<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,018 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

กวีกานต์ยืนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว เขาได้ยินทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในบ้านหลังนั้น...ได้ยิน


แม้กระทั่งเสียงหอบหายใจสั่นรัวของเธอ ความหวงทำให้เขาแทบคลั่ง มันกล้าดียังไงถึง


มาแย่งผู้หญิงของเขา ผู้หญิงที่เคยรักเขาและเป็นเมียเขามาก่อน ความโกรธพุ่งขึ้นมาจน


ต้องรีบไปที่รถโดยไม่บอกกล่าวใคร เสียงหญิงสาวที่วิ่งออกมาและตะโกนเรียกไม่ทำให้


เขาหยุดลงได้ ชายหนุ่มขับรถออกจากบ้านหลังนั้นด้วยความรีบเร่ง….เขาต้องรู้...ต้องรู้


..เรื่องของเธอเสียก่อนให้ได้ยินกับหู ต่อจากนั้นเขาจะไปเอาเธอคืนมา





พงษ์พันธุ์เห็นเจ้านายหนุ่มที่เดินลิ่วออกมาจากรถทั้งหน้าตาดุเดือดเขาก็ชักใจไม่ดี


ยังไม่ทันเลี่ยงไปเสียงเหี้ยม ๆ ก็เรียกเขาไว้จนต้องหยุดชะงัก



“พงษ์ มาคุยกับผมหน่อย เราต้องคุยกันยาว”


พงษ์พันธุ์เดินตามหลังเจ้านายร่างสูงที่ไปหยุดแล้วหมุนตัวไปมาอยู่ในห้องคล้ายไม่รู้จะ


เริ่มอย่างไร ก่อนจะหันมาถามเขาเสียงเขียว



“คุณรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับฌาณิช์กาบ้าง”


“ท่านถามผมทำไม เรื่องเธอท่านน่าจะรู้ดีกว่าคนอื่น”


เขาตัดสินใจพูดออกไปเมื่อดูท่าทีแล้วว่ากวีกานต์น่าจะรู้เรื่องเข้าจนได้


“ก็เพราะรู้ไม่หมดนะสิถึงได้ถาม ผมอยากรู้ว่าคุณรู้อะไรมากกว่าผมแค่ไหน แต่ผมจำได้


นะพงษ์ ผมจำได้แล้วว่าเธอเป็นผู้หญิงคนนั้น คนที่ผมให้คุณตามหา”



“ท่านจำเธอได้แล้วเหรอครับ ผมคิดว่าชาตินี้ท่านจะลืมเธอไปแล้วเสียอีก”


พงษ์พันธุ์พูดน้ำเสียงประชดจนชายหนุ่มต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับความโกรธ


“บอกมาให้หมด ทุกเรื่องที่คุณรู้” เขาพูดเสียงเย็นเยียบ


“ท่านนั่งก่อนดีกว่า ถ้าผมเล่าเดี๋ยวจะเป็นลมขึ้นมาผมกลัวจะช่วยไม่ทัน”


ตาคมตวัดปลาบมองหน้าคนสนิทที่ยืนหน้าเฉยนั่นก่อนจะเดินไปกระแทกตัวบนเก้าอี้


หนาสั่งเสียงห้วน



“เล่ามา ทั้งหมด”


“คุณฌาณิช์กาเป็นคนที่ท่านให้ผมตามหาจริง ๆ ผมยังสงสัยว่าทำไมท่านถึงจำเธอไม่ได้


ในเมื่อแม้แต่ชื่อเธอก็ไม่ได้เปลี่ยน แสดงว่าท่านไม่เคยสนใจเธอจริง ๆแต่ถึงอย่างไรถ้า


ท่านอยากรู้ ผมจะค่อย ๆ เล่าให้ท่านฟัง....ผมเจอเธอเมื่อ สามปีก่อน.....” เสียงนั้น


หยุดชะงักไปเพราะเจ้านายหนุ่มตวาดเสียงลั่น



“สามปี คุณเจอเธอมาแล้วตั้งสามปียังงั้นเหรอ...บ้าฉิบ แล้วทำไมไม่บอกผม คุณปล่อย


ให้ผมบ้าหาเธอมาตั้งสามปี”


“ท่านตามเธอด้วยหรือครับ” เขาถามน้ำเสียงตกใจ


“ใช่ ผมตามหาเธอมาตลอด เพียงแต่ผมไม่ได้บอกใคร”


“ท่านหาเธอทำไม ถ้าเจอแล้วท่านจะทำแบบไหน”



กวีกานต์นิ่งอึ้ง ใช่สิถ้าเขาเจอเธอเขาจะทำอย่างไร ในเมื่อขณะนั้นตัวเองก็ยังยุ่งอยู่กับ


แฟนสาว ความรักของเขาช่วงนั้นสุขสมหวังจนไม่ทันคิดอะไรจริง ๆ



“ถ้าท่านเจอเธอตอนนั้นท่านจะเอาเงินให้เธอสักก้อนหรือเปล่า หรือท่านจะรับเธอเป็น


เมียเก็บ”



พงษ์พันธุ์พูดน้ำเสียงขื่น ๆ จนเจ้านายหนุ่มหน้าเผือด แต่เขากลับไม่สนใจ เสียงทุ้มยังคง


เล่าเหตุการณ์ยอกแสยงอกเขาต่อไปเหมือนตอกย้ำความผิดพลาดอันน่าอดสู



“ผมจะบอกให้ท่านรู้ว่าผมเจอเธอในสภาพไหน ตอนนั้นท่านกำลังจะแต่งงานกับคุณ


พลอย ท่านกำลังมีความสุข แต่ผมตามหาเธอจนเจอในเวลาที่เกือบไม่ทันกาล....เธอกำลัง


ตกเลือดจากการแท้งลูก...เธออยู่คนเดียวในบ้านเช่า เมื่อผมไปถึงเธอก็เกือบสิ้นลม


ที่สำคัญผมแน่ใจว่าเด็กในท้องเธอเป็นลูกของท่าน....”




กวีกานต์นั่งตัวแข็งทื่อจนคล้ายหยุดหายใจไปแล้วเมื่อได้ยินคนสนิทพูด น้ำเสียงของ


พงษ์พันธุ์เหมือนลอยมาจากไกลแสนไกลจนเขาแทบไม่ได้ยิน เพราะมันทั้งปวดร้าวและ


สังเวชจนเขานึกภาพเธอออกว่าในเวลาดังกล่าวเด็กผู้หญิงคนนั้นตกอยู่ในสภาพใด ทุก


ขณะที่เสียงล่ายังคงต่อเนื่อง ใบหน้าคมซีดลงเรื่อย ๆ



“ผมพาเธอไปอยู่ที่อื่นหลังจากรักษาตัวเรียบร้อย หลังจากนั้นเธอก็เปลี่ยนไปหลังจาก


นอนซมไปเกือบเดือน ท่านไม่รู้หรอกว่าตอนนั้น ผมเกลียดท่านแค่ไหนในขณะที่ท่าน


กำลังมีความสุขแต่ผู้หญิงคนหนึ่งกลับเกือบเอาชีวิตไม่รอด “



“พงษ์...หยุดเถอะ ผมไม่อยากฟัง...ได้โปรด”



ชายหนุ่มครางเสียงแหบเมื่อรู้สึกว่าหัวใจตัวเองคล้ายจะหยุดเต้น ร่างสูงทรุดลงจนคน


สนิทรีบผวาเข้าหาเพราะตกใจ เขาเห็นใบหน้านั้นแล้วก็ใจหาย เพราะมันไม่มีสีเลือด


แม้แต่น้อยใบหน้าคมสันกลายเป็นสีเทาจนเกือบคล้ายคนที่ตายไปแล้ว



พงษ์พันธุ์ตัดสินใจกดลงไปแรง ๆ บนอกกว้างที่เหมือนหัวใจเขาเต้นแผ่วเบาจน


คล้ายหัวใจจะหยุดเต้นลงในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง ความหวาดกลัวทำให้ต้องรีบโทรศัพท์


เรียกรถพยาบาลเมื่อเห็นว่าอาการของเจ้านายหนุ่มเหมือนช็อก กว่ารถโรงพยาบาลจะมา


กวีกานต์ก็หมดสติไปแล้ว




ใบหน้าที่เฉยชาเป็นปกติของคนสนิทกวีกานต์บัดนี้มันไม่เหมือนเดิม ร่างสันทัดที่นั่งเฝ้า


มองคนตัวสูงใหญ่ซึ่งนอนสงบนิ่งบนเตียงแคบ ๆของโรงพยาบาลมานานนับชั่วโมงแล้ว


เครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจดังเป็นระยะให้ได้ยิน มันดังเยือกเย็นในห้องที่เงียบสงบ


แห่งนี้ พงษ์พันธุ์กวาดสายตาไปทั่วใบหน้าเจ้านายหนุ่ม หน้าคมยังคงซีดเผือด


เหมือนเดิม เพียงแต่ไม่เป็นสีเทาแค่นั้น เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า เรื่องนี้จะทำให้กวีกานต์


ถึงกับหมดสติไปได้ ถ้ารู้เขาจะไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟังแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรเขาก็รักและ


ปรารถนาดีกับชายหนุ่มคนนี้มาตลอด แม้บางครั้งจะเคยไม่พอใจบ้างแต่ก็ไม่เคยคิดจะทำ


ร้ายจิตใจจนสาหัสปานนี้ ...ความคิดหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงหมอที่เข้ามาทำให้ต้องรีบ


ลุกขึ้นก่อนจะถามน้ำเสียงร้อนรน



“อาการท่านเป็นอย่างไรบ้างครับหมอ”


“ปกติคุณวีก็ไม่เคยมีอาการโรคหัวใจนี่นะคุณพงษ์ ท่านก็มาเช็คสุขภาพทุกปี..แล้วอยู่ ๆ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ผมก็สงสัยเหมือนกัน”



“หมอว่าเป็นอาการแอบแฝงหรือเปล่า”


“ไม่น่าใช่ คนที่จะเป็นโรคหัวใจนอกจากสุขภาพไม่ดีแล้ว ก็ต้องเกิดจากความผิดปกติ

ของระบบหัวใจ แต่ท่านไม่ได้เป็นแบบนั้น...แต่ถ้าเป็นแบบนี้มันก็หมายถึงอาการเตือน

ในระยะแรก ต่อไปคุณพงษ์ต้องดูแลท่านให้ดีอย่าให้อะไรมากระทบจิตใจรุนแรง “



“มันไม่ใช่โรคของคนแก่หรือครับหมอไอ้โรคหัวใจนี้นะ”พงษ์พันธ์ถามด้วยสงสัย



“ไม่จำเป็น คนหนุ่มก็เป็นได้เท่า ๆ กับคนแก่นั่นแหละคุณ แต่เราก็ยังไม่มั่นใจว่าคุณวีจะ


เป็นโรคหัวใจจริง ๆ อาจจะไม่ใช่....ผมถามหน่อยก่อนจะหมดสติไปเขาเครียดเรื่อง


อะไร หรืออยู่ ๆก็ ล้มไปเฉย ๆแล้วเขามีอาการเจ็บที่หน้าอกหรือเปล่า”



“ท่านเครียดครับหมอ เครียดแล้วก็ตกใจมาก แต่ผมไม่เห็นว่าท่านเจ็บที่หน้าอก”


“งั้นอาจไม่ใช่โรคหัวใจก็ได้ คุณวีอาจจะช็อกเพราะตกใจสุดขีด ..ยังไงผมจะเช็คให้


ละเอียดอีกครั้งคุณอย่าเพิ่งคิดมากนะคุณพงษ์”



หมอหนุ่มตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะออกไปจากห้อง พงษ์พันธุ์ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะทำ


อย่างไรต่อไป เขาอยากช่วยเจ้านายหนุ่ม อยากจะโทรไปหาเธอแต่ก็ไม่แน่ใจว่าฝ่ายนั้นจะ


คิดอย่างไร สุดท้ายก็ทรุดลงนั่งรอเจ้านายฟื้นอยู่ข้าง ๆ เตียงนั่นเอง





เช้าวันต่อมาพงษ์พันธุ์ที่นอนเฝ้าเจ้านายอยู่ก็ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อมือหนัก ๆ ตบลงบนไหล่


กว้าง พอลืมตาขึ้นเขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นกวีกานต์ยืนยิ้มให้ในระยะใกล้ เขาคิดว่าตัวเอง


ตาฝาด แต่เมื่อลุกขึ้นนั่งคนตัวสูงก็ทรุดลงใกล้ ๆ ก่อนจะถามเสียงเรียบ



“เหนื่อยมั้ยพงษ์ นอนเฝ้าผมทั้งคืน”


“ท่านไม่เป็นอะไรแล้วหรือครับ แล้วลงมาจากเตียงทำไม “เขาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย


“ไม่เป็นไรแล้ว กลับบ้านกันเถอะพงษ์ ผมมีเรื่องต้องทำ”


“ผมจะไปเรียกหมอมาเช็คท่านอีกสักครั้งดีมั้ยครับ”


“เช็คแล้วเมื่อเช้า พอดีนายหลับอยู่เลยไม่อยากเรียก ผมไม่เป็นอะไรแล้ว”


“ท่านแน่ใจ” เขาถามท่าทางเหมือนไม่ไว้ใจจนกวีกานต์ยิ้มกระจ่างให้


“แน่ใจมาก นายดูสิว่าผมเป็นอะไรหรือเปล่า”



พงษ์พันธุ์สำรวจทั่วร่างและหน้าตาเจ้านายหนุ่มที่ยิ้มระยับผิดกับเมื่อวานเป็นคนละคน


เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนเราช่างเปลี่ยนได้ง่ายดายขนาดนี้ เมื่อวานท่านเหมือนจะไม่


รอด แต่เช้ามาอีกวันท่านกลับคล้ายคนที่ไม่ได้ผ่านการติดเครื่องช่วยหายใจจนนิดเดียว



“ไปเถอะผมบอกแล้วว่ารีบ ผมมีธุระสำคัญ”


“ท่านจะไปทำอะไรละครับธุระสำคัญที่ท่านว่า”



กวีกานต์ยิ้มสว่างร่างสูง ๆ ลุกขึ้นก่อนจะพูดแล้วเดินออกไปจากห้องล่วงหน้าทันที


“ผมจะไปตามเอาเมียผมกลับมา”


......................................................


.....ยุ่งแล้วงานนี้........

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน