<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,026 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

หญิงสาวนั่งนิ่งไปตลอดทางกลับบ้านเธอไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขา ตฤณตรัยเองก็มี

อาการแทบไม่ต่างกับเธอ เขาเงียบไปทั้งหน้าตามีแววครุ่นคิดจนหญิงสาวไม่กล้ากวน



“บ้านคุณอยู่ที่ไหน” เขาพูดออกมาจนได้เมื่อเริ่มเข้ากรุงเทพ



เธอบอกสถานที่ให้เขาเสียงเบา หลังจากนั้นเขาก็ไม่พูดอีกเลยจนถึงบ้านจัดสรรที่เธออยู่

รถยุโรปเข้าจอดที่หน้าบ้านเธออย่างเงียบสนิทชายหนุ่มนั่งนิ่งจนเธอต้องชวนเขาเอง



“จะลงไปหรือเปล่าค่ะ”


“ไม่ แต่พรุ่งนี้ผมจะมาหา”




ตาคมมองหญิงสาวที่ลงจากรถก่อนจะขับจากไปทันทีโดยไม่ล่ำลา เธอไม่เข้าใจเขาสัก

นิด อยู่ ๆ เขาก็กลายเป็นเหมือนไม่เคยรู้จักกัน ทั้ง ๆที่ก่อนหน้านั้นเขาเพิ่งทำให้เธอตื่น

จากความฝันอันเยือกเย็นแท้ ๆ หญิงสาวเข้าบ้านพร้อมความสับสนที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจ

กับสิ่งที่เกิดขึ้น ...หลังจากเตรียมตัวเข้านอนเสียงโทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้น




“ผมพงษ์พันธ์พูด วันนี้คุณไปไหนทำไมไม่รับโทรศัพท์เลย”


หญิงสาวควานหาโทรศัพท์มือถือก่อนทำท่าไม่แน่ใจขึ้นมาเมื่อเห็นว่าถูกปิดเครื่องอยู่



“ขอโทษค่ะ สงสัยดิฉันลืมเปิดเครื่อง คุณพงษ์มีธุระอะไรด่วนหรือค่ะ”


“ผมโทรมาเตือน คุณท่านให้ผมสืบประวัติของคุณ...ฌาณิช์กาคุณไปทำอะไรให้นายผม

สนใจคุณได้ “


“สืบประวัติหรือค่ะ แล้วคุณพงษ์จะทำยังไง”


หญิงสาวถามด้วยความไม่แน่ใจ นี่เขาจะทำอะไรกันแน่ ทำไมจู่ ๆ เขาถึงเป็นฝ่ายติดตาม

เธอเสียเอง เขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก



“ ไม่รู้สิ ผมเพียงแต่สงสัย แต่รับรองผมไม่บอกเรื่องของคุณแน่ ที่ผมโทรมาเพราะอยาก

เตือนคุณ ระวังอย่าเล่นจนเลยเถิด คราวนี้เขาเอาจริงผมจะบอกให้รู้”




ฌาณิช์กาได้ยินเสียงห่วงใยนั่นก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่คำท้ายนี่สิที่ทำให้เธอหวาดผวา

เธอเปิดศึกสองด้านในเวลาเดียวกันหรือเปล่าในตอนนี้ เพราะคนนี้ก็คือเป้าหมายของเธอ

ที่กำลังไปได้สวย แต่อีกคนที่ออกปากจะตามล่า เธอจะทำอย่างไร


“คุณพงษ์ค่ะ คุณรู้จักคุณตฤณตรัยหรือเปล่า”


“คุณตฤณตรัยหรือ ถามทำไม...เค้าเกี่ยวอะไรด้วย”


“คือ ดิฉันแค่เคยเห็นเค้าน่ะคะ ก็เลยอยากรู้นิดหน่อย”


“อย่าอยากรู้เลยฌาณิช์กา ผู้ชายคนนี้อันตราย อย่าเข้าใกล้เป็นดีที่สุด”


“ถ้าเทียบกับคุณกวีกานต์ละคะ” เธอถามเสียงเยาะจนอีกฝ่ายขมวดคิ้ว


“เทียบกันไม่ได้ เพราะคนละแบบ”


“คุณพงษ์จะไม่บอกสักนิดหรือค่ะ หรือคุณไม่ห่วงดิฉันแล้ว”



พงษ์พันธุ์ถอนใจเสียงหนักจนเธอได้ยินชัดเจน ก่อนจะถามเสียงเครียด


“เธอถามแบบนี้ทำไม อย่าบอกนะว่าเธอสนใจคุณตฤณตรัย”


“ไม่เชิงค่ะ อยากรู้ไว้ประดับตัวเผื่อจับพลัดจับพลูไปพบกัน”


“บอกก็ได้ คุณกวีกานต์เท่าที่ผมรู้จักมาถ้าไม่นับเรื่องที่ทำกับเธอไว้ เขาเป็นคนดีคน


หนึ่ง มีความรับผิดชอบมีสามัญสำนึกในทางดี ไม่เคยรังแกใครที่อ่อนแอกว่า ซึ่งสิ่ง


เหล่านี้เป็นความแตกต่างกับคุณตฤณตรัย”



“คุณพงษ์จะบอกว่าคุณกวีกานต์ดีแต่ตฤณตรัยเลวยังงั้นหรือค่ะ”หญิงสาวทำเสียงเยาะ


หยันเมื่อได้ยินคำพูดนั่น



“ใช่ เขาเลว แล้วก็เลวสมบูรณ์แบบซะด้วย”


“คุณพูดเกินจริงไปหรือเปล่าคุณพงษ์”


“ไม่เกินจริง เพราะเท่าที่ผมรู้จักเขามา...ก็ไม่เชิงนะ เพราะใคร ๆ ก็ไม่รู้จักเขาจริง ๆ

สักคนรู้กันจากหนังสือพิมพ์บ้าง จากแวดวงธุรกิจบ้าง เค้าเหี้ยมนะณิช์กา ไม่เคยรักใคร

ไม่มีเพื่อนไม่มีญาติพี่น้อง ไม่เคยรักผู้หญิง คนชนิดนี้เธอคิดเหรอว่าจะเป็นคนดีไปได้”



“อาจจะจริงของคุณพงษ์ ...ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเตือน ดิฉันจะระวังค่ะ”



เธอตอบไปพร้อมวางสายเรียบร้อย ทั้งไม่แน่ใจสักนิดกับสิ่งที่ได้รู้ ทำไมสิ่งต่าง ๆ ที่เธอ


รู้มามันช่างตรงกันข้ามกับความจริงเสมอ ทั้งเรื่องของกวีกานต์ที่ถูกระบุว่าเป็นคนดี ใน


เมื่อสิ่งที่เธอพบเห็นมาเขาเลวได้สุดขั้ว แต่กับอีกคนหนึ่งที่ถูกประณามว่าเลวเขากลับดี


ต่อเธออย่างเหลือแสนแล้วเธอจะเชื่อใคร ในเมื่อความจริงกับสิ่งที่รู้มันต่างกันขนาดนี้


หญิงสาวนอนครุ่นคิดด้วยความว้าวุ่น ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะทำอย่างไร......................





ตฤณตรัยหยิบซองเอกสารที่วางไว้บนโต๊ะทำงานหลังจากเข้าบ้านเรียบร้อย หน้า


ซองระบุว่าเอกสารลับ เมื่อเปิดดูด้านในสิ่งแรกที่เห็นคือรูปถ่ายของผู้หญิงคนหนึ่ง


ใบหน้านั้นสดใส แววตาเปล่งประกายรื่นรมย์แบบคนมองโลกในแง่ดี แต่ภาพถัดมาทำ


ให้เขาต้องเพ่งมองเปรียบเทียบกับภาพแรก ด้วยความไม่แน่ใจ.....ฌาณิช์กา แทบไม่น่า


เชื่อว่าผู้หญิงสองคนในภาพจะเป็นคน ๆเดียวกันไปได้ ร่างสูงทรุดลงนั่งก่อนจะหยิบ


เอกสารทั้งหมดในซองออกมาไล่ดูทีอย่าง หน้าคมเครียดขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะกัดกรามจน


เจ็บร้าว ประวัติอันระเอียดยิบของเธอ รวมทั้งเอกสารสำเนาจากคลินิกนั่นทำให้เขาแทบ


ทนไม่ได้ มือที่กดโทรศัพท์สั่นรัวจนรู้สึก ชายหนุ่มพูดเสียงเย็นเยียบเมื่ออีกฝ่ายรับสาย




“คุณได้เอกสารจากคลินิกนั่นมายังไงคุณโตมร”


“ขอถ่ายสิครับ แลกกับเงินนิดหน่อย”


“ต้องใช้เงินอีกเท่าไหร่ถึงจะได้ต้นฉบับ”


“อาจจะห้า หรือว่าสิบเท่าจากสำเนา ท่านอยากได้หรือครับ”


“จ่ายไปให้หมด เท่าไหร่ก็จ่ายไป ถ้าได้แล้วเผาทิ้งทันทีเข้าใจมั้ย”




โตมรฟังเสียงเย็น ๆ นั่นก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ในอารมณ์แบบใด เขาไม่ใช่คนพูดมาก

นายสั่งเขาทำ...จบ




“ต้องการอะไรอีกหรือเปล่าครับท่าน”


“ตอนนี้ยัง ถ้ามีผมจะบอก”




ชายหนุ่มนั่งกุมขมับแน่น เขาหายใจแทบไม่ออก รู้สึกขยะแขยงจนบอกไม่ถูก ใครที่ทำ


กับเธอแบบนี้......เขาจะเอาคืนให้สาสม.....มือที่ถือโทรศัพท์สั่นรัวกว่าจะระงับความ


โกรธได้เขาต้องรออีกหลายนาที




“ฌาณิช์กา หลับหรือยัง”


“คุณตฤณหรือค่ะ ทำไมโทรมาจนดึก คุณไม่ง่วงหรือไงกัน หรือว่าอยู่ในห้องรก ๆ

ของคุณอีก”



ชายหนุ่มยิ้มออกมาได้เมื่อได้ยินเสียงหวานใสของเธอที่พูดถึงห้องของตนเอง ร่างสูงย้าย


จากเก้าอี้ไปนอนเล่นบนเตียงกว้างก่อนจะถามเสียงนุ่ม




“ยังไม่นอนใช่มั้ยเสียงสดชื่นแบบนี้ หรือว่าคิดถึงผมอยู่”


“เรื่องอะไรที่ชั้นจะคิดถึงคุณ ทำงานนิดหน่อยค่ะเลยยังไม่ง่วง”


“ไม่ต้องขยันมากก็ได้ เจ้านายคุณใจดีจะตาย”


“คุณตฤณรู้จักเจ้านายชั้นด้วยหรือค่ะ”


เขานิ่งไป เกือบไปแล้วที่เขาเกือบจะพลาดว่ารู้เรื่องของเธอ


“ไม่รู้จัก แต่เดาเอานะ ลูกน้องเก่งเจ้านายมักไม่ดุด่าเป็นธรรมดา...นี่อย่าลืมนะพรุ่งนี้ผม

จะไปหาทำอาหารอร่อย ๆ ไว้รอด้วยหละ ผมกินเยอะด้วย”


“คุณจะมาจริง ๆ หรือค่ะ นึกว่าพูดเล่น”


“ไปสิ บอกว่าจะไปก็ไป...แค่นี้นะผมไม่กวนคุณแล้ว...ฝันดีนะฌาณิช์กา อะไรที่ลืมได้

ก็ลืมมันซะ อดีตที่ไม่น่าจำเราก็ไม่ควรจำ”




หญิงสาวมองโทรศัพท์ด้วยแปลกใจ ทำไมเขาพูดชอบกล...แต่คงไม่มีอะไรเธออาจจะคิด

มากไปเองก็ได้ ..ใครจะมารู้เรื่องราวของเธอนอกจากพงษ์พันธุ์ . ....ร่างบางเริ่มเข้าสู่ห้วง

นิทราไม่นานฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอตลอดมาก็เริ่มปรากฏเหมือนทุกครั้ง.......



“ช่วยด้วย ....ช่วยชั้นด้วย...แม่จ๋าหนูเจ็บ”




ภาพเด็กสาวดิ้นรนกระเสือกกระสนอยู่ที่พื้นห้องเช่า เลือดสีแดงฉานหลั่งไหลออกมาจาก


ซอกขาเหมือนไม่จบไม่สิ้น ความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส ทำให้ร่างนั้นดิ้นไถลไป


ใกล้ประตูเพื่อหาคนช่วย น้ำตาหลั่งไหลพร้อมสายเลือดขณะเรียกหาคนที่ตัวเองรัก




“คุณวี ช่วยชั้นด้วย ใครก็ได้ช่วยชั้นที... แม่...”



ร่างบางที่นอนบนเตียงเริ่มกระสับกระส่าย เหงื่อผุดพรายออกมาจนท่วมตัว เธอ


พยายามบังคับให้ตัวเองตื่น แต่ก็ทำไม่ได้มันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง และทุกครั้งอีกเช่นกัน


ที่ไม่เคยมีใครมาช่วยเด็กสาวคนนั้น จนกว่าเธอจะนอนสิ้นลมอยู่เดียวดาย หญิงสาวเริ่ม


ดิ้นรนอยู่บนเตียงกว้างพร้อมร่ำไห้ออกมาทั้งๆที่ตายังหลับสนิท เธอไม่อยากเห็นจุดจบ


ของตัวเอง จุดจบที่ปวดร้าวและทรมาน




ภาพสาวน้อยที่ดิ้นเร่ายังคงอยู่ใต้เปลือกตา ร่างนั้นไถลไปจนชิดประตูฉับพลันห้องที่


มืดสนิทในความฝันกลับสว่างจ้าเมื่อประตูถูกเปิดกว้าง ร่างสูงที่ยืนตระหง่านค้ำอยู่ทำให้


หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงพยายามมองทั้ง ๆ อยู่ในฝันร้าย เธอเห็นหน้าเขาไม่ชัดทั้ง ๆ


ที่ตั้งใจดูผู้ชายคนนั้น เขาเป็นใครเธอไม่เคยเห็นใครในฝันสักครั้งเสียงเขาที่เรียกชื่อเธอ


ต่างหากที่ทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือกก่อนจะผวาลุกขึ้นนั่งพร้อมน้ำตาที่เปรอะหน้า





“คุณตฤณ”



หญิงสาวเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว เมื่อจำเสียงนุ่มนวลนั้นได้ ทำไม...ทำไมเธอถึงเห็นเขา


เขาเข้ามาทำอะไรในฝันร้ายของเธอ.....ตั้งแต่เธอแท้งลูกและนับตั้งแต่วันนั้นเธอก็เริ่มฝัน


ร้ายมาเรื่อย ๆ ไม่เคยเลยที่จะมีใครมาช่วยเธอ ทั้งที่จริง ๆ แล้ว คนที่ช่วยก็คือพงษ์พันธุ์


แต่ในฝันมันไม่เคยมี...หญิงสาวลูบหน้าที่น้ำตายังคงเปียกชื้น ก่อนจะเริ่มลุกขึ้นและทำ


กิจวัฒน์ประจำวันของเธอในตอนเช้าตรู่เหมือนทุกวันตลอดสามปีที่ผ่านมา............




ฌาณิช์กากรวดน้ำหลังจากตักบาตรพระเสร็จชุดสุดท้าย หญิงสาวน้ำตารินเหมือนทุก


ครั้ง บาปนี้เมื่อไหร่จะหมดเธอไม่รู้ สิ่งที่รู้ในตอนนี้ก็คือ เธอขอส่วนบุญนี้ให้ถึงลูกของ


เธอ ลูกที่เธอไม่เคยมีโอกาสเห็นหน้า ถึงแม้เธอไม่ได้ตั้งใจให้เขาตาย แต่เธอก็ทำให้เขา


มีชีวิตขึ้นมาในครรภ์ของตัวเอง ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากให้เขากลับมาเกิดกับตัวเองอีก


ครั้ง และครั้งนี้เธอจะไถ่โทษด้วยตัวของเธอเอง






หญิงสาวกรวดน้ำไม่ทันเสร็จเสียงรถก็เข้ามาจอดใกล้ ๆ..เธอเหลือบดู เพราะสงสัย


ว่ามีใครมาแต่เช้า ภาพชายหนุ่มที่เห็นทำให้ร่างที่นั่งอยู่แข็งทื่อ.......กวีกานต์ เขายืนนิ่ง


อยู่ใกล้รถที่จอดอยู่ไม่ห่าง มองมาที่เธอด้วยสายตาแปลกใจ



ฌาณิช์กายิ้มเย็นก่อนพึมพำแผ่วเบาทั้งยังกรวดน้ำไม่ยอมหยุด



“พ่อของลูกมาแน่ะ อยากเห็นพ่อมั้ย ดูซะคนนี้แหละที่ทำให้ลูกเกิดมา ดูแล้วก็พาไป


อยู่เป็นเพื่อนลูกด้วยคงดี ลูกจะได้ไม่เหงา”



.................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน