ้มที่เกดจากความอิ่มเอมใจ ในใจอดคิดไม่ได้ว่าผมมีบ้านแล้ว มีคนรักผมตั้งชื่อให้กับผม ผมไม่ต้องเป็นหมาไม่มีชื่ออีกต่อไปแล้วครับ ผมมีชื่อแล้วครับ “ ผมชื่อลูกกวาง “

รางวัลที่ 3 ชมรมวรรณศิลป์ จุฬาฯ

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน