<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,014 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

หญิงสาวรู้สึกตัวขึ้นมาพร้อมกับความวิงเวียน เธอกวาดสายตาไปทั่วห้องพลางลุกขึ้นนั่ง


บนเตียงกว้าง สิ่งแรกที่ทำคือสำรวจตัวเอง เมื่อเห็นตัวเองยังอยู่ในชุดเดิมก็ค่อยโลงใจ


เธอลงจากเตียงก่อนจะเดินช้า ๆ ไปที่หน้าต่างเมื่อมองออกไปก็เห็นสวนที่ตกแต่งไว้


งดงามและกว้างขวางตามทางยาวจากประตูรั้วถึงตัวบ้านติดไฟไว้เป็นระยะและขณะนี้


มันเปิดจนสว่างไปทั้งบริเวณ ที่นี่ที่ไหนกันทำไมเธอไม่คุ้นตาสักนิดต้องเป็นบ้านใครสัก


คนที่น่าจะมีฐานะ เพราะจากสายตาของนักตกแต่งแบบเธอบอกได้ว่ามูลค่าของที่นี่ไม่ใช่


น้อย ขณะที่สายตาสำรวจออกไปด้านนอกเธอก็ต้องสะดุ้งเพราะเสียงที่ดังขึ้นจาก


ด้านหลัง




“ฟื้นแล้วหรือคุณ ผมนึกว่าจะหลับยาวจนถึงพรุ่งนี้เสียอีก”


“คุณตฤณตรัย หรือค่ะ”




เธอถามเหมือนไม่แน่ใจ ก็น่าจะเป็นแบบนั้นเพราะชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนี้สวม


แว่นสายตาไม่พอยังใส่ชุดคลุมสีขาวเหมือนคนทำงานในแล็บเสียอีก




“อะไรกันนี่เราพบกันไม่ทันข้ามวันคุณก็ลืมผมแล้วรึไง”


เขาถามเสียงอารมณ์ดีก่อนจะเดินเข้ามานั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง


“ยืนทำไมเดี๋ยวก็เป็นลมขึ้นมาอีก มานั่งนี่สิ”



หญิงสาวเดินไปนั่งบนเตียงกว้างที่เขาชี้ให้ก่อนจะถามเสียงไม่แน่ใจ


“คุณพาดิฉันมานี่หรือค่ะ แล้วเราเจอกันได้ยังไง”



“คุณอ้วกใส่ผมทั้งตัวเลยนะสิ ไม่รู้อาหารที่ผมเลี้ยงไม่อร่อยหรือยังไง....พอคุณเป็นลม


ผมไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน จะเปิดห้องพักให้ก็กลัวไม่เหมาะเลยพามาบ้าน อย่างน้อยก็


มีคนรับใช้อยู่ ผมไม่อยากให้ใครมองคุณไม่ดี...แล้วเป็นไงบ้างดีขึ้นแล้วใช่หรือเปล่า”




คนหน้าขาวตาคมกริบมองเธออย่างพิจารณา



“ดีแล้วละคะ นี่กี่โมงแล้วค่ะ”


“ตีสามได้มั้ง”


“ตีสาม..แล้วทำไมคุณไม่หลับไม่นอนอีก คุณทำอะไรอยู่” เธอทำเสียงตกใจ


“ทำงาน ผมทดลองชิ้นส่วนอยู่พอดีเพลินไปหน่อย แต่ก็ดีเพราะกลับมาคุณก็หาย


เหมือนกัน ผมว่าคุณไปพักต่อสักนิดดีมั้ย สาย ๆ ค่อยมาคุยกัน”



“ไม่อยากพักแล้วค่ะ คุณเองที่น่าจะพักมากกว่า “


“งั้นไปดูงานผมดีมั้ย แต่ถ้ากลัวเบื่อก็ไม่ต้องไป” เขาชวนเหมือนไม่แน่ใจ



“ดูได้หรือค่ะ ไม่เป็นความลับหรือไง”


“ไม่มีอะไรลับหรอก เพราะถึงดูไปแต่ถ้าทำไม่เป็นก็ใช้ไม่ได้ มานี่เร็วผมมีอะไรอวด”





เขาพูดจบก็ตรงมาดึงมือเธอแล้วออกเดินทันที หญิงสาวมองนั่นมองนี่ไปตลอดทาง


บ้านเขาสวยเชียวหละ ตกแต่งอย่างมีคราสสมกับคนมีเงิน เธอเดินตามเขาไปเรื่อย ๆ ทั้ง


ไม่รู้สึกรังเกียจมือที่จับเธออยู่แม้แต่น้อย แปลกที่ความรู้สึกที่ได้รับมันไม่หยาบคายและ


เป็นการล่วงเกิน เพราะท่าทางของเขาด้วยกระมังที่ดูมีความสุขเหลือเกินเหมือนเด็กที่จะ


ได้อวดของเล่นใหม่ให้เพื่อนดู



“เข้ามาสิ นี่ห้องทำงานของผมเอง ไม่เคยให้ใครดูเลยนะ ผมอายเพราะมันรก”




เขาว่าท่าทางอายจริง ๆ เพราะหน้าขาวนั้นออกแดงเรื่อเมื่อเธอกวาดสายตาสำรวจทั่วห้อง


มันเป็นแล็บอิเล็คโทรนิคขนาดย่อมที่มีอุปกรณ์เต็มไปหมด ของทุกอย่างระเกะระกะจน


เวลาเดินต้องแทบย่องยกขาก้าวข้ามสิ่งต่าง ๆ เข้าไป เขายิ้มเจื่อน ๆ ให้ก่อนถามเธอ



“รำคาญมั้ย ที่ผมพามาดู”


“ไม่หรอกค่ะ เป็นเกียรติมากกว่าที่คุณให้ดู ไหนละค่ะของที่ว่า”



เขาหยิบของชิ้นเล็กเท่านิ้วก้อยยื่นให้เธอดูใกล้ ๆ หญิงสาวมองอย่างพิจารณาก่อนถาม


“ใช้ทำอะไรหรือค่ะนี่ แล้วเรียกว่าอะไร ชิ้นนิดเดียวเอง”


“เมนส์บอร์ดรุ่นใหม่” เขาบอกท่าทางภูมิใจ


“เมนส์บอร์ด....ที่ใช้กับคอมน่ะหรือค่ะ ทำไมตัวเล็กนิดนึง”


“ก็ย่อขนาดลง แต่ประสิทธิภาพมากขึ้น ”


“แล้วคุณจะเอาไปใช้กับอะไรละคะ”



เธอถามหลังจากรับชิ้นส่วนเล็ก ๆ มาจากมือเขาแล้วเอามามองจนเกือบชิด


“ก็คงแล้วแต่งาน ตอนนี้กำลังปรับปรุงอีกนิดหน่อยอีกไม่นานก็น่าจะเสร็จ”



หญิงสาวส่งของคืนก่อนจะถามเขาท่าทางสงสัยเต็มทน


“คุณผลิตเองหรือค่ะ ดิฉันคิดว่าคุณเป็นซัพฟลายเออร์ของต่างประเทศเสียอีก”


“ผมผลิตเองบางชิ้น แล้วก็ส่งขายรวมทั้งทำโรงงานเองด้วย”


“ไม่ยักรู้ว่าคนไทยก็สามารถคิดและผลิตของแบบนี้เอง เคยนึกว่าเป็นแต่ฐานผลิตเสียอีก


คุณทำเอาดิฉัน โง่ไปเลยนะคะนี่”




หญิงสาวคิดแบบนั้นจริง ๆ ใครจะไปคิดว่าเขาจะฉลาดขนาดนี้ หน้าตาก็ดูไม่เข้ากับงาน


สักนิด เพราะเขา หล่อและเถื่อนจนไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้ได้



“ทำไมมองผมแบบนั้น มันแปลกตรงไหน บอกได้มั้ย”


“ไม่รู้สิค่ะ คุณดูไม่เหมาะกับงานแบบนี้ ความจริงดิฉันอาจดูคุณผิดไปเองก็ได้”



หน้าคมขาวที่เริ่มมีเคราขึ้นนิด ๆ นั้นยิ้มกระจ่างก่อนจะถอนใจแผ่วยาว



“อาจจะจริงของคุณ ผมอาจจะดูไม่ค่อยเหมาะกับงาน ใคร ๆ ก็มักพูดแบบนี้เมื่อเริ่มรู้จัก


เค้าคิดว่าผมเป็นพ่อค้ามากกว่า แต่ผมเองก็ไม่ค่อยบอกใครด้วย ผมเองชอบงานแบบนี้


แต่ไม่มีโอกาสเท่าไหร่ที่จะได้ทำงานที่ตัวเองรัก ผมต้องดูแลงานของครอบครัว ว่าแต่


คุณเองเถอะ ชอบงานที่ทำอยู่หรือเปล่า หรือทำเพราะอย่างอื่น”



จู่ ๆ เขาก็วกเข้าหาเธอ หญิงสาวพูดไม่ถูก เธอเงียบไปนานกว่าจะตอบเขาได้ด้วยท่าทาง


เหม่อลอย



“ไม่ชอบเลยค่ะ ความจริงดิฉันอยากเป็นนักออกแบบเสื้อผ้า อยากอยู่คนเดียวแล้ว


ทำงานในห้องเล็ก ๆ รอให้ลูกค้ามาเลือกสิ่งที่เราทำไว้ ไม่ใช่เอานั่นเอานี่ไปเสนอเขาแล้ว


ให้เขาเลือกตามใจทั้งที่เราไม่ชอบสักนิดแต่ก็ต้องทำตามที่เขาสั่ง”




ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเธอพูด ท่าทางเขาดูมีความสุขมากขึ้น เพราะดวงตา


วาวระยิบขึ้นมาจนน่ามอง



“อย่างน้อยเราก็เหมือนกันอยู่อย่างคือชอบทำงานคนเดียวในห้องรก ๆ ใช่มั้ย”


“ค่ะ ดิฉันอยากทำงานในห้องรก ๆ ที่เต็มไปด้วยผ้านุ่ม ๆ หลากสี มันคงจะดีกว่าทำงาน


ให้บ้านที่รกและเต็มไปด้วยกลิ่นสีที่เพิ่งทาเสร็จใหม่ ๆ “




เธอยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงสิ่งที่ตนเองประสบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันและความฝันที่ไม่มีวัน


เป็นจริง ความฝันของเธอที่ไม่เคยบอกใครแม้กระทั่งคนที่ส่งเสียเธอเรียนจนจบ



“ผมจะจำไว้ วันหลังถ้าจะแต่งบ้านใหม่ ผมจะรอให้สีแห้งสนิทเสียก่อน”



เธอหัวเราะคิกออกมาเมื่อได้ยินเขาพูด อย่างน้อยเขาก็ยังคิดถึงคนทำงานตกแต่งแบบเธอ


ละนะ ....ตฤณตรัยจูงมือเธอก้าวข้ามสิ่งต่าง ๆ ในห้องก่อนจะออกมาด้านนอกและจูง


ต่อไปห้องรับแขกกว้างแล้วนั่งข้าง ๆ เธอ



“ฌาณิช์กา คุณจะเป็นเพื่อนกับผมได้มั้ย”


“เพื่อนหรือค่ะ” เธอถามด้วยเสียงแปลกใจ



“ใช่ เป็นเพื่อนกับผม...ผมเองไม่ค่อยมีเพื่อนนักหรอก ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครคบผม


บางคนก็บอกว่าผมขี้โมโหหงุดหงิดง่าย บางคนก็ว่าผมไม่มีมารยาทไร้การอบรม


คุณว่าผมเป็นคนแบบไหนบอกได้มั้ย” เขาถามเธอเสียงคล้ายรอคำตอบตัดสินชีวิต




“คุณหรือค่ะ...ความจริงดิฉันเองก็ไม่มีเพื่อนผู้ชาย ไม่ค่อยคบใครเหมือนกันค่ะ


แต่เท่าที่เห็นคุณมาสองครั้งนี่ คุณเป็นสุภาพบุรุษเลยนะคะ”


“จริงน่ะ หลอกผมหรือเปล่า ผมไม่เคยได้ยินใครพูดแบบนี้สักคนมีแต่คนด่าผม


กันทั้งเมือง” เขามองเธอเหมือนไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน



“ใครละคะที่ด่าคุณ” เธอถามยิ้ม ๆ


“นี่แสดงว่าคุณไม่เคยดูข่าวเลยละสิ ผมกับนักข่าวน่ะคู่อริกัน คุณลองไปดูข่าวดี ๆ แล้ว


จะเห็นว่าผมถูกด่ารายวันเลยหละ...” เขายิ้มขื่น ๆ ชอบกลก่อนจะเอ่ยต่อ


“เขาว่าผมสารพัด ทั้งเถื่อนทั้งโหดร้าย สารเลว จนผมเองยังไม่แน่ใจเลยว่าที่เขาพูดถึง


น่ะคนหรือว่าปีศาจกันแน่”




ฌาณิช์กามองเขาด้วยความไม่แน่ใจ หรือเธอไม่เคยสนใจใครเลยนอกจากเขาคนนั้น


เพราะทุกวันนี้เธอเปิดหนังสือพิมพ์ก็จะตัดแต่ข่าวผู้ชายคนนั้น....จนไม่มีเวลามองใคร


คนอื่น แล้วผู้ชายคนนี้หละ เขาเป็นใครกันแน่ สำคัญขนาดไหนถึงมีข่าวได้ทุกวัน


และเพราะเหตุใดเขาถึงถูกด่าประณามได้ขนาดนั้น



“ตกลงคุณจะเป็นเพื่อนกับผมได้หรือเปล่าฌาณิช์กา”


“จะลองดูค่ะ...ถ้าคุณคิดว่าทนเพื่อนแบบดิฉันได้”


“ขอบคุณมากที่ไม่รังเกียจผม ....งั้นผมเรียกคุณว่าณิชได้มั้ยเป็นเพื่อนกันแล้วนี่”


“ณิชหรือค่ะ แปลกจังไม่มีใครเรียกดิฉันแบบนี้สักคน...แต่เรียกก็ได้ค่ะแล้วจะให้เรียก


คุณว่าอะไร คุณตฤณ หรือค่ะ”


“ตฤณก็ได้ อย่าเรียกตามนักข่าวก็แล้วกัน ผมฟังแล้วขนลุก”


“สงสัยคุณคงจะเป็นอริกับนักข่าวจริง ๆ เพราะเท่าที่เห็น นักข่าวไม่ค่อยเรียกใคร


แปลก ๆ นอกจากคนที่เขาตามจิกหรือไม่ก็พวกนักการเมืองที่มักมีฉายากันทุกคน


ตกลงเขาเรียกคุณว่าอะไรละคะ”



“คุณไปหาดูเองก็แล้วกัน วันนี้คุณไปพักก่อนนะ ผมก็ชักง่วง สาย ๆ ค่อยคุยกัน


ดีมั้ย ผมอยากมีเพื่อนคุยวันหยุด หรือคุณมีงานอะไรพิเศษหรือเปล่า”


“ไม่ค่ะ งั้นดิฉันไปนอนนะคะ” หญิงสาวลุกขึ้นก่อนจะยิ้มให้เขาแล้วเดินไปห้อง


ตนเองที่เขาจัดไว้ให้





ชายหนุ่มมองตามร่างบางแน่งน้อยนั้นก่อนถอนใจยาว ทำไมเขาถึงพูดว่าอยากเป็นเพื่อน


กับเธอก็ไม่รู้ ทั้งที่จริง ๆ แล้วไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเธอแม้แต่น้อย แต่ความสัมพันธ์


แบบนั้นเขาเองก็ไม่คุ้นจะพูดก็ไม่กล้า มันอาจจะเร็วเกินไป สุดท้ายสิ่งที่ง่ายที่สุดก็คือขอ


เป็นเพื่อนกับเธอก่อน แล้วค่อยว่ากันทีหลังอีกที...........





หญิงสาวตื่นอีกครั้งเมื่อสายแล้ว เธอลงมาด้านล่างก็พบแม่บ้านที่เตรียมกุลีกุจอเข้ามาหา


ทันที



“ตื่นแล้วหรือค่ะคุณ แหม้เมื่อคืนคุณท่านเอ็ดตะโรซะลั่นบ้านนึกว่าใครเป็นอะไร ตกลง


คุณผู้หญิงหายดีแล้วหรือค่ะ”



“เอ่อ หายแล้วจ๊ะ ขอโทษน่ะที่มารบกวนดึก ๆ “ หญิงสาวยิ้มเจื่อน ๆ


“อุ้ย ไม่เป็นไรค่ะ บ้านนี้นาน ๆ จะมีแขกสักที ทุกคนตื่นเต้นกันใหญ่อยากเห็นคุณ


ผู้หญิง ยิ่งเห็นข่าวยิ่งดีใจ อุ่ย”



แม่บ้านปิดปากตัวเองหมับแต่ไม่ทันแล้วเพราะหญิงสาวตรงหน้ามองมาเขม็งทันที



“ข่าวอะไร ขอดูได้มั้ย”




แม่บ้านอึกอัก แต่ก็ต้องเดินไปหยิบหนังสือพิมพ์มาให้หญิงสาวดูจนได้เมื่ออีกฝ่ายทำตาดุ


ให้ ฌาณิช์กานั่งที่โต๊ะอาหารก่อนจะมองข่าวสังคมด้านในทันที ภาพที่เห็นทำให้ตกใจ


ไม่น้อย ชายหนุ่มร่างสูงที่อุ้มหญิงสาวคนหนึ่งในอ้อมแขนจะเป็นใครไม่ได้นอกจากเขา


เพราะนักข่าวถ่ายภาพเขาจนชัดขนาดนั้น เห็นแม้กระทั่งแววตาคมที่มีแววกังวลชัดเจน


และผู้หญิงคนนั้นที่เห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้าง แต่ตัวหนังสือที่ติดหรานี่สิมันทำให้ต้อง


กัดริมฝีปากแน่น “…??.เจ้าสาวอสูร ..”


.............................................................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน