วิชาการ.คอม - สาวใช้จอมเฮี้ยวเอี่ยวหัวใจเจ้านายจอมซ่า (นินนี่ผู้น่าสงสาร)

สาวใช้จอมเฮี้ยวเอี่ยวหัวใจเจ้านายจอมซ่า

ตั้งแต่มุมิเกิดมาไม่เค้ยไม่เคยต้องรู้สีกแบบนี้ ต้องยอมก้มหัวให้กะเจ้านายจอมซ่า คนอะรายหน้าตาก็ดี แต่เสียอย่างเดียะนิสัยของนายนั่นโคตรรรรรจะตรงกันข้ามกับหน้าตาเลยอ่ะ ฮื่อๆๆๆๆมุมิอยากจะร้องให้ต้องมาทำงานแทนเพื่อนสุดที่รัก มาเป็นกะลังใจให้มุมิกันเหอะ

ผู้เขียน: ^^*ApPle SaYs*^^ ชมแล้ว: 107,920 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 18 September 2007, 3:33 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:22 pm

อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

สารบัญ

20 หน้าล่าสุด | แสดงทุกหน้า | 1-20 | 21-31

หน้า : 12 ผู้หญิงคนนั้นคือใคร
หน้า : 13 เธอ ชั้น และเค้า จะเอาไง
หน้า : 14 อีริคคิดหนัก
หน้า : 15 นินนี่ผู้น่าสงสาร
หน้า : 16 ผลโหวต
หน้า : 17 หนึ่งคืนในความทรงจำ
หน้า : 18 สีสันของชีวิต
หน้า : 19 วัยรุ่นก็มีแต่เรื่องวุ่นๆ เป็นธรรมดา
หน้า : 20 เค้าน่ารักขึ้นนะ
หน้า : 21 ศึกชิงนาง
หน้า : 22 เกมส์รักหักสวาท
หน้า : 23 จะแพ้รึชนะก็มีค่าเท่ากัน
หน้า : 24 หนึ่งคำนึงของอีริค อีริคสู้ๆๆๆ
หน้า : 25 สิ่งที่เลือกก็คือหัวใจ
หน้า : 26 โชคดี 2 เด้ง
หน้า : 27 สุขสรรค์หรรษาในเกาะมัลดีฟ
หน้า : 28 I Love U
หน้า : 29 อำลาอาลัยมัลดีฟ
หน้า : 30 ฝ่ามือที่อบอุ่นคู่นั้น
หน้า : 31 หนึ่งใจรักเดียวของอีริค Romance Man (just update)

หน้าที่ 15 - นินนี่ผู้น่าสงสาร

หลังจากวันนั้น ที่นายอีริคมาบอกรักชั้นยัยมุมิจอมเบ๊อะ

ชั้นก็ไม่รู้ความคืบหน้าอีกเลยว่า ทุกอย่างเป็นยังไง

วันนั้นทั้งวันที่ชั้นรู้สึกห่วงนินนี่ว่าเป็นยังไงบ้าง

แต่ชั้นก็ไม่กล้าพอที่จะไปเสนอหน้าให้ยัยนั่นเห็น

ชั้นเก็บตัวเงียบตลอดทั้งวัน

วันนี้แล้วสินะ เราจะได้รู้ผลโหวตซะที ชั้นพึมพำกะตัวเอง

และแล้วเสียลริงโทนก็ดังขึ้น

I can say that I’m not lost and found

I can say that I don’t love the light and dark

I can that I don’t know that I’m lying

And I love what I did, I can show you the night

Oh you don’t mean nothing at all to me

Oh you don’t mean nothing at all to me

Oh you got what it takes to set me free

Oh you could be the everything to me

เพลง: Say It Right

เพลงของ Nelly Furtado

ชั้นเปลี่ยนมันใหม่ค่ะ เพราะเห็นว่าเพลงนี้เพราะดีอ่ะ

ชั้นเหลือบมองนิดนึง

ยัยเรดาร์โทรมาน่ะเอง

ชั้นรับหยิบมือถือขึ้นมา แล้วชั่งใจอยู่นานว่าจะรับหรือไม่รับดีน้า

สุดท้ายชั้นก็ตัดสินใจที่จะรับสาย

"ฮัลโล"

ชั้นรับอย่างเนือยๆ

"เอ๋ย ยัยบ้า ทำไมเธอรับสายช้าจังอ่ะ ชั้นกดสองรอบแล้วนะ"

ยัยเรดาร์ใส่ชั้นเป็นชุด

"ไม่ต้องมากเรื่องน่า แกมีอะไรรีบว่ามา ไม่งั้นชั้นจะวางสายนะ"

ชั้นข่มขู่ยัยเรดาร์

"แหม๋ อารมณ์ไม่จอยก็ไม่บอก ชั้นไม่รู้นิ นึกว่ามความสุขดีซะอีก "

"ว่าแต่ว่าเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ" ยัยนั่นกระเซ้า

"ป่าวนิ ชั้นสบายดี แล้วนี่ แกทำไมจู่ๆ ถึงโทรมาหาชั้นได้ล่ะ อยากจะถามอะไรรีบว่ามา"

ชั้นบอกแบบรู้ทันยัยนั่น ก็จะมีอะไรซะอีกล่ะ พอชั้นมีเรื่องทีไรยัยนั่นชอบโทรมาทุกทีเลย

"อิๆๆๆ แกรู้ทันเร็วจริงนะ สมแล้วที่เราเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรอ่ะ

ชั้นห่วงแกมากเลยนะรู้มั้ย"

"ก็แหง๋ซิ ชั้นไม่รู้จักนิสัยแกก็บ้าแล้ว" ชั้นแห้วกลับ

" ใจเย็นๆน่า มีอะไรค่อยว่ากันซี่ โอเคๆ ชั้นจะบอกความจริงแกก็ได้ เรื่องของเรื่องคืองี้"

ยัยเรดาร์เริ่มเล่าด้วยเสียงจริงจัง

"วันก่อน นายอีริคโทรมาหาแฟนชั้น (แหม๋แก พูดได้เต็มปากเต็มคำเลยนะ คำว่าแฟนน่ะ

ยัยเรดาร์)"

ชั้นยังเงียบว่ายัยนั่นจะพูดอะไรต่อไป

"นายนั่นมันโทรมาบ่นเรื่องแก เรื่องว่าจะสารภาพอะไรซักอย่างนึงนี่แหละ

เพราะชั้นแอบฟังไม่ถนัดอ่ะ เลยไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

(นี่ขนาดอยู่ต่อหน้าแฟนตัวเองนะเนี่ย ยังไม่เลิกนิสัยเดิมอีกอ่ะ)"

"อืม แล้วไง" ชั้นถามต่อ

"นายเจมส์มันไม่ยอมบอกชั้นเลยอ่ะ ว่าเรื่องอะไร แต่ชั้นสังเกตเห็นหน้านายนั่นท่าทางไม่

ค่อยดี ชั้นเลยเดาเอาว่าแกต้องเกิดเรื่องแน่นอน เพราะนายเจมส์สั่งหนักสั่งหนาว่าให้ชั้น

โทรมาหาแกให้ได้ (ยัยนี่ มันเชื่อแฟนมากกว่าเชื่อเพื่อนซะอีกนะเนี่ย)

แฮะๆๆๆๆๆ ชั้นก็เลยโทรมาหาแกไง ใจจริงชั้นก็อยากรู้เหมือนกันนะ ว่าเกิดอะไรขึ้นอ่ะ"

ชั้นกะลังจะตอบยัยเรดาร์ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูขัดจังหวะ เสียงเคะเบาๆ 2-3 ที แลดู

เหมือนคนๆนั้นจะเกรงใจชั้นไม่ใช่น้อย

"เอ่อ เรดาร์ พอดีมีคนมาเคาะห้องอ่ะ แกรอสายแป๊บนึงนะ"

ชั้นบอกยัยเรดาร์ให้โฮล์ดสายรอก่อน แล้วชั้นก็เดินไปเปิดประตู จังหวะนั้นชั้นได้สบตากะยัย

นินนี่เต็มๆตา

"เอ่อ มีธุระอะไรหรอจ๊ะ นินนี่"

ชั้นเอ่ยทัก เพราะไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

ยัยนินนี่ก้มหน้า แล้วนิ่งสักพัก

"บอกชั้นได้นะ ถ้าจะให้ช่วยอะไร ถ้าชั้นช่วยได้ก็บอกมาเถอะ"

พอชั้นพูดจบ ยัยนินนี่ไม่รู้ว่าบ่อน้ำตาแตกมาจากไหน นั่งร้องไห้เหมือนเด็กเลยอ่ะ

"เอ่อ นินนี่ เธอมีอะไร บอกชั้นได้นะ"

ชั้นก้มลงกระซิบปลอบ แต่ใจก็ยังหวั่นๆว่า ยัยนินนี่มาหาชั้นเพราะอะไรนะ

(เพราะตั้งแต่ยัยนั่นมาพักที่นี่ ไม่เคยเล้ยที่จะเข้ามาทักทายชั้นสักครั้ง ครั้งนี่เป็นครั้งแรกเลย

ง่ะ)

ยัยนั่นหอบกระซิกๆๆๆ ปนสะอึกสะอื้น

ชั้นปล่อยให้ยัยนั่นร้องไห้จนพอใจ

แล้วชั้นก็ถามคำถามเดิมอีกรอบ

"นินนี่ เธอมีอะไรอยากบอกชั้นก็บอกมาสิ ชั้นรอคำตอบอยู่นะ"

"ถ้าชั้นบอกเธอๆจะยอมช่วยมั้ยอ่ะ" นี่คือคำแรกที่ยัยนินนี่ยอมพูดกะชั้น

"ยากนะ สิ่งที่ชั้นจะบอกจากนี้ เธอจะทำได้รึป่าวล่ะ ขนาดชั้นยังทำไม่ได้เลย ฮื่อๆๆๆ"

ยัยนั่นตอบพร้อมทั้งร้องไห้ปนสะอื้นเล็กน้อย

"ถ้าทำได้ชั้นจะทำ แต่เธอต้องบอกชั้นก่อนนะว่ามันคืออะไร"

ชั้นมองหน้ายัยนินนี่ พร้อมรอฟังคำตอบ

"อึกๆๆๆ ชั้นจะมาขอเธอเรื่อง..........".

ยัยนั่นเงียบอีก จนชั้นเดาไม่ถูกว่ามันคืออะไร

"เธอ เอ่อ เธอ รักอีริคมากมั้ย"

ยัยนั่นถามชั้น

"แล้วเธอล่ะ"

ชั้นถามตอบ

"ชั้นหลงรักเค้าตั้งแต่เค้าเจอชั้นครั้งแรกที่อเมริกาแล้วล่ะ" ยัยนั่นเปรยๆขึ้นมา (เห็นมั้ยว่าแล้ว

เชียวว่าต้องเป็นเรื่องนี้)

"ชั้นรู้นะว่าเค้าไม่เคยคิดกะชั้นแบบนั้น" ยัยนั่นพูดต่อ

"แต่ชั้นก็ยอมเป็นเพื่อนสนิทของเค้าต่อไป ยังดีกว่าให้เค้าไปคบกะคนอื่น"

"ชั้นยอมรับนะว่าเค้าน่ะเป็นรักแรกของชั้น" ยัยนั่นสะอึกสะอื้น

"ชั้นหึงเค้ามากเวลาอยู่กะเธอ" ยัยนั่นหันมามองหน้าชั้นแล้วทำตาขวางแบบหน้ากลัว

"เค้าดูขี้เล่นมากๆเลย เวลาอยู่กะเธออ่ะ ซึ่งต่างจากชั้นที่เค้าเอาแต่ขรึม พูดคำตอบคำ

ชั้นยอมรับนะว่าอิจฉาเธอมากๆ" ยัยนั่นยังพล่ามต่อ

"แต่ทำไงได้ล่ะ เรื่องของหัวใจเราบังคับใครไม่ได้นิ (เรื่องนี้ ยัยนั่นพูดถูกอ่ะ)"

"พอวันก่อน อีริคเค้ามาบอกชั้นว่าเค้าเจอคนที่ใช่" การที่ยัยนั่นร้องไห้คงเริ่มจากวันนั้นสินะ

"แล้วเธอคิดว่าการที่คนที่เรารักมาบอกแบบนี้ เธอไม่คิดรึไง ว่าทำร้ายจิตใจชั้นขนาดไหนอ่ะ"

อยู่ๆยัยนั่นก็ตะโกนบอกชั้น พร้อมกับร้องไห้เหมือนเด็กๆ

"ชั้นปวดใจจนพูดไม่ออก ร่างกายไม่ตอบสนอง ชั้นชาไปทั้งตัว ถ้าเป็นเธอๆจะรับได้มั้ย"

ยัยนั่นพูดจบก็ร้องไห้อีกรอบนึง พร้อมกับทรุดนั่งที่เตียงชั้น

ชั้นนิ่งฟังยัยนั่นพล่ามอยู่นาน ชั้นพอจะเข้าใจอ่ะนะ ว่ามันเจ็บมากเลยแหละ

ขนาดชั้นเห็นยัยนินนี่กะนายอีริคออยู่ด้วยกันชั้นยังปวดใจเลย

ถ้าชั้นเจอแบบยัยนินนี่นะ ป่านนี้ชั้นคงวิ่งหนีกลับบ้านไปนานแล้วล่ะ

ชั้นรู้สึกสงสารยัยนินนี่จับใจ ชั้นไม่รู้ว่าทางออกที่ดีของเราทั้งสามมันคือทางไหน พระเจ้าข๋า

ท่านรู้มั้ยคะ ช่วยลูกที

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 14)

หน้าถัดไป (หน้า 16) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 92 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| -5-