<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,008 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

กวีกานต์ขับรถกลับบ้านพร้อมความรู้สึกสดชื่นกว่าทุกครั้ง โลกวันนี้สำหรับเขา..แจ่มใส

กว่าครั้งใด ๆ ที่เคยเห็นมา หน้าคมสันยังคงยิ้มละมุนเมื่อเลี้ยวรถเข้าผ่านประตูรั้วสูง

ตระหง่านใหญ่โต ….ความสุขที่มีมาเมื่อเริ่มออกจากบ้านเธอดิ่งลงเหวทันทีเมื่อสายตา

ปะทะเข้ากับร่างสูงเพรียวระหงของหญิงสาวที่ยืนตรงบันไดกว้าง


“พลอย”


ชายหนุ่มตกตะลึงจนพูดไม่ออกเมื่อร่างนั้นเยื้องย่างเข้ามาหาจนชิด เรียวแขนงดงาม

สอดเข้ารอบต้นคอแข็งแรงพลางรั้งลงหาใบหน้าตนเอง....ริมฝีปากแดงสดเกือบประทับ

กับเขาถ้าหน้าคมนั้นจะไม่เบี่ยงหนีเสียก่อน หญิงสาวมองเหมือนตัดพ้อน้ำตาคลอ



“พี่วี เกลียดพลอยขนาดนี้เลยหรือคะ”


“กลับมาทำไม”




เขาถามทั้งปลดแขนที่รัดคอตัวเองออกสายตาที่มองเธอเหยียดหยามชัด


“พลอยรักพี่วี รักมาตั้งนานพี่วีเองก็น่าจะรู้ พลอยอาจจะพลาดไปบ้างเพราะความโง่

เขลาแต่ในเมื่อพลอยรู้และยอมรับผิดพี่วีจะไม่ให้อภัยพลอยเลยหรือคะ”


“ให้อภัยเรื่องอะไร เรื่องที่เธอทำไว้กับพี่นะเหรอ มันสายไปแล้ว”เขาพูดเสียงเย็นชา


“แม้กระทั่งความเป็นพี่น้องหรือเพื่อนน่ะหรือคะ”



หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเจือสะอื้น มองเขาด้วยสายตาวิงวอน ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไป เขาอาจจะ

โกรธเธอ แต่ก็ไม่เคยที่จะอยากทำร้ายจิตใจผู้หญิงคนนี้ คนที่เขาเคยรักและฝังลึก....

ยิ่งเห็นเธอยืนน้ำตาปริ่ม เขาก็ยิ่งอดสงสารไม่ได้ ที่สุดเขาก็ตัดใจบอกเธอ


“พลอย เราคบกันได้ ถ้าเป็นแค่เพื่อนหรือน้องสาว แต่ถ้ามากกว่านี้พี่ให้ไม่ได้”


“แค่นี้พลอยก็พอใจแล้วค่ะ....เข้าบ้านก่อนนะคะพี่วี พลอยมีของมาฝากของที่พี่วีชอบ

ทั้งนั้นเลย”



กวีกานต์ถอนใจแผ่วเพราะคิดว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาคงจะจบลงด้วยดี หญิงสาวที่เดิน

กอดแขนเขาเข้าบ้านก้มหน้าลงยิ้มนิด ๆ เหมือนสมใจ ....เธอไม่โง่พอที่จะทวงความรัก

จากเขากลับคืนแบบบุ่มบ่าม แต่เธอจะค่อย ๆ ดึงเขากลับมาให้ได้ เธอรู้นี่นะ ว่าเขายังคง

รักเธอเสมอ และพร้อมจะให้อภัยตลอดมา คนที่ทั้งรักและตามใจเธอแบบเขาจะหาได้

จากที่ไหนอีก



ชายหนุ่มถูกดึงตัวไว้จนอึดอัด เขาเองมีธุระสำคัญที่จะต้องจัดการ เรื่องของเธอคน

นั้น ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าเมื่อกลับถึงบ้านจะซักพงษ์พันธุ์ให้รู้เรื่อง หลังจากนั้นจะ

ตัดสินใจว่าควรทำอย่างไรต่อไป แต่พอเธอคนนี้มา เขาก็แทบไม่เป็นอันทำอะไร เนื่อง

ด้วยหญิงสาวชวนคุยนั่นคุยนี่ตลอดเวลา จะขอตัวก็สงสารเมื่อเห็นเธอพูดถึงเรื่องใน

ครอบครัวที่ล้มเหลวให้ฟัง เขาก็ต้องปลอบใจไปตามเรื่อง จนเกือบเที่ยงกว่าเขาจะหลุด

มาจากเธอได้เพราะเสียงโทรศัพท์จากมารดาหญิงสาว



“ค่ะคุณแม่ พลอยมาถึงแล้วค่ะ......อยู่บ้านพี่วีค่ะ.....ก็ได้ค่ะเดี๋ยวพลอยจะกลับ”


เธอกดวางสายด้วยกริยานุ่มนวลก่อนจะยิ้มให้เขา


“สงสัยพลอยต้องกลับแล้วละคะ คุณแม่โทรตามแล้ว พี่วีไปส่งพลอยนะคะ”


ชายหนุ่มถอนใจยาวเมื่อรู้ว่าต้องไปส่งเธออีก เมื่อไม่อยากถูกเซ้าซี้เขาก็ต้องตอบรับใน

ที่สุด


ร่างสูงที่เดินคู่ออกจากบ้านหาพ้นจากสายตาของพงษ์พันธุ์ไม่ หนุ่มใหญ่มองตาม

ด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ถูก เขาเองไม่รู้ว่าทำไมเจ้านายหนุ่มถึงตัดเธอคนนี้ไม่ได้สักที

เจ็บกี่ครั้งไม่เคยจำ คงต้องปล่อยเลยตามเลยกระมัง เขาเองก็ช่วยเหลืออะไรได้ไม่มาก

ห่วงแต่เธอคนนั้นว่าจะทำอย่างไรถ้ารู้ว่าแฟนเก่าเขากลับมา




ฌาณิช์กาถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแตรรถหน้าบ้าน หญิงสาววางดินสอชอล์คที่ใช้

สำหรับขีดเส้นบนผ้าลงก่อนชะโงกมอง แค่เห็นรถเธอก็ใจหาย ความฝันเมื่อคืนพุ่งเข้าหา

จนตั้งตัวแทบไม่ทัน ร่างบางอิดออดลุกขึ้นเชื่องช้ากว่าจะเดินไปถึงประตูรั้วได้ก็คล้ายชั่ว

กัปชั่วกัลป์



“ทำอะไรอยู่ หรือว่ากลายร่างเป็นเต่าไปแล้วถึงเดินช้าแบบนี้”



หน้าขาวคมที่มองลอดรั้วเข้ามายิ้มกระจ่างให้เมื่อเห็นท่าทางของเธอ พอหญิงสาวเปิด

ประตูเขาก็ผลุบเข้ามาทันทีจนแทบจะชนกัน



ฌาณิช์กาแทบไม่กล้ามองหน้าเขาหลังจากเหตุการณ์เมื่อวานแล้วยังมาฝันถึงเขาอีก...

ความอายทำให้ต้องเดินหนีเขาเข้าบ้านทั้งยังไม่ยอมคุยด้วยสักคำ....ชายหนุ่มมองตามร่าง

บางที่เดินงุด ๆ หนีเขาเข้าบ้านด้วยความสงสัย ความที่เป็นคนตัดสินใจอะไรรวดเร็วทำ

ให้ต้องก้าวยาว ๆ ตามเธอก่อนจะดึงแขนนั้นไว้แน่น คิ้วเข้มขมวดมุ่น



“คุณโกรธผมเรื่องอะไร”


“เปล่าค่ะ”


“แล้วหนีผมทำไม”


“เปล่าหนี” เธอเถียงข้าง ๆ คู ๆ ทั้งหลบหน้าเขาเป็นพัลวัน


“ก็เห็นอยู่ว่าหนี ยังจะโกหกอีก....หรือว่าอายเรื่องเมื่อวาน”



เขาถามเธอยิ้ม ๆ เสียอีก คราวนี้ก็เลยเห็นหน้าเธอแดงเรื่อขึ้นมาเหมือนเป็นคำตอบ

ตฤณตรัยยิ้มกว้างพลางยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มเธอแรง ๆ จนอีกฝ่ายมองตาโตกลับมา



“อายทำไม จูบคุณแล้วดีออก...ไปเข้าบ้าน เตรียมอะไรไว้ให้ผมทานฮึ”



เขาถามเสียงรื่นเริงพลางจูงมือเธอเข้าบ้านเหมือนเป็นเจ้าของเสียเองซะงั้น ....

หญิงสาวยืนเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน จนร่างสูงที่ลงไปนั่งเอกเขนกบนเบาะนุ่มดึง

เธอลงไปนั่งใกล้ ๆ นั่นแหละถึงเริ่มรู้ตัว



“วันนี้นอกจากเป็นเต่า คุณยังเป็นใบ้อีกด้วยหรือไง ไม่พูดสักคำ หรือต้องให้ผมช่วย

เปิดปาก” ตาคมทอดมองอ้อยอิ่งที่เรียวปากอิ่มเต็มจนหญิงสาวผวา


“ไม่ต้อง ชั้นพูดได้”


“นึกว่าจะปิดปากทั้งวันเสียอีก.....บ้านคุณแปลกนะ”


เขายิ้มหลังจากแกล้งเธอได้ก่อนจะกวาดสายตาไปทั่วบ้านแล้ววิจารณ์ประโยคที่

ประหลาดออกมาให้ได้ยิน


“แปลกตรงไหน ใคร ๆ ก็บอกว่าบ้านชั้นสวยทุกคน”


“แปลกสิ ใครที่ไหนเค้าเอาโมเสกแบบนี้มาติดในบ้านกัน นี่เขาใช้ติดในสุสานต่างหาก

คุณนี่พิลึกคน แต่ก็สวยดีผมว่าเหมาะกับผมนะของแบบนี้ ถ้าผมเอาไปติดบ้างนักข่าว

คงได้วิจารณ์กันสนุกปาก ....ปีศาจกับหลุมศพ”



หญิงสาวเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินเขาพูด หน้าบางใสขาวเผือดจนชายหนุ่มต้องถาม


“ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าซีดแบบนี้”


“คุณตฤณรู้จักหินพวกนี้หรือค่ะ” เธอถามเสียงแผ่วจ้องหน้าเขานิ่ง


“รู้จักสิ ผมเคยสั่งทำ...ตอนนั้นเอาไปใช้ตกแต่งหลุมศพคุณแม่กับคุณพ่อ นานมาแล้ว

ตั้งแต่ผมอายุ 20 กว่า ๆ เคยไปเห็นที่ตุรกีผมว่าสวยดีก็เลยสั่งทำ แต่ผมไม่เคยเห็นนาน

มาแล้วนะ เพิ่งมาเห็นที่นี่ ผมถึงว่าแปลกไง”



หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าโมเสกพวกนี้ใช้แต่งในสุสาน ที่ทำเพราะ

เคยเห็นจากรูป รูปที่เธอเห็นมันก็เป็นรูปโบสถ์เสียด้วย ใครจะไปคิด


“ถ้าเราเอามาติดในบ้านจะเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ”


“ไม่รู้สินะ ผมก็ไม่ค่อยถนัดเรื่องนี้เท่าไหร่ ฌาณิช์กา..คุณเชื่อเรื่องไสยศาตร์หรือเปล่า”



จู่ ๆ เขาก็ถามเรื่องที่รบกวนใจเธอขึ้นมา เธออาจจะไม่เชื่อเต็มร้อยในเรื่องแบบนั้น แต่ก็

ไม่ได้ดูถูกคนที่เชื่อ หรือว่าโมเสกแบบนี้มันมีอะไรอย่างนั้นหรือ



“คุณตฤณถามแปลก ๆ คุณจะบอกว่าโมเสกนี่มีอะไรยังงั้นหรือค่ะ”


“มานั่งใกล้ ๆ ผมนี่...ถ้าผมเล่าให้ฟังเดี๋ยวคุณจะกลัวขึ้นมาอีก”




เขาไม่ได้สั่งอย่างเดียวแต่ดึงร่างบางเข้ามาจนชิดแล้วกอดไว้แน่นทั้งสองแขน มิใย

เธอจะผลักอกกว้างแต่เขากลับดุหญิงสาวเสียงเบาเข้าอีก



“อยู่นิ่ง ๆ ผมจะเล่าให้ฟัง...ตอนที่ผมไปตุรกีผมไปเห็นโมเสกพวกนี้ครั้งแรกที่โบสถ์

เขาแต่งไว้สวยเชียวหละ ครั้งแรกผมยังคิดอยากได้ แต่พอไปถามคนพื้นเมืองแถวนั้น

เขากลับพาไปดูสุสานของคนสมัยก่อน...คุณรู้มั้ยความรู้สึกที่ผมเห็นโบสถ์กับสุสาน

ต่างกันยังไง โบสถ์มันสง่าสวยดูปลอดภัย แต่สุสานที่ประดับด้วยโมเสกอย่างเดียวกัน

แต่ให้ความรู้สึกต่างกันลิบลับ มันน่ากลัวคล้าย ๆ มีอะไรแฝงอยู่ ผมมันคนมีเซ้นต์นะ

คุณ เขาเรียกว่ามีสัมผัสที่หก พอสงสัยผมก็เลยถาม เค้าบอกว่าโมเสกพวกนี้ทำหน้าที่

ดูแลวิญญาณ .....”



เขายังพูดไม่ทันจบ หญิงสาวในอ้อมกอดก็ร่างสั่นขึ้นมาจนรู้สึกได้ ตฤณตรัยก้มลงมอง

ก็เห็นเธอหน้าซีดเผือด ตัวสั่นรัว แขนเล็ก ๆ นั่นกอดเอวเขาไว้แน่นเหมือนหาที่ยึด ร่าง

บางเบียดเข้าชิดจนแทบจะขึ้นมาเกยบนตักเขา ขณะพูดเสียงสั่น



“ชั้นกลัว คุณอย่าเล่าอีกเลย ชั้นขอร้อง....ชั้นกลัวจริง ๆ นะ”


“นั่นมันแค่เรื่องเล่านะคุณ จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้”



เขาปลอบเธอเสียงนุ่มทั้งกอดเธอไว้แน่น แต่เขาไม่รู้สักนิดว่าสิ่งที่รบกวนใจเธอมาตลอด

มันถูกเปิดออกมาแล้วในตอนนี้ ใครจะว่าเธอบ้าก็ช่าง แต่เธอเชื่อมั่นเหลือเกินว่าเรื่องที่

เขาเล่าเป็นความจริง ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่และเริ่มตกแต่งบ้านด้วยโมเสกนั่น ฝันร้ายก็

ตามมาหลอกหลอนเธอไม่รู้จักจบสิ้น แทบทุกคืนจนเธอไม่อยากหลับ เธอเชื่อเหลือเกิน

ว่าต้องมาจากสิ่งเจ้าสิ่งนี้แน่นอน ความหวาดกลัวทำให้ต้องหาทางกำจัดอย่างเร็วที่สุด

หญิงสาวบอกเขาเสียงละร่ำละรัก



“คุณตฤณ ชั้นกลัว ....ชั้นจะเอาโมเสกนั่นออก คุณช่วยชั้นหน่อยนะ”


“นี่คุณเชื่อที่ผมเล่าจริง ๆ หรือนี่ “ เขาถามเธอพร้อมเสียงหัวเราะ




แต่หญิงสาวเหมือนสติแตก ร่างบางนั้นลุกขึ้นทันทีก่อนจะลุกลนไปค้นอะไรสักอย่างที่

ใต้บันไดขึ้นชั้นสอง ชายหนุ่มรีบเดินตามไปเห็นเธอดึงค้อนเล็ก ๆ ออกมาก่อนจะวิ่งไป

ทุบที่ผนังห้องทันที


“คุณจะทำอะไร จะเอาโมเสกนี่ออกจริง ๆ หรือไงกัน”


“ชั้นจะเอาออก จะเอาออกให้หมด....คุณถอยไปนะ ถ้าไม่ช่วยอย่ามายุ่ง ออกไป๊”




ตฤณตรัยยืนนิ่งไปครู่ขณะที่มองเธอทุบลงไปตามโมเสกแต่ละชิ้นด้วยความสงสัย

เธอเป็นอะไรหรือว่า...จะเกี่ยวกับเรื่องอดีตนั่น เขามองหน้าซีดเผือดของหญิงสาวที่กำลัง

หุบหินด้วยท่าทางลุกลนก่อนจะเข้าไปแย่งค้อนมาจากเธอ


“คุณไปนั่งซะ ถ้าทำแล้วคุณสบายใจผมจะช่วย แต่ทุบแล้วสงสัยต้องแต่งใหม่ละงาน

นี้เพราะผมไม่ใช่ช่างเสียด้วย รับรองผนังยับคามือผมแน่”




เมื่อเห็นเธอยืนทื่ออยู่ ชายหนุ่มก็ช้อนร่างนั้นไปวางบนเก้าอี้นุ่ม เธอนั่งตัวแข็งอยู่

เหมือนเดิม เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไร ร่างสูงก็ทรุดลงต่อหน้าเธอ วางค้อนเล็ก ๆ ไว้ด้านข้าง

ก่อนจะประคองแก้มเธอแผ่วเบามองนิ่งเข้าไปในดวงตาคู่นั้น


“ใจเย็น ๆ เดี๋ยวผมทำให้แน่ ๆ อย่าลุกไปไหนนะนั่งอยู่ตรงนี้”


ร่างสูงลุกขึ้นเดินตรงไปที่ผนังห้องก่อนจะเริ่มลงมือทุบโมเสกเล็ก ๆ ด้วยความตั้งใจ เขา

ไม่อยากให้เกิดรอยมากมายกับบริเวณอื่น ๆ ดังนั้นจึงต้องทุบด้วยความประณีต ดีที่เธอ

ติดไว้ไม่หนาแน่นเหมือนที่เขาเคยเห็น ไม่อย่างนั้นคงได้ทุบกันทั้งวัน แต่แค่นี้ก็เล่นเอา

นานพอดู เสียงทุบผนังดังเป็นจังหวะต่อเนื่องยาวนานทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวขึ้นมาได้

เธอนั่งมองร่างสูงที่เหงื่อชุ่มแผ่นหลังกว้างก่อนจะบอกเขาเสียงดังแข่งกับเสียงทุบนั่น


“พักก่อนมั้ยค่ะคุณตฤณ ทานน้ำก่อนมั้ย “


“อีกนิดนึงเดี๋ยวจะพัก ขอน้ำเย็น ๆ แก้วโต ๆ เลยนะคุณ”




เขาตอบมาเสียงรื่นเริงทั้งทำงานไม่ยอมหยุด เมื่อเธอเดินกลับมาจากไปเอาน้ำ ก็เห็นเขา

ถอดเสื้อเรียบร้อย กล้ามเนื้อที่ไหล่กว้างขยับตัวเป็นคลื่นทุกครั้งที่เขาลงค้อนกับผนัง

สายตาเธอไล่ตามแผ่นหลังกว้างที่อุดมด้วยมัดกล้ามก่อนจะทอดลงเป็นเอวสอบน่ามอง

นอกจากหน้าตาดี เขายังถือว่าเป็นผู้ชายที่หุ่นสวยมาก ๆ คนหนึ่งทีเดียว...หญิงสาวนั่ง

มองเขาเพลินก่อนจะนึกด่าตัวเองในใจ ......ถ้าจะบ้ามานั่งแอบมองผู้ชายอยู่ได้ยายต๊อง




.........................................................


....ชักจะกลายเป็นหนังสยองขวัญเข้าไปทู้กทีละวุ้ย...ไม่มีและต่อไปแบบนี้

....คนเขียนชักกลัวเหมียนกัลล...อยากได้คนปลอบใจ.อิอิ....


.........................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน