วิชาการ.คอม - สาวใช้จอมเฮี้ยวเอี่ยวหัวใจเจ้านายจอมซ่า (เค้าน่ารักขึ้นนะ)

สาวใช้จอมเฮี้ยวเอี่ยวหัวใจเจ้านายจอมซ่า

ตั้งแต่มุมิเกิดมาไม่เค้ยไม่เคยต้องรู้สีกแบบนี้ ต้องยอมก้มหัวให้กะเจ้านายจอมซ่า คนอะรายหน้าตาก็ดี แต่เสียอย่างเดียะนิสัยของนายนั่นโคตรรรรรจะตรงกันข้ามกับหน้าตาเลยอ่ะ ฮื่อๆๆๆๆมุมิอยากจะร้องให้ต้องมาทำงานแทนเพื่อนสุดที่รัก มาเป็นกะลังใจให้มุมิกันเหอะ

ผู้เขียน: ^^*ApPle SaYs*^^ ชมแล้ว: 107,858 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 18 September 2007, 3:33 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:22 pm

อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

สารบัญ

20 หน้าล่าสุด | แสดงทุกหน้า | 1-20 | 21-31

หน้า : 12 ผู้หญิงคนนั้นคือใคร
หน้า : 13 เธอ ชั้น และเค้า จะเอาไง
หน้า : 14 อีริคคิดหนัก
หน้า : 15 นินนี่ผู้น่าสงสาร
หน้า : 16 ผลโหวต
หน้า : 17 หนึ่งคืนในความทรงจำ
หน้า : 18 สีสันของชีวิต
หน้า : 19 วัยรุ่นก็มีแต่เรื่องวุ่นๆ เป็นธรรมดา
หน้า : 20 เค้าน่ารักขึ้นนะ
หน้า : 21 ศึกชิงนาง
หน้า : 22 เกมส์รักหักสวาท
หน้า : 23 จะแพ้รึชนะก็มีค่าเท่ากัน
หน้า : 24 หนึ่งคำนึงของอีริค อีริคสู้ๆๆๆ
หน้า : 25 สิ่งที่เลือกก็คือหัวใจ
หน้า : 26 โชคดี 2 เด้ง
หน้า : 27 สุขสรรค์หรรษาในเกาะมัลดีฟ
หน้า : 28 I Love U
หน้า : 29 อำลาอาลัยมัลดีฟ
หน้า : 30 ฝ่ามือที่อบอุ่นคู่นั้น
หน้า : 31 หนึ่งใจรักเดียวของอีริค Romance Man (just update)

หน้าที่ 20 - เค้าน่ารักขึ้นนะ

เมื่อชั้นลงทะเบียนเสร็จแล้ว ก็รีบดิ่งไปหาพี่ซีรีอัสทันที เพราะว่าชั้นเกรงใจที่เค้ารอนาน

เค้ายืนท่ามกลางสาวๆมารุมล้อม เมื่อเค้าเหลือบมาเห็นชั้น ดูท่าทางเค้าดีใจมากๆเลยแหละ

(เอ รึว่าชั้นคิดไปเองเนี่ย โฮะๆ ชั้นโครตจะหลงตัวเองเลยอ่ะ)

เค้าโบกมืกขึ้นทักทายชั้นอยู่เหย๋งๆ หน้าตาท่าทางคงอยากจะไปให้ห่างจากตรงนี้โดยเร็ว ก็จะ

ไม่ให้เค้าอึดอัดได้ไงล่ะ คุณเธอทั้งหลายมีไม่ต่ำกว่า 30 คน ทั้งขีดข่วน รุมทึ้งกันอย่าง

เมามัน สงสารแต่พี่ซีรีอัสที่ต้องทำหน้าเหยเก อยู่อย่างนั้น เมื่อชั้นเห็นท่าไม่ดีก็เลยหันเห

ความสนใจของพวกเจ้าหล่อนไปทางอื่น

" เฮ้% ดูสิ ซาตานปริ้นเดินมานี่แล้ว" ชั้นตะโกนสุดเสียง

"ไหนๆ ๆ ไหน เค้าอยู่ไหนอ่ะ" พวกผู้หญิงไม่ต่ำกว่า 20 คน รีบวิ่งไปยังทางต้นเสียงตะโกน

ของชั้นทุกคนวิ่งผ่านชั้นไปจนหมด

เมื่อชั้นเห็นบรรยายกาศปลอดโปร่งจึงรีบวิ่งไปหาเค้าแล้วรีบดึงมือเค้าให้ขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

พี่ซีรีอัสขับรถไปที่หน้าโรงเรียนทันที

"พี่ไม่ค่อยคุ้นทางที่นี่ มุมิบอกทางพี่ด้วยนะ" เค้าบอกชั้นอย่างลังเล

อ๊าย! ชั้นลืมสนิทเลยว่าชั้นจำทางที่นี่ไม่ได้เลยซักเส้นเดียว เพราะเวลาชั้นออกไปไหนก็แค่

สั่งลุงคนขับรถเท่านั้นเองอ่ะ ส่วนลุงเค้าจะขับไปไหนก็ช่าง มันเป็นหน้าที่ของลุงเค้า

มันไม่เกี่ยวกับชั้นซักกะติ๊ด ขอแค่ชั้นไปถึงที่ก็เพียงพอแล้ว

ทำไงดีล่ะเนี่ย คิดๆๆ สิ คิดสิ ชั้นนั่งนึกอยู่นาน จนกระทั่งชั้นได้ยินเสียงเคาะกระจกดังขึ้น

จากด้านนอกของตัวรถ นายอีริคกะลังเคาะกระจกอย่างเอาเป็นเอาตาย

นายนั่นทำหน้าบึ้งตึง เหมือนไม่ได้อึมาแล้วเป็นอาทิตย์

ชั้นหันไปมองนายนั่น แล้วก็ยิ้มอย่างนึกขึ้นมาได้ว่า นายอีริคต้องพาชั้นและพี่ซีรีอัสไปเที่ยว

ได้อย่างแน่นอน เพราะนายนั่นสามารถขับรถเองมาที่โรงเรียนได้ นั่นก็แสดงว่านายนั่นรู้จัก

ทางทุกเส้นของที่นี่ไม่มากก็น้อย ชั้นบอกให้พี่ซีรีอัสปลดล็อก แล้วเปิดประตูเพื่อให้นายนั่น

เข้ามานั่งในรถ พี่ซีรีอัสทำท่าตกใจเล็กน้อย ที่อยู่ดีๆชั้นก็บอกให้เปิดประตูให้นายนั่นเข้ามา

นั่งข้างใน

" นี่เธอจะบ้ารึไงฮะ ไหนบอกว่าจะโทรหากันไง แล้วนี่ชั้นคอยเธอตั้งนานนะยัยเบ๊อะ เธอไป

ลงทะเบียนเรียนประเทศไหนมาถึงได้นานเป็นชาติขนาดเนี๊ยะ ถ้าหากว่าชั้นไม่เลือกที่จะรอที่

หน้าโรงเรียนซะก่อน ชั้นก็คงจะไม่เจอเธอหรอกใช่ม๊ะ " นายนั่นเปิดฉากใส่ชั้นซะจนชั้น

เถียงไม่ออกซักกะคำเดียว ได้แต่อ้าปากหวอ จะอะไรซะอีกล่ะ

เพราะเรื่องนี้ชั้นผิดเต็มประตูเลยอ่ะ ท่าทางของนายอีริคเอาเรื่องมิใช่น้อย

ชั้นเม้มปากทีนึง แล้วหันไปหานายนั่น

" ชั้นขอโทษนะ นายโกรธชั้นมากขนาดนั้นเลยหยอ พอดีเกิดเรื่องวุ่นๆขึ้นน่ะ ชั้นลืมก็เลย

สนิท " ชั้นก้มหน้ารับผิด

" ดีนี่ ลืมสนิท เหอะ เธอพูดได้แค่นี้ใช่มั้ย เราคบกันแล้วนะ เธอทำเหมือนว่าชั้นไม่สำคัญ

อะไรกับเธอเลยอย่างงั้นแหละ" นายนั่นพูดแทงใจดำชั้นเป๊ะเลยอ่ะ

" นายก็เจอเราแล้วนิ นายยังไม่พอใจอีกหรอ ชั้นยังไม่ได้แอบหนีเที่ยวตอนนี้ซะหน่อย

ทำไมต้องโกรธกันขนาดนี้ด้วย ถ้านายไม่เต็มใจไปด้วยก็ไม่ต้องไป ชั้นเบื่อแล้วนะ"

ชั้นพูดสะบัดเสียง

" ไม่มีทางอ่ะ ยังไงซะชั้นก็จะไปด้วย เธอไม่มีสิทธิ์มาห้ามอะไรชั้นทั้งนั้น "

นายนั่นตอบอย่างเอาแต่ใจ

ชั้นหันไปมองหน้าพี่ซีรีอัส ปรากฏว่าเค้ามองมาทางเราสองคนนานแล้ว หน้าของเค้ามีเครื่อง

หมายของ Question mark เต็มไปหมดเลยอ่ะ

ชั้นผิดเองล่ะที่ไม่ได้บอกอะไรพี่เค้าซักอย่างเลย

ชั้นสังเกตเห็นว่าเค้ามองนายอีริคอย่างไม่เป็นมิตรนัก ชั้นจึงแก้สถานการณ์โดยการแนะนำทั้ง

สองคนให้รู้จักกันซะก่อน ก่อนที่จะมีการวางมวยกันเกิดขึ้น

เพราะนายอีริคก็ยียวนกวนประสาทเป็นที่สุดเลยอ่ะ ด้วยท่าทางชวนตีไม่แพ้กัน

สองคนประสานสายตาแทบจะฟ้าผ่ากลางอากาศ (น่ากลัวจัง วันนี้ชั้นจะรอดมั้ยเนี่ย )

ไม่น่าให้เสือมาเจอกะสิงห์เล้ย (อ่ะ ใครเป็นเสือ ใครเป็นสิงห์ก็คิดกันเอาเองนะจ๊ะ)

" นี่คือ พี่ซีรีอัส เค้าเป็นลูกเพื่อนพ่อชั้น เค้าอายุ 18 ปี เค้าอยากจะมาเที่ยวก็เลยตามพ่อแม่

ชั้นมาที่นี่ " พอชั้นพูดจบ นายอีริคก็พยักหน้า พี่ซีริอัสก็พยักหน้าตอบ

" ส่วนนี่นายอีริค อายุ 18 ปี เป็น,,,,,,,,,,,,,,,,, เอ่อ,,,,,,,,,,,,เป็น "

พอชั้นพูดได้แค่นี้นายอีริคส่งสายตาอมหิตบังคับให้ชั้นพูดให้จบ

แต่ทว่าชั้นอยากจะร้องไห้จังอ่ะ มันพูดไม่ออกอีกเลย ชั้นค้างไว้อย่างงั้น จนนายอีริคต่อคำ

พูดนั้น

" เราเป็นแฟนกัน " พอนายนั่นพูดจบ พี่ซีรีอัสหันมามองหน้าชั้นอย่างสงสัย

" ทำไมมิมุ ไม่บอกพี่ก่อนล่ะคับ มุมิจะได้ไม่ต้องลำบากใจแบบนี้ ไม่เต็มใจจะคบกะนาย

นั่น ทำไมปล่อยให้เค้ามาระรานชีวิตของมุมิล่ะ ไม่เป็นไรพี่จะปกป้องมุมิเองคับ "

พี่ซีริอัสบอกขึ้นอย่างจริงจัง

จากที่ชั้นก้มหน้างุดๆๆ เพื่อไม่อยากสบตากะนายอีริค เมื่อได้ยินพี่ซีริอัสพูดแบบนั้นแล้ว

ชั้นแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เพราะคำพูดกะพฤติกรรมของชั้นแท้ๆเชียว

ที่ทำให้เค้าเข้าใจผิดมากมายขนาดนั้น

ส่วนนายอีริคไม่ต้องพูดถึง นายนั่นไม่ตอบโต้ซักคำแถมยังกำกำปั้นจนชั้นกลัวไปหมด

" เอ่อ ไม่ใช่อย่างงั้นหรอกค่ะ คือมุมิกะอีริค เรา เราคบกันจริงๆ นะคะ

พอดีเรามีสัญญาผูกพันธ์กันอีกด้วย ถ้าจะให้เค้าไม่เจอกะมุมิเลยคงจะทำไม่ได้ "

ชั้นอธิบายให้พี่ซีรีอัสฟัง ด้วยสีหน้ากระตือรือร้น

พี่ซีริอัสพูดไม่ออก ชั้นไม่รู้เหมือนกันนะว่าเค้าคิดอะไรอยู่ แต่ดูท่าทางเค้าจะขรึมๆไป

ชั้นหันไปมองหน้านายอีริค

" นี่ แล้วเราจะไปเที่ยวไหนกันดีอ่ะ นายเอารถของนายจอดไว้ที่นี่ได้มั้ย เพราะนายต้องเป็น

คนขับรถให้พวกชั้นเที่ยว โอเค้ " ได้ทีชั้นสั่งนายนั่นใหญ่เลยอ่ะ อย่างงี้ต้องแกล้งซะให้เข็ด

อิๆๆ สมน้ำหน้าอยากจะไปเที่ยวกะเค้าดีนัก

" อ้าว ไหงเป็นชั้นขับล่ะ " นายนั่นโวย

" ไม่ต้องมาเถียงเลยนะ เจ้านายสั่ง นายจะต้องทำตาม ถ้านายไม่ขับ งั้นนายก็ไม่ต้อง

ไป "

ชั้นวางน้ำเสียงข่มขู่

นายนั่นหน้าจ๋อย พร้อมกับพยักหน้ารับคำสั่งนั้นอย่างเสียไม่ได้

" ได้คับ คุณหนู อยากสั่งอะไรก็สั่งกระผมมาตามสบายเลยนะคับ กระผมทำได้ทุกอย่างที่

ต้องการ "

นี่คือน้ำเสียงที่ซื่อสัตย์ของนายนั่นหรอเนี่ย และจะเป็นน้ำเสียงประชดซะมากกว่า

แต่ดูๆไป โอ้ โฮ้ นายนั่นพูดแบบนั้นด้วยท่าทางจริงจัง รึว่าชั้นจะเบลอมากไป เสียงที่เข้า

มาโสทประสาทมันถึงกับเพี้ยนได้ขนาดนี้ ซึ่งแตกต่างกะความจริงโดยสิ้นเชิง

แต่ก็ช่างเหอะ ถ้านายนั่นอยากจะเป็นคนใช้ที่ดีซักวันนึง ไม่มีปัญหามุมิจัดให้

(ความอันชั่วร้ายอยู่เต็มหัวของชั้นและแล้วโอกาสแก้แค้นก็มาถึง นายตายแน่! นายอีริค)

" ดี พูดกันง่าย " ชั้นตอบ

" เอ้า เรามาเปลี่ยนที่นั่งกันเหอะ " นายอีริคบอกขึ้น

เมื่อทุกคนนั่งประจำที่ของตัวเอง ก็คือ นายอีริคประจำที่คนขับ มีชั้นนั่งข้างๆ

และพี่ซีรีอัสนั่งข้างหลังคนเดียว แล้วนายอีริคก็ขับรถไปยังสถานท่องเที่ยวที่มีสถาปัตยกรรม

ที่สวยๆ นายนั่นมันรู้เยอะจริงแฮะ ชั้นเห็นนายนั่นคุ้นเคยกะที่นี่เป็นอย่างดี และสามารถ

อธิบายความเป็นมาของทุกอย่างที่มีอยู่ที่นี่ได้หมดเลยอ่ะ ช่างน่ารักจริงๆเลย ทำไมนายอีริค

เท่ห์ขนาดนี้นะ

เมื่อเราสามคนเดินมาไกลพอสมควร นายอีริคหันมามองหน้าชั้น

และชี้ให้เราไปนั่งโต๊ะตรงนั้น เพราะตรงนี้คือวิวที่สูงที่สุด

สามารถมองวิวรอบเมืองได้สบายๆเลยอ่ะ

" ว้าว สวยจังเลย " ชั้นพูดด้วยสายตาเป็นประกาย

" เธอเหนื่อยมั้ย หิวอะไรบ้างรึป่าวล่ะ เด๋วชั้นไปซื้อให้ " นายนั่นถามชั้นอย่างเป็นห่วง อาจ

จะเป็นเพราะว่าชั้นไม่ค่อยได้ออกกะลังกายอ่ะ พอเดินนานๆเข้าเริ่มจะเหนื่อย และมีเหงื่อเม็ด

เล็กแซมขึ้นตามไรผม

พอชั้นกะลังจะตอบ นายนั่นก็วิ่งไปยังฟู๊ดแลนด์ซะแล้ว ชั้นมองไปยังพี่ซีรีอัส

" พี่ซีรีอัสหิวอะไรรึป่าวคะ เรายังไม้ได้กินข้าวเที่ยงกันเลยอ่ะ แต่ที่นี่ก็สวยมากเลยนะคะ จน

ชั้นลืมหิวไปเลยอ่ะ" พอชั้นพูดจบ เค้าก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

เมื่อนายอีริคเดินมาถึงพร้อมกับสาระพัดเครื่องดื่ม และแซนด์วิชคนละอัน อย่างงี้สิถึงจะเรียก

ว่าทาสผู้ซื่อสัตย์ นายนั่นน่ารักซะจริงๆ

" ขอบคุณนะ " ชั้นรับพวกเครื่องดื่มและขอบคุณนายนั่นเบาๆ

นายนั่นยิ้มตอบ โอ้ หัวใจละลาย

พี่ซีรีอัสหันมามองหน้าชั้นด้วยที่สายตาว่างเปล่า อยู่ดีๆ เค้าก็กระเถิบมาใกล้ๆชั้น แล้วถามใน

สิ่งที่ชั้นไม่เข้าใจ

" มุมิชอบนายนั่นมากมั้ย "

ชั้นหันไปมองเค้า เพราะยังงงกะคำถามนั้น เหตุผลใดจึงทำให้เค้าชั้นแบบนี้

" เรากะลังดูใจกันและกันน่ะค่ะ " ชั้นตอบตรงๆ

" นี่ กินเสร็จรึยังอ่ะ รีบไปกันเหอะ ยังมีหลายที่ๆ ยังไม่ได้ไปนะ " นายอีริคตะโกนบอก

"จ้า ชั้นกะลังจะไปเด๋วนี้แหละ "

นายอีริคเดินมาหาชั้นพร้อมทั้งทำหน้าร่าเริง

" ถ้าเธอไม่ไหว บอกชั้นนะ เด๋วชั้นจะแบกเธอเอง " นายนั่นจ้องหน้าชั้น

แค่นี้ก็ทำให้ชั้นน่าแดงจนลามไปถึงใบหูแล้วล่ะ

ก็นายนั่นเล่นถามชั้นตรงๆแบบนี้ แล้วจะให้ชั้นตอบว่าไงล่ะ

ความจริงชั้นเมื่อยขามากเลยนะ แต่ชั้นก็ไม่กล้าพูดอยู่ดีอ่ะ อาย อ๊าย อาย

เมื่อนายนั่นเห็นว่าชั้นเดินช้าลง สุดท้ายชั้นก็ต้องยอมให้นายนั่นแบกชั้นอยู่ดี

ถ้าถามความรู้สึกตอนนี้น่ะเหรอค่ะ ชั้นตอบได้เลยว่าชั้นมีความสุขมากๆเลยอ่ะ

วันนี้นายนั่นเอาใจชั้นสาระพัด อาจจะเป็นพราะว่าเราคบกันแล้วมั้ง

ถ้าเทียบกับตอนเจอนายนั่นครั้งแรก ซึ่งนายนั่นเอาแต่แกล้งชั้น

ชั้นคงจะเลือกให้นายนั่นเป็นคนช่างเอาใจดีกว่า เพราะเวลานี้นายนั่นน่ารักที่สุดเลย

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 19)

หน้าถัดไป (หน้า 21) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 92 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| -5-