สารบัญ
หน้าที่ 2 - ลูกศิษย์ที่เป็นดารา
หลายคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตครูของฉัน ทุกวันนี้ก็ยังจำเขาได้อยู่ มีความสุข ทุกครั้งที่เห็นเขาเหล่านั้น มีความเจริญรุ่งเรือง
มีอยู่คนหนึ่ง ที่เป็นดาราชาย เขาเป็นชายหนุ่มที่มีบุคลิกภาพดี น่ารัก อ่อนน้อมถ่อมตน ร่าเริง เขาจึงยังคงเป็นดาราที่ดังอยู่จนกระทั่งปัจจุบันนี้ ฉันมีความประทับใจในตัวเขามาก ๆ
ทุกครั้งที่ดาราหนุ่มคนนี้พบฉัน เขาจะโผเข้ามากอด(อย่างน่ารัก แต่ฉันรู้สึกเขินมาก ๆ )
ฉันปลื้มเขามาก ทางบ้านของฉันจะติดตามดูการแสดง การปรากฏตัวของเขาอยู่ตลอด และลูกๆ และสามีก็จะบอกว่า เนี่ย ๆ ลูกศิษย์แม่ และบอกต่อไปยังเพื่อน ๆ ให้ตามดู ลูกศิษย์แม่
ยังจำได้ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ฉันเป็นหัวหน้าหมวดภาษาไทย ฉันจะต้องมองหานักเรียนที่มีความสามารถในการพูด การอ่าน ฯลฯ ไปประกวด แข่งขัน ณ ที่ต่าง ๆ ที่เขาเชิญมา
ในตอนนั้น ถ้าหมวดไหนสามารถมีผลงาน ในการแข่งขันความสามารถของนักเรียนได้มากๆ
ครูในหมวดนั้นก็จะได้ความดีความชอบมากกว่าหมวดอื่น ๆ นอกจากการสอนแล้ว ฉันยังมีหน้าที่เป็น"แมวมอง" คือมองหาเด็กที่มีบุคลิกภาพดี พูดเก่ง ความคิด วิเคราะห์ดี
เสียงดี ฯลฯ แล้วเอาตัวมาฝึกหัดให้เก่งขึ้น เพื่อให้เขาประสบความสำเร็จ เพราะถือว่าความสำเร็จของเขาก็คือความสำเร็จของโรงเรียนด้วย
และแล้วฉันก็มองเห็นเขา (ดาราดังคนนี้ในอดีต) จึงเข้าไปทาบทามให้มาฝึกพูดสุนทรพจน์ และอ่านร้อยแก้วประกวด แต่เขาคนนั้นปฏิเสธ อย่างนุ่มนวล มีเหตุผล มาก ๆ
แทนที่ฉันจะโกรธ ท่าทีของเด็กคนนี้ ที่กำลังกล่าวคำปฏิเสธ มีเหตุผลมาอ้างอิงอย่างน่าเชื่อถือ ทำให้ฉันเห็นคล้อยตามด้วยกับเขา ไม่โกรธ และเห็นใจ สนับสนุน(เขาชี้แจงว่า ต้องทำงาน รับJob พิเศษ เพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูคุณยาย )
นี่คือคุณสมบัติเด่นของดาราดังคนนี้ ที่ไม่เหมือนใคร คือความฉลาด นุ่มนวล มีการพูดที่สามารถผูกมัดใจคนได้ คราวนั้น ฉันหานักเรียนคนใหม่ไปฝึกหัด ประกวด และได้รับรางวัล
ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง
เมื่อดาราดังคนนี้จะจบการศึกษา เขาเอาสมุดfriend ship มาให้เขียน ฉันยังหัวเราะ
เออ! friend ก็ friend แล้วก็เขียนสั้นๆ ในสมุดของเขาว่า ครูหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้เห็นเธอ "เกิด" ครู ขอให้เธอ ได้ "เกิด" เร็ว ๆ นะ
เขาอ่านดูแล้วยิ้มน้อย ๆ ถามว่า ทำไมอาจารย์เขียนอย่างนี้ ฉันก็บอกกับเขาว่า
ก็ เป็นดารานี่ ดาราก็ต้องเกิดสิจ๊ะ star is born ไงจ๊ะ เขายิ้มกว้างขึ้น ๆ และยกมือไหว้ขอบคุณ (อย่างน่ารัก) หลังพิธีปัจฉิมนิเทศ เราก้ไม่ได้พบกันอีก
เมื่อเขามีเวลาว่าง เขาก็จะมาที่โรงเรียน บางครั้งมาโผล่หน้า ยกมือไหว้อยู่หน้าประตูห้องเรียน เท่านั้นเอง น้อง ๆ ที่กำลังเรียนอยู่ก็ปลื้มกันยกใหญ่
เมื่อเร็ว ๆ นี้เขาก็ออกรายการ "รถโรงเรียน" ฉันก็เที่ยวไปบอกใครต่อใครในซอยบ้านที่ฉันอยู่ ให้ดูรายการนี้ เมื่อรายการออกอากาศ ไปแล้ว ก็แอบนั่งภูมิใจเงียบ ๆ อยุ่หน้าทีวี. นั่งยิ้มอยู่ในหน้า จนลูก ๆ สะกิดว่า "แม่ ๆ รายการจบไปนานแล้ว"

*หมายเหตุ
งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา
ยังไม่มีความเห็นเพิ่มเติม