<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,024 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

หญิงสาวหน้าแดงเรื่อขึ้นมาเมื่อได้ยินเขาพูดเสียงกรุ้มกริ่ม ตาคมพราวระยับจับจ้อง

ใบหน้าเธอนิ่งชวนหวามไหว ความอายทำให้ต้องเสต่อว่าเขาออกไป


“ตาบ้าอย่ามาล้อชั้นเล่นนะ”


“ผมพูดจริงนี่ทำไมคุณต้องอายด้วย....น่านะ..เรารีบแต่งงานกันเถอะ ผมไม่อยากรอ

แล้วจริง ๆ “ ชายหนุ่มพึมพำเสียงแผ่วทั้งเริ่มรุกรานเธอขึ้นเรื่อย ๆ


“เดี๋ยวสิ ชั้นยังไม่พร้อมนี่นา ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรบางอย่างเลย”



เธอพลั้งปากพูดออกไปจนได้ แต่ร่างกายที่รุกรานเธออยู่เหมือนจะไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด

เพราะชายหนุ่มเริ่มพรมทั้งปากและจมูกลงตามร่างกายเธออย่างเพลิดเพลิน หญิงสาวเริ่ม

ร้อนวูบวาบขึ้นเรื่อย ๆ จนเผลอตอบรับริมฝีปากอบอุ่นที่แนบกระชับลงมาอย่างหนัก

หน่วงโดยไม่รู้ตัว นานต่อมากว่าเขาจะเงยหน้าขึ้นและมองเธอด้วยแววตาแปลกไป.....

เธอไม่รู้สักนิดว่า คำพูดของเธอที่คิดว่าเขาไม่ได้ยินนั้น...ผิดถนัดตฤณตรัยได้ยินทุกคำพูด

และเก็บเอาไปคิดด้วยความรู้สึกเจ็บปวด...



ฌาณิช์กาสบตาคมเข้มที่แฝงแววคุกรุ่นของอารมณ์พิศวาสเปี่ยมล้นจนต้องถอน

ใจแผ่วเบา เธอพร้อมแล้วหรือกับความผูกพันธุ์กับเขาคนนี้ แล้วความเจ็บช้ำของเธอที่

ผ่านมาและยังไม่ได้จัดการเธอจะทำอย่างไร จะปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปเหมือนไม่มี

อะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ ความลังเลในแววตาของเธอที่ปรากฏออกมาทำให้ร่างสูง

ใหญ่ซึ่งทาบทับอยู่มั่นใจในความคิดยิ่งขึ้น ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะกดจุมพิตแผ่ว

เบาที่แก้มผ่องแล้วเลื่อนร่างตัวเองลงมานอนนิ่งคู่กับเธอ ครู่เดียวเขาก็ลุกขึ้นเงียบ ๆ แล้ว

เดินออกไปจากห้องพร้อมความสับสนของหญิงสาว



ร่างบอบบางที่นอนหลับสนิทไปโดยไม่รู้ตัวต้องสะดุ้งตื่นเพราะแรงดึงเบา ๆ ที่ข้อมือ

หญิงสาวลุกขึ้นพร้อมความงุนงงเล็กน้อย เมื่อสายตาเห็นชายหนุ่มเบื้องหน้าเธอก็ต้อง

แปลกใจเป็นล้นพ้น ตฤณตรัยสวมชุดสูทเรียบกริบเหมือนจะไปธุระที่ไหนสักแห่ง

ใบหน้าขาวคมที่อยู่ใกล้ดูแปลกไป ...คงเป็นเพราะผมเขาที่ถูกหวีเสยจนเปิดหน้าผาก

กว้างนั่นกระมัง



“ คุณจะไปไหนหรือคะ แล้วชั้นหลับไปตั้งกี่ชั่วโมงกันนี่”



หญิงสาวถามพลางบ่นตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหยีตานิด ๆ เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างแล้ว

เห็นแสงแดดสว่างจ้า



“อีกประมาณครึ่งชั่วโมงจะเที่ยง คุณไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว ๆ เดี๋ยวไม่ทัน”


“จะรีบไปไหนละคะ ไหนว่าเรามาเที่ยวกัน”


“เถอะน่า ไปอาบน้ำเถอะออกมาเดี๋ยวก็รู้” เขาตอบยิ้ม ๆ ก่อนดันร่างเธอไปทางห้องน้ำ




หญิงสาวยืนนิ่งใต้ฝักบัวเป็นครู่กว่าจะเริ่มสดชื่นขึ้นมา เมื่อเริ่มทำความสะอาดร่างกาย

เธอก็ต้องมองมือตัวเองด้วยความสงสัย รอยหมึกสีน้ำเงินเข้มติดอยู่ที่หัวแม่มือขวานี่มัน

มาจากไหน เธอไม่ได้จับปากกาสักนิดแล้วมันเปื้อนตั้งแต่เมื่อไหร่ หญิงสาวมองด้วย

ความแปลกใจก่อนจะตัดความสนใจล้างออกจนสะอาด แสงที่เปล่งเข้าตาวูบทำให้ชะงัก

กึก เมื่อเหยียดมือออกดูเธอก็ใจหล่นวูบแหวนเพชรเม็ดเขื่องที่นิ้วนางด้านซ้ายนี่อีก

ร่างบอบบางยืนนิ่งก่อนจะเริ่มเอะใจ หญิงสาวรีบอาบน้ำด้วยความโมโห เมื่อเธอเยี่ยม

หน้าออกมาอีกครั้งและไม่เห็นเขาก็รีบล็อคประตูก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้ารวดเร็วแล้วเผ่น

ออกจากห้องเพื่อไปหาเขาทันที



“คุณทำอะไรกับชั้นน่ะคุณตฤณ”



หญิงสาวตวาดแว้ดทันทีเมื่อเห็นร่างสูงที่ยืนนิ่งรออยู่ที่ระเบียงกว้าง เขาหันกลับมาหาเธอ

ด้วยใบหน้าที่เย็นเรียบก่อนจะยิ้มให้นิด ๆ



“คุณคิดว่าผมทำอะไรหละคนดี”


“ก็คุณเอาแหวนมาใส่นิ้วชั้นแล้วหมึกที่เปื้อนนิ้วมันคืออะไร”



หญิงสาวถามเสียงสั่นทั้งโมโหและหวั่นใจ แต่หน้าคมขาวที่มองนิ่งตรงมายิ่งน่ากลัวกว่า

สายตาของเขาทั้งดุและเครียดขรึมผิดกับผู้ชายใจดีที่เธอเคยรู้จักจนลิบลับ ร่างสูงเดินเข้า

มาจนชิดร่างเธอก่อนจะรวบเข้าไปแนบอกกว้างแล้วพูดเสียงเย็นชา



“เพราะคุณนั่นแหละ ผมถึงต้องทำแบบนี้ ...ฌาณิช์กา...คุณมันดื้อเองคิดมากไม่เข้าเรื่อง

ผมบอกแล้วว่าจะจัดการให้คุณไม่ต้องมายุ่งแต่คุณมันก็ชอบรั้นผมถึงต้องทำแบบนี้...จำ

ไว้ต่อไปนี้คุณคือเมียของผม ห้ามคิดนอกใจ ห้ามแล่นไปหาใคร ๆ ด้วย”


“คุณหมายความว่ายังไง ใครเป็น..เป็นเมียคุณ”


“ก็คุณนั่นแหละเมียผม จะบอกให้ก็ได้..ความจริงผมไม่คิดจะทำแบบนี้เหมือนกัน เพราะ

ไม่อยากบังคับคุณ แต่คุณเองบังคับผมให้ต้องทำแบบนี้….ตอนคุณหลับผมก็เลยต้อง

เรียกทนายความให้พาเจ้าหน้าที่มาจับคุณจดทะเบียนซะจะได้สิ้นเรื่องสิ้นราวเสียที ผม

ไม่ทนกับความอึดอัดนี่อีกแล้ว เดี๋ยววันหนึ่งคุณก็ดีกับผมแต่วันต่อมาคุณก็คลั่งขึ้นมาอีก

ผมจำเป็นต้องทำ”



หญิงสาวนิ่งอึ้งไปเป็นครู่ ความโมโหที่ถูกกระทำโดยไม่ถามไถ่ทำให้พูดออกไปโดยไม่

คิดถนอมน้ำใจเขาสักนิด



“คุณตฤณ คุณเองก็ไม่ต่างกับคุณวีเท่าไหร่ ชอบข่มเหงน้ำใจชั้นชอบตีตราจองพอได้

แล้วคุณก็คิดจะบังคับเอาตามใจชอบ ตอนนี้ชั้นเป็นของคุณแล้วนี่จะสั่งให้ทำอะไรอีก

หรือจะล่ามชั้นไว้กับตัวคุณ”



แขนแข็งแกร่งรัดร่างเธอแน่นเข้าจนหญิงสาวหายใจแทบไม่ออก หน้าคมซีดเผือดเมื่อถูก

เธอด่าโดยไม่ไว้หน้า ชายหนุ่มกระตุกผมยาวของเธอแรง ๆ จนหน้าบางใสเหยเกเพราะ

ความเจ็บปวดก่อนจะพูดเสียงลึกอยู่ในลำคอ



“ไม่ได้คิดจะล่ามหรอกตอนนี้ แต่ต่อไปไม่แน่ถ้าคุณยังคิดจะแล่นไปหามันอีก ผมเตือน

ไว้ก่อนว่าถ้าคุณทำแบบนั้นกับผมน่ะคุณคิดผิด ผมจะบอกให้ว่าผมต่างกับนายวีตรงไหน

ผมเลวกว่ามัน อะไรที่เป็นของผมคนอื่นห้ามแตะ ผมทำได้ทุกอย่างนะฌาณิช์กา

ไม่อย่างนั้นเค้าจะเรียกผมว่าไอ้ลูกปีศาจรึคุณ”


“คุณ...คุณมันเลว ชั้นเกลียดคุณ”



หญิงสาวบริภาษเขาเสียงสั่นทั้งดิ้นรนให้พ้นจากอ้อมแขนนั้น แต่เขาเหมือนไม่เดือดร้อน

ยิ่งเธอดิ้นเขายิ่งกอดแน่นก่อนจะรวบเธอไว้ในวงแขนจนตัวลอยแล้วยิ้มกริ่ม



“ไม่จริงมั้ง ผมรู้ว่าคุณเองก็รักผมเพียงแต่ยังโกรธนายวีอยู่ ยอมรับซะเถอะว่าคุณน่ะรัก

ผม รักทั้ง ๆที่รู้ว่าผมเป็นแบบนี้”


“ใช่ชั้นเคยรักคุณ แต่ตอนนี้ชั้นเกลียด ยิ่งคุณทำแบบนี้ชั้นยิ่งเกลียดมาก ปล่อยชั้นนะอย่า

มาทำกับชั้นแบบนี้ ชั้นไม่ยอมจริง ๆ ด้วย”



เธอด่าเขาดังลั่นเมื่อร่างสูงอุ้มเธอเดินเข้าไปในห้องนอน ชายหนุ่มใช้ไหล่ดันประตูก่อน

จะกระซิบเสียงเบากับหญิงสาวในอ้อมแขน


“เดี๋ยวคุณก็ต้องยอมเองนะแหละ...ไม่นานหรอกคนดี ผมทำให้คุณยอมได้แน่ ๆ “


ร่างสูงเดินดุ่มจนถึงเตียงพร้อมร่างที่ดิ้นรนขัดขืนของหญิงสาวในอ้อมแขน จู่ ๆ เขาก็โยน

เธอละลิ่วลงกลางเตียงกว้างก่อนจะยืนหัวเราะด้วยความพอใจ ฌาณิช์กามึนงงไปเป็นครู่

กว่าจะรู้ตัวแล้วกลิ้งลงจากเตียงทันควัน พอยืนได้เธอก็เห็นร่างสูงนั้นยืนนิ่งก่อนเขาจะ

ร่อนกระดาษใบหนึ่งลงมา



“ดูซะสิ นี่เป็นทะเบียนสมรสของเรา ถึงเม้ไม่มีลายเซ็นคุณ แต่มันก็ถูกต้องตามกฎหมาย

เพราะมีลายนิ้วมือคุณปั๊มซะหราขนาดนั้น”



หญิงสาวก้มลงคว้าหมับก่อนจะถอยไปยืนห่างเขาถึงจะอยู่คนละฟากเตียงแต่เขาก็ไม่น่า

ไว้ใจอยู่ดี สายตากวาดไล่บนกระดาษเบื้องหน้าก่อนจะกัดปากแน่น เสียงเขาพูดเปรย ๆ

เหมือนรู้ใจเธอเสียอีก


“อย่าคิดว่าฉีกแล้วมันจะทำให้คุณเป็นอิสรภาพ ถ้าคุณต้องการมันขนาดนั้นต้องคุยกับ

ผมเองถึงจะถูก”


“คุณจะเอายังไง” หญิงสาวตวาดแว้ดโกรธเขาจนหูอื้อตาลาย


“จะแลกอะไรกับผมรึฌาณิช์กา คุณไม่มีอะไรจะแลกแล้วนี่ ผมได้มาทุกอย่างแล้ว

ยกเว้นก็แต่ตัวคุณเท่านั้นซึ่งมันเป็นของตาย เพราะคุณเป็นเมียผมแล้วนี่ ยังไงคุณก็ต้อง

ทำหน้าทีเมียอยู่ดี”


“ ชั้นไม่มีทางยอมคุณเด็ดขาด ยกเว้นถ้าคุณจะข่มขืนชั้น ก็ตามใจ”


ชายหนุ่มหน้าซีดขาวเมื่อได้ยินเธอพูด ด้วยน้ำเสียงดูแคลน


“ดูถูกกันมากเกินไปหรือเปล่า คนอย่างผมไม่เคยคิดและไม่เคยทำอะไรเลวร้ายแบบนั้น

ถึงผมจะมีชื่อเสียงที่ไม่ดี แต่ก็ไม่ใช่เรื่องนี้”


“แล้วที่ทำอยู่นี่มันต่างกันตรงไหน คุณข่มขืนน้ำใจชั้นอยู่แล้วนี่....คุณตฤณเราหย่ากัน

เถอะนะ อย่าบังคับชั้นเลย ชั้นยังไม่พร้อม”


“คุณก็พูดอยู่แบบนี้ แล้วเมื่อไหร่คุณจะพร้อมฌาณิช์กา ต้องให้ผมรอจนกว่าคุณไปหา

ไอ้วีแล้วอ่อยมันจนรักคุณเพื่อที่คุณจะได้ถีบหัวส่งมันยังงั้นก่อนรึ....ถึงเวลานั้นคุณ

อาจจะรักมันจริง ๆ ก็ได้ ผมไม่เสี่ยงหรอกฌาณิช์กา ผมยอมที่จะให้คุณด่าผมแบบนี้แต่มี

คุณอยู่ใกล้ ๆ ยังจะดีกว่า”



ตฤณตรัยพูดทั้งน้ำเสียงขมขื่น หน้าขาวซีดเผือดเมื่อคิดว่าหญิงสาวรังเกียจตัวเองจนทน

ไม่ได้ที่จะอยู่ด้วย นี่เขาคิดผิดไปหรืออย่างไรถึงผูกมัดกับเธอแบบนี้ เขาไม่ทันคิดมาก่อน

เลยว่าเธอจะตีโพยตีพายขนาดหนัก คิดแต่เพียงว่าเธออาจจะไม่พอใจแต่ก็คงยอมในเวลา

ต่อมา แต่ผิดคาด...เพราะหญิงสาวที่ยืนต่อหน้าเขาในตอนนี้มองเขาด้วยสายตาชิงชังจน

ปิดไม่มิด ชายหนุ่มถอนใจยาวก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุดเมื่อตัดสินใจได้



“เอาแบบนี้ดีมั้ย ผมจะหย่าให้คุณก็ได้แต่คุณต้องอยู่กับผมสักครึ่งปีเป็นไง อยู่แค่ให้

ผมสบายใจว่าไม่ได้แต่งงานแล้วถูกทิ้งกลางคัน เพราะมันจะทำให้ผมเสียเครดิต”


“แล้วต่อจากนั้น..”


“ถ้าคุณยังไม่เปลี่ยนใจก็ไปจากผมได้ทันที”


.......................................................


....ทำไมมันกลับตาลปัดแบบนี้อะ.......อีรุงตุงนังจริ๊ง.....


.....................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน