วิชาการ.คอม - สาวใช้จอมเฮี้ยวเอี่ยวหัวใจเจ้านายจอมซ่า (I Love U)

สาวใช้จอมเฮี้ยวเอี่ยวหัวใจเจ้านายจอมซ่า

ตั้งแต่มุมิเกิดมาไม่เค้ยไม่เคยต้องรู้สีกแบบนี้ ต้องยอมก้มหัวให้กะเจ้านายจอมซ่า คนอะรายหน้าตาก็ดี แต่เสียอย่างเดียะนิสัยของนายนั่นโคตรรรรรจะตรงกันข้ามกับหน้าตาเลยอ่ะ ฮื่อๆๆๆๆมุมิอยากจะร้องให้ต้องมาทำงานแทนเพื่อนสุดที่รัก มาเป็นกะลังใจให้มุมิกันเหอะ

ผู้เขียน: ^^*ApPle SaYs*^^ ชมแล้ว: 107,836 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 18 September 2007, 3:33 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 15 May 2008, 9:22 pm

อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

สารบัญ

20 หน้าล่าสุด | แสดงทุกหน้า | 1-20 | 21-31

หน้า : 12 ผู้หญิงคนนั้นคือใคร
หน้า : 13 เธอ ชั้น และเค้า จะเอาไง
หน้า : 14 อีริคคิดหนัก
หน้า : 15 นินนี่ผู้น่าสงสาร
หน้า : 16 ผลโหวต
หน้า : 17 หนึ่งคืนในความทรงจำ
หน้า : 18 สีสันของชีวิต
หน้า : 19 วัยรุ่นก็มีแต่เรื่องวุ่นๆ เป็นธรรมดา
หน้า : 20 เค้าน่ารักขึ้นนะ
หน้า : 21 ศึกชิงนาง
หน้า : 22 เกมส์รักหักสวาท
หน้า : 23 จะแพ้รึชนะก็มีค่าเท่ากัน
หน้า : 24 หนึ่งคำนึงของอีริค อีริคสู้ๆๆๆ
หน้า : 25 สิ่งที่เลือกก็คือหัวใจ
หน้า : 26 โชคดี 2 เด้ง
หน้า : 27 สุขสรรค์หรรษาในเกาะมัลดีฟ
หน้า : 28 I Love U
หน้า : 29 อำลาอาลัยมัลดีฟ
หน้า : 30 ฝ่ามือที่อบอุ่นคู่นั้น
หน้า : 31 หนึ่งใจรักเดียวของอีริค Romance Man (just update)

หน้าที่ 28 - I Love U

เนื่องจากอาหารการกินของที่นี่จะไม่มีเหมือนที่ชั้นเคยกินแล้ว ไหนจะวัฒนธรรมต่างๆที่แปลก

ตาชั้นล่ะชอบจังเลย เกาะแห่งนี้เค้าว่ากันว่า หมู่เกาะมัลดีฟ อยู่ในมหาสมุทรอินเดีย

ประกอบด้วยเกาะ 1,190 เกาะ มีเพียง ประมาณ 200 เกาะเท่านั้น ที่มีคนอาศัยอยู่ ลักษณะ

ของเกาะที่นี่โดยทั่วไป จะล้อมรอบด้วยบึงน้ำเค็มบนเกาะหินประการัง ( Lagoon ) ที่เป็น

เสมือนตัว กำบังธรรมชาติให้เกาะ ยามที่มีคลื่นลมแปรปรวนรุนแรง เกือบทุกเกาะจะมี ลักษณะ

ราบเรียบไม่เป็นเนินเป็นเขา พบบ่อน้ำจืดในเกาะใหญ่ๆ บางเกาะ เท่านั้น มีพื้นที่ทั้งหมด

90,000 ตารางกิโลเมตร มีเมืองหลวง ชื่อ Male ที่ม ีพื้นที่ 1.77 ตารางกิโลเมตร ใช้ภาษา

อังกฤษ และภาษาดิเวฮี (Dhivehi ) เป็น ภาษาราชการแต่คนที่ นี่พูดภาษาอังกฤษ ได้มาก

ส่วนหนึ่งสกุลเงินตราคือ มัลดิเวียน รูฟิย่าเกาะกุงฟูนาดูเป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ในหมู่เกาะ

ทั้งหมด ของมัลดีฟล้อมรอบด้วยลากูนตื้นๆที่เป็นน้ำทะเลสีเขียวอมฟ้าใสซึ่งถูกปิดกั้น จากท้อง

ทะเลอันกว้างใหญ่ด้วยแนวปะการังที่อันงดงาม ดูประหนึ่งเป็นกำแพง ที่ธรรมชาติสร้างให้ช่วง

ที่อากาศปลอดโปร่งเหมาะกับการดินทางคือช่วงปราศ จากมรสุมประมาณเดือนธันวาคมไปจน

ถึงเดือนมีนาคม ช่วงเดือนสิงหาคมจะ เป็น ช่วงเที่ยวของคนยุโรปที่จะทำให้ทุกอย่างแพงจนน่า

กลัว เกาะส่วนใหญ่มีทะเลสสาบตื้นๆ ตัวเกาะล้อมรอบด้วยโขดหินปะการัง ทะเลสาบของ

เกาะเป็นทะเลสาบลากูนคือทะเลสาบน้ำตื้นที่มีแนวปะการังล้อมรอบ มีทางติดต่อทะเล ใน

บริเวณตัวเกาะที่ล้อมด้วยปะการัง จะเป็นที่อยู่อาศัยของปลาทะเลเขตร้อน100

ชนิดและหอยที่มีเปลือกคล้ายหินปะการังตัวเกาะประกอบด้วยต้นมะพร้าว หาดทรายสีขาว ซึ่ง

มาจากหินปะการัง จึงไม่มีสีอื่น เช่น สีเหลืองหรือสีดำ อย่างเช่นที่อื่นในโลก บนเกาะไม่มีภูเขา

หรือแม่น้ำ ไม่มีป่าหนาแน่น เป็นเกาะเล็กๆ ดินปลูกอะไรไม่ค่อยได้ ที่ปลูกบนเกาะ คือ ลูก

สาเก กล้วย มะม่วง มันสำปะหลัง มันฝรั่ง ข้าวฟ่าง แต่ไม่ปลูกเป็นการค้า อาหารจะหาได้ใน

ทะเล ส่วนสัตว์บนเกาะมีน้อยมาก เกาะตั้งอยู่นอกเขตแผ่นดินไหวและไต้ฝุ่น แต่จะอยู่ในเขต

มรสุมตะวันตกเฉียงใต้และตะวันออกเฉียงเหนือเกาะบางเกาะนั้นใช้เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง

เช่น Thulusdhoo and Dhiffushi ซึ่งเป็นเกาะที่ใช้ทำการประมงเป็นหลัก Kuda Bandos เป็น

เกาะ ที่มีชายหาดสวยมาก ทางตอนเหนือของเมืองมาเล่ มีเกาะใหญ่ชื่อ Thoddu ที่ยังมีร่อง

รอยของวัดศาสนาพุทธให้เห็นอยู่เพราะเคยเป็นศาสนาหลัก ของคนที่นี่เมื่อนานมาแล้วและ

เมื่อปี ค.ศ.1958ได้มีการค้นพบพระพุทธรูป องค์ใหญ่ ซ่อนอยู่ภายในโบสถ์ด้วยรวมถึงพบ

เหรียญโรมันที่มีอายุย้อนหลังไป ก่อนสมัยคริสตกาลถึง 90 ปีในเกาะทาง ตอนใต้ที่ชื่อ

Nilandhoo หนึ่งใน มัสยิดที่เก่าแก่ที่สุดในหมู่เกาะมัลดีฟที่สวยงามมาก และยังมีวัดฮินดู ที่นัก

โบราณคดีชาวนอร์วีเจี้ยนเป็นผู้ขุดพบว่ามีศิวลึงค์ฝังอยู่ใต้ดินบ่งบอกความ เป็นศาสนาอีกด้วยที่

สุดที่ฝันของคนที่อยากไปมัลดีฟนั้นคือ การดำน้ำ เพราะ ฉะนั้นกิจกรรมที่น่าสนใจคือโลกใต้

น้ำให้คุณได้ดำลงไปสัมผัสนอกเหนือจากนั้น ก็มีกิจกรรมบนบกที่นิยมกันนอกจากการเดิน

เหยียบทราย ที่ละเอียด ด้วยเท้าเปล่า ก็ คือการขี่จักรยานสำรวจไปรอบ ๆ เกาะหรือจะเช่าเรือ

เพื่อไปที่หมู่บ้านชาวประมงแล้วหยุดเวลาไว้แค่การเดินเล่น เข้าไปในหมู่บ้านสัมผัสชีวิตที่แทบ

ไม่เคยเปลี่ยนเลย แม้แต่น้อยกับภาพความสุข ของเด็กที่วิ่งเล่นเจี้ยวจ้าวและ คนแก่นั่งสูบฮูก้า

(ยาสูบจากปล่องโบราณ)ใต้ต้นไม้ หรือจะไปตกปลาน้ำลึก กลางมหาสมุทร ขนบธรรมเนียม

ชีวิตของที่นี่ไม่มีคำว่าเร่งรีบเสน่ห์ที่คุณอยากหยุดเวลา ให้ช้าและมีความสุขตามวิถีชาวบ้าน

ซึ่งชั้นก็เห็นด้วยกับคำกล่าวนี้ เมื่อพวกเราได้ใช้ชีวิตอันแสนสุขอยู่บนเกาะแห่งนี้ แต่เราก็ได้

ไปเที่ยวเกาะใกล้ๆ ในแถบนี้จนเกือบหมดแล้ว

นี่ชั้นอยู่ที่นี่มา 5 วันแล้วหรอเนี่ย อีก 2 วันก็กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ ชั้นลืมไปเลยว่าอาจารย์

ให้การบ้านมาเพียบเลย มีความสุขจนลืมเรื่องเรียนไปเลยนะเนี่ย เฮ้อ ขอแอบเข้าไปดูก่อน

ล่ะกันว่ามีวิชาไหนบ้างอ่ะ เพราะยังไงเราก็มี Web Site แต่ละวิชาอยู่แล้วนี่ จะกลัวอะไร

แค่อ่านตั้งแต่ต้นจนจบแค่นั้นเอง แล้วคำตอบมันก็คงอยู่ในนั้นแหละ ดีนะเนี่ยที่นายอีริคเตือน

ชั้นให้เอา Laptop มาด้วย ไม่งั้นชั้นคงแย่แน่ๆเลย แถมทางโรงแรมก็ใจดีซะด้วยยอมบอก

Password ใน Wireless ให้ชั้นด้วย ชั้นก็เลยใช้ Free Internet แบบสบายใจ

เอ E-mail ตัวไหนนะ อ้อ เจอแล้ว โหหหหหหหหหห ส่งมาให้แต่ละที

ทั้ง 9 วิชาเลยหรอเนี่ย อาจารย์น่ะ ไม่เห็นใจคนมาเที่ยวบ้างเลยอ่ะ แกล้งกันชัดๆเลย ถ้า

ชั้นทำการบ้านแล้วชั้นจะเอาเวลาที่ไหนไปเที่ยวเล่า

ฮือออออออออ รู้งี้ชั้นเช็ค E-mail ตั้งแต่วันแรกดีกว่า ยังงี้เค้าเรียกว่าดิน

พอกหางหมูก็ไม่ปานอ่ะ มุมิจะเป็นลม

อ้าก ชั้นต้องตายแน่ๆเลย แล้วใครจะช่วยชั้นได้เนี่ย

ชั้นมัวแต่หมกมุ่นกับการทำการบ้านจนลืมไปซะว่าวันนี้ชั้นมีนัดกะนายอีริคตรงล๊อบบี้ เพราะ

นายนั่นไม่ยอมบบอกอะไรชั้นซักอย่าง มัวแต่ย้ำอยู่นั่นแหละว่าห้ามชั้นลืมเด็ดขาด

เมื่อถึงเวลานั่น ขอโทษทีจ้ามุมิลืมสนิทเลยอ่ะ มัวแต่ตั้งใจทำการบ้านอย่างมุ่งมั่น

เพราะอยากทำให้เสร็จเร็วๆ

__________________+++++ ผ่านไป 2 ชั่วโมง ++++______________________

ชั้นยังนั่งทำการบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พร้อมทั้งเช็คเมลล์ของอาจารย์ จอร์นเป็นระยะๆ

อาจารย์คนนี้ก็คืออาจารย์ประจำชั้นยังไงล่ะ โหดจังอ่ะ ให้การบ้านโครมๆไม่คิดถึงใจคนทำ

มั่งเลยอ่ะ ชั้นคิดอย่างท้อๆ

" ข้อนี้ ทำไมชั้นคำตอบหาคำตอบไม่ได้นะ " ชั้นได้แต่บ่นกะเปียดกะปอดไปตามประสาคนขี้

สงสัย

" อ๊ะ แล้วชั้นจะทำยังไงล่ะเนี่ย คลิกตัวไหนก็ไม่ถูกซักตัวเลยอ่ะ ฮื่อๆๆ วันนี้ทั้งวันชั้นต้องจม

อยู่ในกองเมลล์รึเนี่ย ชั้นไม่ย้อมมมมม " ชั้นทำท่ากะปอดปะแปดตามประสาคนขี้โวยวาย

การบ้านของโรงเรียนชั้นไม่เหมือนระบบการศึกษาโดยทั่วๆไป เราเรียนในระบบที่เจ้าของโรง

เรียนเซ๊ทขึ้นเท่านั้น ถึงแม้มันจะยากมากมายซักแค่ไหน แต่ก็มีนักเรียนสอบเข้าเป็นพันๆคน

แต่โรงเรียนนี้รับแค่ 70 ต่อห้อง แต่ละชั้นเรียนจะมีแค่ 4 ห้องเท่านั้น เพราะโรงเรียนชั้นได้ขึ้น

ชื่อเรื่องการใช้เทคโนโลยีกับการศึกษาได้อย่างเหมาะสมและเป็นจับตามองของโรงเรียนต่าง

เลยทีเดียว เพราะนักเรียนที่นี่ได้ทำสถิติทำคะแนนสูงสุดในการสอบชิงทุนเพื่อไปเรียนต่อต่าง

ประเทศ 15 สมัย ซึ่งไม่มีโรงเรียนไหนสามารถครองตำแหน่งได้นานขนาดนั้น จนเป็นที่รู้กัน

ว่าข้อสอบของที่นี่หินยิ่งกว่าหินซะอีก เพราะชื่อเสียงทางด้านต่างๆ จึงทำให้ชั้นต้องเรียน

พิเศษและอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อเตรียมเข้าโรงเรียนนี้ สุดท้ายผลที่ชั้นต้องอดหลับอด

นอนนั่งท่องหนังสืออย่างหลังขดหลังแข็ง และอดหลับอดนอนเป็นเวลาเกือบ 2 เดือน ก็ทำให้

ชั้นหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง เพราะชั้นสอบคัดเลือกได้อันดับหนึ่งจาก 5000 คนของผู้สมัครทั้ง

หมด ส่งผลให้ชั้นไม่ต้องสอบรอบที่สอง ก็เลยได้ใบผ่านให้เข้ามาเรียนได้เลย และได้รับ

สิทธิมากมาย อาทิเช่น จากที่นักเรียนโดยทั่วไปยืมหนังสือเรียนได้ 10 เล่มต่อคน ชั้นจะได้

เป็น 2 เท่า ใหนจะเข้าออกห้องอินเตอร์เนตไม่จำกัดชั่วโมง แล้วได้โฮมเพจทุกวิชาฟรีตลอดปี

การศึกษา และที่ดีไปกว่านั้นก็คือ ชั้นได้คูปองทานข้าวฟรีทุกเทอม แลวอาจารย์ก๋แต่งตั้งชั้น

เป็น ประธานด้านเทคโนโลยีอีกด้วย สำหรับชั้นแล้วมันคือของขวัญชิ้นสำคัญชิ้นนึง เพราะชั้น

ชอบศึกษาความก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีต่างๆ อยู่แล้ว ถึงใครๆจะบอกว่าชั้นป็นเด็กเรียนก็

จริง แต่ชั้นก็ไม่ได้ใส่แว่นหนาเตอะ อย่างพวกเด็กเรียนเค้าเป็นกัน แต่ชั้นกลับมีสายตาที่ใส

และสวยกลมโต ดวงตาเหมือนคนไม่เคยแต๊ะพวกหนังสือ และคอมพิวเตอร์ยังไงยังงั้นเลย

แหละ สมัยนี้ลืมไปซะเหอะว่าการใส่แว่นจะเป็นผู้คงแก่เรียน นั่นเป็นคำตอบที่ผิดถนัดเลย

แหละ เพราะชั้นคนนึงที่จะเถียงจนหัวชนฝา ว่านั่นเป็นการวางภาพลักษณ์ที่คนชอบคิดกันเอง

การบ้านของที่โรงเรียนนี้ ก็ไม่ธรรมดาซะด้วย แต่ละข้อนั้นคำตอบจะใกล้เคียงกับคำตอบจริง

มากที่สุด ถ้านักเรียนไม่รอบคอบในการค้นหาคำตอบล่ะก็นั่นเป็นหนทางหายนะชัดๆ

เพราะทางโรงเรียนจะให้ชดเชยด้วยการทำกิจกรรมอย่างหนัก เพื่อชดเชยคะแนนที่หายไป

แต่จะไม่มีการ Retire อย่างเด็ดขาด แค่มีการสอนพิเศษเพิ่มให้กับนักเรียนที่อ่อนแต่ละวิชา

ซึ่งก้เป็นข้อดีของที่โรงเรียนนี้อย่างน่ายกย่อง ทุกครั้งที่มีการเรียนการสอนเราจะมี

คอมพิวเตอร์เป็นสื่อการเรียนการสอนทุกๆครั้ง ในการเรียนการสอนเหมือนกับห้อง Sound

Lab แต่ที่พิเศษก็คือ นักเรียนจะนั่งห่างกันแล้วมีหูฟังและไมโครโฟนเพื่อที่จะใช้ในการตอบ

คำถามและใช้ซักถามข้อสงสัยต่างๆของบทเรียน เวลาอาจารย์อธิบาย

เพราะแต่ละวิชาที่เราเรียนจะมีโฮมเพจเป็นของวิชานั้นๆ

นั่นคือหมายถึงการให้การบ้านเราจะมี ID และ Password ของแต่ละคน

การบ้านที่เราได้นั้น อาจารย์จะส่งมาทางอีเมล์ การบ้านแต่ละข้อ ซึ่งใช้เวลาทำนานพอ

สมควร บางข้อให้พิมพ์คำตอบลงไปในนั้น บางข้อก็ให้คลิกเพื่อตอบคำถาม

แล้วชั้นก็นึกขึ้นได้อย่างนึง วิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่ชั้นสามารถหาคำตอบในข้อนี้ได้ ว่าแล้วชั้นก็ไม่

รอช้าแต่อย่างใด ชั้นไม่น่าเล้ย นั่งเสียเวลาเปล่าๆ โปรแกรมนี้คือโปรแกรม แชทเซ็นเตอร์ ก็

คือว่าถ้าใครมีปัญหาอะไรให้เข้าโปรแกรมแชทนี้ได้ตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งอาจารย์ให้ความช่วย

เหลือในทุกๆเรื่องให้นักเรียนทุกคน วึ่งเราจะมีอีเมลล์ของอาจารย์ทั้งหมด เพราะทุกวัน

อาจารย์จะผลัดการมาแก้ข้อสงสัยต่างๆให้แก่นักเรียนที่ไม่เข้าใจบทเรียน ไม่เสียแรงที่ได้จ่าย

ค่าเทอมแพงเล้ย สงสัยเมื่อไหร่ก็เข้าแชทได้ตลอดเวลา จนชั้นสงสัยว่าบรรดาพวกอาจารย์

ทั้งหลายกลายเป็นพวกค้างคาวไปซะแล้ว เพราะคลิกทีไรก็เจอออนไลน์ทุกครั้งไม่ว่าจะดึกดื่น

เที่ยงคืน พวกท่านก็คอยให้คำตอบพวกเราเสมอ เราจะเรียกพวกท่านว่า Professor

ชั้นไม่รอช้าชั้นรีบคลิกเข้าโปรแกรมแชททันที รู้งี้ทำตั้งนานแล้ว ไม่รอให้ปวดหัวอย่างงี้

หรอก พอชั้นพิมพ์ ID และ Password ทันใดนั้นชั้นก็เพิ่งไปที่หน้าต่างเล็กๆอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อ Connected กับโปรแกรมแชทเรียบร้อยแล้ว ก็ปรากฏชื่อใน Contact Lists ขึ้น เมื่อชั้น

เจอชื่อ ที่ต้องการ ชั้นร้องไชโยโห่หิ้ววววว อย่างอารมณ์ดี แล้วชั้นก็คลิกไปที่ชื่อนั้นทันที

" เอ่อ Professor ค่ะ " ชั้นกรอกข้อความลงไป

" มีอะไรจ๊ะสาวน้อย " ตอบกลับมา

" เอ่อ หนูมีข้อสงสัยจะถาม Professor น่ะค่ะ "

" ว่ามาสิ " Professor ตอบมาสั้นๆ

" การบ้านข้อนึงน่ะค่ะ หนูสงสัยว่าคำตอบที่หนูคิดมันจะถูกรึป่าวค่ะ "

" ข้อไหนจ๊ะ ช่วยบอก Professor ที " Professor ถามอย่างใจเย็น

" ข้อที่เป็นจิตวิทยาข้อสุดท้ายน่ะค่ะ หนูไม่รู้ว่าคำถามที่หนูคิดนั้นจะถูกมั้ย " ชั้นถามอย่างขอ

ความเห็น

" มีหนูตอบว่าไงล่ะจ๊ะ "

" หนูตอบคำตอบที่ 3 ค่ะ สัตว์โลกล้วนเป็นไปตามกรรม ใช่รึป่าวค่ะ Professor " ชั้น

ถามอย่างลังเล

" จ้า ถูกต้องแล้วจ้า หนูเก่งมากเลยนะ ที่มองโลกในแง่ดี ขอให้หนูมีความสุขมากๆนะจ๊ะ"

" เย้ๆ ๆ จริงหรอคะ Professor หนูใจจริง ขอบคุณมากเลยค่ะ หนูไม่รบกวนแล้วนะคะ

สวัสดีค่ะ " หลังจากนั้นชั้นก้กด Send เพื่อส่งการบ้าน

ชั้นตะโกนไชโยอยู่อย่างนั้นจนลืมไปว่าที่นี่มันสถานที่สาธารณะ ทุกคนในที่นั่นหัน

มามองหน้าชั้นอย่างสงสัย ชั้นรีบลดมือลง พร้อมกับกล่าวขอโทษเบาๆ โดยไม่ได้มองว่ามี

อีกคนที่เผ้ามองอยู่ข้างหลัง

" เฮ้ เธอลืมนัดชั้นใช่มั้ย ถึงได้ทำหน้าระรื่นอยู่แถวนี้ ชั้นตามหาเธอแทบแย่แน่ะ "

ชั้นหันไปมองตามเสียงนั้น นั่นนายอีริคยืนเต๊ะท่าหล่ออยุ่ข้างหลังชั้นน่ะเอง

ชั้นยิ้มอย่างเก้อๆๆ พร้อมกับแก้ตัวเป็นพัลวัน

" ไม่ใช่นะ ชั้นดีใจที่ได้ทำการบ้านเสร็จต่างหากล่ะ นายนี่ช่างไม่รู้เรื่องเอาซะเลย"

" อ๋อหรอ ทำการบ้านจนลืมนัดน่ะสินะ แล้วทำไมถึงไม่บอกกันซักคำล่ะ เธอรู้มั้ยว่าเธอน่ะ

ปล่อยให้ชั้นรอเธอนานเท่าไหร่ จะแวะไปบอกกันสักหน่อยก็ไม่ได้ อย่างน้อยชั้นยังช่วยเธอ

การบ้านได้ด้วย แล้วนี่เธอเล่นห่วงแต่การบ้านไม่ห่วงชั้นบ้างเลย " นายนั่นบ่นน้อยอกน้อยใจ

อย่างใหญ่โต

" อย่าโกรธเลยนะ ชั้นผิดเองแหละที่ไม่ยอมบอกนายตั้งแต่แรก พอดีว่าชั้นกะลังเครียดกะ

โจทย์ไปหน่อยน่ะ หายโกระกันนะ นะ นะ " ชั้นหันไปจับแขนนายอีริคพร้อมทำท่าสำนึกผิด

อย่างเต็มที่

" ก็ได้ แต่ต้อง " นายอีริคพูดยังไม่ทันจบ ก้ยื่นหน้ามาหอมแก้มชั้น อาจจะด้วยว่าชั้นไม่คาด

คิดว่านายนั่นมันจะกล้าทำขนาดนี้ต่อหน้าประชาชี ชั้นยืนตัวแข็งท่านั้นเป็นนาน นั่นส่งผลให้

ทุกคนมองเราเป็นตาเดียว พร้อมทั้งมีเสียงโห่ ตามมา ชั้นก้มหน้างุดๆ ด้วยความอาย

หน้าของชั้นไม่รู้จะแดงไปถึงไหน ชั้นรู้สึกว่าชั้นร้อนหน้าไปหมด โดยเฉพาะรอยประทับริม

ฝีปากคู่นั้น น่ะสิ ยิ่งเสียงโห่ดังขึ้นเท่าไหร่ หน้าของชั้นก็ยิ่งแดงขึ้นเท่านั้น

" ยอมรับล่ะสิ ว่าเธอรักชั้นแล้ว " นายอีริคเย้าขึ้นเบาๆ

" บ้า " ชั้นพูดได้แค่นั้น พร้อมทั้งเอามือทุบไหล่นายนั่นเบาๆ นายนั่นก็เลยแกล้งชั้นด้วยการ

ยื่นหน้ามาใกล้ ๆ ชั้นค้อนนายนั่นทีนึง แต่นายนั่นเอาแต่ยิ้มด้วยสายตา

" บอกออกมาสิ " นายนั่นเข้ามากอดชั้นและไม่ยอมปล่อยชั้นให้ได้ตั้งตัว

" เอ่อ " ชั้นยังอึกอักพูดไม่ออก

" ถ้างั้นชั้นคงต้องใช้วิธีนี้ล่ะนะ " เมื่อชั้นไม่ยอมพูดอะไรซักคำ มัวแต่ก้มหน้าลงงุดๆ อยู่

อย่างงั้น นายอีริคเลยเชยคางชั้นขึ้นมาพร้อมทั้งประทับริมฝีปากมาทีริมฝีปากชั้น

" หลับตาลง " นายนั่นสั่งเบาๆ

ชั้นกลัวว่าถ้านายนั่นจ้องตาชั้น นายนั่นต้องรู้แน่ๆว่าชั้นคิดอะไรอยู่ ชั้นจึงรีบที่จะหลับตาลง

แต่ถึงอย่างงั้นความรู้สึกของชั้นยังคงร้อนวูบบวาบ เพราะริมฝีปากคู่นั้น ลมหายใจเริ่มต้องการ

อากาศมากขึ้น จูบที่อ่อนหวาน ริมฝีปากคู่นั้นที่เซ็กซี่ ชั้นรู้สึกเคลิ้มและปล่อยให้บรรยากาศ

พาไปอยู่นาน จนกระทั่งนายนั่นยอมคลายจูบ แล้วหันมามองหน้าชั้น

ซึ่งตอนนั้นชั้นแทบจะล้มทั้งยืนอยู่แล้ว แล้วถ้าไม่มีนายอีริคมาโอบรอบๆเอวชั้นอยู่ล่ะก็ชั้นก็

คงจะล้มไม่เป็นท่าเพราะทรงตัวไม่อยู่

" ทีนี้ เธอคงไม่ต้องบอกชั้นแล้วล่ะ ชั้นรู้คำตอบแล้วล่ะว่าเธอคิดอะไรอยู่ " นายอีริคหัวเราะ

หึๆ อย่างมีความสุข

" เอ่อ นะ นายรู้แล้วหรอ ชั้นยังไม่ได้บอกนายเลยนะ "

" เธอบอกแล้วนิ รึเธอจะให้ชั้นพิสจน์อีกทีอ่ะ " ว่านายอีริคก็เข้ามาประชิดตัวชั้นอีกครั้ง

" ยะ ยอมแล้ว ชั้นรักเธอ " ชั้นบอกพร้อมกับเอาแต่ก้มหน้า เพราะตอนนี้หน้าของชั้นแดงไป

หมด

" ดีมาก ชั้นก็รักเธอเหมือนกัน "

เราสองคนหันมามองหน้ากัน พร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข

" นี่แน่ะ แกล้งกันดีนัก " ชั้นรัวกำปั้นใส่นายอีริคไม่ยั้ง แต่ถึงอย่างงั้นนายอีริคยังไม่ยอม

ตอบโต้ และปัดป้องตัวเองเป็นพัลวัน พร้อมกับเสียงหัวเราะประสานเสียงอย่างสนุกสนาน

แล้วเสียงเพลงก็ดังแผ่วๆ ซะจนชั้นอบอุ่นในหัวใจความหมายก็คงไม่พ้นคำว่า I Love U

เพลง You - Jim Brickman

I never felt alone

I was happy on my own

And who would ever know there was something missing

I guess I didn't see the possibility

It was waiting all the time

But it never crossed my mind

Till you opened up my eyes

Now all I think about is

CHORUS: You in my life

In my dreams

In my heart I know it's true

That I belong with you

Because of you in my world

In my arms

I have everything and now

I can't imagine what I'd do

Without you

I never thought that love could be

Such a curiosity

But what attracted you to me

Was so unexpected

But it was waiting all the time

And it never crossed my mind

Until you opened up my eyes

Now all I think about is

CHORUS (x2)

In my life

In my dreams

In my heart I know it's true

That I belong with you

Because of you in my world

In my arms

I have everything and now

I can't imagine what I'd do

I can't imagine what I'd do

Without you

Without you

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 27)

หน้าถัดไป (หน้า 29) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 92 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| -5-