<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 125,046 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

ร่างบอบบางเปลือยเปล่าชื้นเหงื่อนอนระทดระทวยอยู่บนเตียงกว้าง หญิงสาวหลับตาลง


เพื่อปิดสายตาจากภาพที่เห็นจากกระจกบนเพดานห้อง เธออดสูใจจนไม่กล้ามองภาพที่


สะท้อนมาจากกระจกนั่น




อีกครั้งแล้วสินะที่เธอยอมเขา ทั้งที่เคยตั้งใจไว้ว่าจะไม่มีครั้งที่สอง หลังจากครั้งแรกที่


เกิดเพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ แต่นี่...มันก็เกิดขึ้นอีกจนได้ที่เธอยอมทอดกายให้กับ


คนที่นอนอยู่ด้านข้าง



เพราะรักหรือหลงเธอเองยังถามใจตัวมาตลอด แต่สุดท้ายคำตอบที่ได้คือรักเขา


ไม่ได้รักที่หน้าตาหล่อเหลา เพราะจริง ๆ แล้วเขาไม่น่าจะเรียกว่าคนหล่อ แต่เขาน่ามอง


ด้วยเรือนกายที่สูงใหญ่กล้ามเนื้อแน่น สะดุดตาเป็นสิ่งแรก ติดตามด้วยเครื่องหน้าที่บอก


ให้เห็นถึงความหยิ่งยะโสจนเกือบจะเป็นอวดดี คิ้วเข้มและดวงตาที่คมกริบจนเหมือน


จะมองทะลุเข้าไปถึงจิตใจของคนอื่น จมูกโด่งเป็นสันสวยรับกับปากอิ่มเต็มที่มักเม้มอยู่


เกือบตลอดเวลา แค่นี้เขาก็ทำให้เธอหลงจนคลั่ง และยอมทอดกายให้เขาแค่


เขายอมมาหา




หญิงสาวตะแคงหน้าเพื่อมองคนที่นอนอยู่ใกล้กัน ร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่า เขา


หลับตาหายใจสะท้อนรุนแรงอันเป็นผลมากจากการร่วมรักที่เพิ่งผ่านไปเมื่อครู่ใหญ่


อกกว้างแน่นตึงสะท้อนขึ้นลงรวดเร็วเพราะแรงหายใจที่ยังไม่ปกติ เธอยื่นแขนไปกอด


ร่างนั้นเบา ๆ เขาก็พูดเสียงห้วนทันทีทั้งเปลือกตายังปิดอยู่



“อย่ากอดผม ผมไม่ชอบ”



เธอดึงแขนตัวเองกลับ น้ำตาปริ่มขอบตา เขาจะรู้หรือเปล่า ว่าเมื่อครู่ที่ผ่านมาร่างกาย


เธอจะเจ็บร้าวแค่ไหนเพราะแรงกอดรัดจากวงแขนกว้าง ที่กอดรัดไว้แน่นหนายาม


อารมณ์รักคุโพลง ขณะร่วมรัก..ไม่ใช่สินะ มันน่าจะเป็นการร่วมเพศมากกว่า เพราะเขา


ไม่ได้รักเธอเลย เขาแค่ต้องการปลดเปลื้องความใคร่เท่านั้น





หญิงสาวลุกขึ้นนั่งควานหาเสื้อผ้ามาสวมเงอะงะ เธอชิงชังตัวเองจนแทบทนไม่ได้ ที่ใจ


ง่ายกับเขาแล้วก็ไม่รู้ว่าเขาจะเห็นค่าความสาวของเธอหรือเปล่า นอกจากของใกล้มือและ


ความอยากลองซึ่งเธอเองที่เป็นคนเสนอให้ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นนั่งดึงผ้าเช็ดตัวมาพัน


รอบเอวสอบก่อนจะควานหาบุหรี่ที่หัวเตียง พอเจอก็หยิบใส่มุมปากแล้วจุดไฟ




เขาหันมามองเธอก่อนจะยิ้มมุมปากนิด ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวยื่นมือหาเหมือนขอ มือหนา


ดึงบุหรี่จากปากตัวเองก่อนยื่นให้แล้วพูดเสียงทุ้มล้อเลียน




“ใครมาเห็นคงตกใจตาย สาวน้อยผู้เรียบร้อนและเรียนเก่ง ขอบุหรี่ผู้ชาย”



เธอสะอึกแต่ก็จับบุหรี่ขึ้น ก่อนจะสูดเข้าไปลึก ๆ เพราะอยากจะลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น


หญิงสาวกระอักกระไอเพราะไม่เคย หล่อนน้ำตาไหลพรากแต่ก็พยายามสูบโดยคน


ด้านข้างนั่งมองเธอนิ่งนาน เขาจุดบุหรี่มวนใหม่ก่อนจะสูบจนเสร็จแล้วลุกขึ้นไปใส่


เสื้อผ้าก่อนจะเร่งเธอ



“กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง “



เธอนั่งเงียบกริบร่างกายอ่อนล้าเพราะรับแรงรักจากเขามาค่อนคืน ชายหนุ่มมองร่าง


อ่อนล้าของเธอก่อนจะถอนใจยาวแล้วตัดใจพูดออกมา




“ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้าย ต่อไปเราคงไม่ได้พบกันอีก”


“คุณจะกลับสำนักงานใหญ่แล้วหรือค่ะ” เธอถามเสียงแผ่วโหย


“ก็ว่างั้น ไม่มีอะไรแล้วนี่ คนที่ผมรักเขาก็หมั้นไปแล้ว ผมไม่มีอะไรต้องรอ”




ณานิช์กากัดปากจนห้อเลือด เธอเจ็บจนไม่รู้จะพูดอย่างไร แล้วเธอเป็นอะไรในสายตา


เขา เป็นอีตัวใช่หรือเปล่าที่เขาปลดเปลื้องอารมณ์แล้วก็โยนคำพูดแบบนี้ใส่หน้า เขาไม่


เห็นค่าสักนิด แต่เธอจะหวังอะไรในเมื่อเขาเอง ที่เคยพูดว่ารักใครไม่ได้อีกแล้ว


นอกจากผู้หญิงคนนั้น แต่เธอก็ยังยอมที่จะมีอะไรกับเขา เพราะความรักโง่ ๆ นั่นไง


รักจนคิดว่าถ้ามีอะไรกันแล้วเขาจะหันมามองเธอบ้าง แต่ก็เปล่าเลย





เขาขับรถมาส่งเธอจนถึงหน้าบ้าน บ้านที่เงียบสงบ และมืดสนิท ป่านนี้แม่ของเธอคง


หลับไปนานแล้ว ความรู้สึกผิดรุมเร้าเธอทุกครั้งที่ออกไปกับเขาแต่พอร่างสูงใหญ่ที่เต็ม


ไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งนั่นแนบกับร่างเธอทีไร ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็หายไปทุก


ครั้ง ไม่เว้นแม้แต่คราวนี้ เขานั่งนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะหันมาหาเธอ



“โชคดีนะ ขอให้เจอคนที่คุณรักเร็ว ๆ”



หล่อนน้ำตาไหลพรูเมื่อได้ยินประโยคที่เสียดแทงใจนั้น เธอจะไปรักใครได้ เพราะทั้ง


ชีวิตที่ผ่านมาตลอด จนอายุ 20 ปีนี่ เธอก็เพิ่งรู้จักความรักและรักเขาอยู่คนเดียว มือหนา


ยื่นมาเช็ดน้ำตาให้แผ่วเบาก่อนจะพูดเสียงทุ้มนุ่มนวล




“เราคงไม่ได้พบกันอีก ลืมผมให้ได้นะณิช์กา อย่าคิดถึงผมอีกเลย ผมไม่ใช่คนดี


เท่าไหร่”



เธอพยักหน้ารับทั้งน้ำตา หัวใจปวดแปลบจนพูดอะไรไม่ออก กว่าจะเก็บความเจ็บลึก


เพื่อให้เข้าไปฝังในมุมที่ลึกสุดของหัวใจได้เธอก็แทบขาดใจ



“ขอกอดคุณสักครั้งจะได้มั้ยคะ”


“อย่าเลย คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครกอด ....โชคดีนะคนเก่ง”




หญิงสาวกลั้นสะอื้นด้วยหัวใจที่ปวดร้าว พลางลงมาจากรถสปอร์ตคันสวยนั่น เธอยืน


ตัวตรงก่อนยืดร่างขึ้นด้วยหัวใจที่ทระนง แล้วหันหลังจากมาด้วยความตั้งใจเด็ดเดี่ยวว่า


เธอจะไม่รักใครอีก จะไม่มองใครและผู้ชายคนไหนอีกต่อไป นอกจากเขา คนที่เธอทั้ง


รักและชิงชังจนสุดหัวใจ เธอจะทำให้เขามาคุกเข่าต่อหน้าให้ได้ ...สักวันหนึ่ง


..................................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน