<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32687" type="text/javascript"></script>

Rock International เทรนซ์ เรซเนอร์ เคยได้รับการยกย่องจาก ไทม์ ว่าเป็นหนึ่งในชาวอเมริกันที่ทรงอิทธิพลที่สุด แต่นั่นมันเมื่อเดือนเมษายน ปี 1997 นับได้ 10 ปีพอดิบพอดี หลังจากที่ชายหนุ่มคนนี้ ได้พิสูจน์ชีวิตบนเส้นทางดนตรี ปัจจุบันเขาเป็นสมาชิกคนเดียวที่ยังคงเหลืออยู่ของ วงดน ผู้เขียน: pat rattana ชมแล้ว: 11,620 ครั้ง post ครั้งแรก: Wed 19 September 2007, 12:26 pm ปรับปรุงล่าสุด: Fri 21 September 2007, 4:31 pm อยู่ในส่วน: พักผ่อนหย่อนใจ, บันเทิง

TALES DON’T TELL THEMSELVES
FUNERAL FOR A FRIEND
ATLANTIC


วงร็อคสัญชาติเวลส์วงนี้ เอาชื่อวงประหลาดนี้ มาจากเพลงของวงดนตรีวงหนึ่ง และเพราะมาจากประเทศเวลส์ ทำให้ไม่น่าแปลกใจที่มีเนื้อหาพัวพันถึง ท้องทะเล การรบ และยิ่งใหญ่ที่สุด คืออิสรภาพ


เคยมีอีพีมามากมาย ก่อนจะปล่อยอัลบั้มแรก Casually Dressed&Deep in Conversation (2003) ในปีเดียวกันพวกเขาได้รับรางวัล Best UK Newcomer จาก นิตยสาร เคอร์แรง! โดยเชือด เดอะ ดาร์คเนส ไปอย่างเฉียดฉิว เพราะ เดอะ ดาร์คเนส ถือเป็นวงแรงเหลือในปีนั้นที่โกยไปเกือบทุกรางวัล


อัลบั้มที่ 2 Hours ออกมาในปี 2005 ซึ่งมือดีเป็นโปรดิวเซอร์ คือ เทอร์รี่ เดท และในปีนั้นเองพวกเขาก็ได้รางวัล Best British Band จาก เคอร์แรง! ไปสมอารมณ์หมาย
วงเริ่มมาตั้งแต่ 2001 ด้วยสมาชิกยุคก่อตั้งที่ปัจจุบันไม่อยู่เสียแล้ว แต่ไปชวน แมท เดวี่ส์ มาเป็นนักร้องนำ ทำให้ เดวี่ส์ ยึดวงซะโดยเหตุการณ์บังคับ แล้วจึงค่อยมีมือกีตาร์ และสมาชิกคนอื่นเข้ามาแจม จนได้ออกชุดแรก


เมื่อเริ่มเป็นที่จดจำบ้าง พวกเขาออกทัวร์แหลก แม้คนในเวลส์จะไม่รู้จักเท่าไหร่ แต่วงรุ่นใหม่ต้องรู้จักใช้เทคฯ ให้เป็นประโยชน์ และด้วยการโปรโมทผ่านเว็บ มายสเปซ ทำให้อัลบั้มชุดที่ 3 Tales Don’t Tell themselves นี้ จึงขึ้นชาร์ท และขายได้ในระดับไม่ธรรมดา ด้วยยอด 25,000 แผ่น ในอาทิตย์แรก พร้อมๆ กับการกระโดดเข้าชาร์ทยูเคอย่างเร่งร้อน
ดูภาพรวมมีคอนเซ็ปต์น่าสนใจ เน้นการค้นหาตัวเอง และทดสอบสภาวะในใจคน อาทิ Into Oblivious (Reunion) อันเนิบช้าในซาวน์ดทันสมัย หรือ The great wide open เป็นร็อคจังหวะเร่งเร็ว ที่มีแนวความคิดซ่อนอยู่ ท่วงทำนองติดหู เพลงThe diary ก็เช่นกัน โดดเด่นด้วยเสียงประสาน มีกีตาร์คลอ


การเขียนเพลงของวงอย่างใน On the wire พัวพันกับมหาสมุทร ด้วยอารมณ์เรื่อยๆ เนิบๆ โชว์ลีลากีตาร์นิดหน่อย และเน้นย้ำถ้อยคำสุดว้าเหว่ ‘Find a way to bring me home’ เป็นความรู้สึกของคนที่ไม่ต้องการอยู่โดดเดี่ยว แต่อยากกลับให้ถึงบ้าน


เพลงไฮไลท์ All hands on deck Part 1 Raise the sail และ Part 2 Open Water มีท่อนฮุคติดหูทีเดียว แต่ถ้าถามหาความหนัก Out of reach ถือหนักสุดแล้ว ในบรรดาเพลงร็อคเนิบๆ ทั้งอัลบั้ม มีริฟฟ์กระชากแทรกอยู่ เนื้อหาพูดถึงการเดินทาง


ส่วนเพลงหวาน แทรกอยู่ในเพลง One for the road กับอะคูสติค บัลลาดร็อคเบาๆ ด้วยการโอดครวญว่า ‘ this dessert never lied’ เป็นหาทางกลับบ้านอย่างเศร้า ในอารมณ์เดียวกับ Walk away กับเนื้อร้องหม่นๆ ‘The waiting is the hardest thing to do’
อีกทั้งพยายามโชว์ความเป็นมืออาชีพ ด้วยเพลง The sweetest wave อันแผ่วพริ้ว ด้วยเปียโน และอลังการ ด้วยวงออเคสตร้า


หากนับแต่เวลาตั้งวง 2001 เพียง 6 ปีเท่านั้น กับ 3 อัลบั้ม หนุ่มๆ แห่งเวลส์ คงต้องเหนื่อยหนัก ทำงานต่อไปเพื่อรักษาที่ยืนของตัวเอง

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน