<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32803" type="text/javascript"></script>

การศึกษาเพื่อรู้และมีธรรมะสำหรับความเป็นมนุษย์ นักเรียนและนักศึกษาทั้งหลายในขั้นแรกนี้ขอแสดงความยินดีแก่เธอทั้งหลายเป็นที่ประจักษ์ว่าเธอได้เลือกเอาวิชาพุทธศาสนาเป็นวิชาเลือกเพื่อนของเราจำนวนหนึ่งหรือจำนวนมากไม่เลือกเราเลือกเพื่อศึกษาวิชาพุทธศาสนาข้อนี้จะมีผลดีอย่างไรต้องทำให้เป็นที่ประจักษ์เราจะต้องพิ ผู้เขียน: ท่านพุทธทาส ภิกขุ ชมแล้ว: 43,411 ครั้ง post ครั้งแรก: Wed 26 September 2007, 3:35 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 18 December 2007, 10:37 am อยู่ในส่วน: บุคคลสำคัญ, บุคคลสำคัญไทย, ปรัชญา

เราเลือกวิชาพุทธศาสนาเพื่อศึกษาเล่าเรียนและสอบไล่ได้ตามหลักสูตรนั้นมันเป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ก็คือเราจะรู้ธรรมะจะสามารถมีธรรมะอยู่กับเนื้อกับตัวตลอดไปในอนาคตเป็นเครื่องควบคุมหรือว่าหล่อเลี้ยงแล้วแต่จะเรียกให้ชีวิตนี้เป็นชีวิตที่เยือกเย็นสมกับที่เป็นมนุษย์มนุษย์ควรจะมีชีวิตที่เยือกเย็นคือมีความสงบสุขถ้าไม่มีชีวิตที่เยือกเย็นก็ป่วยการการที่มีความรู้ทำให้ชีวิตนี้เป็นชีวิตที่เยือกเย็นได้นั่นแหละมีค่ามากที่สุดสำหรับการเป็นมนุษย์เธอทั้งหลายจงสนใจในความจริงข้อนี้และทำให้สำเร็จประโยชน์คือเราจะมีธรรมะสำหรับความเป็นมนุษย์ของเราเรียนวิชาธรรมะเพื่อความเป็นมนุษย์ของเราจะได้รับผลดีที่สุด


ไม่ใช่เพียงแต่ว่าเราเป็นนักเรียนเค้าบังคับให้เรียนหลักสูตรมีวิชาให้เลือกและเราก็เลือกนี้ก็ดีมากอยู่แล้วในการที่รู้จักเลือกเพราะนั้นพวกที่ไม่เลือกเอาพุทธศาสนาก็คงจะเห็นว่ามันเป็นเรื่องเรียนยากลำบากเหน็ดเหนื่อยและไม่ได้ประโยชน์อะไรมากนักเค้าจึงไม่เลือกเมื่อเราเลือกเราก็ควรมีเหตุผลของเราว่าทำไมเราจึงเลือกและเราได้รับประโยชน์อะไรเนี่ยจึงจะต้องพูดกันให้เข้าใจแจ่มแจ้งชัดเจนลงไปว่าธรรมะในพระพุทธศาสนาที่เราเลือกศึกษานี้จะนำมาซึ่งประโยชน์อย่างไร

แล้วเราจะเรียนกันอย่างไรจึงจะมีจึงจะรู้และจะมีธรรมะนั้นวันนี้ก็ตั้งใจจะพูดข้อนี้ขอให้เธอทั้งหลายจงตั้งใจฟังให้ดีฟังให้รู้เรื่องฟังให้ดีจึงจะรู้เรื่องและเมื่อรู้เรื่องแล้วก็จะมีความรู้และมีปัญญาขอให้ฟังให้ดีอย่าคุยแข่งกับผู้พูดผู้เทศน์มันใช้ไม่ได้หลายๆอย่างทีเดียวคือจะเสียเวลาเปล่านะในที่สุดมันฟังไม่รู้เรื่องเพราะนั้นตั้งใจฟังส่งใจไปตามคำพูดและก็เข้าใจคำที่พูดและจำไว้ให้แม่นยำหรือถึงกับจดไว้ในส่วนที่สำคัญไอ้เรื่องที่จะพูดมันก็ต้องตั้งต้นไปจากปัญหาที่กำลังมีอยู่จริงปัญหาที่กำลังมีอยู่จริงคือเราไม่ได้รับความสงบสุขหรือว่าบ้านเมืองมันไม่ได้รับความสงบสุขเพราะเหตุอะไรก็คือต้องเอาสิ่งนั้นเป็นตัวปัญหาเป็นตัวปัญหาที่แท้จริงที่เราจะต้องสามารถขจัดออกไปเสียได้เพื่อประโยชน์แก่ตัวเราเองและเพื่อเพื่อนมนุษย์ของเราทุกคนในโลกถึงจะได้ชื่อว่าเรามีความสมควรมีความเหมาะสมที่จะอยู่ในโลกที่จะเป็นสมาชิกคนหนึ่งในโลกไม่เป็นหมันเปล่าถ้าเราไม่ทำประโยชน์ให้เกิดขึ้นได้แก่ตัวเราและแก่ผู้อื่นแล้วเรานะเป็นหมัน


เป็นคนที่ไร้ประโยชน์คือมีแต่ประโยชน์อะไรไม่รู้มีข้าวมีของมีเงินมีทองมีอะไรสะดวกสบายแต่มันก็ไม่มีประโยชน์ชนิดที่น่าเลื่อมใสมันเป็นเรื่องปากเรื่องท้องของบุคคลนั้นเท่านั้นมันก็ไม่ดีกว่าสัตว์เดรัจฉานซึ่งมันก็รู้จักทำเพื่อปากเพื่อท้องของมันเหมือนกันเราจะต้องมีความรู้มากว่านั้นให้ทำสิ่งที่เป็นประโยชน์โดยแท้จริงทั้งแก่เราเองและแก่เพื่อนมนุษย์ของเราด้วยความมุ่งหมายของธรรมะอยู่ที่ตรงนี้คือเพื่อทุกคนในโลกอยู่กันเป็นผาสุกที่นี้ก็มาดูถึงมูลเหตุที่ทำให้ไม่มีความผาสุกดูจากของจริงไม่ต้องเชื่อตามผู้อื่นไม่ต้องเชื่อว่าเพราะคนอื่นพูดให้ฟังหรือมีอยู่ในหนังสือที่เราอ่านดูลงไปจริงๆที่ความวุ่นวายความระส่ำระสายไม่เป็นสุขที่เรียกกันว่าวิกฤตการณ์ที่มีอยู่ในโลก







ทำไมจึงมีการเบียดเบียนกันทำไมจึงไม่รักใคร่กันในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกันยังมีการทะเลาะวิวาทกันยังมีการอิจฉาริษยาซึ่งไม่จำเป็นเลยที่เราจะอิจฉาริษยากันนั่นนะคือโทษของการที่ไม่มีธรรมะเราจงจำคำสำคัญคำหนึ่งไว้ว่าความเห็นแก่ตัวความเห็นแก่ตัวนั่นนะเป็นจุดศูนย์กลางของการไม่มีธรรมะถ้าให้ดีก็ต้องดูความเห็นแก่ตัวของตนเองมันคงจะดูยากเพราะว่าเรามันเข้าข้างตัวอยู่เรื่อยมันจะดูความเห็นแก่ตัวของผู้อื่นพร้อมกันไปก็ได้แต่มันคงจะไม่ชัดเจนเท่ากับที่ของตนเองว่าเรามีความเห็นแก่ตัวอย่างไร


คำว่าความเห็นแก่ตัวนี่เป็นสิ่งที่มนุษย์เกลียดชังและประณามกันมาตั้งแต่ดึกดำบรรพ์ก็ว่าได้แต่เรื่องดึกดำบรรพ์นี่ไม่ได้ยินกับหูเองที่ได้ยินกับหูเองเมื่อชั้นมีอายุ77 ปีมานี่ก็ได้ยินแล้วตั้งแต่จำความได้ทุกคนเกลียดความเห็นแก่ตัวสอนให้เกลียดความเห็นแก่ตัวทั่วไปทั้งโลกพวกชาวต่างประเทศเข้ามาในบ้านเรา เขาก็พูดตำหนิติเตียนก็เกลียดชั่ง ความเห็นแก่ตัว ความเห็นแก่ตัว ความเห็นแก่ตัวมันเลวร้ายอะไรนักหนา ดูให้เห็นมันร้ายเลวอะไรนักหนา


ความเห็นแก่ตัวมันเป็นต้นเหตุ เกิดความอยากได้ที่ไม่ควรจะได้ ที่เรียกว่าความโลก ความเห็นแก่ตัวมันเป็นเหตุที่เกิดความอยากได้ที่ไม่ควรจะได้ ที่เราเรียกว่าความโลภ เป็นสิ่งทั่วๆไปถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับกามคุณก็เป็นเหตุที่เกิดราคะความกำหนักในทางกามอารมณ์เพราะความเห็นแก่ตัว มาต้องการให้สิ่งอื่นมาบำรุงบำเรอมาสนองกิเลสต่อตัวคือความรู้สึกที่เรียกกว่าราคะและความเห็นแก่ตัวเกิดความโรคะหรือราคะ เป็นกิเลสตัวแรกในเมื่อมันไม่ได้ตามที่มันอยากจะได้ หรือเห็นแก่ตัวแล้ว มันก็เกิดตัวที่สอง กิเลสตัวที่สองคือโทสะหรือโททะ แต่ถ้าไม่ได้อยากอะไรอย่างไรอย่างหนึ่งอยู่ก่อนแล้วให้โทสะหรือโททะเกิดไม่ได้


ดังนั้นมันจึงเนื่องกันมาจากความอยากหรือความโลภก็แล้วแต่ที่มีอยู่ก่อนแล้ว เมื่อมันไม่ได้ตามที่มันอยาก จึงต้องการ มันก็เกิดกิเลส ตัวที่สองหรือกลุ่มที่สองคือโทสะ ปะทุติร้ายแหกโททะความโกรธ และกิเลสชื่ออื่นในเครือเดียวกัน เช่น ความพยาบาล จองเวร อาฆาตมาสร้าย คือความโกรธที่มันยืดเยื้อนั่งเอง นั่นก็คือโทสะหรือโททะที่มันยืดเยื้อออกไป เป็นจองเวร เป็นอาฆาตพยาบาทที่มันเป็นกิเลสกลุ่มที่สอง ที่นี่เมื่อมันรู้ไม่ได้ เข้าใจไม่ได้ ก็มันไม่ได้ตามที่มันจะได้นี่ก็พะวงหลงใหล และก็สงสัยมันก็หวัง มันก็คิดไม่รู้จบในเรื่องนั้น ๆ ที่มันอยากจะได้และมันก็ไม่ได้ ยิ่งที่เกิดมันพวกที่สาม ที่เรียกว่า โมหะ โมหะ

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน