วิชาการ.คอม - รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) (บทที่ 21เพียงเราสองคน 2)

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END)

ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ

ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,012 ครั้ง

post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm

อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

สารบัญ

20 หน้าล่าสุด | แสดงทุกหน้า | 1-20 | 21-27

หน้า : 8 บทที่ 8 ความรู้สึกดีๆ
หน้า : 9 บทที่ 9 จุดเกิดเหตุ
หน้า : 10 บทที่10 เจ้าสาวอสูร
หน้า : 11 บทที่ 11 สองคนสองคม
หน้า : 12 บทที่ 12 สงครามเพิ่งเริ่มต้น
หน้า : 13 บทที่ 13 ลงสนาม
หน้า : 14 บทที่ 14 ฝันร้าย
หน้า : 15 บทที่ 15 เพิ่งรู้ตัว (อีกคน)
หน้า : 16 บทที่ 16 สัมผัสที่ 6
หน้า : 17 บทที่ 17 คนที่คอยช่วย
หน้า : 18 บทที่ 18 จุดเปลี่ยนชีวิต
หน้า : 19 บทที่ 19 พาหนี
หน้า : 20 บทที่ 20 เพียงเราสองคน
หน้า : 21 บทที่ 21เพียงเราสองคน 2
หน้า : 22 บทที่ 22 บังคับ
หน้า : 23 บทท่ 23 ผู้ชายอันตราย
หน้า : 24 บทที่ 24 ผู้ชายอันตราย 2
หน้า : 25 บทที่ 25 คู่แสบ
หน้า : 26 บทที่ 26 คู่ปรับ
หน้า : 27 บทที่ 27 ช่อแก้ว

หน้าที่ 21 - บทที่ 21เพียงเราสองคน 2

หน้านี้ต้องการความช่วยเหลือในการแก้ไข ช่วยแก้ไขได้ที่นี่

http://www.esnips.com/doc/7bdcbe21-4100-4c16-8351-6f6367473436/นักร้อง-เสก--- bgcolor="#000000" cellpadding="0" cellspacing="0">

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

โลโข-เพลง-แม้ว่าเธอไม่-และ--Thai-Music---Love-Song

เสียงคลื่นซัดชายหาดพริ้วแทรกเข้ามาในความง่วงงุนครึ่งหลับครึ่งตื่นของ

หญิงสาว เปลือกตาที่พริ้มสนิทเริ่มกระพริบก่อนจะเปิดกว้างขึ้นในที่สุด สิ่งแรกที่เธอทำ

เมื่อสติเข้ามาจนสมบูรณ์คือเหลียวไปมองด้านข้างเป็นอย่างแรก ไม่มีร่างสูงที่นอนเคียง

กอดกระชับมาทั้งคืน จะมีก็แต่รอยยุบตัวของหมอนเท่านั้นที่เป็นสิ่งยืนยันได้ว่าตฤณตรัย

เคยนอนอยู่ตรงนี้กับเธอ

หญิงสาวรีบผลุนผลันลุกขึ้นด้วยความห่วงใย สายตาสอดส่ายตั้งแต่ออกมาจาก

ห้องจนเดินเลยออกมาด้านนอกซึ่งเป็นระเบียงกว้างประดับด้วยดอกไม้หลากสีซึ่งปลูก

ไว้ในรางไม้ยาวรอบ ๆริมระเบียง ร่างสูงที่มีผ้าห่มผืนบางคลุมอยู่นั่งนิ่งทอดสายตาไป

ไกลในผืนทะเลกว้างดูอ้างว้างจนเธอใจหาย ฌาณิช์กาเดินเงียบเข้าไปใกล้พลางเรียกเขา

เสียงเบา

“คุณตฤณค่ะทำไมตื่นเช้าจัง”

ตฤณตรัยสะดุ้งนิด ๆ ก่อนจะหันมาหา หน้าคมขาวดูดีกว่าเมื่อคืนแต่ก็ปรากฏริ้วรอย

กังวลอยู่ ชายหนุ่มยิ้มให้ก่อนจะพยักหน้าเรียก เมื่อร่างบางเดินมาใกล้เขาก็ดึงเธอไปนั่ง

ตักก่อนจะดึงผ้ามาห่มไว้ทั้งสองคน หน้าคมขาวที่อยู่ใกล้กระซิบถามเสียงแผ่ว

“หลับสบายหรือเปล่า”

“สบายดีค่ะ นอนไม่รู้เรื่องเลย”

“ แต่ผมไม่สบายสักนิด คุณนอนร้ายจะตายทั้งกอดทั้งเตะ ทำเอาผมเจ็บไปทั้งตัว”

“โกหก ชั้นนอนสุภาพจะตาย ไม่เคยเป็นเหมือนที่คุณว่าซักนิด”

เธอเถียงเขาเสียงเข็งทั้งหน้าตาแดงเรื่อเพราะความอาย แต่ไม่คิดที่จะหนีจากอ้อม

กอดที่แสนอบอุ่นนั่น หญิงสาวเอนหลังลงแนบกับอกกว้างในขณะที่สายตาทอดไปไกล

เช่นกัน ...เธออยากอยู่แบบนี้ ไม่อยากคิดหรือทำอะไรทั้งสิ้น อยากจะลืมความเจ็บช้ำที่

ผ่านมาทั้งหมด แต่มันก็ช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน

“คุณเคยมีความรักมั้ยคนดี” ชายหนุ่มถามเสียงเบาแล้วกอดร่างที่แข็งเกร็งขึ้นมาไว้แน่น

“เคยค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงหนักหลังจากนิ่งไปเป็นครู่

“มันเป็นยังไงบ้างพอจะบอกผมได้มั้ย”

“ไม่ดีเลยค่ะ...เจ็บปวด....ทรมานจนไม่อยากมีชีวิตอยู่”

เขากอดร่างบางที่สั่นสะท้านขึ้นมาทั้งตัวและเสียงนั้นไว้แนบแน่น เขารู้ว่าเธอเจ็บปวด

แต่ทำอย่างไรได้ เพราะสิ่งที่เขาต้องการรู้ก็คือเธอยังรักมันหรือเปล่า สิ่งนี้คือเรื่องที่

กวนใจเขามาตั้งแต่เมื่อวานจนทำให้ร่างกายทรุดลงอย่างไม่รู้ตัวถ้าได้คำตอบเขาเองก็จะ

สามารถทำอะไรก็ได้โดยไม่กระทบจิตใจคนที่เขารัก

“ถ้ามันไม่ดีจริงแสดงว่าคุณรักใครไม่ได้อีกแล้วใช่มั้ยฌาณิช์กา”

“....................”

“ผมถามใหม่ก็ได้ คุณยังรักเค้าอยู่หรือเปล่า”

“ไม่รู้สิคะ ชั้นเองก็ไม่แน่ใจ”

ชายหนุ่มกัดกรามเบาๆ หลายครั้งหัวใจปลาบแปลบเมื่อได้ยินคำตอบของเธอ หน้าคมที่

ซีดขาวเริ่มเครียดขึ้นเมื่อถามเธอซ้ำ

“ถ้าเค้าเป็นอะไรไปคุณจะเสียใจมั้ย”

“ทำไมคุณถามแบบนี้ เค้าจะเป็นอะไร....คนแบบเค้าดวงแข็งจะตาย.....”

เธอตอบน้ำเสียงขบขันแต่คำพูดที่มียังไม่ทันจบเขาก็แทรกขึ้นมาเสียงห้วน

“ผมว่าคุณน่าจะยังรักเค้าอยู่.....คุณถึงไม่คิดอยากให้เค้าเป็นอะไรไป”

ฌาณิช์การู้สึกได้ถึงน้ำเสียงห้วนห้าวที่แฝงความน้อยใจจนเต็มเปี่ยมนั้น ได้เป็นอย่างดี

เธอพอจะรู้ว่าเพราะเหตุใด สิ่งนั้นทำให้หน้าบางใสยิ้มละมุนก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว

“คุณตฤณคะ คุณว่าผู้ชายใจน้อยนี่เป็นยังไงบ้าง น่ารักหรือว่าน่าโมโห”

“มันก็ต้องดูด้วยว่าเพราะอะไรที่ทำให้เขาน้อยใจ”

ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงสะบัดทั้งไม่ยอมสบตาหญิงสาวในอ้อมแขนที่หันมามองหน้าตัวเอง

เขาจึงไม่เห็นแววตาที่พร่างแววหัวเราะของเธอที่กระจายเต็มวงหน้า

“สงสัยคุณจะแก่เกินไปแล้วมังคะถึงขี้น้อยใจแบบนี้ เอ...หรือว่าหัวล้าน”

“ทะลึ่ง ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ ผมแก่กว่าคุณ 10 ปี ก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผม

จะแก่มากมายขนาดนั้น....ตกลงคุณยังไม่ตอบผมเลยนะ เอาแต่พูดเล่น”

หน้าคมที่ยังซีดก้มมองหญิงสาวตาขุ่น จนอีกฝ่ายอมยิ้ม

“ทำไมละคะ การที่เราไม่อยากให้คน ๆ หนึ่งเป็นอะไรมันต้องหมายความว่าเรารักเค้า

ด้วยหรือคะ”

“มันน่าจะเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือ” เขาตอบด้วยแววตาไม่แน่ใจขึ้นมา

“ไม่แน่เสมอไปหรอกค่ะ มันอาจจะเป็นเพราะสาเหตุอย่างอื่นก็ได้ “

ตฤณตรัยถอนใจแผ่วยาวเมื่อได้ยินเธอพูด เขาไม่เข้าใจความหมายมากนักและความเป็น

คนใจร้อนบวกกับความอึดอัดในภาวะกดดันทำให้ต้องพูดออกไปตรง ๆ และรอรับ

ผลต่าง ๆ ที่จะตามมาด้วยความเยือกเย็น

“ฌาณิช์กา ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องแบบนี้ ถ้าจะให้ผมมานั่งตีความหมายของเรื่อง

รัก ๆ ใคร่ ๆ ผมอาจจะตีความหมายผิดไปได้มากมาย ผมเคยบอกคุณแล้วว่า ไม่เคยรัก

ใครและไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงคนไหน ผมจึงไม่เข้าใจความหมายกำกวม ผมถามคุณตรง ๆ

เลยว่า คุณยังรักนายวีอยู่รึเปล่า”

“คุณตฤณ ”

หญิงสาวอุทานเสียงแทบจะอยู่ในลำคอ หน้าตาตื่นตระหนกทั้งเริ่มขยับตัวในอ้อมแขน

ของเขา แต่มีหรือที่เขาจะยอมให้เรื่องยุติง่าย ๆ ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้วถึงอย่างไรก็ต้องรู้

ให้ได้

“ผมรู้ แล้วก็รู้ทุกอย่าง....อย่าดิ้น..นี่คุณจะไม่ยอมรับความจริงหรือยังไง คุณคิดหรือว่า

คนเราจะหนีความจริงพ้น ฟังผมพูดให้จบก่อน...”

ชายหนุ่มรัดร่างเธอไว้แน่นพลางพูดเสียงดุ แต่ร่างบางที่หน้าตาซีดเผือดดิ้นรนรุนแรงขึ้น

เรื่อย ๆ ก่อนจะตวาดเขาเสียงดังและรัวเร็ว

“ปล่อยชั้นนะ นี่คุณทำอะไรไป คุณรู้ได้ยังไง ใครเล่าให้ฟัง คุณพงษ์ใช่มั้ย”

“พงษ์ไหนผมไม่รู้จัก คุณลืมไปแล้วมั้งว่าผมเป็นใคร เรื่องแค่นี้สำหรับผมมันไม่ได้

ยากเย็นอะไรเลยที่จะรู้”

“แล้วคุณก็เลยพาชั้นมานี่ กะจะรวบหัวรวบหางเพราะเห็นว่าง่ายยังงั้นใช่มั้ย คนทุเรศ”

หญิงสาวทั้งดิ้นรนทั้งด่าเขาไปด้วยเพราะความโมโห ยิ่งเขากอดไว้แน่นเท่าไหร่เธอยิ่ง

โกรธเกรี้ยวมากขึ้นเท่านั้น จนตฤณตรัยชักมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างชายหนุ่มจึงตะเบ็งเสียงดัง

ลั่นขึ้นมาจนเธอชะงักกึก

“มันจะมากไปแล้วนะ นี่คุณพูดอะไรออกมา ถ้าผมจะทำแบบนั้นจริงผมไม่ถ่อมาถึงที่นี่

หรอกจะบอกให้ บ้านคุณเหมาะจะตาย หรือถ้าจะให้ดีผมพาคุณเข้าโรงแรมตั้งแต่คราว

โน้นแล้ว ฟังนะยายต๊อง...ที่ผมพามานี่เพราะอยากหนีเจ้าวีสักพัก อยากคุยกับคุณโดยไม่

มีใครรบกวน อยากถามให้แน่ใจว่ารักผมหรือเปล่า แล้วหลังจากนั้นผมจะจัดการทุก

อย่างเอง”

ฌาณิช์กาเม้มปากแน่นเธอรู้สึกอับอายขายหน้าจนไม่รู้จะทำอย่างไร ร่างของเธอสั่นเท่า

จนน่ากลัวเมื่อคิดตามคำพูดของเขาที่เขาบอกว่ารู้เรื่องของเธอทุกอย่าง แล้วทุกอย่างของ

เขามันมากแค่ไหน...หญิงสาวกลั้นใจเงยหน้าขึ้นมองเขานิ่งดวงตาแข็งกร้าว

“คุณตฤณ คุณรู้อะไรบ้างนอกจากเรื่องคุณวี”

“ฟังผมนะคนดี ....ผมรู้ทุกเรื่อง...อย่าให้ผมพูดเลยดีกว่ามันอาจทำให้คุณไม่สบายใจ”

“คุณยิ่งพูดชั้นยิ่งไม่สบายใจ...ชั้นอายนะคุณตฤณ ...ชั้นอายได้ยินมั้ย....ชั้นทุเรศตัวเอง”

หญิงสาวเมื่อเริ่มพูดเสียงก็เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งดวงตาแวววาวด้วยหยาดน้ำเมื่อรู้สึก

สมเพชตัวเองเมื่อนึกถึงเหตุการณ์อันน่าอดสู แต่ชายหนุ่มกลับปลอบเสียงนุ่มเมื่อเห็น

เธอทำท่าคล้ายจะอดทนไม่ได้ขึ้นมาอีก

“แล้วคุณจะอายทำไม มันผ่านไปแล้ว คนเราเริ่มต้นใหม่ได้นี่ หรือคุณไม่เคยคิดที่จะ

เริ่มต้นใหม่กับใครสักคน คุณยังรักเค้าหรือยังไง”

“ไม่...ชั้นไม่ได้รัก ชั้นเกลียดเค้า เกลียดจนอภัยให้ไม่ได้...ชั้นจะไม่ยอมให้เค้าทำกับชั้น

แบบนี้ ไหน ๆ คุณก็บอกว่ารู้เรื่องหมดแล้ว ชั้นจะบอกเองว่าเค้าทำกับชั้นยังไงบ้าง”

ใบหน้าบางใสที่ซีดเผือดยิ้มเหมือนเยาะตัวเองเมื่อเริ่มพูดเสียงเย็นให้เขาฟัง

“เค้านอนกับชั้น ใช้ชั้นเหมือนโสเภณี เค้าทำทุกอย่างที่ทำให้ชั้นรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า ไม่

มีแม้แต่ราคา คุณรู้มั้ยค่ะ เมื่อเค้าเสร็จกับชั้นแล้วแม้แต่กอดสักนิดก็ไม่เคยทำ ชั้นเคยขอ

กอดเค้าไม่รู้กี่ครั้งแต่เค้า..ไม่เคยให้ ....มันทำให้ชั้นทุเรศตัวเอง ชิงชังตัวเองจน......”

เสียงเธอแผ่วหายเมื่อน้ำตาไหลรินออกมาเงียบ ๆ พร้อมเสียงสะอึกที่พยายามกลั้นร้องไห้

เอาไว้แต่มันก็ไม่สามารถกลั้นได้ เมื่อวงแขนแข็งแรงรัดเธอไว้แนบอกหญิงสาวร้องไห้

กับอกกว้างจนตัวโยนเมื่อเริ่มพูดเสียงสะอึกสะอื้นน้ำตาเหมือนทำนบที่แตกทลาย

“หลังจากนั้นชั้นท้อง...แล้วชั้นก็...”

ตฤณตรัยสุดจะทนได้อีกต่อไป แค่เธอยอมรับเขาก็พอแล้ว แต่นี่..เธอเล่าทุกอย่างทั้งที่คง

เจ็บปวดจนแทบขาดใจเพราะเขาเองสามารถรับรู้ได้ถึงแรงสะเทือนใจอันใหญ่หลวงนั้น

ชายหนุ่มจูบซับน้ำตาให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่า ริมฝีปากรับรสเค็มของหยาดน้ำที่หลั่งไหล

ออกมาไม่ขาดสาย เมื่อเห็นร่างบางสั่นสะท้านจนน่ากลัว ชายหนุ่มก็โอบเธอไว้กับอก

ตัวเองแน่นก่อนจะพาร่างนั้นเดินเข้าบ้าน

ร่างสูงทรุดลงนอนแนบข้างหญิงสาวที่นอนคุดคู้สะอื้นไห้ก่อนจะรวบเธอมาไว้ในวง

แขนตัวเอง พลางกระซิบเสียงเบา

“อย่าร้องอีกเลยที่รัก คุณทำให้ผมกลัวรู้มั้ย คุณร้องไห้เหมือนจะขาดใจแบบนี้”

“คุณตฤณ ...ชั้นรักคุณ...รักคุณมาก ..อย่าทิ้งชั้นไปนะคะ”

“ผมไม่ทิ้งคุณหรอกยอดรัก ผมจะอยู่กับคุณ จะดูแลคุณเอง”

หญิงสาวจับมือหยาบที่เช็ดน้ำตาจากแก้มให้ไว้แน่นแล้วถามเขาเสียงเครือ

“คุณไม่รังเกียจชั้นหรือค่ะ”

“ไม่....ผมไม่เคยคิดด้วยซ้ำไป เพราะผมรักคุณ รักที่คุณเป็นในปัจจุบันนี้ อดีตของคุณ

ผมไม่สนใจ คนเราไม่มีใครไม่เคยทำผิดหรอกคนดี ....ผมสัญญาว่าจะอยู่กับคุณตลอด

ชีวิต ขอให้คุณรักผมบ้างแค่นั้น”

หญิงสาวยิ้มออกมาทั้งน้ำตาก่อนจะผวากอดร่างที่นอนแนบไว้แน่น เธอได้ยินเขาถอนใจ

เหมือนโล่งอกเมื่อวงแขนนั้นโอบรอบร่างบางกระชับตอบกลับมาพร้อมพูดเสียงนุ่ม

“แต่งงานกับผมนะที่รัก”

“ค่ะ แต่รออีกนิดนะคะ”

เธอตอบเสียงเบาเมื่อหน้าคมเริ่มซุกไซ้อยู่แถวซอกคอจนขนลุก เสียงเขาอู้อี้ออกมาแผ่ว ๆ

เมื่อต่อว่าเธอก่อนจะกดจูบแรง ๆ ที่เนินอก

“ทำไมต้องรอ ผมอยากแต่งแล้วนี่ “

“....เร็วเกินไปค่ะ”

สายตาเธอที่มองเขาหวานล้ำจนชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะประทับจูบลงบนเปลือกตาเธอ

เบา ๆ จมูกโด่งเคลียไล้แก้มนวลจนสีเลือดจางค่อยซับขึ้นมาตามรอยที่จมูกและปากของ

เขาลากผ่านแผ่วพลิ้วพลางเอ่ยเสียงหวาน

“ถ้าไม่แต่งคุณอาจท้องก่อน”

“แล้วคุณจะทิ้งชั้นไม๊ค่ะ” เธอถามนัยน์ตาพราวเมื่อมองหน้าคมที่ทำท่าครุ่นคิดอยู่เหนือ

ใบหน้าตัวเอง

“อาจจะทิ้งถ้าคุณอ้วนมาก ๆ จนผมอุ้มไม่ไหว นี่ก็ชักอ้วนแล้ว”

“ตอนนี้ชั้นยังไม่อ้วนซักหน่อย” เธอเถียงเขาเสียงหนักก่อนก้มมองตัวเองเมื่อชักไม่

แน่ใจขึ้นมา ชายหนุ่มยิ้มกริ่มก่อนจะย้ำหนักแน่น

“อ้วนสิ คุณเริ่มอ้วนแล้ว ผมพูดจริง”

“ตาบ้า ชั้นอ้วนที่ไหน ชั้นหนักแค่ 45 เองนะเค้าไม่ถือว่าอ้วนสักหน่อย”

เธอแวดเสียงแหลมก่อนอุทานเบาหวิวเมื่อมือหยาบลูบผ่านตั้งแต่เนินอกอิ่มจนถึงกลาง

ร่างแล้วหยุดนิ่งนาน ตาคมพราวระยิบเมื่อกดมือหนัก ๆ ประกอบคำพูดตัวเอง

“คุณอ้วนตรงนี้ อ้วนมากด้วย ....แต่ผมชอบ”

.................................................

...ค้างอีกแย้ว...วุ้ยนังคนเขียนนี่ไม่ดีเล้ยแก...

................................................

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 20)

หน้าถัดไป (หน้า 22) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 458 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| 5| 6| 7| 8| 9| 10| 11| 12| 13| 14| 15| 16| 17| 18| 19| 20| -21- 22| 23|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 411 4 ก.พ. 2551 (21:14)

คนอ่านก็ดีใจซี่คร้า เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ออกมาเต้น โย่ว ออกมาเต้น

PieR2

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 707 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 160 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 412 4 ก.พ. 2551 (22:09)

เจ๊ไหนอ่ะรูปนายวีอ่ะ
ไม่เห็นมีเลยอ่ะ-*-

panyining

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 100 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 150 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 413 4 ก.พ. 2551 (23:13)

เจ้ ใหนว่าวันนี้จะมาอัพไง

คอยจนแห้งเหี่ยวแล้วนะ

คนใจร้าย

ae_physics

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 35 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 150 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 414 5 ก.พ. 2551 (10:18)

ข่าวร้ายของเจ๊ แต่เป็นข่าวดีของพวกหนู ๆ ๆ ทั้งหลายน่ะจ๊ะ

ดี ๆ ๆ บาร์บี้จะได้อ่านกันเยอะ ๆ ๆ อีก +55555

barbie14@rcharkarn.com

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 679 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 170 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 415 5 ก.พ. 2551 (15:00)

ถูกต้องนะคร้าบบบบบ บาร์บี้ เห็นด้วยกะบาร์บี้ที่ซู้ดดดดดดดด

PieR2

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 416 5 ก.พ. 2551 (16:00)

ตอนค่ำ ๆ นี้ จะได้อีกตอนมั๊ยเนี่ย

เป็นกำลังใจให้อยู่นะคะ

ae_physics

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 417 5 ก.พ. 2551 (17:57)
ต้องการอีกตอนนึงค่ะเจ๊ ขอร้อง ลุ้นจนเหงื่อไหลแล้วเนี่ย เจ็บใจแทนนายตฤณ

mindda

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 228 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 152 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 418 5 ก.พ. 2551 (19:59)
ตอนค่ำ ๆ อัพไม่ได้...เหตุผล เพราะอะไรไม่ยู้ 5555

พรุ่งนี้อัพให้ 2 ตอนรวด จบเลยแล้วกันน่ะ....ขอเกลาอีกนี้ดนึง

ครานี้จบจิงไม่อิงนิยาย ....ชัวร์ไม่มั่วนิ่ม

bigger

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 833 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 324 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 419 5 ก.พ. 2551 (20:46)
ว้า พรุ่งนี้หรอค่ะ เจ๊ ก็ได้ค่ะ เพื่อเจ๊และนายตฤณหนูรอได้เสมอ ราตรีสวัสดิ์นะค่ะเจ๊และก็อรุณสวัสดิ์สำหรับวันพรุ่งนี้เช้าด้วยนะค่า พรุ่งนี้เจอกันตอนเย็นๆนะเจ๊ เดี๋ยวจะซื้อทิชชู่รอ ฮุๆ

king-dom

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 40 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 130 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 420 6 ก.พ. 2551 (15:23)

สุดยอดดดดดดดดดดดดด บอกได้คำเดียวว่าเลิศมากเลยคะ ทำไมมันถึงจบได้

เพอร์เฟคขนาดนี้น่ะ แล้วจะติดตามเรื่องอื่นอีกน่ะคะเจ๊สุดสวยยยยยยยยยยยยยย

barbie14@rcharkarn.com

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 421 6 ก.พ. 2551 (16:23)

วี๊ดวิว...ไม่ได้เข้ามาอ่านไม่กี่วัน...จบแย้ว...น่ารักสุดๆ...สนุกมั๊กมากเลยคร้า...จบได้ประทับใจจังค่ะ...เป็นกำลังใจให้น้าคร้า...อินอะ...อินจัดเยย...หน้าบายหุบไม่ลงอย่างแรงกล้า55++

baraga

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 142 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 149 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 422 6 ก.พ. 2551 (16:54)

จบได้ดี และลงตัวมาก ยังไงคุกก้าจะติดตามนิยายเรื่องอื่นๆของเจ๊ต่อไปนะค่ะ

cookka

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 218 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 185 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 423 6 ก.พ. 2551 (17:44)

ขอบคุณมากกกกกกก

แต่กว่าจะจบได้เล่นเอาหืดขึ้นคอเหมียนกัลล์

สงสารต้องหยุดพักสักอาทิตย์น่าจะเวิอร์ก หัวจะได้แล่นไง..คงไม่ว่ากันน้า

ถ้าจะหายไปสักพักนึง

yong soo

ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 187 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 177 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 424 6 ก.พ. 2551 (20:15)

เยี่ยมไปเลยเจ๊
จบเรื่องนี้แล้วไปอัพกลลวงรักให้จบนะค่ะ
มันค้างๆคาๆยังไงก้อไม่รู้อ่ะ -*-

panyining

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 425 6 ก.พ. 2551 (20:23)

ขอบคุณค่ะเจ้

สำหรับความสุขที่ได้รับ

อย่าลืมเรื่องต่อ ๆ ไปนะ จะคอยติดตาม เพราะเป็นคออ่านเท่านั้น

ไม่ใช่นักแต่งนิยายมืออาชีพเหมือนเจ้

และดูจากนิยายที่เจ้แต่งน่ะ เจ้คงซาดิสน่าดู เป็นพวกชอบความรุนแรงหรือป่าว ชอบให้พระเอกโหดอยู่เรื่อย โดยเฉพาะเรื่องกลลวงรัก นางเอกเจ็บทั้งตัวและหัวใจ (คนอ่านเจ็บด้วยรู้มั๊ย)

ae_physics