วิชาการ.คอม - สาวใช้จอมเฮี้ยวเอี่ยวหัวใจเจ้านายจอมซ่า (ศึกชิงนาง)

สาวใช้จอมเฮี้ยวเอี่ยวหัวใจเจ้านายจอมซ่า

ตั้งแต่มุมิเกิดมาไม่เค้ยไม่เคยต้องรู้สีกแบบนี้ ต้องยอมก้มหัวให้กะเจ้านายจอมซ่า คนอะรายหน้าตาก็ดี แต่เสียอย่างเดียะนิสัยของนายนั่นโคตรรรรรจะตรงกันข้ามกับหน้าตาเลยอ่ะ ฮื่อๆๆๆๆมุมิอยากจะร้องให้ต้องมาทำงานแทนเพื่อนสุดที่รัก มาเป็นกะลังใจให้มุมิกันเหอะ

ผู้เขียน: ^^*ApPle SaYs*^^ ชมแล้ว: 107,919 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 18 September 2007, 3:33 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:22 pm

อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

สารบัญ

20 หน้าล่าสุด | แสดงทุกหน้า | 1-20 | 21-31

หน้า : 12 ผู้หญิงคนนั้นคือใคร
หน้า : 13 เธอ ชั้น และเค้า จะเอาไง
หน้า : 14 อีริคคิดหนัก
หน้า : 15 นินนี่ผู้น่าสงสาร
หน้า : 16 ผลโหวต
หน้า : 17 หนึ่งคืนในความทรงจำ
หน้า : 18 สีสันของชีวิต
หน้า : 19 วัยรุ่นก็มีแต่เรื่องวุ่นๆ เป็นธรรมดา
หน้า : 20 เค้าน่ารักขึ้นนะ
หน้า : 21 ศึกชิงนาง
หน้า : 22 เกมส์รักหักสวาท
หน้า : 23 จะแพ้รึชนะก็มีค่าเท่ากัน
หน้า : 24 หนึ่งคำนึงของอีริค อีริคสู้ๆๆๆ
หน้า : 25 สิ่งที่เลือกก็คือหัวใจ
หน้า : 26 โชคดี 2 เด้ง
หน้า : 27 สุขสรรค์หรรษาในเกาะมัลดีฟ
หน้า : 28 I Love U
หน้า : 29 อำลาอาลัยมัลดีฟ
หน้า : 30 ฝ่ามือที่อบอุ่นคู่นั้น
หน้า : 31 หนึ่งใจรักเดียวของอีริค Romance Man (just update)

หน้าที่ 21 - ศึกชิงนาง

เมื่อไปเที่ยวสถานที่ปัตยกรรมเสร็จแล้ว เราก็ไปเที่ยวทะเลต่อ จากสถานที่สถาปัตยกรรมถึง

ที่นี่ห่างประมาณ 10 กิโลเมตรได้ ชั้นล่ะตื่นเต้นมากๆเลย แต่เสียดายจังเลยอ่ะ ที่ไม่ได้

เตรียมชุดว่ายน้ำมาด้วย แง้ๆๆ อดเล่นเลยอ่ะ ทำไมนายนั่นไม่ยอมแพลนไว้ก่อนนะ ชั้นยัง

ไม่ได้เตรียมตัวเลยอ่ะ น่าจะเอามือฟาดหัวนายนั่นซักป้าบนัก โทษฐานไม่ยอมบอกกันเลยว่า

จะพาไปเที่ยวที่ไหนบ้าง เมื่อมาถึงทะเลที่ว่านั้น โอ้วววววววววว พระเจ้า มันช่างสวยเหนือคำ

บรรยาย น้ำทะเลสีเขียวมรกต สีของมันใสซะจนเห็นปลาว่ายน้ำไปมาอย่างรื่นรมย์ หาด

ทรายขาวสะอาดตา เมื่อกระทบกับแสงแดด จึงส่องประกายสีทองอย่างสวยงาม

อากาศวันนี้ไม่ร้อนจนเกินนัก จึงทำให้น้ำทะเลเย็นเฉียบ น่าเล่นซะจริงๆ

ชั้นไม่สนใจล่ะนะ ชั้นวิ่งนำหน้าสองหนุ่มมุ่งหน้าไปทะเลอย่างรวดเร็ว สองคนนั้นหันมองหน้า

กันอย่าขำๆ ในความน่ารักของชั้น (ชั้นชมตัวเองๆง่ะ)

ชั้นวิ่งหน้าตาตื่นมองไปยังทะเลเบื้องหน้า ช่างน่าประทับจริงๆ สายลมพัดมาเอื่อยๆ

อากาศไม่ร้อนจัด หันไปมองทางไหน ก็มีแต่ทะเล และหาดทรายขาวสุดลูกหูลูกตา

ชั้นวิ่งไปย่ำน้ำทะเล วิ่งไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ชั้นย่ำเดินลงไปในทรายที่ชุ่มไปด้วยน้ำ

ทะเล อ้า สดชื่นจัง ชั้นสูดอากาศเข้าสู่ลมหายใจเข้าเต็มปอด พร้อมทำท่าไม้กางเขน

สองหนุ่มยังมองชั้นอย่างนั้นไม่ยอมเปลี่ยนอริยบทแต่อย่างใด

(ก็มันน่าเล่นนี่น่าใครจะไปเหมือนสองหนุ่มนั่นมองชั้นอยู่ได้ แต่ยักกะไม่ตื่นเต้นเหมือนชั้น

แหะ)

ช่างเหอะ อยากมองก็มองไป ชั้นไม่สนล่ะนะ แล้วนายอีริคก็เดินมาทางชั้น

" เธอไม่เหนื่อยบ้างรึไงยัยเบ๊อะ ข้าวยังไม่ได้ตกถึงท้องซักกะเม็ด แล้วมาวิ่งไปมาอย่างนี้เนี่ย

นะ เด๋วก็หิวกันไปใหญ่หรอก " นายนั่นพูดพร้อมกับหันไปมาเหมือนกับหาอะไรซักอย่าง

" เราไปกินอะไรกันก่อนมั้ย แล้วค่อยมาเล่นน้ำกันต่อ " นายนั่นเสนอ

ก็ดีเหมือนกันแหะ ดีใจมากจนลืมหิวไปเลยจริงๆแหละ พอนายนั่นพูดเรื่องกินเข้าหน่อย

ท้องอันสุดที่รักของชั้นก็ร้องขออาหารขึ้นทันใด

ชั้นพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ ดีๆ ชั้นจะได้มีแรงเล่นน้ำต่อ ชั้นหันไปทางพี่ซีรีอัสพร้อมกับ

ขอความเห็น

" พี่ซีรีอัส หิวข้าวป่ะคะ "

" มุมิหิวรึป่าวล่ะ ถ้ามุมิหิวล่ะก็ พี่ก็จะไปกินด้วย "

เค้าพูดหวานซะจนไม่เกรงใจนายนั่นที่ยืนโด่อยู่ตรงนั้น

" โอเค ถ้าจะกินก็ตามชั้นมา " นายนั่นพูดอย่างกระแทกเสียง

ชั้นมองตามนายนั่นตาปรอย จะโมโหอะไรหนักหนาเนี่ย

นายอีริคเดินไปตามโขดหินอยู่อีกทางด้านอีกฟากนึง เมื่อชั้นเดินตามไปติดๆ นายนั่นหันมา

หาชั้นพร้อมยื่นกับจับมือของชั้นแล้วเดินไปด้วยกัน นั่นหมายถึงเราสองคนจูงมือกันเดินน่ะเอง

ดูเหมือนจะโรแมนติคมากๆเลยนะ

ถ้าไม่มีสายตาของพี่ซีรีอัสคอยจับจ้องอยู่เสมอๆ ชั้นแปลกใจยังไงชอบกล ว่าทำไมเค้ารู้สึก

เศร้าจัง เพราะเท่าที่ชั้นได้พูดคุยกะเค้าเมื่อคืนนี้ ชั้นรู้ว่าเค้าน่าคบคนนึงเลยแหละ ถ้าไม่ได้

เจอนายอีริคก่อนนะ ชั้นสาบานได้เลยว่าชั้นต้องชอบเค้าอย่างแน่นอน

แต่อะไรนะหรอที่ชั้นสงสัย นั่นคือสายตาละห้อยคู่นั้นน่ะสิ

ชั้นรู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูกเลยอ่ะ ชั้นหันไปมองหน้านายนั่นที่มัวแต่ลากให้ชั้นเดินตาม

และชั้นก็เห็นหลังคามุงแฝกหลังนึง ว้าว ชั้นนึกไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าจะมีกระท่อมหน้าทะเล

อย่างนี้ ที่นั่นสินะ ที่นายนั่นต้องการพามา ร้านอาหารนั่นเอง

บรรยายกาศที่นี่ดีมาก นายนั่นขอเมนู พร้อมทั้งสั่งอาหารบางอย่างแบบง่ายๆไว้รองท้องก่อน

ชั้นไม่สงสัยหรอกนะ ในความรอบคอบของนายนั่น เพราะนายนั่นเป็นประธานด้านกิจกรรมจึง

ต้องรู้ว่าควรจะจัดการอะไรก่อนหลัง ชั้นมองเมนูด้วยอาการหิวจัด เหมือนจะมีน้ำหนืดๆไหล

อยู่มุมปากชั้นด้วย (ชั้นเนี่ยทำน่าอายจริงๆ กล้าทำต่อหน้าสองหนุ่มหล่อเชียวนะ)

ชั้นมองเมนูจนตาลายไปหมด นายอีริคจึงแย่งเมนูจากมือชั้น พร้อมทั้งสั่งอาหารยาวยืด ชั้น

คิดว่าชาตินี้ทั้งชาติชั้นไม่มีทางกินมันหมดแน่นอน นายนั่นมันตายอดตายอยากมาจากไหน

ฟ่ะ บ้านก็ออกจะรวย พอชั้นหันไปมองนายนั่น

" เธอไม่ต้องออร์เดอร์เพิ่มหรอกนะ กินหมดแล้วค่อยว่ากันใหม่ เด๋วชั้นจ่ายเอง " นายนั่น

บอกออกมาแบบมั่นใจเต็มที่

และแล้วบรรยากาศในระหว่างที่ต้องรออาหารมาเสิร์พ มันเริ่มอึมครึมอีกแล้ว ชั้นกลัวจัง ว่า

จะเกิดอะไรขึ้น

" มุมิเหนื่อยมั้ยจ๊ะ " พี่ซีรีอัสหันมาทางชั้นแล้วถาม

" เอ่อ ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ สนุกดี " ชั้นตอบแบบยิ้มๆ

" อีริค นายมาท้าพนันกันมั้ย ถ้าใครชนะได้มุมิไป " พี่ซีรีอัสกล่าวขึ้น

" อ๋าย " ชั้นร้องขึ้น

" ก็ได้ ถ้านายต้องการ " นายอีริคตอบเรียบๆ

" ว้าย นี่ชั้นไม่ใช่ของเล่นนะจะได้ผลัดกันชมอ่ะ พนันแบบนี้ชั้นไม่เอานะ ไม่เอ้า นายทั้ง

สองคนจะบ้ารึไงน่ะ "

ชั้นมองหน้าทั้งสองคนอย่างเอาเรื่อง พร้อมกับร้องโวยวายเหมือนกระต่ายตื่นตูม

" นี่ยัยเบ๊อะ หัดร้องเบาๆหน่อยได้มั้ย อายคนอื่นเค้า บ้านเธอใกล้โรงสีข้าวรึไง ถึงได้ร้อง

แหกปากซะเสียงดังขนาดนั้นอ่ะ หัดหันไปมองรอบข้างบ้างสิ ดูซิเค้าหันมามองเรากันใหญ่

แล้ว ทำอะไรหัดคิดซะมั้ง" นายอีริคเอ็ดตะโรชั้นใหญ่โต

" แล้วนายล่ะ คิดถึงใจคนอื่นมั่งมั้ย สักแต่รับปาก เคยถามชั้นสักคำมั้ยว่าชั้นรู้สึกยังไง "

ชั้นทำท่าจะร้องไห้ พี่ซีรีอัสก็ปราดเข้ามาหาชั้นซะก่อน

"อย่าร้องไห้ไปเลยนะมุมิ ถ้ามาเป็นแฟนพี่ พี่สัญญาจะไม่ทำให้มุมิต้องร้องให้อย่างงี้ โอเค

มั้ย" เค้าพูดปลอบใจชั้นพร้อมทั้งลูบหัวชั้นเบาๆ

" นายไม่มีสิทธิ์จะปลอบยัยนี่นะ ตอนนี้ชั้นยังเป็นแฟนยัยนี่อยู่ นายไม่มีสิทธิ์ใดๆทั้งนั้น "

นายอีริครีบเข้ามาแยกเราสองคนทันที

" เธอก็ด้วย ร้องไห้ไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว ชั้นไม่ปล่อยเธอลอยแพหรอกน่า ยังไงซะเกมส์นี้ชั้น

ก็จะชนะให้ได้ "

ชั้นเหลือบไปมองนายนั่นแว๊บนึง ชั้นเห็นนายนั่นเข้าใกล้ชั้น พร้อมโอบชั้นแบบกลายๆเพื่อ

ปลอบโยน แต่วิธีปลอบของนายอีริคไม่นิ่มนวลเอาซะแหะ เอาเหอะก็ยังดีกว่าที่นายนั่นไม่

สนใจชั้นเลย อย่างน้อยนายนั่นก็แคร์ชั้นเหมือนกัน

พออาหารมาเสิร์พจนเต็มโต๊ะ พวกเรากินกันอย่างเมามัน ตักอาหารให้กันและกัน

(ไอ้ที่ตักเนี่ย น่าจะเป็นสองคนนั้นล่ะมากกว่า ขยันเอาใจชั้นซะจนกับข้าวล้นจานไปมหด

เลย เพราะว่าชั้นกินไม่ทันอ่ะดิ พอหมดปุ๊บก็ตักใส่ปั๊บยังกะเครื่องอัตโนมัติแน่ะ พูด

แล้วอยากจะอ้วกสงสัยคงกินเยอะไปหน่อยอ่ะ )

จนป่านนี้แล้วชั้นยังไม่รู้เลยว่าสองคนนี้จะเล่นเกมส์อะไรกันแน่

ต่างคนต่างกินอย่างเงียบๆ ต่างก็สนใจอาหารตรงหน้าของตัวเองอย่างเมามัน

ชั้นก็เลยต้องอดทนรอจนกว่าจะมีใครคนใดคนนึงบอกเกี่ยวกับสัญญานั่น

แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนั้นซักคำ

ในใจของชั้นชักดิ้นกระแด่วๆ อยากจะรู้เหลือเกิน ใครก็ได้ช่วยบอกที

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 20)

หน้าถัดไป (หน้า 22) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 92 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| -5-