<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,020 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

กวีกานต์หน้าซีดเผือดชายหนุ่มกัดกรามแน่นจนเจ็บ มันเป็นคนรับโทรศัพท์..แสดงว่า

เธออยู่กับมัน ผู้หญิงคนนี้ร้ายกว่าที่เขาคิด คราแรกทำท่าคล้ายสนใจเขา เรียกร้องความ

สนใจสารพัดทั้งกล้าต่อล้อต่อเถียงจนทำให้เขาสนใจ แต่ไม่ทันข้ามคืนเธอกล้าไปกับมัน

ใครจะไปคิด ว่าคนแบบไอ้หมอนั่นจะสนใจผู้หญิง ร้อยวันพันปีไม่เคยมีข่าวทั้ง ๆ ที่ตัว

หมอนั่นมีเพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา ฐานะ หรือแม้กระทั่งมันสมอง

มันเองสามารถเลือกผู้หญิงได้แทบทุกประเภทอยู่แล้ว แต่ก็ไม่เคยเลือก แต่พอจะเลือก

ขึ้นมาดันมาเลือกคนเดียวกับที่เขาหมายตาไว้ ....ชายหนุ่มเปิดหนังสือพิมพ์ในมืออีกครั้ง

คราวนี้เขามองอย่างพิจารณาทั้งอ่านข่าวสังคมสั้น ๆ นั่นอย่างตั้งใจ


“??....เจ้าสาวอสูร ....เมื่อคืนซ้อเก็บภาพนี้ได้จากงานใหญ่ระดับประเทศ เห็นแล้ว

ตกใจอกอีแป้นจะแตก....ผู้หญิงคนนี้คือใคร เธอจะโชคดีหรือโชคร้าย อีกไม่นานซ้อจะ

ตามเก็บภาพมาให้ชมชัด ๆ แต่ตอนนี้ซ้อขอหนีเอาตัวรอดจากปีศาจรูปหล่อก่อนจ้า”



ชายหนุ่มเม้มปากแน่น เมื่ออ่านข่าวจบเขาขว้างหนังสือพิมพ์เข้าผนังเต็มแรงก่อนจะเอ่ย

เสียงดุดัน


“ไอ้ลูกปีศาจ แกอย่าคิดว่าจะกางปีกมาจนถึงที่นี่ได้....ชั้นก็อยากรู้ว่าระหว่างแกกับชั้น

ใครจะแน่กว่ากัน..”



กวีกานต์เริ่มแผนขั้นแรกทันที อย่างน้อยเขาต้องรู้ประวัติของเธอว่าเป็นใครมาจากไหน

ส่วนประวัติไอ้หมอนั่นไม่จำเป็น เขารู้มามากพอแล้ว และคิดว่าฝ่ายนั้นก็ต้องรู้จักเขา

เช่นกัน คราวนี้ก็เหลือแต่ใครจะเร็วกว่าแค่นั้น ...สำหรับเขาแล้วการที่จะเริ่มต้นกับ

ผู้หญิงอีกสักครั้งไม่ใช่เรื่องยาก



“พันธ์ ช่วยสืบประวัติฌาณิช์กาให้ด้วย ผมต้องการข้อมูลเร็วที่สุด”


พงษ์พันธ์รับโทรศัพท์จากเจ้านายก็ตกใจ ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดถึงผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาอีก หรือ

ว่าเจ้านายเขาจะติดกับเธอเข้าแล้ว


“ท่านหมายถึงคุณฌาณิช์กา จากบริษัทตกแต่งหรือเปล่าครับ”


“ใช่ เธอนั่นหละ ช่วยเช็คข้อมูลให้ผมด้วย”


“ท่านสนใจเธอหรือครับ หรือว่าเพราะอะไร” เสียงจากอีกฝ่ายมีแวววิตกใจได้ยินชัด


“ถูกต้อง ที่สำคัญผมกำลังจะทำสงคราม” กวีกานต์หัวเราะแผ่วจนพงษ์พันธ์สงสัย


“ท่านหมายถึงอะไร สงครามอะไรกัน”


“แล้วจะพูดให้ฟัง ตอนนี้ขอข้อมูลเธอก่อนคงไม่ยากเกินไปสำหรับนายใช่มั้ย”


“ครับท่าน”




พงษ์พันธ์รับคำเสียงเบาก่อนวางสาย หน้าที่เคยเฉยชาเป็นอาจิณเริ่มมีริ้วรอยกังวล

สงครามมันอาจจะเกิดจริง ๆ ก็เป็นได้ แต่เป็นสงครามระหว่างใคร เจ้านายเขากับเธอ

หรือว่ากับคนอื่น ที่สำคัญเขาจะบอกเรื่องของเธอว่าอย่างไร นี่สิที่เขากลุ้มที่สุด.......




ตฤณตรัยยืนนิ่งอยู่ในห้องหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย เขาคิดถึงคำพูดของกวีกานต์

ขึ้นมา ถ้าเป็นแบบที่ฝ่ายนั้นพูดจริง ทั้งคู่คงได้เจอกันแน่ และอาจจะเร็ว ๆ นี้ด้วย แต่เรื่อง

ที่เป็นปัญหาในตอนนี้คือ เขาเองแทบไม่รู้จักเธอเลย ยกเว้นสิ่งที่เธอเล่าให้ฟังเท่านั้น

จากที่ได้รู้จักกันในระยะสั้นและการสังเกต ผู้หญิงคนนี้เหมือนมีความลับอะไรในใจอยู่

ครั้งแรกที่รู้จัก เธอทำท่าเหมือนเกลียดผู้ชายแต่ก็ยอมที่จะเป็นเพื่อนกับเขาในเวลาต่อมา

เป็นไปได้หรือเปล่า ว่าเธอเคยอกหักหรือผิดหวังจากความรักถึงขั้นรุนแรงจนต้องเป็น

แบบนี้ ความคิดที่แล่นปราดเข้ามาทำให้ต้องการทราบเรื่องทั้งหมด ร่างสูงเดินตรงไป

ที่โทรศัพท์ก่อนกดหมายเลขของนักสืบส่วนตัวทันที


“ผมต้องการความช่วยเหลือด่วนคุณโตมร”

“เรื่องของใครครับท่าน เจ้าของบริษัทไหน”

“ไม่ใช่ เป็นเรื่องของผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ผมว่าน่าจะง่ายสำหรับคุณ”


ร่างสันทัดซึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าอยู่มองรูปเจ้านายหนุ่มกับหญิงสาวในอ้อม

แขนก่อนจะยิ้มออกมา


“คนที่ท่านอุ้มใช่มั้ยครับ นี่ตกลงว่าท่านอุ้มใครก็ยังไม่รู้จนต้องให้ผมสืบให้หรือไงกัน”

“บ้าน่าคุณ ผมรู้สิว่าอุ้มใคร แต่ว่าอยากทราบประวัติความเป็นมาแค่นั้น ได้ลึก ๆ ก็ดี”

“ครับท่าน ไม่น่าจะเกินสองวัน รับรองได้ข้อมูลครบ”

“เร็วกว่านั้นได้มั้ย เพราะตอนนี้ผมมีคู่แข่ง”

“อย่าบอกนะครับท่าน ว่าสนใจผู้หญิงคนนี้จริง ๆ “

“สงสัยจะเป็นแบบนั้น” ชายหนุ่มพูดยิ้ม ๆทั้งหน้าเขิน ๆ

“ท่านอยากมีเมียแล้วหรือครับ หรือเพราะอะไร”

“พูดมากจริงคุณโตมร ไปสืบมาเถอะขอเร็วหน่อยแล้วกัน”

“ครับท่าน ผมจะรีบให้เร็วที่สุด” นักสืบหนุ่มใหญ่หัวเราะก่อนวางสายไปจนได้



หลังจากพูดโทรศัพท์เรียบร้อยร่างสูงก็เดินลงมาจากห้อง เขาพบเธอนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

เธอสวมชุดที่เขาเห็นแล้วก็ต้องหัวเราะพรืดเพราะกลั้นไม่อยู่จริง ๆ ฌาณิช์กาตวัด

สายตามองเขาก่อนทำหน้าบึ้งกึ่งยิ้มเพราะความอาย เธอก้มมองตัวเองก่อนจะบอกเขา

เสียงห้วน


“เค้าหามาได้แค่นี้ บอกว่าฉุกระหุกไปหน่อย คุณตฤณอย่าหัวเราะสิชั้นยิ่งไม่มั่นใจเข้า

ไปใหญ่”

“ก็มันตลก ขอโทษที ไม่เชิงตลกนะแต่ว่ามันแปลก ๆ ชอบกล...คุณแต่งชุดแบบนี้เขาจะ

ว่าผมเป็นเกย์หรือเปล่านี่ที่ควงหนุ่มวัยรุ่น”


ตฤณตรัยยืนกอดอกมองเธอนิ่งหน้ายิ้มกระจ่าง ก็เธอดูเหมือนหนุ่มจริง ๆ ในตอนนี้

แม่บ้านก็ช่างหาเสื้อผ้าเหลือเกิน ไปขุดชุดของเขาตอนเป็นเด็กหนุ่มออกมาจากไหนก็ไม่

ทราบ เสื้อเชิ้ตตัวเล็กของเขาในตอนนั้น มันก็ยังโตกว่าตัวเธอในตอนนี้อยู่ดี ยิ่งกางเกงขา

ยาวทรงสแล็คนั่นอีก พอเธอใส่เข้าไปมันก็หลวมที่เอวแต่ดันมาฟิตที่สะโพกจนตึงแน่น

ไปหมด ถ้าไม่เห็นสะโพกมนสวยนั่น เธอคงจะเหมือนผู้ชายจริง ๆ


“ใส่ไปก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวผมจะพาไปซื้อใหม่ พร้อมรึยังที่จะไปเที่ยวกับเพื่อนคนนี้”

เขาถามหน้าตาสดชื่นจนเธออดยิ้มด้วยไม่ได้


“พร้อมค่ะ พร้อมที่จะเจอกับทุกคน”


หญิงสาวหัวเราะออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อคืน เธอพร้อมจริง ๆ นี่นะ ต่อให้เจอ

กับนักข่าวทั้งกองทัพ เธอก็ไม่คิดจะสนใจ เพราะมั่นใจว่ารับมือได้ แต่ฌาณิช์กาไม่รู้สัก

นิดว่าสิ่งที่จะพบมันมากกว่าที่เธอเคยคิดไว้


แค่ออกพ้นประตูบ้าน แสงไฟแฟรชก็เต็มหน้าเธอ หญิงสาวยังไม่ทันตั้งตัวมือแข็ง ๆ

ของคนด้านข้างก็กดหัวเธอลงกับตักตัวเองทันควันพลางบอกเสียงเย็น


“อยู่นิ่ง ๆ ผมจะซิ่งละนะ”

เขาพูดจบก็เหยียบคันแร่งแทบมิด รถสปอร์ตยุโรปราคาแพงพุ่งปราดปานจรวดตามแรง
กดของเท้า ฌาณิช์กาได้ยินเสียงรถตามหลังที่ดังอยู่ไม่ห่างออกไปในขณะที่เธอนอนลงที่

ตักของเขา นานเท่าไหร่ไม่รู้ได้ เธอก็ถามเขาเสียงเบามาจากต้นขาแข็ง ๆ นั่น


“ลุกได้หรือยังค่ะคุณตฤณ”

“อีกครู่ ขอผมดูก่อนว่าไม่มีคนตามแล้ว”


เขาตอบเธอกลับมาพลางมองกระจกหลัง รถนักข่าวคันนั้นหายลับไปจากสายตาแล้ว

ชายหนุ่มถอนใจเสียงเบา คิดจะบอกเธอว่าไม่มีใครตามแล้วแต่ความคิดชั่ววูบที่แล่นเข้า

มาทำให้ปากต้องยั้งไว้...เธออยู่แบบนี้ก็ดี เพราะความรู้สึกที่ได้รับมันอบอุ่นจะตาย


“รออีกสักเดี๋ยวก็แล้วกัน คิดว่านอนเล่นไปก่อนก็ได้ จะหลับไปเลยผมก็ไม่ว่า”


หญิงสาวฟังเขาพูดก็ชักไม่แน่ใจ เขาหมายความว่าอย่างไร ยังมีคนตามหรือเปล่าหรือว่า

ไม่มีแล้ว เธอนอนแบบนี้มันชักไม่สนุกเพราะความใกล้ชิดมันเกินไป แต่ในเมื่อเขาไม่

เดือดร้อน เธอก็ต้องเดือดร้อนแทน


“ตกลงว่ามีคนตามหรือเปล่าค่ะ ชั้นเมื่อยนะ ลุกได้หรือยัง”

“ไม่มีแล้ว แต่ผมเห็นณิชนอนดึกก็เลยอยากให้พัก” เขาบอกออกมาจนได้เพราะไม่

อยากโกหกเธอ

ฌาณิช์การีบลุกขึ้นมาพลางเหลียวไปมองด้านหลังก่อนถอนใจ ยิ้มออกมาได้

“ค่อยยังชั่ว สนุกดีเหมือนกันนะคะหนีนักข่าวนี่”

“สนุกอะไรกัน เสี่ยงจะตาย...แต่ถ้าคุณคิดได้แบบนั้นก็ดี เดี๋ยวเราไปไกล ๆ หน่อยแล้ว

ค่อยแวะหาเสื้อผ้าใหม่ให้คุณนะ”


หญิงสาวพยักหน้ารับ แล้วหลังจากนั้นเขาก็ชวนคุยสัพเพเหระ และบางครั้งเมื่อเธอไม่

ทันระวังตัวเขาก็ถามคำถามแปลก ๆ ขึ้นมาซึ่งเธอก็ตอบไปโดยไม่รู้แม้แต่น้อยว่าถูกชาย

หนุ่มหลอกถามด้วยชั้นเชิง กว่าที่จะถึงที่หมายตฤณตรัยก็ได้ข้อมูลของเธอมากพอดู

หน้าคมขาวมีรอยครุ่นคิดเป็นบางครั้งในขณะรอเธอลองเสื้อผ้าในห้างกลางเมือง

ท่องเที่ยวแถบภาคตะวันออก ....เขารอจนหญิงสาวเปลี่ยนชุดเรียบร้อยก็ออกจากที่แห่ง

นั้นมา


ร่างสูงยังคงเดินนำหน้าเธอตามปกติ แต่เขาชะลอฝีเท้าลงให้เธอตามทัน สายตาคม

กวาดมองในระยะไกลเพียงแวบแรกที่เห็นสิ่งผิดปกติ เขาก็หันกลับก่อนจะดึงเธอมาไว้

แนบตัว


“ยืนนิ่ง ๆ ก้มหน้าลง ....วิ่ง”


ร่างของเธอแทบจะปลิวตามแรงดึงของแขนเขาที่โอบไหล่ไว้แน่น หญิงสาววิ่งเต็มฝีเท้า

ทั้งไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น พอถึงรถเขาก็จับเธอยัดเข้าไปทางด้านคนขับก่อนจะแทรกตัว

ตามมาจนแทบจะทับเธอ รถพุ่งออกไปในเวลารวดเร็วในขณะที่หญิงสาวกระเถิบร่างไป

นั่งเบาะตัวเองจนได้ พลางถามเขาเสียงเหนื่อยหอบและโมโห


“คุณทนได้ยังไงกับสภาพแบบนี้ ทำไมคุณจะต้องหนีทุกครั้งชั้นไม่เข้าใจคุณจริงๆ”


“ใครบอกว่าผมหนีทุกครั้ง นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมหนีต่างหาก ครั้งแรกก็เมื่อเช้า นี่ก็อีก

ครั้งนึง” เขาตอบเธอทั้งหัวเราะหน้ารื่นเริงจนเธอโมโห


“แล้วคุณหนีเพราะอะไร ทำไมไม่ทำตัวแบบเมื่อก่อน”


“ไหนเมื่อเช้าคุณว่าสนุก ตอนนี้เริ่มเบื่อแล้วรึไง” ตาคมเหลือบปราดมองเธอ


“มันก็สนุกนะ ถ้าคิด ๆ ไป แต่ว่าชั้นอยากรู้เหตุผลมากกว่าว่าคุณหนีทำไม”


“คุณเห็นข่าวเมื่อเช้าแล้วนี่ แล้วถามผมทำไม...นี่ผมจะขยายให้ฟังอีกนิดก็ได้ ผมเป็นคน

ที่นักข่าวเพ่งเล็งมากที่สุดในตอนนี้ สาเหตุก็เพราะผมมันเลว..ชั่วช้า ..แล้วแต่เขาจะเรียก

กันไป ที่สำคัญที่สุดที่อยากจะบอกคุณก็คือ ผมไม่เคยมีผู้หญิงอยู่ใกล้ ๆ เลยสักครั้ง

ไม่เลย ไม่เคยมี...พอคุณเข้ามาก็ต้องเป็นที่น่าสนใจเป็นธรรมดา เข้าใจหรือยัง”


“ไม่เข้าใจ คุณตอบไม่ตรงประเด็น ชั้นถามว่าคุณหนีทำไม” เธอถามเสียงห้วน


“เข้าใจยากจริง ...ที่ผมหนีเพราะไม่อยากให้คุณเดือดร้อน คุณรู้มั้ยว่าพวกนี้น่ากลัวขนาด

ไหน ตอนนี้เค้าก็ตามคุณกันจะตายอยู่แล้ว เค้าอยากรู้ว่าคุณเป็นใคร ทำไมมายุ่งกับผม

คุณเชื่อมั้ยอีกไม่กี่วันคุณโดนแฉแน่ว่าเป็นใครมาจากไหน คอยดู”


“ขนาดนั้นเลยหรือค่ะ”


ฌาณิช์กาตกใจ เธอไม่คิดว่าจะมีใครที่ไหนเอาประวัติเธอไปแฉขนาดนั้น นี่เธอคิดถูก

หรือผิดที่มาคบกับเขาแล้วเรื่องของเธอหละ เรื่องที่เธอไม่อยากให้เขาคนนั้นรู้ ถ้าเป็น

แบบนี้เธอจะเหลือความลับอะไร

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน