<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32599" type="text/javascript"></script> |
|
เด็กหอ (The luv dormitory)
เมื่อบรรดาหนุ่มสาววัยละอ่อนตอนปลายต้องมาอยู่รวมกันด้วยในหอพักแสนสงบ จุดเริ่มต้นของอิสระกับชีวิตที่ต้องควบคุมเอง แล้วจะทำยังไงกับเรื่องการเรียน กิจกรรม ความรัก และเงิน-- ตอนที่ 47 ดราม่ากันให้ตายไปข้างนึง เอิ้กๆๆ
post ครั้งแรก: Thu 13 September 2007, 2:08 am ปรับปรุงล่าสุด: Wed 2 July 2008, 12:04 am
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
ไอ้ที่ใครๆ เขาบอกว่า การสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้เป็นเรื่องยาก แต่..เมื่อผ่านเข้ามาได้แล้ว ทำยังไงถึงจะเรียนให้ได้น่ะยากกว่า แต่...ก็แต่อีกนั่นแหละ การทำตัวอย่างไรให้สำเร็จการศึกษาไปได้นั้นยากที่สุด เมื่อนักเรียนมัธยมปลายต้องกลายสภาพเป็นนิสิตนักศึกษา จะมีส่วนหนึ่งจะได้รับสถานสภาพพิเศษอีกอย่าง เด็กหอ คำนิยามสำหรับ คนที่ใช้สถานที่อื่นแทนบ้านตัวเองสำหรับเป็นที่ซุกหัวนอนด้วยเหตุผลทั้งที่ฟังขึ้นและฟังไม่ขึ้น การรวมตัวของบรรดาหนุ่มสาววัยละอ่อนจากทั่วทุกสารทิศ ร้อยพ่อพันแม่ จุดเริ่มต้นของปีกแห่งอิสรภาพ ชีวิตที่ต้องควบคุมเอง แล้วจะจัดการอย่างไร ไหนจะเรื่องการปรับตัว เรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เรื่องเงิน และความรัก!! โอ๊ยยย .. ความวุ่นวายขนาดย่อมจึงบังเกิดตามมาภายในหอพักเอกชนแสนสงบแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง
=]]]
อ่ะค่ะๆๆๆ
ก่าจะอัพนะพี่พายๆๆๆ
รีบๆอัพนะคะ
รออ่านอยู่คร่า....
อิอิ
ว้า.....
วันนี้ไม่อัพหรอคะ
อยากอ่านจัง
อิอิ
ตอนนี้ผมกำลังพักเบรกผมกลับมานานแล้วแต่ยังไม่ได้โพสถึง
ช่วงนี้คุณหายไปเลยนะครับคุณอาจจะพักได้แต่อย่าทิ้ง
ความฝันไป ควมอุตสาหะอาจจะเป็นพลังงานในตัวเราอันนำพา
ไปสู่การก้าวย่างบนเส้นทางที่ขรุขระบางเส้นทางได้สำเร็จดังใจ
หมาย หากว่าเราก้าวย่างผ่านพ้นมันไปได้แล้วมันจะช่วยเติมความ
แข็งแกร่งเติมความเข้มข้นให้กับชีวิตของเรา ผมขอยืนยันอีกครั้ง
ว่านิยายของคุณเป็นนิยายที่มีพล็อตเรื่องที่ดีมากเรื่องหนึ่ง น่าสน
ใจแล้วก็น่าติดตาม
ด้วยรักและศรัทธา...ระฆัง
อยากอ่านต่อแล้วคร่า...
รีบๆอัพน้า~
อยากอ่านแล้วอ่ะ
คนเขียนไม่ยอมมาอัพ
แงๆๆๆ~~~
มาแล้วค่า ทุกคน..พิมพ์อย่างเมามันส์
ขอบคุณทุกคนอีกรอบนะคะที่เข้ามาเม้นท์
ก็เริ่มจากอาเจ้ big เจ้ใหญ่ของเรา >> น้องอัพแล้วน้า มาอ่านยัง
น้องเบลล์ >> พี่อัพแล้วเด้อ รอบนี้ไม่นานเกินรอ (หรือเปล่า??)
fresh_pata >> ฮ่าๆๆ อยากอ่านใช่ไหมเอ่ย นี่ไงมาแล้วๆๆ
baraga >> ตอนนี้ก็แอบ..มีน่ารักกุ๊กกิ๊กน้า คิกคิก ที่เหลือไว้ในจิ้นกันตามสบาย
ระฆัง >> ขอบคุณนะคะที่แวะมาเยี่ยมและมักมีกำลังใจดีๆ ติดมาเสมอ ดีใจจัง คุณระฆังให้ความรู้สึกเหมือนพี่ชายเลย ขอเนียนเรียกพี่เลยล่ะกัน หุหุ
เอาละค่ะ ขอให้ happy กับตอนนี้แล้วกัน เจอกันตอนหน้านะคะ Y(^^)Y
ผมเข้ามาอ่านแล้วนะครับ ก็อยากที่จะให้กำลังใจคุณ
ชีวิตคนเรานอกจากที่จะขาดอาหารของกายไม่ได้แล้ว
ก็ยังมีอาหารทางใจ มันเเป็นสิ่งจำเป็นยิ่งสำหรับชีวิต
ไม่แพ้กัน เราบริโภคอาหารทางใจเพื่อเป็นพลังแห่ง
ความหวังและเป็นกำลังให้เราต้องต่อสู้ ใฝ้คว้า ดิ้นรน
ปราถนาดีที่มีแด่คุณเสมอมา
ด้วยรักและศรัทธา...ระฆัง
ยังไง้ ยังไงก็ตามมากวนกันอยู่ดี
ถึงแม้ว่าจะห่างหายไปนานก็ตาม
อย่างน้อยบาร์บี้คนนึงที่ชอบอู้เหมือนกัน คริคริ
มาอัพอีกน่ะ อย่าหายไปนาน ๆ มีคนคิดถึงงงง
อ่านๆกำลังอินอยู่เลย...จบซ้างั้น...สงสาร พ่อกับแม่นายพีจัง...ชอบนะตรงประโยคบอกความในใจที่ถ่ายทอดความรักของนายวัฒน์และคุณพิอะ อ่านแล้วซึ้งดีค่ะ...มาต่อเร็วๆน้าจะรอคร้า^^
^
^
^
=v= ชอบใช่ไหมคะ บาราก้า เราก็ชอบเหมียนกัลล์ (เขียนเองนี่เน้อ 55+) เขินจัง >//<
ไม่แน่อาจอัพคืนนี้ หรือไม่พรุ่งนี้เลยค่ะ ไฟกำลังลุกโชติช่วง
แล้วก็ขอบคุณพี่ระฆัง บาร์บี้ และ fresh_pata ด้วยนะค้า สำหรับคอมเม้นท์
เอ้า..ใครเข้ามา ส่งเสียงหน่อยเร้ว เม้นท์กันเยอะๆ คนเขียนจะได้มีแรงเขียนแยะๆ
เจ๊พา................ย
มิสๆ เปนงัยง่า ม่ายคุยกานต้างนาน
อัพซะ...สะใจเลย กะเอาไว้ต่อรองก่าเจ๊หนอนเหรอค้า
เข้ามาอ่านแล้วและจะรีบไปปั่นของตัวเองเหมือนกัน
วุ้ยตาพี่นี่ ...ชักทะลึ่งขึ้นทุกวัน..คนแก่หวั่นไหวนะจ๊ะ
วี๊ดวิ้ว...โรแม้นซ้า...กลอนเพราะจังค่ะ...หวานตั้งแต่รุ่นคุณพ่อยันรุ่นลูกเลยนะเนี้ย...ขออะไรแก้เลี่ยนดีนี่55++...สู้ๆคร้า^^
ยัยหมู>> ชีๆๆๆ หายไปนานมากกกกกกกกกกกกกกก ไปไหนมายะ คิดถึงยัยหมูเหมียนกัลล์
เจ้ >> เจ้จ๋า ขนาดหนูเขียนเองยังแอบหวั่นเองเลย >//< ขืนเจอมนุษย์ปู้จายมาพูดจาเยี่ยงนี้คงกริ๊ดสลบ
บาร์บี้>> อ้า..จาตกลงหรือไม่ หุหุ
baraga >> ความเลี่ยนมันถ่ายทอดกันทางพันธุกรรมค่า จากตาผสมพ่อสู่คุณลูกและคนเขียน เอิ้กๆๆ


Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
![]() สสวท. |
![]() มูลนิธิ พสวท. |
![]() พสวท. |