<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,016 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

กวีกานต์ขับรถออกจากบ้านโดยไร้จุดหมายปลายทาง ความเจ็บช้ำจากเรื่องราว

ต่าง ๆ ที่ได้รู้มันเกินที่จะรับได้ ผู้หญิงคนที่เขาคิดถึงและอาจจะรักโดยไม่รู้ตัว กำลังจะ

แต่งงาน เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าบาปที่เคยทำไว้โดยไม่ตั้งใจจะส่งผลกับเขาถึงปานนี้

ชายหนุ่มคิดด้วยความหดหู่...ถ้าเทียบกับความผิดที่เขาเคยก่อแล้ว คนที่เลวและชั่วช้ากว่า

เขายังมีอีกมาก แต่เขาก็เห็นคนพวกนั้นอยู่ดีมีสุขไม่เห็นใครที่ต้องเดือดร้อนและเจ็บปวด

มากเท่าที่ตัวเองได้รับ


ชายหนุ่มขับรถออกไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางความมืดสนิท ใจที่กระเจิดกระเจิงลอย

เลื่อนไปไกลลิบ ป่านนี้เธอคงแต่งงานเรียบร้อยแล้วและอาจอยู่ที่บ้านกับตฤณตรัย ร่างที่

เคยนอนอยู่เคียงเขาเมื่อครั้งอดีตและเคยขอร้องให้เขากอดสักครั้งแต่เขาเองก็ไม่เคย

สนองตอบเธอเลย ..หน้าคมยิ้มเหมือนเยาะตัวเองเมื่อคิดว่าต่อนี้ไปเธอคงไม่ต้องการอ้อม

แขนของใครอีก ในเมื่อมีผู้ชายคนนั้นดูแลเธออย่างใกล้ชิด..กวีกานต์เริ่มนึกสมเพชตัวเอง

ขึ้นมา เขาไม่เคยนึกว่าในชีวิตของตัวเองจะต้องมานั่งเสียใจกับผู้หญิงถึงสองคน


รถที่เล่นอยู่เริ่มกระตุกสองสามครั้งก่อนจะดับลง ชายหนุ่มเหลือบมองที่หน้าปัดก็

เพิ่งรู้ว่าน้ำมันหมด นี่เขาขับมาไกลขนาดไหนโดยไม่รู้ตัวสักนิด สติที่เลื่อนลอยเริ่ม

กลับมาอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่ยินดียินร้ายอะไรอีกต่อไป เพราะร่างสูงนั่งนิ่ง

อยู่ในรถเช่นเดิมโดยไม่แม้แต่จะออกไปยืนด้านนอกเพื่อหาคนช่วยเหลือ



รถจิ๊ปที่ถอยหลังกลับมาไม่สามารถดึงความสนใจจากเขาได้เพราะร่างนั้นยังคงนั่ง

เงียบกริบจนเสียงเคาะกระจกดังขึ้นหลายครั้งเขาก็ยังไม่รับรู้ เสียงเคาะยังดังต่อเนื่องจน

กวีกานต์หมดความอดทน ชายหนุ่มเปิดประตูรถโดยไม่สนใจคนด้านข้างสักนิด กว่าจะ

รู้ตัวเสียงด่าเป็นไฟก็ดังขึ้นมาจนเขาหูชา


“ไอ้บ้า นี่นายเป็นอะไร...ทำไมเปิดประตูไม่ดูตาม้าตาเรือ เห็นมั้ยว่ามันกระแทกจนหนู

กระเด็นแล้ว ไอ้เราเรอะก็นึกห่วงนึกว่าจะฆ่าตัวตายอยู่ในรถ ถ้ารู้แบบนี้ปล่อยให้ตายไป

ซะก็ดี”

“แล้วคุณมายุ่งกับผมทำไม จะไปไหนก็ไปไป๊”


“อ้าว แก่แล้วอารมณ์ไม่ดีหรือลุง นี่..รถเป็นอะไรอย่าบอกนะว่าน้ำมันหมด ขับรถไม่รู้จัก

ดูให้ดีแก่แล้วคงหลง ๆ ลืม ๆ ซิท่า”


กวีกานต์โมโหปุด ๆ ตาคมกริบมองหน้าผู้หญิงด้านข้างฝ่าความมืดสลัวนั่นก็เห็นแค่ร่าง

เล็ก ๆ แต่รางเลือน..จากน้ำเสียงเขาก็พอจะเดาได้ว่าเธอคงเป็นเด็กอยู่แน่นอน ยิ่งรู้ก็ยิ่ง

โกรธขึ้นไปอีกจนอดไม่ได้ที่จะด่าเข้าให้บ้าง


“พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไงถึงพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ยายเด็กบ้านนอก”

“เอ๊าทำไมพูดแบบนี้ละลุง หนูจะช่วยแท้ ๆ พูดหมา ๆ แบบนี้ก็อยู่คนเดียวก็แล้วกัน”


ร่างเล็ก ๆ นั่นเดินฉับ ๆ หนีเขาทันควัน ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่เป็นครู่เพราะไม่รู้จะทำอย่างไร

สุดท้ายเขาก็กลับเข้าไปนั่งในรถเหมือนเดิม



ช่อแก้วขับรถจากมาด้วยความโมโหปนขำ ผู้ชายอะไรเจ้าอารมณ์เป็นบ้า เธอเกิดมาก็

ไม่เคยพบสักครั้งป่านนี้คงนอนเล่นอยู่ในรถเพลินไปแล้วละสิ ...เอ ถ้าปล่อยไว้จะเป็น

อะไรหรือเปล่า ความห่วงคนอื่นอันเป็นนิสัยของเธอทำให้หญิงสาวต้องหยุดรถก่อนจะ

เลี้ยวกลับไปยังจุดเดิมอีกครั้ง


เมื่อกลับไปถึง เธอก็เห็นเขายังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเคาะ

กระจกเรียกอีกครั้งแล้วรีบกระโดดหนีทันควันเมื่อตาคู่นั้นหันมามองขวับพร้อมกระแทก

ประตูรถเปิดออกไปแรง ๆ กวีกานต์เห็นเธอหัวเราะจนฟันขาวก่อนพูดกลั้วหัวเราะ


“คราวนี้รอด....นี่ลุงไปกับหนูก่อนมั้ย หาอะไรกินกันก่อนลุงไม่หิวหรือไง”


ชายหนุ่มหน้าร้อนผ่าวเมื่อได้ยินสรรพนามที่เธอเรียก ตกลงเขาแก่ขนาดยายเด็กนี่เรียกว่า

ลุงทุกคำเลยหรือไง...ความเบื่อหน่ายที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเธอและไม่รู้จะทำอย่างไรกับ

ไอ้รถบ้า ๆ นั่นทำให้ร่างสูงก้าวนำหน้าเธอไปง่าย ๆ จนหญิงสาวยืนเกาหัวก่อนจะเดิน

ตามเขาไปที่รถตัวเองแล้วบ่นพึมพำ


“อะไรวะ บทจะไปก็ไปง่าย ๆ ซะงั้น คนแก่นี่เอาใจยากชิบเป๋ง”




หญิงสาวขับรถจิ๊ปด้วยความเร็วและไม่นุ่มนวลสักนิดจนคนด้านข้างมองตาขวางหลาย

ครั้งสุดท้ายเขาก็อดรนทนไม่ไหว


“เธอเพิ่งหัดขับรถหรือไง นี่มันรถนะไม่ใช่เกวียน”

“รู้แล้วลุงแต่ว่าถนนมันไม่ค่อยดี ทน ๆ เอาหน่อยละกันเจ็บก้นหรือไง”


หน้าคมนั่นบูดบึ้งทั้งโมโหทั้งขวาง เด็กบ้าคนนี้พูดอะไรเหมือนขาดการอบรมสั่งสอน

แต่เขาจะเอาอะไรกับเด็กบ้านนอกเล่า แค่เธอช่วยเหลือก็ถือว่ามีน้ำใจแล้วนี่นะ


“บ้านเธออีกไกลไม๊”

“ไม่ไกลหรอกลุง อีกนิดเดียวก็ถึง ความจริงถนนที่เราอยู่นี่ก็เป็นที่ของเราแล้วแต่ว่าที่มัน

กว้างไงลุง ต้องต่อไปกลางที่นั่นแหละถึงจะเห็นบ้าน”


“เธออยู่กับพ่อแม่รึ”

“ไม่ใช่ลุง หนูอยู่กับ...เอ..คนงานมั๊งแล้วก็ลุงของหนู แต่ว่าลุงไม่ค่อยได้มาเท่าไหร่หนู

ว่างก็มาดูไร่ให้ลุงนะ...”


“อยู่กับคนงานยังงั้นเหรอ คนงานกี่คนแล้วเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”


ชายหนุ่มอดถามด้วยความห่วงใยไม่ได้ ก็เธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ นี่นะ แล้วอยู่ยังไง

กับคนงานด้วย พ่อแม่เธอหละไปไหนกันหมด


“คนงานผู้ชาย สักเกือบ 20 คนได้มั้งอ้อมีผู้หญิงอยู่ 3 คน”

“ผู้ชาย 20 .........แล้วเธออยู่ได้ยังไง ไม่กลัวรึ” ชายหนุ่มอุทานเสียงตกใจแต่เธอยิ้มร่า

“กลัวอาไร้....หนูยิงปืนแม่นนะลุง อีกอย่างใครไม่ยุ่งกับหนูหรอกเค้าว่าหนูดุ”

“แล้วเธอไม่เรียนหนังสือรึไงถึงมาอยู่ไร่อะไรแบบนี้”

“เรียนสิ หนูอยู่มหาลัยปีสุดท้ายแล้ว ถ้าจบมาก็คิดว่าจะมาอยู่ที่นี่แหละ”

“อ้าวแล้วเธอเรียนทำไม เรียนแล้วมาอยู่ที่ไร่”


กวีกานต์ถามทั้งกวาดสายตาผ่านต้นไม้ตะคุ่มท่ามกลางแสงไฟหน้าของรถที่ทอดยาว

เหมือนไม่มีที่สิ้นสุด เขาอยากรู้จริงว่าไร่นี้ทำอะไร เพราะเท่าที่ดูมันใหญ่โตกว้างขวางไม่

น้อยขนาดนั่งรถมาตั้งนานยังไม่ถึงบ้านเธออีก


“หนูเรียนเกษตรศาสตร์น่ะ จบมาก็ต้องอยู่ไร่สิจะให้ไปอยู่ห้างหรือไง ลุงนี่ถามโง่ๆ”

“ชั้นสงสัยจริงว่าเธอเรียนมหาลัยได้ยังไง การพูดการจาเหมือนคนไม่มีการศึกษาสักนิด”


ชายหนุ่มเอ่ยเสียงห้วนทั้งโมโหจนอยากจะตบไปที่หัวยุ่ง ๆ ของเธอสักที หญิงสาวไม่

ตอบเอาแต่หัวเราะอย่างเดียวก่อนจะเบรกรถจนเขาหัวทิ่ม ร่างเล็ก ๆ นั่นกระโดดลงจาก

รถก่อนเรียกเขาเสียงดัง


“ลงมาได้แล้วลุง ถึงแล้วบ้านหนู”


กวีกานต์เกือบทนไม่ไหว นี่ถ้าไม่คิดว่าเป็นผู้หญิงและเป็นเด็กเขาคงได้ตบกะโหลกยายนี่

ไปหลายหนแล้ว ร่างสูงก้าวลงมาก่อนจะมองบ้านตะคุ่มเบื้องหน้า เขาเห็นเธอเดินนำไป

ก่อนพูดเสียงดังไปด้วย


“ระวังนะลุงมันมืด แต่หนูน่ะชินแล้ว รอแป๊บหนูเปิดไฟก่อน”


แสงไฟที่สว่างขึ้นกะทันหันทำให้ชายหนุ่มต้องหยีตาเป็นครู่ กว่าจะปรับสายตาได้เขาก็

เห็นร่างเล็ก ของผู้หญิงคนหนึ่งเดินนำหน้าเข้าไปในบ้านพลางเรียกเขาไปด้วย


“เข้ามาเลยลุง เดี๋ยวหนูจะหาอะไรให้กิน อาบน้ำแล้วก็นอนสักคืน พรุ่งนี้จะให้เด็กเอา

น้ำมันไปเติมรถให้”


ร่างสูงก้าวตามเธอเข้าไปในบ้านไม้หลังใหญ่ก่อนจะสำรวจด้วยสายตาจนทั่ว มันเป็น

บ้านไม้ปีกชั้นเดียวแต่กว้างขวางใหญ่โตและจัดแต่งในสไตน์คันทรี่เสียสวยจนไม่น่าเชื่อ

ว่าจะเป็นบ้านในชนบทไปได้ เขาได้ยินเธอทำอะไรกุกกักอยู่อีกห้องหนึ่งก็เลยนั่งรออยู่

ที่ห้องรับแขก ไม่นานเธอก็เรียกเขาอีกครั้ง


“มาทานข้าวได้แล้ว หิวจะตายแล้วมั๊ง”


กวีกานต์เดินตรงไปยังเสียงของเธอ เมื่อโผล่เข้าไปก็เห็นโต๊ะอาหารไม้ตัวใหญ่มีกับข้าว

ง่าย ๆ สองสามอย่างว่าอยู่ เด็กคนนั้นหันมาหาเขาถึงได้เห็นหน้าเธอชัด ๆ ครั้งแรก.....

ชายหนุ่มถึงกับหัวเราะก๊ากทันทีเมื่อเห็นหน้าของหญิงสาว ....เธอยืนนิ่งไปเป็นครู่เมื่อ

เห็นเขาหัวเราะแต่ก็ไม่พูดอะไรรอจนเขาค่อยคลายลงนั่นแหละร่างเล็ก ๆในชุดยีนส์ก็

ทรุดนั่งตรงข้ามเขาก่อนจะถามหน้าบ๊องแบ๊ว


“หน้าหนูตลกหรือลุง.....เอ ไม่ใช่สิ..ลุงไม่แก่ขนาดนั้นงั้นหนูเรียกใหม่ เรียกอาแล้วกัน”

“จะเรียกอะไรก็ตามใจเธอ แต่ว่า.....หน้าเธอไม่ได้ตลกหรอกมันมีอะไรที่น่าตลกมากกว่า

นี่ชั้นถามหน่อยเธอไปทำอะไรมาถึงมีหนวดมีเคราตามหน้าขนาดนี้”



กวีกานต์พูดยิ้ม ๆ พาลจะหัวเราะขึ้นมาอีกก็ดูเอาเถอะ หน้าเธอขะมุกขะมอมขนาดนั้น

มองแทบไม่เห็นผิวเนื้อแท้ ๆ ด้วยซ้ำไปเพราะมันมีแต่คราบน้ำมันหรืออะไรสักอย่างที่

ดำๆติดเต็มไปหมด ผมเผ้าที่มัดรวบ ๆ ไว้หรือก็ยุ่งเหยิงเหมือนไปฟัดกับใครมาก็ไม่ปาน



“หนูไปทำงานมา อาไม่ต้องสนใจหรอก กิน ๆ ไปเหอะอย่าเอาแต่หัวเราะเดี๋ยวก็อิ่มลม

กันพอดี”


เธอตอบเขาหน้าตาเรียบ ๆ แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวของตัวเองด้วยความรวดเร็วจนเขา

ตาค้าง


“นี่เธอจะรีบไปไหน หรือว่ามีงานต้องไปทำอีก”

“ไม่ใช่ กินแล้วจะได้นอน...พรุ่งนี้มีงานต้องรีบทำ หนูได้หยุดแค่เสาร์อาทิตย์แค่นั้น กว่า

จะได้มาอีกก็อาทิตย์หน้าโน่น ทำอะไรช้าแบบอา หนูก็งานสุมหัวตาย”


เขามองเธอที่พูดไปด้วยกินไปด้วยก็ถึงกับส่ายหน้า เด็กคนนี้น่าจะต้องมีคนมาอบรม

มารยาทอีกเยอะ กว่าเขาจะกินอิ่มเธอก็หายไปอีกแล้ว เมื่อกลับมาอีกครั้งหญิงสาวก็โยน

เสื้อกับกางเกงนอนให้เขาจนรับแทบไม่ทัน


“ใส่ของลุงหนูไปก่อน ห้องของอาอยู่ทางซ้ายมือนะ แค่นี้แหละ” เธอว่าแล้วทำท่าจะไป

ง่าย ๆ จนเขาเรียกเสียงเอะอะ


“นี่..เธอรับผู้ชายเข้าบ้านง่าย ๆ แบบนี้บ่อยหรือไง แล้วไม่กลัวชั้นจะทำอะไรเธอรึ”

“ไม่เคยรับใครเลย เพราะไม่เคยมีไอ้หน้าโง่ที่ไหนที่ขี่รถจนน้ำมันหมดโดยไม่รู้ตัว แล้วก็

ไม่กลัวอาด้วยเพราะหนูบอกแล้วว่ายิงปืนแม่น อาจะลองดูก็ได้”


เธอพูดทั้งดวงตาดุ ก่อนจะโบกมือให้เขาแล้วเดินหายไปอีกครั้ง กว่าจะรู้ตัวว่าถูกด่าร่าง

นั้นก็หายลับไปแล้ว กวีกานต์ถึงกับหน้าแดงเพราะความโกรธ ถ้าเขามีที่ไปเขาจะไม่อยู่

ให้ยายเด็กนี่เล่นหัวอยู่แบบนี้



ช่อแก้วทำความสะอาดร่างกายเสร็จก็เตรียมตัวเข้านอน หญิงสาวอดไม่ได้ที่ดูหน้า

ตัวเองในกระจก เธอดูแล้วก็ไม่เห็นตัวเองตลกตรงไหนทำไมเขาหัวเราะได้เป็นวรรค

เป็นเวร ร่างบางเอนตัวลงนอนก่อนจะควานหาปืนที่อยู่ใต้หมอน เมื่อพบก็ถอนใจยาว

ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเธอก็ไม่รู้ ลืมถามแม้กระทั่งชื่อไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกันเธอถึงรับ

เขามาด้วย อาจจะเพราะดวงตาคมที่มีแววเศร้าคู่นั้นกระมังทำให้อดสงสารไม่ได้ เถอะ..

เขาจะเป็นใครก็ช่าง การช่วยเหลือคนน่าจะดีไม่ใช่หรือ....ดวงตาเธอค่อยปรือลงก่อนจะ

หลับไปในที่สุด


.........................................................


....อิอิ หานางเอกใหม่ให้นายวีก้อด้าย เอาสาวซิง ๆ เล้ย....

.....................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน