<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,027 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

“คุณท่าน”


เสียงแม่บ้านที่เอ่ยขึ้นทำให้หญิงสาวปิดหนังสือพิมพ์หมับก่อนจะวางไว้ใกล้ ๆ ตัวเอง

ร่างสูง ๆ นั้นทรุดนั่งตรงข้ามเธอก่อนจะยิ้มให้ท่าทางเหมือนพักมาจนเต็มอิ่มทั้ง ๆ ที่

นอนได้ไม่กี่ชั่วโมง เขามองเธอชั่วครู่ก่อนเริ่มเห็นสิ่งผิดปกติ


“เป็นอะไรณิช มีอะไรงั้นหรือ “

“คือ ไม่มีอะไรค่ะ ทานข้าวต้มมั้ยค่ะ หรือกาแฟดี” เธอตอบเขาตะกุกตะกัก

“กาแฟสิ ....” เขาตอบแล้วนิ่งเงียบรอจนแม่บ้านเลี่ยงออกไปจึงเริ่มถามเธอใหม่

“คุณแปลกไปนะณิช หรือเห็นข่าวของผมเลยตกใจ”

“เปล่าค่ะ ทานสิค่ะจะได้สดชื่นคุณนอนดึกจะตาย”



เธอเลี่ยงไปจนได้แต่เขากลับไม่หลงกลเชื่อเธอ ร่างสูงลุกขึ้นก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะแล้ว

คว้าหนังสือพิมพ์ทันที หญิงสาวคว้าหมับเพื่อจะแย่งคืน แต่สิ่งที่ได้คือมือของเขาที่กำ

หนังสือพิมพ์ไว้ เขามองหน้าเธอก่อนจะเลิกคิ้วให้แล้วยิ้มออกมา


“อยากจับมือผมหรือไง บอกดี ๆ ก็ได้นี่ไม่เห็นต้องคว้า แบบนี้”

“ใครเขาอยากจับ” เธอค้อนขวับก่อนปล่อยมือเขาทันควัน



หน้าขาว ๆนั่นจ้องเธอจนต้องหลบ หญิงสาวเลยไม่ทันเห็นแววตาที่เปล่งประกายวูบแล้ว

จางหายพร้อมรอยยิ้มติดริมฝีปากอิ่มเต็มนั้น เขายืนนิ่งชั่วครู่ก่อนเดินกลับไปที่นั่งที่เดิม

ชายหนุ่มเปิดหนังสือพิมพ์ผ่าน ๆ พลางหยุดที่ภาพตนเองที่เห็นเด่นหราอยู่นั่นก่อนถอน

ใจเฮือก


“เห็นมั้ย แค่วันแรกที่คุณอยู่กับผมก็กลายเป็นจุดสนใจไปแล้ว...ทีนี้เขาจะตามหาตัวคุณ

กันให้ควั่ก เขาคงอยากรู้กันจนกินไม่ได้นอนไม่หลับไปแล้วมั้ง”


“ดิฉันคงทำให้คุณลำบาก”


หญิงสาวบ่นอุบอิบแต่เขาก็ได้ยิน เพราะหน้าคม ๆ นั่นมองเธอเหมือนแปลกใจ


“ใครบอก...คุณต่างหากที่จะลำบาก ผมน่ะเจอจนชิน....เพียงแต่อาจไม่เคยมีข่าวกับ

ผู้หญิง แค่นั้น ส่วนใหญ่เขาจะด่าผมคนเดียว นี่คงสนุกกันใหญ่อยู่ ๆ มีข่าวกับผู้หญิง

ขึ้นมา”


“แล้วคุณทำยังไงกับข่าวพวกนี้ละคะ”


“ส่วนใหญ่ก็เฉย ๆ บางครั้งก็ปะฉะดะกันมั่ง แล้วแต่ว่าจะหนักขนาดไหน แต่เรื่องนี้คุณ

ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครเห็นคุณชัดหรอก ผมเองก็ระวังอยู่ ไม่งั้นผมก็เปิดโรงแรมแล้วสิ

นี่ขนาดไม่เปิดยังเป็นแบบนี้ สงสัยถ้าเปิดห้องวันต่อมาคงมีข่าวคุณท้อง”


“ขนาดนั้นเลยหรือค่ะ” เธอทำตาโตก่อนหัวเราะออกมา


“นี่ยังหัวเราะได้อีกหรือณิช คุณนี่แปลกคนจริง ไม่โกรธหรือไงกัน”เขาทำหน้าฉงน


“โกรธอะไรละคะ ฉันว่าตลกมากกว่า...คนพวกนี้เขียนกันเป็นตุเป็นตะ สงสัยถ้าฉัน

เป็นคุณ...ฉันเองก็คงจะลุยเหมือนกับที่คุณทำ”


เขาดูโล่งอก ก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์มาดูอีกครั้ง จะว่าไปภาพนี้ก็สวยดีเหมือนกัน

คนถ่ายถือว่าฝีมือใช้ได้ทีเดียว เพราะภาพหญิงสาวที่นอนระทดระทวยในอ้อมแขนเขา

ดูคล้ายเจ้าสาวจริง ๆ หน้าบอบบางของเธอซบอยู่ที่อกกว้าง ดวงตาพริ้มปิดสนิท ผมยาว

สลวยนั้นตกลงมาระแขนเขาจนเป็นแพ...สงสัยเขาต้องเก็บภาพนี้ไว้กระมัง


“แล้วทีนี้ยังกล้าที่จะเป็นเพื่อนกับผมอีกมั้ย”


“กล้าสิค่ะ ชั้นไม่ใช่คนดังอะไร ไม่มีอะไรต้องสนใจอยู่แล้ว”



เธอตอบก่อนเริ่มลงมือทานอาหารท่าทางเหมือนไม่สนใจอะไร


“คิดได้แบบนั้นก็ดี ผมกลัวคุณจะเดือดร้อนมากกว่า ตัวผมเองไม่เป็นไร ผมห่วงแต่คุณ

เท่านั้น” เขาพูดเสียงอ่อนโยน


“วางใจเถอะค่ะฉันว่า ถ้าถึงเวลาฉันจัดการได้” หญิงสาวพูดเสียงดุจนเขายิ้ม


“ระวังหน่อย อย่าดุนัก เดี๋ยวเขาจะว่าเอาได้ว่าเราเหมาะสมกัน”



ฌาณิช์กาฟังเสียงแปร่งหูนั่น พลางเงยหน้ามองเขา แต่หน้าคม ๆนั้นกลับมองเหม่อเลย

เธอไปคล้ายกับคิดอะไรอยู่ เธอไม่รู้สักนิดว่าขณะนี้ตฤณตรัยกำลังคิดถึงคำพูดตัวเองที่

พลั้งปากออกไป ถ้าพวกนั้นคิดเหมือนที่เขาคิดหละ เธอน่าจะเดือดร้อนมากเพราะชีวิตที่

เคยปกติสุขของเธอแทบจะต้องลุกเป็นไฟ เพราะพวกนั้นจะตามติดชนิดไม่ให้หลุด...

สิ่งเหล่านี้จะกลายมาเป็นตัวบั่นทอนสัมพันธ์ที่เขากำลังปูลงอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล


“วันนี้ว่างใช่มั้ย กล้าไปเที่ยวกับเพื่อนใหม่หรือเปล่า” ชายหนุ่มถามเสียงทุ้มนุ่มนวล


“น่าจะได้ค่ะ แต่คุณตฤณจะไปไหนละคะ ไหนบอกว่าไม่อยากเจอนักข่าว”


“ก็ไปไกล ๆ นิดไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไร”


“ต้องสวมแว่นดำใส่หมวกด้วยหรือเปล่าค่ะ”


เธอถามเขาหน้าเฉยแต่ตาพราวจนเขาอดหัวเราะไม่ได้


“ไม่ถึงขนาดนั้น...แค่อยู่ใกล้ ๆ ผมก็พอ”


“อยู่ใกล้หรือค่ะ...ทำไมต้องใกล้แล้วใกล้แค่ไหน” หญิงสาวจ้องตาเขาไม่หลบ


“แค่ผมเอื้อมถึง อย่างน้อยถ้ามีอะไรฉุกระหุกผมจะได้คว้าคุณทัน”


“คว้าแล้วยังไงละคะ คุณจะเอาชั้นไปซ่อนที่ไหน” หญิงสาวถามตาระยิบเพราะขำเขา


“อย่าถามมากซิ รอให้ถึงตอนนั้นก่อนคุณจะรู้เอง” เขาตอบทั้งทำตาดุแต่หน้าตาเขิน ๆ



หญิงสาวอมยิ้มก่อนจะก้มหน้าทานอาหารต่อ เธออดขำเขาไม่ได้ ผู้ชายคนนี้แปลกเขามี

ฉายาอะไร ๆ ตั้งมากมายน่าจะเป็นคนที่ร้ายกาจสุดโต่ง แต่กับเธอเขากลับอายในเรื่อง

ไม่เป็นเรื่อง


“ผมขอไปแต่งตัวก่อนนะ ถ้าคุณเสร็จก็ไปแต่งตัวได้เลย แม่บ้านน่าจะเตรียมไว้ให้แล้ว”


ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกที่มีความสุขกว่าทุกวัน ตาคมเหลือบมองเธอก่อนจะ

เดินจากไป เมื่อผ่านห้องเธอเขาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังแว่ว ๆ ร่างนั้นทำท่าลังเลชั่วครู่

ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูห้องเธอเข้าไปรับสาย


“ฮัลโหล ฌาณิช์กาใช่มั้ยนี่เธอไปทำบ้าอยู่ที่ไหน เธอหายไปกับใครทั้งคืน ไม่มีสมอง

คิดถึงคนที่รออยู่หรือไง”


ตฤณตรัยได้ยินเสียงห้าวที่ดังมาตามสาย เขาเม้มปากแน่น หน้าคมเผือดขาวก่อนพูดเสียง

เย็นเฉียบเพราะความโกรธจัด


“ใครที่กำลังพูด “


กวิกานต์ชะงักไปชั่วครู่ คิ้วเข้มขมวดมุ่นก่อนคลายออกแล้ว ตวาดเสียงดัง


“นายเป็นใคร หรือว่า....”


“ใช่ ผมเป็นคนนั้น..คนที่อุ้มเธอมา อ้อแล้วคุณเป็นใคร เจ้านายเธอหรือว่าเพื่อน”


“เป็นเพื่อน ....ผมถามหน่อยคุณทำแบบนี้ทำไม อย่าคิดว่าผมไม่รู้จักคุณนะตฤณตรัย”



เขากระชากเสียงห้วน มือที่ถือหนังสือพิมพ์สั่นจนต้องบีบไว้แน่น ความหวงกระมังทำให้

เขาเป็นแบบนี้ หวงทั้ง ๆ ไม่รู้ตัว และเพราะข่าวและภาพที่เห็นทำให้อดรนทนไม่ได้จน

ต้องโทรหาเธอ หลังจากรอข่าวเธอมาทั้งคืน


“คุณรู้จักผมดีแค่ไหนกัน ความจริงที่ผมอยากจะถามคุณมากกว่าจะมาทะเลาะกันก็คือ

ผมสงสัยทำไมคุณต้องพูดกับเธอแบบนั้น”


“ผมพูดอะไร” ชายหนุ่มชักงงเมื่ออีกฝ่ายเปลี่ยนเรื่องกระทันหัน


“ตอนแรก ที่ผมรับโทรศัพท์ทำไมคุณต้องทำเสียงแบบนั้น คุณทำเหมือนไม่ใช่เพื่อน

แต่เป็นอย่างอื่นมากกว่า ตกลงคุณเป็นใครและชื่ออะไร”


ตฤณตรัยถามเสียงต่ำด้วยความรู้สึกที่พยายามระงับความโกรธที่พุ่งขึ้นมา


“กวิกานต์ ผู้บริหารบริษัทแอลอา เคมีคอล ส่วนคุณ..ผมรู้จักดี .ไม่ว่าจะเป็น.ตฤณตรัย

เหยี่ยว , วูฟ, หรือแม้กระทั่ง ไอ้ลูกปีศาจ “ ชายหนุ่มกระชากเสียงห้วนตบท้าย


“ขอบคุณ...ที่รู้จักผม งั้นเราเสมอกันผมก็รู้จักคุณมาพอสมควร ตกลงตอนนี้คุณยอม

ออกจากถ้ำเพื่อหาเหยื่อสาว ๆ แล้วรึไง แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าไม่ใช่เธอคนนี้....ถ้าคุณคิด

จะแย่ง เราต้องลองกำลังกันหน่อย....ถ้าแน่จริงผมจะรอ ...ถ้าคิดว่าทำได้ก็เชิญ”



ตฤณตรัยกดวางสายก่อนจะลบหมายเลขโทรเข้าทิ้งทันที เขาไม่ใช่เด็ก..ทำไมเขาจะไม่รู้

ว่าไอ้หมอนั่นมีความเป็นมาอย่างไร เสือผู้หญิงตัวฉกาจ แต่อยู่ ๆ ก็เก็บตัวหลังงานแต่ง

อัปยศนั่น ...ยิ่งทำเสียงเหมือนเป็นเจ้าของแบบนี้ก็ยิ่งน่าสงสัย มันไม่เคยสนผู้หญิงมา

หลายปี อยู่ ๆ มาตามหาเธอคนนี้ เขาพอจะจำได้ว่าตอนอุ้มเธอลงลิฟท์เขาเห็นหมอนี่

เพียงแต่ตอนนั้นไม่ได้สนใจ สงสัยแค่นั้นว่ามันออกงานแล้วหรือหลังจากหายไปนาน

แต่ความคิดเขาตอนนั้นก็ไม่มีอะไรเพราะสิ่งที่เขาสนใจ คือผู้หญิงในอ้อมแขนเท่านั้น

มิน่ามันถึงมองด้วยสายตาแบบนั้น สายตาหวงชัดเจน..


.ชายหนุ่มกัดกรามแน่นเขาคิดด้วยความสุขุมและเยือกเย็น ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว

ตัวเองก็จะไม่ยอมมันเหมือนกัน....อย่าหวังที่จะมาทำลายเชือกเส้นเล็ก ๆ ที่เขาเพิ่งถักทอ

ขึ้นมาจากความอ่อนนุ่ม จากส่วนลึกสุดของหัวใจเขาเด็ดขาด....เชือกเส้นนี้...เส้นที่เขา

ตั้งใจจะผูกเธอไว้กับชีวิตตนเอง.........


“แล้วนายจะรู้ ว่าฉายาที่ชั้นได้มาทั้งหมดเพราะอะไรกวิกานต์”


ตฤณตรัยเอ่ยเสียงเยือกเย็น ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนั้น หลังวางโทรศัพท์เธอที่เดิม


........................................................


......อะฮ้า...งานนี้เจอกันแน่ เชียร์ใครบอกมาบัดเด๋วนี้......


........................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน