<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,029 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

“กวีกานต์ คุณอยู่ที่บ้านเธอหรือเปล่า”


เสียงจากปลายสายทำให้กวีกานต์บดกรามแน่น ...เขารีบมาหาเธอเกือบตาย แต่สิ่งที่พบ

คือบ้านเธอที่ปิดล็อคสนิท พอกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นแล้วเขาก็ได้

ยินเสียงมัน


“ตฤณ นายคิดจะทำอะไร”

“ไม่ได้คิด แต่ผมกำลังทำ...ผมเป็นคนพาเธอออกมาเอง กะว่าจะขอแต่งงานซะเลยช่วงที่

พักอยู่ด้วยกันที่นี่”




ตฤณตรัยเอ่ยยิ้ม ๆ สายตาคมเหลือบมองหญิงสาวที่จัดเสื้อผ้าที่พากันออกไปซื้อมาเก็บ

เข้าตู้ให้เรียบร้อย ร่างสูงเดินออกห่างจากตัวบ้านพักขณะคุยโทรศัพท์กับอีกฝ่าย



“นายผิดแล้วตฤณ ชั้นจะบอกอะไรให้ ฌาณิช์กาเป็นเมียชั้น เค้าเคยเป็นเมียชั้นมาก่อน

นายได้ยินมั้ย”


ชายหนุ่มหน้าเผือดไปทันทีเมื่อได้ยินกวีกานต์พูดออกมา เสียงพูดนั้นยังเยาะเย้ยตามมา

ให้ได้ยินอีก


“เงียบไปเลยรึตฤณ คิดไม่ถึงละสิ นายคิดว่าเธอเป็นสาวบริสุทธิ์หรือไงถึงเทียวไล้เทียว

ขื่อแบบนี้ เสียใจด้วยว่ะ เธอเคยมาแล้ว แล้วคน ๆ นั้นก็คือชั้น”



กวีกานต์พูดด้วยน้ำเสียงสะใจ ชายหนุ่มไม่คิดสักนิดว่าจะพูดแบบนี้อย่างน้อยเขาก็ไม่


อยากให้ใครรู้และอาจดูถูกเธอได้ แต่ไอ้หมอนี่มันก็ทำกับเขาจนเกินทน ฟางเส้นสุดท้าย


ที่มีอยู่ก็คือสิ่งนี้ สิ่งที่เขากำลังทำลงไป ....ชายหนุ่มนิ่งรอเมื่อฝ่ายตรงข้ามเงียบไป

ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นเยียบกลับมา


“ผมจะบอกให้คุณรู้นะวี ผมรู้มาตลอดว่าเธอเคยเจออะไรมาบ้าง เพียงแต่ผมไม่รู้แค่

นั้นว่าสัตว์ตัวนั้นเป็นใคร คุณบอกก็ดีแล้ววี ผมจะได้รู้และจะได้จัดการถูกตัวเสียที...จำ

ไว้นะอะไรที่คุณทำกับเธอไว้มันกำลังจะกลับไปหาคุณ คราวนี้คุณจะได้รู้เสียทีว่าการที่

คุณต้องมาสู้กับผมคุณจะเจออะไรบ้าง”



ตฤณตรณกดวางสายในขณะที่จิตใจกลับนิ่งจนผิดปกติ ร่างสูงเริ่มออกเดินไปตาม

ชายหาดส่วนตัวที่เงียบสงบทั้งสมองเริ่มคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ที่กำลังจะทำ บทลงโทษสำหรับ

ผู้ชายห่วย ๆ ซึ่งพึงจะได้รับหลังจากทำสิ่งเลว ๆ ไว้ให้ผู้หญิงคนหนึ่งเกือบตาย มันควร

หนักหนาขนาดไหน เขาจะให้มันตายทั้งเป็นจากอะไร หน้าที่การงานหรือชื่อเสียงวงค์

ตระกูล เขาอาจจะให้มันเจ็บจากความรักที่กำลังถูกแย่งชิง หรือสุดท้ายเสียทุกสิ่งทุก

อย่างที่เคยคิดและเคยมี




หญิงสาวยืนเกาะระเบียงไม้ทอดสายตามองร่างสูงที่เดินเชื่องช้าโดดเดี่ยวไปตาม

ชายหาดที่ทอดยาวในยามเย็น แสงสีทองของอาทิตย์ใกล้ลับผืนน้ำสาดต้องเรือนผมดำ

สนิทของเขาจนทอประกายเหลือบทอง เธอเห็นเขาเดินด้วยท่าทางคล้ายเหม่อลอย..

แปลกที่เขาไม่คิดจะชวนเธอไปด้วย ทั้ง ๆ ที่ปกติเขาเองที่แทบไม่ยอมให้เธอคลาดสายตา

ความห่วงหาอาทรทำให้คิดด้วยความสงสาร เท่าที่เธอรู้มาผู้ชายคนนี้อยู่ตัวคนเดียว ทั้ง

ต่อสู้และฝ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆ ด้วยความหยิ่งทระนงจนเกิดเรื่องราวต่าง ๆ ตามมา

มากมาย เธอไม่เคยเห็นเขาทำท่าทางแบบนี้มาก่อน แม้จะเคยถูกไล่ล่าด้วยนักข่าว แต่เขา

ก็ยังสนุกสนานได้เป็นปกติ หรือคราวนี้เขาจะมีเรื่องหนักใจจนเกินกว่าที่เคยรับกระมัง


ฌาณิช์การอเขาจนเริ่มมืด หญิงสาวออกไปกวาดสายตาหาร่างสูง ๆ นั้นก็ไม่เห็นมี

เธอเริ่มกระวนกระวายขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อทนไม่ไหวจึงตัดสินใจออกไปเดินหาเขาด้วยตัวเอง


หญิงสาวเตรียมตัวออกจากบ้านก่อนจะถอนใจแผ่วยาวเมื่อเห็นเขาเดินเข้าประตูบ้านพัก

มางียบ ๆเมื่อเห็นหน้าคมซีดเผือดของเขาก็ตกใจ


“คุณตฤณคะ ไม่สบายหรือเปล่าทำไมหน้าซีดแบบนั้น คุณไม่น่าออกไปเดินเล่นจนมืด

ค่ำเลยนี่ ดูสิลมแรงจะตายไป”

“ผมไม่เป็นอะไร สงสัยคุณตาฝาดมั้งหน้าผมก็ปกตินี่”


เขาตอบเธอทั้งหน้าตายิ้มแย้ม แต่สายตาเขากลับหม่นมัวจนเธอต้องดึงร่างนั้นเข้าในบ้าน

ชายหนุ่มทรุดนั่งเหมือนหมดแรง แล้วก็นั่งนิ่งอยู่ที่เดิมแทบไม่กระดุกกระดิกไปไหน

เมื่อเห็นอาการผิดปกตินั่น หญิงสาวก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป


“คุณไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า หรือห่วงงานที่บริษัท เรากลับก็ได้นะคะถ้าว่างวันหลัง

เราค่อยมาใหม่ก็ได้”


“ผมมึนหัวนิดหน่อยแล้วก็คิดอะไรไม่ค่อยออก อยากนอนพักสักครู่ คุณหิวหรือเปล่า

พอจะรอผมได้มั้ย”


เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงห่วงใย พลางกุมมือเธอไว้แน่นทั้งสองข้าง


“ไปพักเถอะค่ะ ชั้นไม่หิวหรอก หน้าคุณซีดจะตายพักสักหน่อยอาจจะดีขึ้นนะคะ”

“ไปนอนเป็นเพื่อนผมได้หรือเปล่า ผมคิดถึงคุณจัง”


หญิงสาวเหลือบสายตาขึ้นมองหน้าคมที่ไร้สีเลือดด้วยความสงสาร แววตาเขาที่มองมา

ไม่สดชื่นแม้แต่น้อยคล้ายอ่อนระโหยจนสิ้นแรง เมื่อเธอตัดสินใจลุกขึ้นพร้อมทั้งดึงมือ

แข็ง ๆ เขาก็ลุกตามก่อนจะเอ่ยเสียงเบา


“ผมไม่อุ้มคุณละนะ วันนี้ไม่ไหวจริง ๆ กลัวจะทำคุณตก”

“ไม่ต้องหรอกค่ะชั้นเดินเองได้ แต่ถ้าชั้นตัวโตกว่านี้ก็จะอุ้มคุณแทน ดูสิ..เดินเหมือน

คนไม่มีแรงขนาดนี้”


เธอพูดคล้ายล้อเล่นทั้งที่ความจริงอยากจะถามเขาใจจะขาดว่า ทำไมผู้ชายแข็งแกร่งแบบ

เขาถึงหมดแรงได้ขนาดนี้ .....หญิงสาวมองร่างสูงที่เอนตัวลงนอนเรียบร้อยเธอก็คลาน

ขึ้นเตียงไปนอนลงข้าง ๆ ตัวเขาบ้าง แขนแข็งแรงเอื้อมมารั้งเธอไปแนบอกก่อนจะพูด

เสียงแผ่ว


“รอผมหน่อยนะ ตื่นมาผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”


หญิงสาวพยักหน้ารับกับอกกว้างที่แนบอยู่ เธอได้ยินเขาถอนใจยาวก่อนริมฝีปากเย็น ๆ

จะแนบลงหน้าผากอุ่นของเธอ ฌาณิช์กานอนนิ่งอยู่ไม่นานร่างที่แนบอยู่ด้านข้างก็เริ่ม

หายใจลึกสม่ำเสมอ เธอรอจนเขาหลับสนิทจึงจับแขนที่โอบร่างเธอออกพลางลุกขึ้นนั่ง

มองคนที่นอนอยู่



หน้าคมขาวดูคล้ายอ่อนเยาว์ลงในยามหลับ ความร้ายกาจเรื่องต่าง ๆ ที่มีเสียงเล่าลือไม่

ปรากฏให้เห็นในขณะนี้ ภาพที่เธอเห็นก็คือผู้ชายตัวโตที่ท่าทางอ่อนล้าคนหนึ่งเท่านั้น

เธออาจไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรไป แต่เมื่อเขาตื่นเธอคงได้รู้เสียที



ฌาณิช์การอแล้วรอเล่าก็ไม่มีท่าทีว่าตฤณตรัยจะตื่นจากหลับใหล เขานอนนิ่งอยู่

แบบเดิม จนคนรอเริ่มง่วงเมื่อใกล้เที่ยงคืน หญิงสาวตัดสินใจเข้านอนบ้างและคิดว่าถ้า

เขาตื่นขึ้นมาเขาคงมาปลุกเธอเอง

หญิงสาวปิดประตูห้องให้แผ่วเบาก่อนจะย้ายไปนอนห้องตัวเอง เธอคิดนั่น

คิดนี่ไปเรื่อยสุดท้ายก็หลับไปเพราะความอ่อนเพลีย


เมื่อเข้าสู่ห้วงนิทราเธอก็เริ่มฝัน ภาพสาวน้อยคนเดิมปรากฏให้เห็นเหมือนเช่นทุก

ครั้ง แต่ในสภาพที่เปลี่ยนไป เรือนร่างบอบบางอยู่ในชุดยาวรุ่มร่ามสีหวานใส เธอเห็น

ร่างนั้นพลิ้วตัวคล้ายเต้นรำอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้สีจัดจ้า เมื่อสาวน้อยคนนั้นหัน

กลับมาก็ส่งยิ้มให้พลางมองผ่านทะลุเธอไป ฌาณิช์กาเหลียวไปมองตามสายตาของเธอ

สิ่งที่เห็นคือชายหนุ่มสองคนที่ยืนเคียงกันอยู่ หญิงสาวจำได้แม่นว่าทั้งสองคนเป็นใคร

ในขณะที่สาวน้อยลังเล ชายหนุ่มคนหนึ่งก็หันหลังกลับแล้วเดินหายไปในม่านหมอกสี

ขาว หญิงสาวไม่รู้ว่าผู้หญิงในฝันทำอย่างไรต่อไป แต่เธอเองต่างหากที่เป็นฝ่ายร้องไห้

และวิ่งตามร่างสูง ๆ นั้นไปด้วยความรู้สึกปานหัวใจที่แตกสลาย



ร่างบอบบางสะดุ้งเฮือกทั้งน้ำตาเต็มหน้า เธอฝันร้ายเหมือนเดิมแต่ความฝันนี้มันไม่ได้

เป็นแบบเดิม ที่แล้ว ๆ มาเธอเจ็บแค่ร่างกายและกลัวตาย แต่คราวนี้..เธอเจ็บที่หัวใจ...เจ็บ

จนทนไม่ไหวเมื่อมันช่างคล้ายกับการเสียของรัก เสียงพึมพำด้านข้างทำให้สะดุ้งทั้งตัว

หญิงสาวมองฝ่าความมืดสนิทและเริ่มเห็นเงาร่างลางเลือน น้ำตาที่หยุดไหลเริ่มหลั่งริน

อีกครั้งเมื่อรู้ว่าคนด้านข้างเป็นใคร


“เป็นอะไรคนดี ฝันร้ายหรือไง...มานอนกับผมนี่เร็ว คุณนี่แย่มากขนาดผมตัวออกโตเข้า

มานอนข้าง ๆ ยังไม่รู้เรื่อง แบบนี้โดนลักหลับง่าย ๆนะนี่”


ฌาณิช์กาน้ำตาร่วงพรูก่อนจะกอดร่างสูงใหญ่ไว้เต็มวงแขน เธอร้องไห้จนร่างสั่นสะท้าน

เสียงทุ้มปลอบเธอนุ่มนวลเมื่อกอดร่างบางไว้แล้วลูบผมยาวแผ่วเบา


“อย่ากลัวคนดี อยู่กับผมไม่มีใครทำอะไรคุณได้”

“คุณตฤณ คุณอย่าหนีชั้นไปไหนนะ ห้ามหนีชั้นไปเด็ดขาด”


หญิงสาวพูดเสียงสะอึกเมื่อน้ำตายังไหลไม่หยุด เธอกลัวเหลือเกินทำไมถึงกลัวแบบนี้ก็

ไม่รู้....ในฝันเขาเองที่เดินจากไปพร้อมใบหน้าที่เธอจำได้ติดตา หน้าคมขาวที่ทั้งซีดเผือด

และรวดร้าว แค่เห็นเขาหันหลังเธอก็รู้สึกเหมือนของรักหลุดลอย ความหวั่นกลัวในฝัน

มันลามมาถึงชีวิตจริง


เสียงทุ้มหัวเราะแผ่วเบาในความมืดก่อนจะบดปากลงมาหนักหน่วงแล้วกระซิบแผ่ว


“ผมจะหนีไปไหนได้ คุณกอดซะแน่นแบบนี้”

“ชั้นพูดจริง ไม่ได้ล้อเล่นนะ”


น้ำเสียงจริงจังของเธอทำให้เขานิ่งไปได้เหมือนกัน มือแข็งและหยาบลูบไล้แก้มนุ่มแผ่ว

เบาขณะมองหน้าเธอนิ่งในความสลัวลาง หญิงสาวเห็นตาคมเป็นประกายในความมืด

ก่อนที่เขาจะพูดออกมา


“ผมไม่ทิ้งคุณหรอกฌาณิช์กา จะมีก็แต่คุณกระมังที่อาจจะทิ้งผมไป”

“ชั้นไม่ทิ้งค่ะ ยังไงก็ไม่ทิ้งคุณ”

“ตัดสินใจดีแล้วหรือถึงพูดแบบนี้ หรือเพราะแค่ฝันร้ายที่ทำให้คุณกลัว”


หญิงสาวนิ่งอึ้งกับคำถามนั้น ทำไมเธอถึงสับสนขึ้นมาได้เพราะคำพูดเขาที่คล้าย

เตือนสติเธอหรือ


“พรุ่งนี้ค่อยคุยกันดีมั้ย ตอนนี้พักผ่อนดีกว่าอีกตั้งนานกว่าจะเช้า”

“ได้ค่ะ คุณนอนเป็นเพื่อนชั้นหน่อยนะ”

“พูดแปลก ๆ ถ้าไม่อยากนอนกับคุณผมจะเข้ามาทำไม หลับตาได้แล้ว”


เขาเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มนวล ก่อนจะมอบรอยจูบแสนหวานให้หญิงสาวในอ้อมแขน....

ชายหนุ่มเริ่มเข้าสู่ผวังอีกครั้งพร้อม ๆ กับเธอที่หลับไปได้ด้วยความอุ่นใจในอ้อมกอด

แข็งแกร่งที่คล้ายจะดูแลและปกป้องเธอไว้ตลอดกาล

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน