<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,028 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

ตฤณตรัยหันไปมองผู้หญิงด้านข้างที่นั่งหน้าซีดเผือดดวงตาเบิกโพลงมองตรงไปเบื้อง

หน้า....กองทัพนักข่าววิ่งกันจ้าระหวั่นเมื่อรถของเขาแล่นเข้าสู่บริเวณโรงแรมหรู

ชายหนุ่มยิ้มนิด ๆ ก่อนจะพูดเสียงห้วน


“ยิ้มสิคุณ...ผมบอกแล้วว่าให้ยิ้มมาก ๆ ทำตัวเชิดให้เหมือนเจ้าหญิง และที่สำคัญ คุณไม่

พอใจใครก็ด่าได้เลย”

“คุณนั่นแหละที่ชั้นจะด่าเป็นคนแรก” หญิงสาวกัดฟันแน่นก่อนตอบ

“ผมนั่นของตาย คุณจะด่าเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ผมอยากเห็นฝีปากคุณกับนักข่าวพวกนี้

มากกว่า” เขาทำเสียงเยาะก่อนจะดึงแขนเธอลงจากรถทันควัน


แสงแฟร็ชที่เข้าตาพร้อม ๆ กันจากกล้องหลายตัวทำให้ฌาณิชก์กาถึงกับตาพร่า เสียง

นักข่าวที่ดังขึ้นเซงแซ่ทำให้เธอหูอื้อไปชั่วขณะ ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านข้างตีหน้าเรียบ

สนิทก่อนจะจับแขนเธอไว้เหมือนประคับประคอง แต่ความจริงหาใช่ไม่ เธอรู้ดีเพราะ

นิ้วแข็งและหยาบของเขาบีบลงมาจนเจ็บบนท่อนแขนของเธอ ร่างเล็ก ๆ ข้างตัวเขาผวา

กระตุกเมื่อชายกระโปรงยาวด้านหลังถูกเหยียบจากนักข่าวบางคน จนชุดนั้นแทบจะ

หลุดจากร่าง หญิงสาวตะปบคว้าตรงหน้าอกของตัวเองไว้แน่นทันควัน


ตฤณตรัยยืนนิ่งทันทีก่อนจะหันขวับไปมองด้านหลัง ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปากอะไร

เสียงแว้ดจากคนด้านข้างก็ดังขึ้นด้วยความโมโหสุดขีด


“ออกไป๊ ใครที่เหยียบชายผ้าของชั้นกรุณายกเท้าโสโครกของคุณออกไปเดี๋ยวนี้”


ฝูงนักข่าวแตกฮือเมื่อเจอฤทธิ์เดชของเธอ บางคนถึงกับตะโกนถามเสียงดังออกมาพร้อม

เสียงหัวเราะ


“คุณตฤณตรัยครับ ไปเจอแม่เสือคนนี้ที่ไหน เล่าให้ฟังได้มั้ย”

“ดุชิบเป๋งเลยโว้ย ยังงี้ค่อยหาข่าวมันส์หน่อย”

“กูว่าเหมาะกันฉิบสองคนนี่”


หญิงสาวได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นเต็มสองหู เธอเกือบจะทนไม่ไหว มาด

เจ้าสาวแสนสวยและสุภาพที่ตั้งใจไว้หลุดกระจายตรงนั้น


“ไร้มารยาทสิ้นดี วิจารณ์ผู้หญิงในวันสำคัญของเธอแบบนี้เค้าเรียกว่าปากอะไรนะคะ”


เธอตวัดสายตาดุ ๆ กวาดทั่วใบหน้าหนุ่ม ๆ นักข่าวหลายคนที่อยู่ใกล้ ก่อนจะกระชาก

ชายชุดของตัวเองมาด้านข้างแล้วออกเดินเชิดหน้าเข้าไปในโรงแรมก่อนคนตัวสูงด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มหันไปยิ้มให้กลุ่มนักข่าวที่ยืนปากอ้าตาค้างเพราะตกใจกับคำด่าแฝงนัยของเธอ

จนไม่ทันทำอะไรถูก กว่าจะรู้ตัวก็ถูกคนตัวสูงด่าซ้ำ


“เจ็บมั้ยคุณ ต่อไปน่าจะระวังปากมากกว่านี้”


ชายหนุ่มพูดจบก็เดินตามร่างระหงที่ก้าวฉับ ๆ เข้าโรงแรมด้วยความพอใจ เธอเปิดตัวได้

ไม่เลวนักสำหรับพวกนี้


“ห่าเอ้ย แสบทั้งผัวทั้งเมีย...คอยดูเถอะกูจะขุดประวัติแม่งมาแฉให้หมด อย่าทำอะไร

พลาดไว้ก็แล้วกัน”


นักข่าวหนุ่มร่างผอมสูงกล่าวอาฆาตเพราะความโกรธจัด ดวงตาเรียวมองตามแผ่นหลัง

ขาวเนียนด้วยมาดหมายอะไรบางอย่าง เขายอมรับว่าครั้งแรกที่เห็นผู้หญิงคนนี้ตัวเองก็

ถึงกับตกใจ เขาไม่เคยเห็นใครที่สวยมากขนาดนี้มาก่อน อดชอบเธอไม่ได้จนคิดอะไร

เตลิดเปิดเปิงไปทั่ว ยิ่งเห็นอกอวบขาวผ่องที่อยู่ใต้ชุดนั่นยิ่งอยากรู้จนแกล้งเหยียบชายชุด

ของเธอ ใครจะไปคิด ว่าท่าทางเหนียมอายและตกใจต่อกลุ่มนักข่าวจำนวนมากของเธอ

จะเปลี่ยนไป จากลูกแมวน้อยกลายเป็นแม่เสือสาวไปในพริบตา ความชอบกลายเป็น

ความชังเมื่อถูกเธอด่าประจาน เพราะที่เขาทำมีคนเห็นจำนวนมาก ใครๆ ก็น่าจะรู้ว่าเธอ

ด่าเขา ต่อนี้ไปเธออยู่ที่ไหนเขาจะตามจิกไม่เว้นแน่นอน





ฌาณิช์กาเดินเข้าด้านในด้วยความงุนงง แล้วเธอจะไปห้องไหนกันนี่ โรงแรมออก

กว้างขวางใหญ่โต ร่างที่หมุนไปมาด้วยกำลังเหลียวมองเซเข้าไปหาร่างสูงของเขาที่เข้า

มายืนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ กว่าจะรู้ตัวแผ่นหลังก็กระแทกกับอกกว้างนั่นแหละ


“ทำไมไม่รอผม เดินดุ่มมาแบบนี้จะรีบไปไหนหรืออยากแต่งงานจนทนไม่ได้”

“ทุเรศจริง ๆ นี่คุณจะไม่คิดปกป้องชั้นจากนักข่าวพวกนั้นเลยรึยังไงคุณตฤณ”


หญิงสาวหันขวับมาเล่นงานเขาบ้าง หน้าสวยบูดบึ้งด้วยความโกรธเกรี้ยวไม่หาย

“ไม่จำเป็นละมั้ง แค่คุณคนเดียวก็ทำเอาพวกนั้นเสียวกันไม่หาย นี่ตามผมมาเขาจัดงานที่

ห้องด้านบน”


เขาคว้าแขนเธอไว้แน่นก่อนจะดึงไปที่ลิฟท์ซึ่งมีพนักงานรอรับอยู่ หญิงสาวเข้าไปยืน

ใกล้ร่างสูงนั่นได้สักครู่ก็เริ่มใจเต้นขึ้นมา ตกลงตอนนี้เธอกำลังจะแต่งงานกับเขาแล้ว

จริง ๆ หรือ แล้วเรื่องราวต่าง ๆ ที่เธอหวาดกลัวก็เริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง แค่วันแรกเธอก็

เจอกับกองทัพนักข่าวตั้งมากมายแล้วต่อไปเธอจะเจอกับอะไรอีก


“กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง ไม่เห็นจะน่ากลัวสักนิดเพราะสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคุณก็ยังยืนอยู่

ใกล้ ๆ ได้” เขาพูดเหมือนเดาใจเธอออก


“คุณตฤณ นอกจากคุณจะไม่ให้กำลังใจชั้นแล้วยังสนุกกับการข่มขู่ชั้นอีก ชั้นถาม

หน่อยไอ้คำว่าสุภาพบุรุษของคุณที่เคยแสดงน่ะ มันหายไปไหน”


หญิงสาวตวาดเขาเสียงดังแต่ตฤณตรัยก็สวนกลับทันควัน


“ก็หายไปพร้อมกับความโลเลของคุณนั่นแหละ...ใครจะรู้ว่า ถ้าเข้าไปในงานเผื่อคุณไป

เจอนายวี คุณอาจจะวิ่งตามมันไปอีกก็ได้ ตอนนี้คำว่าสุภาพบุรษของผมที่เคยมีมันก็เลย

จำเป็นต้องทิ้งชั่วคราว”


“คุณพูดอะไร ทำไมคุณวีอาจจะอยู่ในงาน” หญิงสาวถามน้ำเสียงตระหนก


“เพราะผมให้คนไปบอกมันยังไง...ไปบอกมันว่าคุณจะแต่งงานกับผม”


“คุณตฤณ คุณบ้าไปแล้วรึไง แค่นี้ยังมีเรื่องไม่พออีกเหรอ หรือคุณอยากให้ชั้นเป็นข่าว

จนฉาวโฉ่ไปทั้งเมือง” หญิงสาวพูดด้วยความเดือดดาล


“ยังดังไม่พอ เปิดตัวเจ้าสาวของผมทั้งที มันต้องดังกันหน่อย ยิ่งมีผู้ชายที่หมายปองคุณ

ถึงสองคน แล้วสองคนนั่นก็ไม่เคยเป็นข่าวเกี่ยวกับผู้หญิงเสียด้วย แต่ถ้าต้องมาแย่งกัน

ใคร ๆ ก็น่าจะสนใจคุณว่า ผู้หญิงคนนี้มีดีอะไรถึงทำให้ผู้ชายสองคนนี้แย่งกันได้”


“คุณตฤณ คุณ...มัน...ร้าย..คุณทำเกินไปแล้วนะ...คนใจร้าย”


ฌาณิช์กาเกินที่จะทนได้ ผู้ชายคนนี้ทำอะไรได้บ้าระห่ำขนาดนี้ได้อย่างไร ภาพเหตุการณ์

ชุลมุนในความคิดเธอเข้ามาจนทำให้สติขาดผึง ร่างเล็ก ๆ นั่นกระโดดเข้าหาเขาด้วย

หมดความเกรงกลัวอีกต่อไป



หญิงสาวตบฉาดไปที่หน้าเขาเป็นครั้งแรกด้วยความชิงชัง ร่างกายสั่นเทาด้วยความ

เจ็บช้ำ แต่ร่างสูงนั้นกลับยืนนิ่งสงบไม่มีสะทกสะท้านสักนิดให้เห็น มิหนำซ้ำเมื่อสายตา

คมเหลือบเห็นลิฟท์หยุดลงและประตูกำลังจะเปิด มือหยาบใหญ่ก็ยื่นมารั้งร่างเธอสู่อก

กว้างพลางพูดเสียงเย็นชา

“ตบได้ก็ตบไปเลย แค่นี้ผมไม่เจ็บซักนิด แต่คุณต้องทำตัวเป็นเจ้าสาวที่น่ารักหน่อย

อย่าขัดขืนถ้าผมจะขอบ้าง”


หน้าคมขาวก้มลงใกล้ก่อนกดจูบประทับหนักหน่วงลงมาพร้อม ๆ กับประตูที่เปิดกว้าง

นักข่าวที่รออยู่ยืนนิ่งกันไปหมดเมื่อเห็นร่างบอบบางในชุดเจ้าสาวถูกรัดไว้ด้วยแขน

แข็งแรงของร่างใหญ่โตในชุดทักสิโดดำสนิท หน้าคมเงยขึ้นแล้วยิ้มให้เธอนิด ๆ ก่อนจะ

ตีหน้าตายให้กลุ่มนักข่าวแล้วพูดเสียงเรียบ


“ขอโทษ ผมลืมตัวไปหน่อย กรุณาหลีกทางให้เราด้วย”

“คุณตฤณตรัยครับ ขอถ่ายรูปกับเจ้าสาวหน่อย”เมื่อตั้งสติได้นักข่าวก็กรูกันเข้าหา

“เดี๋ยวค่อยถ่ายในงานก็แล้วกัน” เขาปฏิเสธพลางประคองเธอหนีกลุ่มคนเหล่านั้น


หญิงสาวผงะหนีออกห่างจากเขาด้วยความกลัวเป็นครั้งแรก เธอกลัวทั้งคนที่อยู่ด้านข้าง

กลัวทั้งกลุ่มนักข่าว หรือแม้กระทั่งคนที่เขาเอ่ยปากว่าอาจพบ หน้าที่แต่งไว้งดงามเริ่ม

ทำท่าไม่ดีจนชายหนุ่มต้องดึงเธอมาไว้ใกล้ ๆ ด้วยความเป็นห่วง


“อย่าเพิ่งตกใจ ผมจะหยุดพูดไม่ดีกับคุณตอนนี้ก่อนก็ได้ เดี๋ยวเลิกงานกลับบ้านเราค่อย

ทะเลาะกันใหม่ ตอนนี้ยิ้มสวย ๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ลงหนังสือพิมพ์คุณขี้เหร่จะโทษผม

ไม่ได้นะ” ชายหนุ่มพูดยิ้ม ๆ เสียอีก


เธอฉุนเขาจนกลายเป็นขำ คนบ้าแบบนี้ก็มีดูเอาเถอะหน้าขาว ๆ นั่นยังมีรอยนิ้วเธอติดอยู่

เห็น ๆ แต่เขาก็ยังมีอารมณ์มายั่วเธอให้หัวเราะได้ ฌาณิช์กากลั้นยิ้มเกือบไม่อยู่เมื่อมอง

หน้าคมนั่นก่อนจะเอ่ยเสียงหวานทั้งตาพราวระยับ


“ชั้นจะจำไว้ จะยิ้มให้สวยที่สุดเลยค่ะที่รัก”


ตฤณตรัยรู้สึกใจสั่นเป็นครั้งแรกเมื่อเห็นรอยยิ้มติดที่หน้าสวยนั่น เขาเกือบอดไม่ได้ ถ้า

ไม่มีคนอยู่ตั้งมากแบบนี้ คงได้ดึงเธอมากอดและจูบให้สมกับความรัก สิ่งที่ทำได้ตอนนี้

คือดึงแขนเธอมาคล้องไว้กับแขนตัวเองแล้วยิ้มรับเธอด้วยแววตากรุ้มกริ่มจนนักข่าวสาว

ถอนใจเฮือกเพราะความหวั่นไหวแทนเจ้าสาว


...........................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน