 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32680" type="text/javascript"></script> |
|
|
จินตนาการแห่งความเพ้อฝัน
งานเขียนนี้เป็นจิตนาการในยามว่างของผู้ชายคนนึง
post ครั้งแรก: Wed 19 September 2007, 9:21 am ปรับปรุงล่าสุด: Wed 19 September 2007, 9:27 am
|
หน้าที่ 1 - จินตนาการแห่งความเพ้อฝัน
ในวันที่ฉันเพ้อฝัน
เป็นวันที่ฉันใฝ่หา
เป็นวันที่ฉันตื่นมามีดวงดาราและแสงตะวัน
5555+
วันนี้วันอังคารที่ 11 กันยายน 2550
วันนี้ฉันนั่งเพ้อฝันไปกับเสียงเพลง
ที่บรรเลงอยู่ใกล้โสตประสาทของฉัน
ข้างๆกายนั้นมีโต๊ะและตู้มากมายหลายอัน
ในสิ่งเหล่านั้นก็มีอะไรซ่อนอยู่
ไม่มีใครรู้นอกจากวันว่าในนั้นมีอะไร
555+
ฉันเคยเพ้อฝันว่า โต๊ะ และ เก้าอี้ที่ฉันนั่งเนี่ย
มันจะบินได้เหมือนเครื่องบิน
ในวัยเยาว์ครั้งนั้นฉันหลับฝันว่าฉันบินได้
มันเป็นเพียงจินตนาการของเด็ก ผู้ ชาย เพ้อฝัน
ในบ่ายวันนั้น
ฉันก็ดื่มนม กินข้าวเที่ยง แล้วก็แปรงฟันก่อนจะขึ้นเรียน
อย่างไม่พากเพียร เพราะโลกเรายังหมุนเวียนบรรยากาศรอบๆกายของฉัน
ความเพ้อฝัน ความฟุ้งซ่านของฉันนั้นมากมายเหลือเกิน
เกินที่ใครจะยอมรับมัน และ เกินที่ตัวฉันจะเก็บมันไว้เพียงลำพัง
เก้าอี้ ขาว โต๊ะสีน้ำตาล ได้อวตาร หายไปจากสายตาฉัน
เมื่อถึงวันต้องย้ายที่เรียน
เด็กคนนึงสอบตก 555+
สอบได้ที่เกือบโหล่ของห้อง 18 จาก 20
เด็กคนนั้นได้เรียนซ้ำชั้น 555
เป็นประสบการณ์ที่ดี
เมื่อเป็นเด็กสักวันต้องเป็นผู้ใหญ่และในที่สุดเขาก็ต้องแก่
สัจจะ ธรรม ความจริง ไม่มิได้อิงนิยาย
Physics กายภาพ คำสาป และบาปกรรม
จริงครึ่งไม่จริงครึ่ง
หรือจริง 100 % เต็ม
ลิมิตอยู่หนใด
อินฟินิตี้มีจริงไหม
โลกนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
พรุ่งนี้จะเกิดอะไร
บางครั้งโลกนี้มีเพียงคำถามที่ไม่มีใครสามารถตอบได้
คำถาม ต้อง คู่ กับ คำตอบ
แต่ในความเป็นจริงแล้ว
คำถามมีมากมายกว่าคำตอบมากนัก
เมื่อเราย้อนถามคำถามหนึ่งกับหลายๆคน
เฮ้ยๆ ใครนะที่เกิดมาคู่กับเรา
คงไม่มีใครตอบได้
และก็คงไม่มีใครกล้าตอบเช่นกัน
โลกนี้ยังไม่สมดุล
หรือว่ายังไม่ถึงเวลา
ลา ลา ลัล ลา
What ?
Who ?
When ?
Why ?
Where ?
คำถาม Wh ?
เป็นคำถามพื้นฐานที่มักไม่มีใครจะยินดีตอบ
ในวันนี้ฉันนั่งเพ้อฝันไปกับกาลเวลา
โลกที่แสนลึกลับกลับกลายส่องสว่างจากแสงตะวัน
ไม่มีเมฆครามลอยอยู่บนนั้น
เพราะวันนี้ฟ้าเปิดสดใส
มีเพียงพลังงานความร้อนที่ส่งผ่านเข้ามา
กอรปกับไออุ่นและแสงตะวันที่เคลื่อนที่เข้ามาเป็นกลุ่มก้อนของโฟตอน
ธรรมชาติ ได้ สร้าง สรรค์ คำถามมากมายให้เรา
ตามหาคำตอบ ณ ดินแดนแห่งความเฟ้อฝัน
ของนักวิทยาศาสตร์มนุษยชาติ
เขาอาจเป็นตัวประหลาดของสังคม
แม้ว่าโลกนี้กลมแต่คนในอดีตส่วนใหญ่บอกว่าโลกนี้แบน
ความหวงแหนความแล้งแค้น
อำนาจ อาฆาต ไม่เคยจางหาย
ณ ดาวพระเคราะห์สีฟ้า
ละอองฝุ่น ณ จุดหมุน ถึงจุดท้ายสุดของห้วงกาลเวลา
อาจจะมีฝุ่นอณุหนึ่งที่เคลื่อนที่รวดเร็ว
พลังงานเกิดขึ้น มันระเบิดขึ้น
มัน It
.
It มัน
คำสองคำวางสลับกัน
มันแตกต่างกัน
ถ้าจับมันหมุน
มันก็จะ หมุน
555+
มันจะหมุน
แค่นั้นแหละ
มันจะหมุน
หมุน
หมุน
การจินตนาการไม่มีวันสิ้นสุด
สำหรับใครบางคนที่ไม่สูญสิ้น
In On Under Out
ทั้งหมดคือความคิดเห็นส่วนตัว
มันเป็นการแสดงออกแห่งความเพ้อฝันในบ่ายของวันหนึ่ง
วันนี้อาจเป็นวันสำคัญของใครบางคนและอาจเป็นวันที่อัปมงคลของใครบางคน
ไม่มีตัวตนหรือกมลสันดานใดยิ่งใหญ่ไปกว่าการหลั่งไหลของสายชล
เฮ้ยละเมอเพ้อฝัน
คิดถึงคนที่รู้จักทุกคน
แม้จะไม่ได้พบกันมานานแสนนาน
มีอะไรมากมายที่อยากเขียน
มีบางสิ่งบางอย่างที่อยากอาเจียร
แต่ไฟมีไม่ถึงครึ่งแรงเทียน
*หมายเหตุ
งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา
ยังไม่มีความเห็นเพิ่มเติม
