<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,021 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

กวิกานต์ ซัดกุญแจรถเข้าที่ผนังห้องเต็มแรงเมื่อถึงบ้าน คนรับใช้วิ่งหนีลนลานหาย


เข้าไปด้านใน ยกเว้นลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เหมือนไม่กลัวสักนิด หน้าเฉยชา


มองนายหนุ่มที่ตัวเองเห็นมาตั้งแต่เล็ก จนอายุปาเข้าไปตั้ง 30 ปี ที่อยู่ในสภาพผิดปกติ


ในสายตาเขา เสื้อเชิ้ตแขนยาวที่ถูกดึงขึ้นมาถึงข้อศอกทั้งสองข้าง อกเสื้อแบะกว้างชาย


หลุดลุ่ยออกจากเอวด้านหนึ่ง หน้าตาอิดโรยรวมทั้งแววตาโกรธเกรี้ยว เมื่ออดไม่ได้จึง


ต้องถามออกไป



“เจ้านายโกรธใครมาครับ”



ร่างนั้นแข็งไปชั่วครู่ก่อนจะตอบมาด้วยเสียงหงุดหงิด



“เด็กคนหนึ่ง แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น”



“เธอทำอะไรให้ท่านโกรธได้ขนาดนี้ ผมไม่เห็นท่านเคยซัดข้าวของแบบนี้สักครั้ง”




ร่างสูงใหญ่ทรุดนั่งลงก่อนจะยกมือปิดหน้าตัวเอง ด้วยความอดสู นี่เขาทำอะไรลงไป


เขาเคยตั้งใจไว้ว่าจะไม่ยุ่งกับเธออีก แค่ครั้งแรกนั่นก็น่าจะพอแล้วเขาไปยุ่งกับเด็ก


ฝึกงานในบริษัทตัวเองได้อย่างไร ไม่เคยมีประวัติซักครั้งที่เขาจะลงไปเล่นกับเด็ก


แบบนั้น




เขารู้ว่าเธอแอบชอบเขาไม่รู้ว่าหลงหรือเปล่า เพราะพอเข้ามาทำงานเขาก็มักเห็นเธอ


เมียงมองเขาอยู่บ่อย ๆ ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจ เพราะตัวเองก็มาอยู่ที่สาขาแค่ชั่วคราวจน


เธอฝึกงานเสร็จที่แผนกเธอมีการเลี้ยงส่งให้ และเขาก็ไปร่วมในฐานะเจ้านาย ก่อนจะพา


เธอออกไปต่อที่ร้านอาหารในโรงแรมหรู และจบลงในห้องของโรงแรมนั่น





ไม่ได้คิดที่จะมีอะไรลึกซึ้งเกินเลยกับเธอแม้แต่น้อย แค่อยากกอดอยากจูบแต่ภายนอก


เพราะความบริสุทธิ์ของเธอทำให้เขาไม่กล้า แต่พอถึงเนื้อถึงตัวกันความใจแข็งทั้งหมด


ของเขาก็หายไป ร่างบอบบางที่สั่นระรัวอยู่ใต้ร่างเขาทำให้ย่ามใจจนสุดท้ายเขาเองที่ทน


ไม่ได้ ล่วงเกินเธอ..เขาจำได้ดีว่าเธอตระหนกเพียงใดพยายามต่อสู้แค่ไหน จนเกือบเรียก


ได้ว่าเขาข่มขืนเธอนั่นแหละ ภาพต่าง ๆ ในวันนั้นทยอยเข้ามาต่อเนื่องจนเขาสั่นสะท้าน




“คุณบอกว่าจะไม่ทำอะไรณิช์กาไง จำไม่ได้หรือค่ะ ไหนบอกว่าแค่จูบ”



“ไม่มีใครทนได้หรอกที่รัก ถ้าเขาอยู่ในสภาพเดียวกับผม”




เขาตอบเสียงแหบพร่า ขณะเริ่มรุกรานเธอหนักขึ้นเรื่อย ๆ แขนแข็งแรงกอดเธอไว้แน่น


ทั้งตัว จนหล่อนขยับไม่ได้เธอเริ่มดิ้นรนเมื่อมือแข็ง ๆ ปลดเสื้อผ้าของเธอออกรวดเร็ว


ตาคมคุโพลงด้วยแรงอารมณ์มองจ้องเธอนิ่งแน่วก่อนจะกดปากลงมาร้อนแรง หญิงสาว


สั่นระริกทั้งตัวมือบอบบางผลักไหล่แข็ง ๆ แต่เขาก็ไม่ขยับ กลับเบียดร่างลงมาอีก ความ


ไร้ซึ่งประสบการณ์ทำให้อ่อนระทวยเมื่อเจอทั้งปากและจมูกที่ประพรมเข้ามาต่อเนื่อง


หล่อนลืมตัวไปกับเขา มือเรียวกอดรัดไหล่กว้างไว้แนบแน่น เมื่อลิ้นอุ่นชื้นสอดลึกเข้า


เรียวปากอิ่ม แล้วกวาดไล้ลิ้มลองความหวานฉ่ำภายใน




กวิกานต์แทบคลั่งเขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ร่างบอบบางอวบอิ่มด้วยวัยสาวช่าง


หอมหวานและน่าลิ้มลองจนเขาหมดความอดกลั้น ความตั้งใจแรกหดหายไปพร้อม ๆ


กับความทะยานอยากเข้ามาแทนที่ เมื่อสุดทนเขาก็เริ่มรุกรานเธอตามแรงอารมณ์ที่โหม


เข้ามาจนตั้งตัวไม่ทัน รู้แต่เพียงว่าเขาต้องได้เธอแค่นั้น




เรือนกายแข็งแกร่งเปล่าเปลือยที่แนบคลุกเคล้าไม่ห่างทำให้เธอตื่นกลัวก่อนจะผลักใส


เขาออกเมื่อความร้อนผ่าวของร่างกายเขาที่แนบชิดพยายามลุกล้ำ เธอดิ้นรนหนีทั้ง


เริ่มหวีดร้องเมื่อเห็นหน้าตาเครียดนั่น เขาจูบปิดปากเธอแน่นขณะที่กระชากแขนเธอที่


ปิดป้องผลักใสเขาขึ้นด้านบนศรีษะ ก่อนจะกดมือทั้งคู่ของเธอไว้ด้วยมือข้างเดียวของเขา


มือหยาบใหญ่เลื่อนลงลูบไล้อกอวบตึงก่อนจะแทรกสอดลงเบื้องล่าง เข่าแข็งแรง


สอดแทรกระหว่างขาเรียวของเธอก่อนจะแยกออกแล้วกดร่างตัวเองเข้าหา


หญิงสาวร้องออกมาเต็มเสียงเมื่อถูกเขารุกล้ำเต็มแรง เสียงที่เปล่งออกไปถูกปากเขาดูด


ซับเข้าไว้จนหมดสิ้น ร่างบางเกร็งระริกเพราะความเจ็บขณะที่เขาจูบบดริมฝีปาก


อ่อนโยน ลูบไล้ลิ้นเธอด้วยลิ้นเขาอ่อนหวานเหมือนปลุกปลอบ ร่างสูงใหญ่ที่แนบสนิท


กับเธอเกร็งจนรู้สึก เขานิ่งงันไปครู่ใหญ่เมื่อรู้ว่าเธอไม่เคย จะให้ถอยห่างก็ทำไม่ได้


เพราะความรู้สึกที่ได้รับมันหวานล้ำจนเกินถอดถอน เขาปลุกปลอบเธอทั้งคำพูดและ


การกระทำจนร่างเกร็งเครียดของเธออ่อนระทวยเข้าแนบเขา หน้าคมเงยขึ้นเมื่อรู้ว่าเธอ


หยุดการดิ้นรน ปากเรียวสวยจูบประทับอ่อนหวานบนปากอิ่ม บดเคล้านิ่มนวลอ่อนโยน


ปลุกเร้าอารมณ์เธอเต็มที่ จนร่างบางเบื้องล่างเริ่มขยับไหวเชื่องช้า เขาเกร็งตัวก่อนจะเอ่ย


เสียงแหบพร่า




“อย่าเพิ่งขยับที่รัก อยู่นิ่ง ๆ เดี๋ยวจะเจ็บไปมากกว่านี้”



มือหยาบใหญ่สอดเข้าใต้สะโพกเพรียวก่อนจะยกขึ้นหาร่างตัวเองแล้วกดตรึงไว้แนบ


แน่นเขาอดกลั้นจนถึงที่สุดรอจนเธอคุ้นชินกับร่างกายของเขา ก่อนจะเริ่มขยับร่าง


เชื่องช้าเสียงอุทานแผ่วเบาจากปากเธอเมื่อเขาขยับร่างครั้งแรกหน้าตาเธอเหยเกเพราะ


ความเจ็บก่อนจะกัดปากตัวเองไว้แน่นจนเขาทนไม่ไหวต้องกดจูบเร่งเร้าอีกครั้ง


หลังจากนั้นเขาก็แทบจำอะไรไม่ได้ เมื่อความร้อนและรัดรึงจากร่างเธอทำให้หมดความ


อดทน ร่างกายหนุ่มแสวงหาการปลดปล่อยที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า ยิ่งเธอตอบสนองเขา


ด้วยความไม่เดียงสา เขาก็ยิ่งรักเธอรุนแรง ร่างกายเคลื่อนไหวหนักหน่วงโหมกระหน่ำ


เข้าหาเธอไม่หยุดหย่อน จวบจนร่างบางเกร็งตัวสั่นระริกกอดรัดเขาไว้แน่นหนา ดวงตา


กลมโตเบิกโพลงกับอารมณ์จะปะทุจนตั้งรับไม่ทัน เขาเงยหน้าจากซอกคอขาวเมื่อรับรู้


ถึงสิ่งที่เธอประสบก่อนจะยิ้มใส่ตาเธอหวานล้ำ กดจูบประทับอีกครั้งในขณะที่ร่างกาย


เขายังเคลื่อนไหวต่อเนื่องอีกเนิ่นนานจนเธอพบความสุขไม่รู้กี่ครั้งกว่าที่เขาจะตามไป


สมทบเมื่อร่างกายไม่อาจทนต่อความสุขหวานแหลม..จนเกือบจะเป็นเจ็บปวดนั่น




คืนนั้นเป็นคืนแรกแต่ไม่ใช่ครั้งเดียว เขาร่วมรักกับเธออีกหลายครั้งจนแทบหมด


แรง กว่าจะพาเธอไปส่งบ้าน ดีที่เธอไม่ได้มาฝึกงานแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องขาดงาน


แน่ เพราะเขาไม่ได้เบามือกับเธอแม้แต่น้อย



เธอขาดการติดต่อกับเขาไปเกือบสองอาทิตย์ สุดท้ายเพราะอะไรไม่ทราบได้


เขาก็ไปหาเธออีกครั้งนั่นก็คือคืนนี้เองก่อนจะจบลงที่โรงแรมเหมือนเดิม แล้วตอนนี้เขา


ก็มานั่งเป็นไอ้บ้าอยู่ที่นี่



“เจ้านายสบายดีหรือเปล่าครับ”




เสียงคนสนิทปลุกเขาจากความคิดร้อนรุ่มนั้น แววตาที่มองลูกน้องเหม่อลอยไปชั่วครู่


กว่าจะจับภาพเบื้องหน้าได้ถนัด เขาพยักหน้าให้นิด ๆ ก่อนพยายามลืมเธอไปจากสมอง




“ไม่เป็นอะไรแล้ว แล้วนี่รอทำไม มีเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่า”


“ก็ นิดหน่อยครับ คุณพลอยโทรมาบอกว่าอยากคุยกับเจ้านาย ถ้าท่านกลับให้โทรหา


เธอด้วย”


“พลอยหรือ เธอโทรมานานหรือยัง ทำไมเพิ่งมาบอก”



ชายหนุ่มเอ็ดลูกน้องเสียงดุก่อนผลุนผลันไปหาโทรศัพท์ทันที แล้วต่อสายหาผู้หญิงที่


ตัวเองรักที่สุด เสียงนุ่มนวลแผ่วหวานที่รับสายทำให้เขาถึงกับยิ้มออกมาได้



“พลอย เป็นอย่างไรบ้าง อยู่ที่โน่นสบายดีมั้ย พี่ห่วงเหลือเกิน”



เสียงนุ่ม ๆ นั่นเปลี่ยนเป็นร้องไห้โฮทันทีเมื่อได้ยินเสียงของเขา กวิกานต์ถึงกับหน้าถอด


สีเมื่อได้ยินเสียงอดีตคนรักร่ำไห้



“พลอย น้องเป็นอะไรบอกพี่ซิ หรือว่า...”


“พี่วิ พลอยทนไม่ได้อีกแล้ว เค้า..เค้า..เค้าเป็นเกย์ เค้าหลอกพลอย เค้าพาผู้ชายมา


นอนด้วย ในบ้านที่พลอยอยู่ พี่วิขาพลอยจะกลับบ้าน พลอยไม่อยู่ที่นี่แล้ว”




กวิกานต์ถึงกับตกใจ นายภาคนั่นหรือเป็นเกย์ มันเป็นไปได้อย่างไรเขาเองก็พอรู้จักมา


บ้างแต่ก็ไม่เคยได้ยินข่าวแบบนี้ แล้วเธอ...ผู้หญิงที่เขาเคยรักมาตลอดและคิดว่ายังคงรัก


อยู่จะทนได้อย่างไร ทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่เพิ่งหมั้นหมายและพากันไปเรียนต่อเมืองนอกได้ไม่


นานต้องมาเจออะไรที่ทุเรศแบบนี้



“พี่วิ ถ้าพลอยกลับพี่จะรอพลอยมั้ยคะ”


“รอสิ พี่จะรอ ว่าแต่พลอยจะมาเมื่อไหร่กัน นี่เพิ่งไปอยู่ไม่ถึง 6 เดือนเลยนี่”



หล่อนถอนสะอื้นก่อนพูดน้ำเสียงร่าเริงขึ้นมา



“พลอยว่า ไม่อยากให้เรื่องมันดัง พลอยขออีก 2-3เดือนก็แล้วกันนะคะแล้วพลอยจะ


กลับ ว่าแต่พี่วิยังรักพลอยเหมือนเดิมหรือเปล่า”



“ถามอะไรแบบนั้น พี่รักพลอย แล้วก็รักมาเสมอ ไม่มีใครแทนพลอยได้หรอก”




ชายหนุ่มพูดไปแล้วก็ต้องตกใจ เมื่อภาพหญิงสาวที่นั่งน้ำตาไหลพรูแวบเข้ามาใน


ความคิดแบบไม่ทันตั้งตัว เขาสะบัดศรีษะแรง ๆ เพื่อไล่ภาพนั้นก่อนจะหันไปจดจ่อกับ


การพูดกับหญิงคนรัก



“งั้นรอพลอยหน่อยนะคะ แล้วพลอยจะมาหานะคะคนดีของพลอย”


“จ๊ะ แล้วพี่จะรอนะ อย่าคิดอะไรมากนะพลอย ยังไงพลอยก็ยังมีพี่”




เขาวางสายแผ่วเบาเมื่อหล่อนจุ๊บมาตามสายก่อนวางหู รู้สึกเบิกบานขึ้นมาจนคนสนิท


ต้องถาม



“ข่าวดีหรือครับท่าน”


“ใช่ พลอยเลิกกับนายภาคแล้ว อีก 3 เดือนจะกลับ”


“ผมต้องแสดงความยินดีหรือเปล่า”


“ก็น่าจะยินดีนะ เพราะอีกหน่อยถ้าพลอยกลับมา ผมอาจจะแต่งงานกับเธอ”



หน้าเฉยชานั้นมีแววเกลียดชังขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อคิดถึงผู้หญิงคนนั้น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่า


หล่อนคนนี้เป็นแบบใด ไม่รู้ว่าเจ้านายเขาไปชอบได้ยังไง ใคร ๆ ก็น่าจะรู้กันหมด


ยกเว้นเจ้านายเขาที่เหมือนหูหนวกตาบอดอยู่คนเดียว




“ท่านครับเมื่อครู่เรายังพูดกันไม่จบ ผู้หญิงคนไหนที่ท่านว่าทำให้ท่านโมโห”



หน้าที่กำลังเบิกบานของเขาหุบทันควัน ก่อนจะหันมามองลูกน้องตาเขียว



“ช่างเถอะ อย่าไปสนใจเลย เดี๋ยวผมก็ลืม”


“ถ้าท่านลืมได้ก็ดี”



คนสนิทตอบเสียงขุ่นก่อนจะเดินหนีไปเพราะหมั่นไส้เจ้านายขึ้นมา เขาขอให้ท่านลืมได้


จริง ๆ เถอะ แต่ความรู้สึกคล้ายรางสังหรณ์บอกว่า ผู้หญิงคนนี้จะก่อเรื่องให้เจ้านาย


เขาปวดหัวได้อีกมากในเวลาต่อไป รางสังหรณ์ของเขามักจะเป็นจริงเสมอเสียด้วย


ใจหนึ่งก็นึกห่วง แต่อีกใจก็อยากจะให้เจ้านายผู้หยิ่งยะโสคนนี้เจอดีเสียบ้างก็คงจะดี




.............................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน