<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,023 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

“คุณมีความลับอะไรหรือเปล่าฌาณิช์กา”


เขาถามเธอเสียงเย็นทั้งเรียกชื่อเต็มยศ หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความแครงใจในน้ำเสียงนั่น

ทันที แต่ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องบอกเขา ถึงแม้เขาจะบอกว่าเป็นเพื่อนกับเธอก็ตาม


“มีค่ะ แต่ชั้นไม่บอก” เธอตอบเสียงเรียบ



ตฤณตรัยยิ้มเย็นก่อนจะพูดเสียงหนัก หน้าตาเขาดูเคร่งขึ้นมาจนเธอต้องระวังตัว



“ผมก็จะไม่ถาม แต่ผมบอกไว้ก่อนว่า คุณต้องรู้จักผมมากกว่านี้ ในเมื่อคุณไม่ยอม

สนใจข่าวของใคร ๆ รวมทั้งผมด้วย ผมก็จะบอกให้ฟัง ชื่อผมคุณรู้จักแล้วคงไม่ต้อง

บอกรวมทั้งที่ทำงานด้วย ส่วนอายุ ผมอายุ 34 ปี แก่กว่าคุณมาก ผมทำงานบริษัทของ

ผมด้วยความซื่อตรง แต่มันเลวร้ายในสายตาคนอื่น การแย่งชิงที่ได้มาทุกครั้งผมทำทุก

อย่างที่จะได้มา ผมเน้นนะฌาณิช์กา ผมบอกว่าทุกอย่างและทุกวิธีการ ผมไม่สนว่า

วิธีการของผมจะเป็นแบบไหน ขอให้ผมได้เท่านั้น เค้าถึงเรียกผมต่าง ๆ นานา แล้วแต่

จะสรรหากันมา และที่สำคัญที่สุด...ผมไม่เคยพลาดสักครั้ง”


“คุณบอกชั้นทำไมกัน”



หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาหวาดหวั่น ถ้าเขาเป็นแบบนั้นจริงเขาถือว่าเป็นคนที่น่ากลัว

ที่สุดที่เธอเคยรู้จักมา แล้วเขาทำไมต้องบอกเธอด้วย เขาต้องการขู่เธออย่างนั้นหรือ


“ผมมีเรื่องอยากรู้อีกมากแต่รอก่อน ถ้าผมรู้แล้วผมจะให้คำตอบคุณ ตอนนี้..เราคือ

เพื่อนกัน”



เขาตอบแล้วยิ้มนิด ๆ คล้ายปลอบใจเธอ แต่ความรู้สึกที่มีในตอนแรกมันยังฝังอยู่ใน

ความคิดจนไม่ค่อยไว้ใจเขาเหมือนเดิม



“เพื่อนกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอกค่ะ คุณขู่ชั้นชัด ๆ “



“ไม่ได้ขู่ ผมเพียงแต่อยากให้คุณรู้จักผมมากขึ้นแค่นั้น แค่นี้คุณก็กลัวหรือฌาณิช์กา

นี่ยังไม่ได้ครึ่งของผมที่คุณควรจะรู้ด้วยซ้ำ ผมถึงต้องบอกไงว่า ถ้าคุณรู้เรื่องของผมคุณ

อาจจะเลิกเป็นเพื่อนก็ได้” เขาตอบยิ้มเหยียดให้เธอ



“คุณมีเพื่อนหรือเปล่าค่ะคุณตฤณ” เธอถามเสียงแผ่วพลางมองหน้าคมขาวที่เฉยชานั่น


“ไม่ ผมไม่มีเพื่อน แล้วก็ไม่เคยคิดอยากจะมีด้วย”


“คุณอยู่ได้ยังไงโดยไม่มีเพื่อน คุณไม่เหงาหรือค่ะ”


“ไม่เคย...” เขาตอบคล้ายเป็นเรื่องธรรมดาเสียเหลือเกิน


“คุณรู้มั้ยคุณเป็นคนที่ประหลาดที่สุดที่ชั้นเคยรู้จักมา ชั้นไม่สงสัยแล้วละคะว่าทำไม

นักข่าวถึงเรียกคุณแบบนั้น เพราะอสูรหรือปีศาจต้องอยู่คนเดียวใช่มั้ย”



“น่าจะจริง “ เขาตอบหน้าเย็น ๆ นั้นค่อยยิ้มออกมากับการสันนิษฐานของเธอ


“แล้วทำไมคุณอยากเป็นเพื่อนกับชั้น คุณจะทิ้งอุดมการณ์ประหลาด ๆ นั้นเหรือค่ะ”


“ไม่ทิ้ง แต่อยากเป็นเพื่อนกับคุณและไม่มีเหตุผล”


เอากับเค้าสิ พูดออกมาได้ว่าไม่มีเหตุผล แต่เมื่อเธอมองเขาตาคมกริบที่ระยิบนั่นมันทำ

ให้เธอรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ชอบกล ...ชายหนุ่มเห็นท่าทางของเธอเขาก็เปลี่ยนเรื่องพูด

กะทันหัน หน้าตายิ้มแย้มขึ้นมาผิดเป็นคนละคนกับเมื่อครู่



“อย่าเพิ่งพูดเรื่องเครียด ๆ เลย เราจะมาเที่ยวกันไม่ใช่หรือณิช เดี๋ยวผมพาไปตกปลาดีมั้ย

หรืออยากนั่งเรือ ผมมีเรือด้วยนะ ขับไปที่ท่าเรือไม่นานหรอก อยากไปมั้ย”


“ตกปลาก็ได้ค่ะ แต่บอกไว้ก่อนนะชั้นมือไม่ขึ้นกับเรื่องแบบนี้”


“ไม่เป็นไร ผมเก่งเพราะปลามักติดเบ็ดผมเสมอ” เขาตอบก่อนตวัดตาคมปลาบมองเธอ

เหมือนต้องการบอกอะไรบางอย่าง และเธอก็ดูจะมองออกเพราะหน้าแดงเรื่อขึ้นมาทันที


“สงสัยมีแต่ปลาโง่ ๆ มั้ง” เธอเฉไปจนได้


“ไม่รู้สิว่าโง่หรือเปล่า เพราะทุกครั้งที่ตกได้มันก็ไม่เคยบอกสักทีว่ามันโง่”




ฌาณิช์กาหัวเราะเต็มเสียงเพราะความขำ คนอะไรช่างพูดออกมาได้ว่าปลามันไม่เคย

บอก ....ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ เขาชอบที่เธอหัวเราะได้ เพราะแววตาของเธอบางครั้งมันช่าง

อมทุกข์จนเขาไม่อยากเห็น ถ้าเป็นไปได้เขาเองก็อยากให้เธอหัวเราะบ่อย ๆถึงแม้ตัวเขา

เองจะไม่ค่อยหัวเราะก็ช่างเถอะ



มันเป็นเรื่องจริงที่เธอพูดไว้ เพราะตั้งแต่เริ่มตกปลากันที่หัวหาด เธอไม่เคยได้เลยสัก

ตัวซึ่งตรงข้ามกับเขาที่ได้จนครึ่งถังเล็กที่วางไว้แล้ว หน้าที่หลักของเธอก็คือวิ่งพล่านทุก

ครั้งที่ปลาติดเบ็ดเขา เธอทั้งโมโหทั้งดีใจที่เขาได้ เมื่อเขาปลดปลาออกจากเบ็ดก่อนจะ

เหวี่ยงลงไปอีกครั้งคิดว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายเพราะเริ่มเย็นแล้ว เธอก็เริ่มเก็บอุปกรณ์ก่อน

จะมานั่งใกล้ ๆ เชียร์เขา


“ครั้งสุดท้ายนี่ต้องตัวใหญ่ ๆ น่ะห้ามพลาดเด็ดขาด” เธอสั่งทันทีก่อนจะมองไปยังจุดที่

ทุ่นลอยอยู่


“ชัวร์ เชื่อมือผมเถอะน่า...ผมว่าอาจจะได้ฉลามสักตัว” เขาพูดหน้าตาเฉย

ฌาณิช์กาอ้าปากค้างก่อนหัวเราะเสียงดังน้ำหูน้ำตาไหล เธอพูดว่าเขาทั้งหัวเราะไม่หยุด



“คนอะไรขี้โม้ชะมัด ...ชั้นไม่นึกเลยนะว่าคนแบบคุณจะตลกเป็นบ้า”


“ชู่ว์ ปลาติดแล้วเดี๋ยวมันตกใจ..” ชายหนุ่มกระซิบเสียงเบา



หญิงสาวเงียบกริบ เพราะเสียงกระซิบนั่น เธอเห็นทุ่นยุบตัวก่อนจะลิ่ว ๆ ออกนอกฝั่ง

ตฤณตรัยตวัดเบ็ดกลับเต็มแรง ก่อนถอนใจเฮือก ไม่มีปลาสักตัวที่ติดเบ็ดมายกเว้นก็แต่


“คุณตฤณ ชั้นไม่ได้เป็นปลานะ...มาขว้างเบ็ดใส่ชั้นได้ยังไง”



เสียงเธออุทานเอะอะอยู่ด้านข้าง ทำให้เขาต้องรีบหันไปมอง เบ็ดที่ไร้ปลาของเขาเข้าไป

ติดเสื้อเธอเสียแน่นหนึบ เมื่อเขาดึงออกเพราะตกใจเสื้อเธอก็ถูกรั้งขึ้นมาตามสาย

เอ็นนั่นทีเดียว



“อย่าดึ้ง ตาบ้า เดี๋ยวเสื้อชั้นขาด ปล่อยเสียทีสิ” เธออุทานเสียงดังก่อนดึงสายเอ็นไว้แน่น


“อยู่นิ่ง ๆ เดี๋ยวผมเอาออกให้ ....โธ่เอ้ยปลาตัวสุดท้ายนี่ใหญ่จริง ๆ ด้วย”



เขาหัวเราะออกมาเพราะความขำเธอ แต่หญิงสาวหน้าหงิกมองเขาตาคว่ำ


“อย่าทำหน้าแบบนี้สิ ไม่สวยสักนิด อยู่เฉย ๆ ติดแน่นเสียด้วยนะนี่”


ชายหนุ่มคุกเข่าใกล้ ๆ เธอที่นั่งนิ่งอยู่ตามเขาสั่ง หน้าคมนั้นก้มลงมองใกล้ ๆ ก่อนจะ

บอกเธอเสียงเบา



“มันติดแน่นนะสงสัยต้องปลดแบบปลาละมั้ง”


“ทำไงก็ได้ ชั้นกลัวมันเกี่ยวนี่ เอาออกเร็ว ๆ “



เธอสั่งเขาเสียงรัวแค่คิดก็ชวนหวาดผวาแล้ว เบ็ดคม ๆ อยู่ใกล้ ๆ เนื้อตรงหน้าอกนั่น



ความห่วงเธอทำให้เขาทำลงไปโดยไม่ทันคิด มือซ้ายเขาจับเสื้อเธอตรงหน้าอกไว้แน่น

ก่อนจะสอดนิ้วสองนิ้วลงไปในคอเสื้อแหลม ๆ ของเธอเพื่อปลดเงี่ยงของเบ็ดออก

ข้อนิ้วด้านหลังกระทบเนินอกเธอโดยไม่ตั้งใจ เขาสะดุ้งทั้งตัวในขณะที่หยุดชะงักไป

ทันที หญิงสาวนั่งตัวแข็งทื่อ เธอกลั้นหายใจอย่างไม่รู้ตัว ตาคมกริบตวัดขึ้นมองเธอใน

ระยะใกล้จนหญิงสาวเห็นแก้วตาเขาเป็นวงแคบลงรวมทั้งขนตาหนาเป็นแพนั่น



“ฉะ ฉันเอาออกเองก็ได้ค่ะ”


เธอบอกเขาเสียงผะแผ่ว ทั้งใจเต้นระทึกแต่เขากลับกระซิบเสียงเบา


“ไม่ต้อง ผมเอาออกให้ดีกว่า คุณมองไม่เห็นหรอก”




เขาสอดนิ้วลงลึกก่อนจะควานหาเงี่ยงเบ็ดจนพบ ตลอดเวลาหญิงสาวนั่งนิ่งรู้สึกเหมือน

ทุก ๆ อย่างรอบตัวจะเงียบสงบไปด้วย ได้ยินแต่เสียงหายใจของเขาและของเธอ

สัมผัสที่ได้บอกเธอว่า นิ้วเขาช่างหยาบเหลือเกินเมื่อเทียบกับความนุ่มละมุนของทรวง

อกที่แนบสัมผัสกับหลังนิ้วของเขา ชายหนุ่มสุดที่จะห้ามใจ เขาดึงมือด้านซ้ายไป

ประคองด้านหลังศรีษะเธอไว้แน่น ขณะก้มหน้าลงใกล้ เธอห้ามเขาด้วยสายตาแต่ร่าง

สะท้านเมื่อรู้สึกถึงนิ้วที่สอดอยู่ในคอเสื้อลูบไล้ข้อนิ้วแผ่วเบาทั่วเนินอกอิ่ม จนเธอต้อง

กำข้อมือเขาไว้แน่น



“นิ้วคุณ ...”



“ผมรู้..ว่านิ้วผมอยู่ตรงไหน แต่ผมอยากจูบคุณเหลือเกิน” เสียงเขาพร่าเมื่อก้มลงมาใกล้


“ไม่ได้ค่ะ “ เธอปฏิเสธเสียงรัว


“ได้สิ “


เขาตอบเสียงแผ่วก่อนจะคลึงไล้ริมฝีปากเธอแผ่ว ๆ ด้วยปากตัวเอง ค่อย ๆหยอกเอินริม

ฝีปากของเธอด้วยปากที่ปิดสนิทของเขา แล้วขบเม้มเบา ๆ ก่อนจะหยุดไป หน้าคมเงย

ขึ้นมองเธอที่หลับตาพริ้ม ตัวสั่นสะท้านจนต้องกอดไว้แนบอกพลางพึมพำเสียงเบา


“ผมอยากจูบคุณเหลือเกินฌาณิช์กา ได้โปรดอย่าห้ามผมเลย”



เขาไม่รอให้เธอตอบเมื่อแนบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง คราวนี้เขาคลุกเคล้าริมฝีปากจูบ

หล่อนอย่างหนักหน่วงดุดันและ สนิทสนม ลิ้นอุ่นชื้นแทรกผ่านแนวฟันเข้าสำรวจความ

หวานด้านในก่อนจะเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเธอในอาการสำรวจอ่อนหวานชวนซ่านใจ

หญิงสาวเกาะกอดไหล่แข็งแรงของเขาไว้แน่น ก่อนจะลืมตัวไปกับรอยจูบที่หวานล้ำ

ที่เขาสรรหามาแล้วมอบให้เธอชนิดไม่เก็บรั้งสิ่งใดไว้ทั้งสิ้น จนร่างเธอสั่นสะท้าน

เธอได้ยินเสียงเขาครางครวญชิดริมฝีปากอุ่นพลางกอดรัดร่างเธอไว้แนบแน่นชิดอกกว้าง

หญิงสาวมึนงงกับรอยจูบจากเขาจนคิดอะไรไม่ออก ไฟสวาทที่ไม่เคยคิดว่าจะมีในตัว

กลับถูกเขาปลุกเร้าขึ้นมา จนหล่อนตั้งรับแทบไม่ทัน เธอไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคย

รู้สึกต้องการผู้ชายคนไหนในเชิงนี้มาก่อน ร่างบางเบียดเข้าหาเขาจนแนบสนิทก่อนจะ

สะท้านเยือกเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหันตมคมหรี่เล็กลงมองตาเธอนิ่งจนน่ากลัว



“เบ็ดค่ะ” เธอบอกเขาเสียงสั่นทั้งหน้าตาแดงเพราะความอายที่หลงลืมตัวไปกับเขา


“ผมรู้ เดี๋ยวจะจัดการให้”


เขาตอบเสียงห้วนก่อนจะก้มหน้าปลดตะขอเจ้าปัญหาออกมาจนได้ หญิงสาวรีบลุกขึ้น

ลุกลี้ลุกลน แต่เขาก็คว้าแขนเธอไว้แน่น เขามองเธอนิ่งก่อนจะพูดเสียงเย็น



“ฌาณิช์กา ผมตัดสินใจแล้ว ....ผมจะต้องได้คุณ ถึงจะมีคนมาขวางผมก็จะกวาดมันให้

พ้นทาง หรือแม้จะต้องตามไปลากคุณมาจากนรกขุมไหนผมก็จะทำ”



หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาตกตะลึงพรึงเพริด แต่เขากลับไม่สนใจสายตาเธอสักนิด

เพราะร่างสูงนั้นหันหลังขวับก่อนจะเดินไปเก็บข้าวของแล้วเดินนำเธอไปทันที....เธอ

มองตามหลังกว้างด้วยความอกสั่นขวัญแขวน รู้สึกกลัวเขาเหลือเกิน กลัวกับท่าทางและ

คำพูดนั้นของเขา



.....................................................


......ฮ่า ๆๆๆ สะใจเป็นบ้า...นางเอกช้ำครั้งที่ 2



....................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน