<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,019 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

“เอ่อ คุณตฤณคะ ชั้นว่าพักทานข้าวก่อนดีมั้ย “

หญิงสาวเอ่ยชวนเสียงดังแข่งกับเสียงทุบผนังเป็นจังหวะของเขา เมื่อเห็นเวลาบอกว่า

เกือบเที่ยงเข้าไปทุกที

“คุณไปเตรียมก็ได้ เสร็จแล้วก็เรียกผมแล้วกัน”


เขาตอบกลับมาทั้งตั้งหน้าตั้งตาทำงานไม่หยุด ฌาณิช์กาลุกขึ้นก่อนจะเลี่ยงเข้าไปในครัว

กะทัดรัด และเริ่มลงมือทำอาหารง่าย ๆ แต่เมื่อยืนคิดไปคิดมาก็ต้องเปลี่ยนใจ เขา

ทำงานเหนื่อยขนาดนี้น่าจะต้องหิวจัดแน่นอน ยิ่งคนไม่เคยทำงานหนักด้วย แน่หละเขา

เป็นถึงผู้บริหารแต่ต้องมาทำงานจับกัง ไม่รู้ป่านนี้มือนั่นจะเป็นแผลไปแล้วด้วยหรือเปล่า

เธอเริ่มทำอาหารด้วยความรวดเร็ว ทั้งหูก็ได้ยินเสียงค้อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่

นานทุกอย่างก็เรียบร้อย หญิงสาวจัดเรียงทุกอย่างเสร็จก็ออกไปเรียกเขาเสียงดัง


“คุณตฤณคะ ทานข้าวเถอะคะ “

“คุณหิวมากมั้ย ขอผมให้เหงื่อแห้งสักสิบนาทีได้หรือเปล่า”

ร่างสูง ๆ หันมาบอกเธอก่อนจะวางค้อนลงชิดผนัง ทั้งใบหน้าและตามเนื้อตัวเขาเปียกชุ่ม

จริง ๆ เหมือนที่ว่า

“คุณนั่งพักก่อนดีกว่าค่ะเดี๋ยวชั้นจะไปเอาผ้าเช็ดตัวมาให้”


หญิงสาวเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วนำมายื่นให้ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามเขา ตฤณตรัยเช็ดตัว

เงียบ ๆ ในขณะที่สายตาเธอก็คอยมองมือทั้งคู่ที่จับผ้าแล้วเช็ดไปตามหน้าและเนื้อตัวที่

เปล่าเปลือยจนที่สุดเธอต้องหันหนีไปทางอื่นเพราะนึกอายขึ้นมา เขาเล่นกีฬาอะไรเธอ

อยากรู้จริง ทำไมกล้ามเนื้อถึงได้ขึ้นตามตัวมากขนาดนั้นก็ไม่รู้ ฌาณิช์กาหยุดกึกก่อนจะ

ด่าตัวเองวุ่นวาย จู่ ๆ ทำไมเธอต้องสนใจเขาด้วย แล้วยังมานั่งมองรูปร่างเขาเหมือนคน

บ้ากามไปได้ สงสัยเธอคงจะเพี้ยนไปแล้วจริง ๆ


“ทุบแล้วจะเอาอะไรมาติดใหม่หรือณิช”

เขาถามขึ้นมาเสียงเรียบแต่เธอก็สะดุ้งเพราะมัวคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่

“ยังไม่ทราบเหมือนกันค่ะ คงต้องไปเดินดูกันใหม่”

“ให้ผมช่วยมั้ย ถึงจะไม่ได้เก่งออกแบบ แต่ก็เคยเห็นมามาก เผื่อคุณจะได้ไม่เอาอะไร

พิเรนทร์ ๆ มาติดอีก” เขาพูดยิ้ม ๆ แต่ก็ทำให้เธอหัวเราะออกมาได้

“คงต้องถามคุณจริง ๆแล้วละคะต่อไป แต่ก็แปลกนะคะที่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย ชั้นแต่ง

บ้านมาตั้งสามปีแล้ว ไม่มีใครทักสักคนจะมีก็แต่คนชมว่าสวย ถ้าไม่ได้คุณบอกชั้นก็คง

ไม่รู้”

“มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ คุณอย่าไปคิดมากเลย.. เอ๊ะหรือไม่บังเอิญแต่ผมอาจจะ

ถูกสวรรค์ส่งมาช่วยคุณก็ได้นา”


เขาพูดเสียงกลั้วหัวเราะคล้ายจะพูดเล่นมากกว่าจริงจัง แต่คำพูดเขาก็ไปสะดุดใจเธอเข้า

จนได้ จริงสิถ้าเรื่องหินที่เขาพูดมันเป็นความจริง มันจะเกี่ยวโยงกับความฝันของเธอ

หรือเปล่า ทุก ๆครั้งที่ผ่านมาเธอไม่เคยพบใครในฝันร้ายนั่น แต่เมื่อคืน เขากลับโผล่เข้า

มาช่วย พอวันนี้เขาก็มาพูดเรื่องหินให้เธอฟังจนต้องทุบกันอุตลุต หรือเขาจะเป็นคนที่มา

ช่วยเธอจริง ๆ


“คิดอะไรอีกแล้ว ผมพูดเล่นคุณก็คิดเป็นจริงจังอยู่เรื่อย นี่ฌาณิช์กา คุณเป็นคนคิดมาก

แบบนี้เสมอรึไง”

ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นเธอนั่งนิ่งตาลอยไปครู่ใหญ่ เสียงเรียกทำให้เธอหันกลับมาสนใจ

เขาได้


“ไม่ทุกครั้งหรอกค่ะ ยกเว้นบางเรื่อง...ขอชั้นดูมือหน่อยได้มั้ย”


“ทำไม่จะดูลายมือให้ผมหรือคุณ”


หญิงสาวมองเขาตาขุ่น แต่พอเห็นแววระยิบระยับในดวงคู่นั้นก็รู้ว่าเขาพูดเล่น เธอถึงกับ

ถอนใจทั้งมองเขายิ้ม ๆ


“ชั้นว่านักข่าวที่คอยตามจิกคุณคงไม่รู้ว่า จริง ๆ แล้วคุณน่ะไม่ใช่ปีศาจที่ไหนหรอก

ความจริงคุณมันเป็นตัวก่อกวนมากกว่า.... เอามือมาเร็ว ๆ”


เธอพูดเสียงดุในประโยคท้ายจนเขาต้องยื่นมือให้เธอพร้อมกลั้นหัวเราะ หญิงสาวมอง

มือทั้งคู่ที่ยื่นมาให้ก่อนจะจับมือเขาหงายขึ้นมาดูแล้วขมวดคิ้ว แปลกที่มือเขาไม่ยักมี

ร่องรอยบาดแผลให้เห็นแม้แต่น้อย พอเธอลูบนิ้วไปบนฝ่ามือนั่นเขาก็หัวเราะเสียงดัง


“จั๊กจี้นะคุณ นี่ผมถามจริง....คุณจะดูอะไรไม่ทราบ”

“ชั้นห่วงนะสิ คิดว่าคุณไม่เคยทำงานแบบนี้ก็เลยกลัวว่าจะเป็นแผลขึ้นมา เดี๋ยวกลับไป

ทำงานจับปากกาเซ็นชื่อไม่ได้จะมาโทษชั้นอีก”


เธอเอ่ยเสียงเขียวแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่า ทำไมมือเขาคล้ายคนทำงานหนักมากกว่า

ทำงานสูงในระดับนี้ เมื่อเงยหน้าก็เห็นเขามองมาตาจับนิ่งที่หน้าเธอ

“ดูถูกกันเกินไป งานแค่นี้ไม่ทำให้มือหยาบ ๆ ของผมแตกได้หรอกน่า คุณยังไม่รู้อะไร

เกี่ยวกับผมอีกเยอะ ......แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณที่เป็นห่วง ไปทานข้าวกันได้แล้วไป๊”


เขาชวนพร้อมทั้งลากหญิงสาวตามหลังเข้าไปในห้องครัวคล้ายกับว่าหิวจนทนไม่ไหว

เมื่อชายหนุ่มกวาดตามองอาหารที่จัดเรียงอยู่เขาถึงกับยิ้มออกมาได้


“ทำได้เร็วแล้วก็น่าทานมาก.... ตักข้าว” เขาสั่งพร้อมทั้งนั่งรอเรียบร้อย


ฌาณิช์กาทานอาหารตามปกติ สายตาก็คอยมองแขกว่าต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่า แล้ว

เธอก็สังเกตได้ว่าเขาทานอาหารเร็วและปริมาณจนเธอนั่งมองเพลินไปเหมือนกัน กว่าจะ

รู้ตัว ชายหนุ่มก็หมดข้าวไปแล้วสองจานในขณะที่ตัวเองจานแรกยังไม่หมดด้วยซ้ำ


“กินข้าวแบบนี้เมื่อไหร่จะโต มัวแต่นั่งมองคนอื่น” เขาว่ายิ้ม ๆ จนเธอเก้อไป

“คุณตฤณนี่ทานอาหารเร็วนะคะ”

“ผมไม่ค่อยมีเวลาน่ะคุณ ต้องหัดให้ทำอะไรเร็ว ๆ แต่ถ้าว่างจริง ๆ ผมก็จะทานช้ากว่านี้

แล้วก็เลือกอาหารที่สวย ๆ จะได้มองไปด้วยทานไปด้วย ...เขาเรียกว่าอาหารตากับอาหาร

ปากไง “

“แสดงว่าคุณเป็นคนประณีตว่างั้นเถอะ แปลกนะที่ผู้ชายก็ชอบอาหารสวย ๆ ส่วนมาก

ชั้นเห็นแต่กินให้อิ่มอย่างเดียว”

“นั่นมันคนเห็นแก่กิน หรือไม่ก็คนมักง่าย คุณรู้มั้ยตอนผมเด็ก ๆ แม่ผมทำอาหารอร่อย

นะแล้วก็สวยด้วย จนบางครั้งไม่อยากทานเลยก็มีเพราะมันสวยเกินไป”


“งั้นคุณก็ติดที่รูปสิค่ะนี่ ถ้าไปเจออาหารน่าตาแปลก ๆ คุณจะทานได้หรือเปล่า”


“นี่ดูถูกผมอีกแล้วนะ คุณรู้มั้ย ผมเคยไปอยู่ที่แห่งหนึ่ง ไม่บอกละว่าเป็นที่ไหน เอาเป็น

ว่ามันไม่ค่อยเจริญก็แล้วกัน ตอนนั้นผมไปขยายตลาดอิเล็กทรอนิค อยู่เกือบครึ่งปี ไม่

อยากบอกเลยว่าอาหารแต่ละมื้อนี่หน้าตาดูไม่จืด ตัวอะไรประหลาด ๆที่ไม่เคยเห็น ก็มี

มาให้เห็น ผมทานได้หมดนะ อร่อยดีเหมือนกัน หลังจากนั้นผมก็คิดได้ว่า อาหารก็

เหมือนคน บางครั้งหน้าตาหรืออดีตที่ไม่ดีของเขา ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนไม่ดี

เราต้องมองที่อย่างอื่นประกอบด้วย”


หญิงสาวมองสบตาคมที่มองมาด้วยความเอะใจ นี่เขาหมายความว่าอย่างไร เขาจะบอก

อะไรเธอหรือเปล่า ความร้อนตัวเรื่องอดีตของตนทำให้เธออึ้งไป หน้าขาวซีดลงจนชาย

หนุ่มพูดเสียงนุ่ม


“อย่าคิดอะไรมาก ผมก็พูดให้ฟังแค่นั้น คุณนี่เป็นคนคิดมากจริง ๆ สงสัยต่อไปถ้าผมจะ

พูดอะไรต้องระวังมากกว่านี้แล้วมั้ง”

“ไม่อยากจะคิดมากเหมือนกันค่ะ แต่บางครั้งคำพูดคุณแปลก ๆ เหมือนจะหลอกด่าคน

ก็ได้”


ตฤณตรัยหัวเราะเสียงเบา ก่อนจะย้อนเธอบ้าง

“คุณต่างหากที่ชอบหลอกด่าคน ...ผมขอพักสักครู่นะจะโทรศัพท์ด้วย มื้อนี้ฝากคุณล้าง

จานก็แล้วกัน มื้อหน้าผมล้างเอง”


หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะเก็บจานชามบนโต๊ะ เธอเห็นเขาเดินออกไปด้านนอก พอร่างสูง

ลับสายตาตัวเองก็เริ่มลงมือล้างถ้วยจานด้วยความรื่นเริงกว่าทุกวัน



ตฤณตรัยยืนนิ่งที่ระเบียงสายตาทอดมองไปไกล ก่อนจะตัดสินใจทำตามความคิดที่ตั้งใจ

ไว้แต่แรก เขาไม่รอให้มันลงมือก่อนเด็ดขาด นั่นมันไม่ใช่นิสัยของเขา ในเมื่อตัวเองได้

ตัดสินใจแล้วว่าจะยุ่งกับเธอเขาก็จะต่อสู้เพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ หน้าขาวๆ ยิ้มเย็น

เมื่อกดโทรศัพท์หาคนที่ออกปากจะเป็นศัตรูกับเขา


กวีกานต์กำลังอึดอัดแทบแย่ เขาอยากจะเลี่ยงออกไปจากการสนทนาที่น่าเบื่อหน่ายนี่

แต่ก็ยังไม่มีโอกาส ความสงสารเธอกระมังทำให้เขาไม่อยากทำร้ายน้ำใจของเธอคนนี้แต่

เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเขาก็ถอนใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยเขาก็มีข้ออ้างที่จะ

ออกไปได้สักครู่ก็ยังดี ชายหนุ่มรีบเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่ก่อนจะไปยืนนิ่งที่สวน

กว้างหน้าบ้านอดีตคนรัก


“กวีกานต์ครับ”

ชายหนุ่มพูดเสียงทุ้มนุ่มเพราะไม่รู้ว่าใครโทรมาเนื่องจากไม่เคยเห็นเบอร์นี้มาก่อน

“รู้แล้ว ไม่รู้จะโทรมารึ” ตฤณตรัยพูดทั้งหน้าตารื่นเริงจนปิดไม่มี

“นายตฤณ มีธุระอะไรไม่ทราบ” ชายหนุ่มพูดเสียงห้วนเมื่อทราบว่าเป็นใคร

“ทายสิว่าผมอยู่ที่ไหน” เสียงที่พูดมายั่วเย้าเขาเสียอีก

“นายว่างมากหรือไงถึงมาเล่นทายปัญหากับชั้นนายตฤณ”เสียงที่ตอบมาทั้งดุและห้วน

จัดจนตฤณตรัยอดขำไม่ได้

“ไม่ว่างหรอก เดี๋ยวต้องไปทำงานอีก คุณรู้มั้ยเธอใช้งานผมเหมือนทาสไม่มีผิด”

“นายพูดถึงใคร”

“ก็พูดถึงคนที่ผมรักยังไง อ้อ คนที่คุณจะแย่งกับผมนั่นแหละ”

“ตฤณ นายอยู่ที่บ้านเธอใช่มั้ย” กวีกานต์ทั้งแปลกใจและโมโหแต่อีกฝ่ายกลับพูดเสียง
เหมือนรื่นเริงเสียเต็มประดา


“ใช่ ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวจะพิสูจน์ให้ได้ยินกับหู...อ้อรอสักครู่ผมอยู่ตรงระเบียงน่ะเธอเพิ่ง

ทำอาหารเลี้ยง กำลังล้างจานอยู่ เดี๋ยวผมจะเดินไปหาเธอละนะ”


เสียงจากปลายสายเงียบไปชั่วครู่เหมือนกำลังเดินไปจริง ๆ กวีกานต์กัดกรามแน่นเมื่อรู้

มันทำแบบนี้ทำไม นี่มันจะยั่วเขาให้โกรธให้ได้ใช่มั้ย ชายหนุ่มกำโทรศัพท์แน่นเมื่อ

ได้ยินเสียงของตฤณตรัยเรียกเธอเสียงดัง


“ณาณิช์กา ผมหิวน้ำ ขอน้ำให้หน่อยที่รัก”

“เดี๋ยวคะ ขอล้างมือแป๊บ คุณคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วหรือคะ”

“ยัง แต่ว่าคอแห้งเลยเดินมาขอน้ำคุณ เดี๋ยวจะคุยต่ออีกนิด”


กวีกานต์ปวดหัวขึ้นมาทันควันเมื่อได้ยินเสียงเธอชัดเจน ไอ้หมอนี่มันกวนประสาทเขา

ไม่เลิก นี่ตกลงมันตั้งใจจะเป็นศัตรูกับเขาชัด ๆ ชายหนุ่มได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะ

เบา ๆ ก็กัดฟันกรอด ก่อนกระชากเสียงห้วน


“ตฤณ นายมันเลวสมกับที่เขาพูดกันจริง ๆ ชั้นยอมรับ แต่อย่าคิดว่าจะแย่งชั้นได้”

“ใครบอกว่าชั้นเลวไอ้เพื่อนยาก คนเลวมันต้องทำแบบนี้นายคอยฟังให้ดี”


ตฤณตรัยยิ้มเย็นเมื่อตอบกลับไป เขายืนรอหญิงสาวที่เดินถือแก้วน้ำมาให้ เมื่อเธอมาถึงก็

ยื่นให้ทั้งรอยยิ้ม


“รอนานมั้ยคะ พอดีล้างมือนานไปนิด กลัวจะมีกลิ่นคาวติดแก้วนะค่ะ”

“ไม่นานเลยคนดี ขอบคุณมากสำหรับอาหารมื้อนี้”


พอดื่มน้ำเสร็จเขาก็วางแก้วไว้บนโต๊ะก่อนจะรั้งร่างบางเข้ามาจนใกล้ หญิงสาวมองเขา

ตาโตที่เดียว ก่อนจะห้ามเสียงสั่นเมื่อรู้ว่าเขาจะทำอะไร

“อย่านะ ห้ามทำแบบเมื่อวานเด็ดขาด”

“นิดเดียว ขอรางวัลหน่อย อุตส่าห์ทำงานหนักให้คุณตั้งเยอะ”


ชายหนุ่มพูดยิ้ม ๆ ความตั้งใจแรกคิดว่าจะแกล้งไอ้หมอนั่นให้ได้ยินเสียงเธอ แต่พอร่าง

บาง ๆอยู่ชิดกันเขาก็ลืมเรื่องนั้นไปสนิท มือแข็ง ๆ ประคองหน้าเธอไว้ทั้งถือโทรศัพท์

ก่อนจะกดปากลงคลึงไล้ริมฝีปากอิ่มเต็มแผ่ว ๆ เหมือนหยอกเอินปากที่อยู่ใต้ปากเขาสั่น

นิด ๆ จนรู้สึกได้หญิงสาวในอ้อมกอดครางเสียงเบาเมื่อเขาขบเม้มริมฝีปากเธออย่างยั่ว

เย้าก่อนจะถอยห่างออกมา เขาได้ยินเธอถอนหายใจเหมือนขัดใจจนต้องยิ้มรับแล้วถาม

เสียงพร่าชิดปากเธอ

“อยากให้ผมจูบหรือเปล่า”

ฌาณิช์กาสั่นระรัวทั้งตัว เธออายเขาจะตายแต่ความรู้สึกที่ได้มันช่างแสนหวานจนอยากที่

จะได้มากกว่านี้ ไม่เคยเลยที่ความรู้สึกรุมร้อนและอยากรู้จะมากมายจนทนไม่ไหว

มือบางโอบไปที่ไหล่กว้างก่อนพูดเสียงเบาทั้งหน้าตาแดงเรื่อ


“ค่ะ ชั้นอยากให้คุณจูบ”


แค่ได้ยินเธอพูดเขาก็หมดสิ้นความยับยั้งชั่งใจ ตอนนี้เขาไม่สนใจแล้วว่ากวีกานต์จะฟัง

เขาอยู่หรือเปล่า อีกฝ่ายจะเป็นอย่างไรเขาไม่สนใจ ในเมื่อผู้หญิงในอ้อมกอดคนนี้ยินดีที่

จะรับสิ่งที่เขาเสนอให้ มันเกินคาดกว่าที่ตัวเองเคยคิดไว้ ชายหนุ่มจับโทรศัพท์ยัดใส่

กระเป๋ากางเกงก่อนอุ้มร่างบางแนบอกกว้างแล้วเดินไปที่โซฟายาวกลางห้อง เมื่อวางร่าง

เธอลงก็เบียดร่างสูงใหญ่ตามลงไป ริมฝีปากอุ่นร้อนแนบลงคลุกเคล้าริมฝีปากหวานฉ่ำ

ทันที หญิงสาวกอดไหล่กว้างเปลือยเปล่าไว้แน่นเมื่อตอบรับรอยจูบที่เขาแนบลงมา...

ไม่ผิดหวังแม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่เขามอบให้ทั้งอบอุ่นและอ่อนหวานจนเกิน

บรรยาย หญิงสาวหอบหายใจรัวเมื่อปากอุ่นเบียดบดหนักหน่วงคลุกเคล้าลงอย่างดุดัน

ก่อนจะแยกปากอิ่มตึงออกด้วยปากเขาแล้วเรียวลิ้นร้อนรนก็ลุกล้ำเข้าไปอย่างโหยหา

ลูบไล้เหมือนเชิญชวนให้ตอบรับแล้วดูดรัดลิ้นเธอไว้แนบแน่นก่อนจะดูดดึงสู่ปากอุ่น

ของตนเอง ร่างบางสั่นสะท้านจนเขารู้สึก ความแครงใจชั่ววูบหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่

รู้ตัว เธอเคยขนาดมีลูก แต่ทำไมแค่จูบของเขาทำให้เธอสั่นระรัวเหมือนไม่เคย ยิ่งเขา

สอดมือลงใต้เสื้อเนื้อบางแล้วเกาะกุมอกอวบไว้แน่น หญิงสาวก็สะดุ้งทั้งตัวก่อนตะปบ

มือลงทับมือหยาบใหญ่นั้นไว้ เธอถอนปากออกจากเขาแล้วห้ามทั้งหน้าตาตื่นตระหนก


“จูบค่ะ จูบอย่างเดียว”

“ผมรู้ที่รัก มันเผลอไป ถ้าคุณไม่พร้อมผมก็ไม่บังคับ”


เขาพูดเสียงแหบพร่าก่อนจะกอดรัดร่างเธอไว้แนบอกกว้างนิ่งอยู่แบบนั้น หญิงสาวน้ำตา

ซึมทำไมเธอถึงรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใต้วงแขนนี้ ความอบอุ่นที่ได้รับมันมากจนหัวใจที่

เคยแห้งผากและเย็นชาอุ่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว


.......................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน