<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32695" type="text/javascript"></script>

ทำไมจึงไม่รู้จัก เข้าใจ และใช้ธรรมะให้เป็นประโยชน์ ท่านสาธุชนผู้มีความสนใจในธรรมทั้งหลาย อาตมาขอแสดงความยินดีในความประสงค์ของท่านที่ต้องการจะศึกษาธรรมะ และว่าที่จริงมันก็เป็นหน้าที่ อาตมาเห็นด้วยซึ่งจะต้องพยายามเผยแผ่พระพุทธศาสนา คือ ธรรมะนั่นเอง ในฐานะที่เราทั้งสองฝ่ายเป็นพุทธบริษัทร่วมกัน จำง่ายๆ ว ผู้เขียน: ท่าน พุทธทาส ภิกขุ ชมแล้ว: 58,693 ครั้ง post ครั้งแรก: Wed 19 September 2007, 5:37 pm ปรับปรุงล่าสุด: Fri 21 December 2007, 10:56 am อยู่ในส่วน: บุคคลสำคัญ, บุคคลสำคัญไทย, ปรัชญา

ถ้ามีการกระทำที่เพียงพอก็จะดับทุกข์ได้ นี่อุปาทานสี่เรามีอยู่จริง อยู่กับเราตลอดเวลา แต่เราก็ไม่รู้จักแล้วเราจะดับทุกข์อย่างไร ในเมื่อเราไม่รู้จักต้นเหตุของทุกข์ ตัวการของทุกข์ นี่ยังมีอีกมากเวลามันไม่พอแล้ว คนก็ง่วงนอนแล้ว อยากจะพูดอีกสักหมวดหนึ่งไหม ที่มีอยู่อย่างละเอียดละเอียดลึกไปกว่านี้อีก นิวรณ์หนะผิวเผิน อุปาทานก็เรียกว่ายังเห็นได้ง่ายอยู่ แต่พอมาถึงหมวดสังโยค 10 ประการนี่เห็นยาก แต่มีอยู่ตลอดเวลา ตลอดวัน ตลอดคืน

สังโยค 10 ประการนี่เป็นเรื่องผูกพันจิตที่โง่เขล่าติดอยู่ในความทุกข์ สกายทิฎฐิข้อหนึ่ง สำคัญว่านี่ตัวกูอะไรเป็นของกู กายนี้เป็นตัวกู ชีวิตนี้เป็นตัวกู นี่มันยากนะที่จะมองเห็นทั้งที่มันมีอยู่ ทั้งที่มันเอาว่าเป็นตัวกูของกู มันก็ยังไม่มองเห็นว่านี้โง่ๆ มันเห็นว่าธรรมดา ว่าฉลาด ว่าสกายทิฎฐินี้สำคัญเป็นตัวกู

โดยเฉพาะร่างกายนี้เป็นตัวกู แล้วก็วิจิฉิฉา ยังไม่มีอะไรแน่ใจลงไปได้ว่าจะดับทุกข์กันอย่างไร เหมือนกับที่พูดมาแล้วเมื่อตะกี้วิจิฉิฉามาเป็นชื่อนี้อีกทีสังโยค ไม่แน่ใจลงไปในสิ่งที่จะดับทุกข์ได้ แล้วก็รวนเร ลังเล ลังเลในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ลังเลในศีล สมาธิ ปัญญา ในมรรคผลนิพพาน ลังเลว่าจะไม่มีเงิน มีทอง มีข้าว มีของ มีภรรยา มีสามี มันก็ยังลังเลที่มันจะเปลี่ยนแปลง นั่นแหละความลังเล





ข้อที่สามเรียกว่า ศีลปตพลามาตอย่างเดียวกับศีลปตุปาทาน ศีล ไปวัดปฏิบัติข้อยึดถือให้ขลังให้ศักดิ์สิทธิ์เสีย ไม่ถือปฏิบัติว่านี้ปฏิบัติแล้วจะเกิดผลอย่างนี้ตามกฎธรรมดา ไม่ยึดมั่นว่าเป็นของขลังของศักดิ์สิทธิ์อย่างนี้อย่างอื่นไม่ได้อย่างอื่นไม่ได้ ความรู้ของคนอื่นผิดหมด ความรู้ของกูนั้นถูกต้อง เน้นสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างยิ่งโดยความเป็นของขลังของศักดิ์สิทธิ์จนไอ้ของนั้นที่มันเคยช่วยได้กลายเป็นของขลังของศักดิ์สิทธิ์เอาไว้คอยนั่งอ้อนวอนนี่เรามีไหม เรามีไหม และกามราคา

พอใจในกามละเอียดในชั้นลึกนี่ ปฏิคะไม่ชอบนั่นไม่ชอบนี่ มีนิสัยที่จะมองในแง่ร้ายแล้วก็ไม่ชอบในเรื่องปฏิคะ มีไหม มีไหม แล้วก็รูปราคะ พอใจหลงใหลในสิ่งที่เป็นรูป มีรูปไม่ใช่กาม แต่ว่ามีรูปเป็นเรื่องรูปธรรม เช่นของที่มันเป็นที่พอใจเป็นรูปธรรมที่เรารักมากๆ แต่ไม่ใช่เรื่องการมเรื่องกามมีแล้ว ที่ถัดไปเรื่องรูป สิ่งที่รูปเช่นเกียรติยศ ชื่อเสียง อำนาจวาสนา บุญกุศลสำหรับพอใจในสิ่งเหล่านั้น หมายมั่นในสิ่งเหล่านั้น เมื่อมีมานะความสำคัญว่าตัวตนว่าของตนเรียกว่า อุทธจะ สะกิดพุ่งขึ้นมาเมื่อมีอารมณ์อะไรมากระทบ

สังเกตศึกษาได้ง่ายๆ ก็ว่ามันมีพุ่งขึ้นมาแห่งความโง่ อันสุดท้ายอวิชชาไม่รู้ในสิ่งที่ควรจะรู้ 10 อย่างนี้มีอยู่ในคนทุกคน ทุกวัน ทุกเวลา แต่ไม่รู้จัก แล้วจะดับทุกอย่างไร อันนี้เป็นรากเหง้าของความทุกข์และก็เป็นสิ่งผูกพันจิตใจไว้กับความทุกข์อย่างยิ่ง อย่างเหลือประมาณแล้วก็ไม่รู้จักว่าจะดับทุกข์อย่างไรนี้ทั้งคนไทยและคนต่างประเทศมันติดอยู่ที่นี่มันจมอยู่ที่นี่ ที่ไม่ดับทุกข์ที่ไม่รู้ทุกข์ เราเกิดในเมืองพุทธแท้ๆ แต่ก็ไม่รู้จักไอ้ตัวต้นเหตุปัญหาของความทุกข์ ไม่ต้องพูดถึงพวกฝรั่งที่มาเกลื่อนไปหมดมันมาศึกษาพระพุทธศาสนา ก็ไม่มีทางที่จะถึงพระพุทธศาสนาเพราะตัวปัญหาที่เป็นจุดตั้งต้น

มันมาหาเผื่อๆ ไว้ว่าจะพบที่ดีกว่าที่เขามีอยู่ ที่ได้ผลกว่าที่สนุกสนานกว่าก็ไปเสียอย่างนั้น ไม่มีทางที่เราชาวพุทธเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขชาวพุทธในวงศ์พุทธแท้ๆ แต่เราก็ไม่รู้จักสิ่งเหล่านี้ว่าเป็นตัวเหตุแห่งความเป็นทุกข์ หรือว่าเป็นตัวความทุกข์ก็ตาม เราทนทรมานอยู่ในสิ่งเหล่านี้ แต่เราก็ไม่มองเห็นจะด้วยนิวรณ์ทั้ง 5 ก็ดี ด้วยอุปาทานทั้ง 4 ก็ดี ด้วยสังโยคทั้ง 10 ก็ดี มันทรมานเราอยู่ตลอดเวลาทั้งวัน ทั้งคืน ทั้งเดือน ทั้งปี

ทั้งชีวิตเราก็ไม่รู้จักมันก็เลยล้มเหลวหมดแหละ มาศึกษาธรรมะกันอย่างเป็นแฟชั่นกันหมด ไม่มีเหตุผลอันแท้จริงว่าทำไมเราจะต้องศึกษาธรรมะ อาตมาจึงขอพูดตัดบทว่า มากนักแล้ว ที่เราสอน ที่เราอ่าน ที่เราพูดกันมากนักแล้ว เราไม่ได้รับผลจากไอ้มากๆ เหล่านั้นแล้ว เราไม่รู้จุดตั้งต้นของมันว่าปัญหาหรือความทุกข์นั้นมันอยู่ที่ตรงไหน ถ้าท่านทั้งหลายจะยอมเรียน ก ข ก กา กันเสียใหม่ ก็ไปดูที่จุดตั้งแต่ความทุกข์ที่ว่านี้

กระทั่งว่ามันเกิดอย่างไร มันตอบได้เลยว่ามันโง่เมื่อมีอะไรมากระทบมันก็เกิด มีอะไรมากระทบก็เรียกว่าผัสสะทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย ทางใจ เรียกว่าผัสสะมีอะไรมากระทบมันก็โง่เมื่อนั้นนี่คือจุดตั้งต้นของความทุกข์ เพราะธรรมดาเราก็อยู่ด้วยนิวรณ์ ด้วยอุปาทาน ด้วยสังโยคเหล่านี้อยู่แล้ว เป็นตัวทุกข์เผารนขบกัดเราอยู่ตลอดเวลา เราก็ยังไม่รู้จัก แล้วเราก็บอกว่าจะไปหาธรรมะมาดับทุกข์ ทั้งที่ความทุกข์มันขบกับเราอยู่ทุกวันเราก็ไม่รู้จัก

นี่ขอให้ฟังและเอาไปพิจารณาดู อาตมาทนไม่ไหวแล้วที่จะไม่พูดความจริง คือความไม่ประสีประสาของพวกเราที่ไม่สนใจทุกข์และตัวเหตุให้เกิดทุกข์ แล้วเราก็ดับทุกข์ไม่ได้ ดังนั้นจึงพูดว่าไปตั้งต้นกันใหม่เถิด ตั้งแต่อย่างเรียน ก ข กันใหม่ รู้จักนิวรณ์ทั้ง 5 ที่มีอยู่ในจิตใจทุกวันๆ ที่รบกวนจิตใจอยู่ทุกวัน และรู้จักอุปาทานที่มันเกาะเหนียวอยู่ทุกวัน รู้จักสังโยค 10 ไปหาคำอธิบายรายละเอียดในหนังสือเล่มใหญ่ๆ ดูก็ได้ว่า มันผูกมัดเราอยู่ทุกวันๆ เรากลับไม่มองเห็นในสิ่งเหล่านี้ว่าจะดับทุกข์อย่างไร ในเมื่อเราไม่มองเห็นตัวทุกข์ เหตุให้เกิดทุกข์ ที่เราเรียน เราฟัง เราทำบุญ ทำทานมานั่นมันมากนักแล้วมันยังไม่ดับทุกข์ก็เพราะว่าเราไม่รู้จักตัวทุกข์ เราไม่ได้จัดการลงไปบนตัวความทุกข์ มันก็เลยไม่ดับ

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน