<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,015 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

“ผมมาไม่ทันใช่มั้ย ....น่าเสียดายจริงไม่อย่างนั้นคงได้ทำบุญกับคุณ”


ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ พลางยื่นมือมาจะช่วยเก็บของที่วางอยู่บนโต๊ะพับ แต่ต้องหยุดชะงัก

เมื่อหญิงสาวพูดเสียงห้วน


“ไม่ต้อง ชั้นเก็บเองได้”

“ผมช่วยเองน่า ไม่เห็นเป็นไร อย่างน้อยไม่ได้ทำบุญได้ช่วยเก็บของผมก็อาจได้บุญจาก

คุณนิดหน่อยก็ยังดี”


“ชั้นไม่อยากทำบุญร่วมกับคุณ”


ฌาณิช์กาเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะแย่งของมาจากมือหนานั่น แต่กวีกานต์คว้าขันเงินใบใหญ่

บนโต๊ะหมับก่อนจะยิ้มกว้างให้


“ผมเร็วกว่า เสียใจด้วยที่รัก”


หญิงสาวยืนเม้มปากแน่นเมื่อเห็นเขาเก็บของด้วยมือซ้าย ก่อนจะใช้เข่าดันโต๊ะพับจน

พลิกลงแล้วหิ้วขึ้นมาเรียบร้อย สายตาที่มองมาวาวระยับ


“เข้าบ้านแล้วก็ชงกาแฟให้ผมด้วย ผมยังไม่ได้ทานอะไรมาเลยนะ”

“ใครใช้ให้คุณมา ชั้นไม่ได้เชิญ”เธอว่าเขาเสียงขุ่น

“ไม่มีใครใช้ แต่ผมอยากมา เร็ว ๆสิอย่าพูดมาก ผมเมื่อยนะถือนาน ๆ แบบนี้”



หญิงสาวหน้าบึ้งแต่ก็ยอมเดินไปเปิดประตูรั้วบ้านให้เขา ก่อนจะเดินกระแทกเท้า

นำหน้าเข้าบ้านไป จนชายหนุ่มอดไม่ได้ต้องหัวเราะตามหลังเมื่อเห็นกริยาของเธอ

เขาวางโต๊ะพับไว้มุมบ้านก่อนจะถือขันเข้ามาให้


“เอาไว้ตรงไหนคุณ”


เขาถามท่าทางไม่แน่ใจ เมื่อยื่นขันเงินให้ แต่หญิงสาวกลับกระชากออกไปจากมือหนา


“เอามานี่ ชั้นเอาไปเก็บเอง คุณนั่งตรงนี้แหละ ห้ามเดินเพ่นพ่าน”



ลับร่างบอบบาง กวีกานต์ก็ทรุดร่างลงนั่งที่ชุดรับแขกสีหวาน สายตาเริ่มสำรวจไปทั่ว ๆ

ห้องรับแขกนั่น เธอจัดบ้านสวยสมเป็นนักออกแบบ สีหวานเหมือนผู้หญิงเชียวหละ

แต่แปลกที่ห้องนี้ไม่มีรูปเลยสักบาน ปกติเขาเคยเข้าบ้านใคร ๆ ก็มักเห็นรูปติดเสมอ

อย่างน้อยก็สักบานหนึ่ง อาจจะเป็นรูปพ่อแม่ หรือเจ้าของบ้าน แต่ที่นี่ไม่ยักมี ผนังห้อง

สีฟ้าอ่อนโล่ง ๆ นั้นทาสลับริ้วขาวเล็ก ๆ ดูแปลกตา แต่ที่น่าแปลกยิ่งกว่าคือตามริ้วขาว ๆ

นั่นเขาเห็นเหมือนมีอะไรติดอยู่เป็นจุด


กวีกานต์ลุกขึ้นพลางเดินเข้าไปจนใกล้แล้วเพ่งมองสิ่งที่เขาเห็น พร้อมทั้งสัมผัสแผ่ว

เบา นี่มันอะไรกัน.คล้าย ๆ ใบไม้เล็ก ๆ ที่ทำมาจากกระเบื้องแต่ก็บางเกินไปจนไม่น่าใช่



“ชั้นบอกว่าห้ามเดินเพ่นพ่านยังไง คุณนี่ไม่ให้เกียรติเจ้าของบ้านสักนิด”



เสียงเธอที่ดังขึ้นทำให้เขาสะดุ้งได้เหมือนกันเนื่องจากกำลังสนใจเจ้าสิ่งนั้นอยู่ ชายหนุ่ม

ถอนใจเบา ๆ ก่อนจะหันมาตำหนิเธอบ้าง


“คุณนี่รับแขกไม่ได้เรื่อง ยังงี้จะไปเป็นแม่ศรีเรือนให้ใครได้”

“ไม่ใช่คุณก็แล้วกัน...”


หญิงสาวอดเถียงเขาไม่ได้ก่อนจะวางกาแฟร้อนจนควันกรุ่นบนโต๊ะเล็ก เธอไม่อยาก

มองเขาสักนิด เพราะเห็นแล้วก็ต้องหวนคิดถึงวันเก่า ๆ ...คนใจร้าย....ผู้ชายใจดำ


“ผมเห็นคุณจัดบ้านสวยก็เลยสนใจ นี่...คุณเอาอะไรมาติดตรงนี้ บอกได้มั้ยเผื่อผม

อยากจะติดบ้าง”


นิ้วเรียวเคาะที่ผนังตรงจุดที่เขาสนใจให้เธอดู ฌาณิช์กามองแวบเดียวก่อนจะนั่งลง

ตอบเขาเสียงเบา


“นั่นนะ สั่งทำพิเศษ ไม่มีขายหรอกค่ะ “


“ผมรู้ว่าไม่มีขาย เพราะไม่เคยเห็น แต่ตอนนี้ผมสนใจ ผมอยากให้คุณเอาไอ้เจ้านี่ติดใน

ห้องนอนผมได้มั้ย คุณช่วยสั่งให้หน่อยสิ”


ร่างสูงนั้นเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะนั่งจนเกือบชิดร่างบาง หญิงสาวมองเขาขวับด้วยสายตา

ขุ่นพลางขยับร่างหนี


“ชั้นไม่มีเวลาไปคุมการผลิตให้ เพราะมันไม่ได้ทำง่าย ๆ เราต้องไปบอกเค้าด้วย”


“อ้าว แล้วทำไมของคุณถึงทำได้”


“ตอนนั้นชั้นจบมาใหม่ยังไม่มีงานทำ ชั้นก็เลยแต่งบ้านเล่น เวลามันมีเยอะนี่ค่ะ...”


“ ถ้าผมจ่ายค่าเสียเวลาให้คุณ”


ชายหนุ่มถามคล้ายต่อรอง ขณะยกกาแฟขึ้นดื่มเขาแอบมองเธอผ่านถ้วยกาแฟใบเล็ก ๆ

นั่น สายตาสำรวจใบหน้าบอบบางที่ไร้เครื่องสำอาง อย่างตั้งใจขณะความคิด

กระเจิดกระเจิงไปไกล จนแทบไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด


“เงินไม่ใช่สิ่งที่จะซื้อได้ทุกอย่าง หรอกค่ะ ถ้าคุณอยากให้ชั้นทำจริง ๆ ชั้นมีข้อแม้

อยากจะบอกให้ทราบว่าคุณไม่ใช่ คนแรกที่ติดต่อให้ชั้นทำ แต่มีหลายคนที่เคยสนใจ

มาแล้ว ข้อแม้มีอย่างเดียว....บอกมา ให้ได้ว่าสิ่งที่คุณสนใจทำมาจากอะไร...ถ้าตอบถูก

ชั้นจะไป คุมและทำให้คุณด้วย ตัวเอง”


“ทำมาจากอะไรอย่างนั้นหรือ”


กวีกานต์เอ่ยเสียงแผ่ว สายตามีแววครุ่นคิดเขาไม่ได้คิดถึงเจ้าสิ่งนั้นสักนิด แต่สิ่งที่

รบกวนจิตใจเขาในตอนนี้คือเธอมากกว่า ข้อมูลที่ได้จากพงษ์พันธุ์ทำให้เขาชักไม่แน่ใจ

เหมือนเขาเองที่ถูกปิดบังอะไรอยู่ ยิ่งมาพบเธอในสภาพหน้าตาหมดจดอย่างนี้ เขาก็ยิ่ง

มั่นใจว่า เธอเป็นผู้หญิงที่เขารู้จักแน่นอน....ชายหนุ่มเริ่มลำดับความคิดว่าตัวเองเคยรู้จัก


ผู้หญิงมากี่คน นอนกับผู้หญิงมากี่ครั้งที่ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่า เขาอาจจะเป็นเสือผู้หญิง

เหมือนที่คนร่ำลือ แต่เขาเองก็ไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงไปเรื่อยจนจำไม่ได้ว่าไปยุ่งกับใครมา

บ้าง ยกเว้น......สมองที่สับสนปั่นป่วนเพราะภาพหญิงสาวแต่ละคนทยอยเลื่อนเข้ามา

อย่างต่อเนื่องจนถึงภาพ ๆ หนึ่งที่เขาต้องเบิกตาโพลง


ร่างสูงที่นั่งนิ่งสะดุ้งเฮือก เมื่อคิดถึงผู้หญิงในเงามืดคนนั้น มันจะเป็นไปได้

อย่างไร เขาไม่เชื่อเด็ดขาด


กวีกานต์วางแก้วกาแฟดังกึก ก่อนจะมองหน้าเธอในระยะใกล้ หญิงสาวมองเขา

ด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนแววตาแบบนั้นจะหายวูบไปกลายเป็นแววขี้เล่นเมื่อถามเขา



“ตกลงคุณตอบไม่ได้ใช่มั้ยค่ะ งั้นชั้นก็ไม่ทำ”

“ไม่...คือ...ผม...ขอเวลาหน่อย....วันนี้ผมขอตัวน่ะฌาณิช์กา พอดีผมนึกได้ว่ามีธุระ”


เขาบอกเธอเสียงรัว ก่อนร่างสูงจะลุกพรวดแล้วจ้ำออกไปจากบ้านเธอ หญิงสาวนั่งมอง

ตามหลังเขาด้วยความสงสัย เขาเป็นอะไร ทำไมจู่ ๆ ถึงทำหน้าเหมือนผีหลอกแบบนั้น

อย่าบอกนะว่า เขาคิดถึงไอ้อุปกรณ์นั่นจะเพี้ยนไปแล้ว




กวีกานต์นั่งตัวสั่นรัวอยู่ในรถ สติสตังเขากระเจิดกระเจิงจนแทบประสาทกินเมื่อจำได้..

เขาอยากจะตายอยู่ตรงนี้ ที่หน้าบ้านเธอนี่ ตาย ๆ ไปซะก็คงจะดี ตายไปให้สมกับความ

เลวของตัวเองที่เคยทำไว้ ชายหนุ่มยื่นมือสั่นๆไปเปิดใต้เบาะด้านข้าง ซองเอกสารเก่าจน

ยับเหมือนผ่านการเปิดดูจนนับไม่ถ้วนถูกดึงออกมา เมื่อเปิดซองออกนิ้วเรียวค่อยสอด

ลงไปหยิบของด้านในออกมาดู


กวีกานต์ถอนใจยาว ก่อนจะเอนร่างพิงเบาะรถเหมือนหมดแรง ....เขาตามหาเธอ

เกือบตาย แต่เธออยู่ใกล้เขาแค่นี้.....ผู้หญิงบ้า เธอปล่อยให้เขาถูกความรู้สึกผิดบาป

เกาะกินมาตั้งหลายปี เขาเองก็เพิ่งรู้ตัว ว่าทำไมที่ผ่านมาตัวเองถึงไม่ยอมมีใคร ไม่ยอม

มองผู้หญิงคนไหน ไม่ใช่เพราะคนที่เขาเคยคิดว่าตัวเองรัก...ยายพลอย.แต่เป็นเพราะเธอ

เธอต่างหากที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้.....ภาพที่เธอนั่งร้องไห้ในวันสุดท้ายนั่นมันทำให้เขา

ไม่มีความรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนอีกต่อไป.....จะมีใครรู้บ้างว่าเขาทรมานขนาดไหน ...

เขาออกตามหาเธอด้วยตัวเองกี่ครั้ง.....โดยไม่บอกใครแม้กระทั่งคนสนิทของเขาเอง


“ยายตัวแสบ ชั้นเจอเธอแล้ว...ต่อไปชั้นเองที่จะเป็นฝ่ายตามเธอ ไม่ใช่ให้เธอมาตามชั้น

คราวนี้ ชั้นจะกอดและรักเธอเองโดยที่เธอไม่ต้องขอสักนิด”


ชายหนุ่มยิ้มอย่างหมายมาดก่อนจะเหลียวไปทางตัวบ้านเธออีกครั้ง แล้วขับรถจากมา

ด้วยความรู้สึกที่เบาโล่งที่สุดในรอบสามปี


...................................................................................................................

.............คราย ครายที่เชียร์คุณวี ครานี้ สมใจแล้นใช่ม้า.....

............แต่ถึงอย่างไร เราก็ไม่บอกว่าใครเป็นพระเอก....ฮ่าๆๆๆๆ

................................................................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน