<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,009 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

หญิงสาวตื่นมาแต่เช้ามืดเหมือนปกติ เธอออกไปเดินดูไร่องุ่นที่กำลังออกผม

เต็มต้นด้วยความชื่นใจ อดคิดไม่ได้ว่าไม่เสียแรงที่เรียนมาเพราะความรู้ที่ได้รับมันมาก

พอที่จะปรับปรุงไร่ห่วย ๆ ของลุงเธอให้ดีขึ้น ....ไร่อันแทบจะรกร้างว่างเปล่าเพราะขาด

การดูแลเอาใจใส่ของคนรวยบางคนที่มีเงินมากจนซื้อที่ทิ้งสะเปะสะปะแล้วก็ไม่ทำ

ประโยชน์อะไร เมื่อเทียบกับชาวบ้านที่แทบจะไม่มีที่ดินของตัวเองแล้ว เธอจึงเห็นว่าไร่

แห่งนี้น่าจะมีอะไรขึ้นมาบ้างนอกจากหญ้าที่เต็มพื้นที่ สุดท้ายเธอก็อ้อนวอนขอเงินจาก

ลุงจนได้มาก้อนหนึ่งก่อนจะเริ่มลงมือปรับปรุงจนบัดนี้ มันเริ่มให้ผลผลิตชุดแรกแล้ว

ด้วยความมานะของเธอเอง มือบางเลือกองุ่นบางช่อที่ติดผมจนแน่นก่อนจะตัดออกมา

เพื่อเอาไปรับแขกปริศนาของเธอในตอนเช้า


ร่างสูงที่ยืนค้ำประตูดูผิดปกติในสายตาเธอไปบ้าง ก็แน่หละในเมื่อบ้านหลังนี้ไม่

เคยมีผู้ชายเข้ามาอยู่นอกจากลุงของเธอที่นาน ๆ มาครั้ง ยกเว้นช่วงหลังที่มักจะมาบ่อย

ขึ้นเพราะคำขอร้องแกมบังคับของเธอเองนั่นแหละ หญิงสาวยิ้มให้เขานิด ๆ ก่อนจะยื่น

องุ่นทั้งพวงให้เขาไป เธอเห็นเขารับแล้วมองด้วยความสงสัยก่อนจะถามออกมา


“ที่นี่ปลูกองุ่นหรือไง แล้วนี่มันลูกใหญ่ขนาดนี้เลยเรอะ”

“แน่นอน..ไม่งั้นเค้าจะเรียกว่าฝีมือเรอะ” เธอพูดเหมือนอวดก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าบ้าน

กวีกานต์ยืนนิ่งมององุ่นในมือเป็นครู่เหมือนไม่รู้จะทำอย่างไร ก่อนจะเดินตามเธอเข้าไป

ด้านใน เขาเห็นเธอชงกาแฟแล้วมายื่นให้ก่อนจะพูดเรื่อย ๆ


“น้ำมันเติมให้แล้วนะ ถ้าไม่มีอะไรเดี๋ยวสักครู่จะให้เด็กไปส่ง”


ชายหนุ่มมองหน้าขาวแอร่มเบื้องหน้าก็ถึงกับแปลกใจ เมื่อหน้าตาสะอาดหมดจดเช่นนี้

เธอถือว่าเป็นผู้หญิงสาวที่สวยมากเชียวหละ คิ้วโค้งเข้มรับกับหน้ารูปไข่นั่น ดวงตาดุไป

นิดแต่ก็ดูเหมาะกับจมูกโด่งสวยและปากอิ่มเต็มแดงเรื่อนั่น จู่ ๆ เขาก็รู้สึกสนใจเธอ

ขึ้นมาจนอดไม่ได้ที่จะถาม


“พ่อแม่คุณอยู่ที่ไหน แล้วที่นี่คุณดูแลคนเดียวรึไง”


“หนูไม่มีพ่อแม่หรอกอา หนูอยู่กับลุงมาตั้งแต่เด็ก ๆ พอโตขึ้นลุงก็ให้ไปอยู่โรงเรียน

ประจำจนจบมัธยม พอเข้ามหาลัยก็อยู่หอพัก วันนึงลุงก็พามาดูที่ แล้วก็บอกว่าเจ้านาย

ฝากดูแลแค่นั้น หนูเห็นมันมีแต่หญ้าก็เลยอยากปลูกอะไรบ้าง ก็ศึกษาดูที่นี่มันเย็นก็น่าจะ

ปลูกองุ่นได้ ก็เลยลองดู อารู้มั้ยองุ่นพวกนี้มันอายุเท่ากับที่หนูเข้ามหาลัยเลยนะ หนูลง

ตั้งแต่ปี 1 พอปี 4 มันก็มีลูกให้กินแล้ว จบมาหนูก็สบายรวยเลยเห็นมั้ย....”


เขาเห็นเธอหัวเราะรื่นเริงแต่แววตามีริ้วรอยกังวลให้เห็นนิด ๆ จนได้


“เธอไม่กลัวเจ้าของเค้าจะเอาที่คืนหรือไง” เขาถามคำถามที่แทงใจดำเธอชนิดพูดไม่

ออกทีเดียว

“ก็กลัวเหมือนกัน แต่ทำไงได้ปลูกไปแล้วนี่ อย่างมากอาจจะขอทำงานที่นี่ถ้าเค้าเอาคืน”


ชายหนุ่มรู้สึกสงสารเธอขึ้นมา ถ้าเป็นเขาเองเขาน่าจะมีอาการแบบเดียวกับเธอ ลงทั้ง

แรงกายและแรงใจไปแล้วถ้ามาแย่งกันง่าย ๆ ก็น่าจะโมโหกันบ้าง


“ทานกาแฟไปเถอะ อย่ามาสนใจหนูเลย รีบ ๆ เข้าเดี๋ยวอาจะได้กลับบ้านเสียทีป่านนี้ลูก

เมียร้องไห้หาแล้วมั้ง”


กวีกานต์ถึงกับตกใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น นี่เขาลืมเรื่องฌาณิช์กาไปได้อย่างไร ที่เขาต้อง

มาระเหเร่ร่อนอยู่ที่นี่ก็เพราะเรื่องของเธอไม่ใช่หรือ ร่างสูงรีบลุกลนลุกขึ้นจนหญิงสาว

มองยิ้ม ๆ


“เพิ่งนึกได้หรือไงอา สงสัยมัวมององุ่นเพลินสิท่า”

“ไม่ใช่ แล้วก็ไม่ต้องมาเดาสุ่ม เด็กอย่างเธอจะไปรู้เรื่องอะไร อ้อ...ชั้นยังไม่มีลูกไม่มีเมีย

แต่ที่รีบเพราะมีธุระสำคัญ”

“ไม่ได้ถามเสียหน่อย ไม่ต้องมาบอก หนูไม่สนใจอาอยู่แล้ว....แก่จะตาย”


กวีกานต์ฉุนกึก เขารู้ตัวดีว่าอายุเท่าไหร่ ไม่จำเป็นให้ยายเด็กนี่มาตอกย้ำบ่อย ๆ ถึงขนาด

นี้ ยิ่งหันไปมองหน้าขาว ๆ นั่นยิ่งโมโหก่อนจะถามเสียงห้วน


“เธอบอกว่าชั้นแก่ รู้มั้ยว่าชั้นอายุเท่าไหร่ แล้วเธออายุเท่าไหร่กัน”

“อาก็น่าจะประมาณ 35 หนูก็แค่ 21 เองนะอา อย่างนี้ไม่เรียกว่าแก่ได้ยังไง”


เธอลอยหน้าลอยตาตอบเขาเสียอีก นั่นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกตัวว่าแก่จริง ๆ เหมือนที่เธอ

กล่าวหา แต่เรื่องอะไรที่เขาจะยอมรับ ดวงตาคมกริบบนหน้าเย็นเฉียบมองเธอเหมือนดู

ถูกก่อนจะพูดเสียงรอดไรฟันที่ขบไว้แน่น


“เธอเรียนมาสูงเสียเปล่า แต่ไร้มารยาทสิ้นดีไม่มีสมบัติของกุลสตรีแม้แต่นิดรู้ตัวบ้าง

มั้ย ผู้หญิงที่ไหนเค้าจะมาต่อปากต่อคำกับผู้ชายอย่างนี้”


ช่อแก้วเจ็บร้าวเป็นครั้งแรก เมื่อได้ยินผู้ชายเบื้องหน้ากล่าวหา เธอไม่คิดว่าเขาจะเอาเรื่อง

ไม่เป็นเรื่องมาคิดมากมายได้ขนาดนั้น ที่เธอพูดไปก็เพราะเห็นว่าเป็นคนกันเองแท้ ๆ

ไม่ได้คิดจะดูถูกเขาแม้แต่น้อย แต่ในเมื่อเขาพูดดูถูกเธอได้ขนาดนี้ เธอก็ไม่จำเป็นที่

จะต้องไว้หน้าเขาอีกต่อไป....เสียงของเธอจึงทั้งดุและเย็นเฉียบไม่แพ้เขา



“รู้ แล้วก็รู้มานานแล้วด้วย คนมันไม่มีใครอบรมนี่ ไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทอง

แบบคุณถึงจะได้มีคนอบรมให้ แต่จำไว้ว่าถึงชั้นจะไม่มีมารยาทที่ดีแต่ชั้นก็ช่วยเหลือผู้ดี

แบบคุณได้ก็แล้ว...แล้วก็ไม่ต้องมาให้เห็นหน้ากันอีก จะไปไหนก็ไปไป๊”


“ไม่ต้องมาไล่ ผมไปแน่ ๆ ไม่อยากอยู่ใกล้เธอสักนิด ผู้หญิงหยาบคาย”



ชายหนุ่มพูดจบก่อนจะเดินดุ่มลงไปจากบ้านหลังนั้นทันควัน ช่อแก้วกัดฟันแน่นก่อนจะ

วิ่งออกไปด้านนอกแล้วตะโกนไล่หลัง



“ไปลงนรกเลยไป๊ สงสัยชั้นต้องล้างบ้านไล่เสนียดผู้ดีของนายแล้วมั้ง”


กวีกานต์หันขวับแต่ก็เห็นแค่ประตูที่ปิดโครมนั่นเท่านั้น เมื่อหันมาอีกครั้งก็เห็นเด็กหนุ่ม

ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเขา


“เจอพายุแต่เช้าเลยนะคุณ สงสัยวันนี้พวกผมซวยทั้งวันแน่”

“ทำไม ยายนี่ขี้โมโหยังงั้นรึ” เขาถามขณะเดินไปคู่กับเด็กหนุ่มนั่นเพื่อไปที่รถจิ๊ป

“ไม่บ่อยหรอกคุณ คุณช่อน่ะปกติเป็นคนอารมณ์ดี ไม่ค่อยโกรธใครง่าย ๆ ยกเว้นว่าถ้า

โกรธแล้วจะโกรธนาน ทำเอาปั่นป่วนกันทั้งไร่เลยหละ คุณไปว่าอะไรเธอหรือไง”

“ไม่ได้ตั้งใจหรอก ไม่รู้สิ...ว่าไปพูดว่าเธอแรงไปหรือเปล่า เออลืมไปยายนั่นชื่ออะไร

นะว่าจะถามแต่ดันมาทะเลาะกันเสียก่อน”


ชายหนุ่มเพิ่งนึกได้ว่าเขาลืมแม้กระทั่งจะถามชื่อของเธอทั้ง ๆ ที่เธอเป็นคนช่วยเหลือเขา

เองแท้ ๆ


“ชื่อช่อแก้วครับ”

“ถ้าเธอไม่อยู่พวกนายทำยังไง” เขาถามเรื่อย ๆ เหมือนชวนคุย

“โอ้ยคุณ ...ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น คุณช่อจัดการไว้หมดจนกลับมาเสาร์อาทิตย์นั่นแหละ

คราวนี้เธอจะตามงาน ของใครไม่ไปถึงไหนโดนอัดเละ แต่เธอก็น่ารักนะครับเวลาดี ๆ”

“แล้วลุงของเธอหละ” กวีกานต์ถามขณะขึ้นนั่งบนรถคู่กับคนขับจำเป็น

“คุณพงษ์หรือครับ ...นั่นก็นาน ๆ มาครั้ง”


ชื่อนั่นทำให้กวีกานต์ต้องเหลียวไปมองคนด้านข้างก่อนจะถามใหม่อีกครั้งเพราะสงสัย

“พงษ์อะไร ผมหมายถึงลุงของคุณช่อแก้วน่ะ”

“พงษ์พันธ์ครับ ลุงคุณช่อชื่อพงษ์พันธ์ สุทะนะ”


ชายหนุ่มถึงกับอึ้งไปเป็นครู่ก่อนจะคิดด้วยความสงสัยเมื่อได้ยิน เขาไม่ยักรู้ว่าพงษ์พันธ์

จะชอบเก็บเด็กสาว ๆ ไร้ญาติมาเลี้ยง ถ้าเป็นแบบนี้ไอ้ที่ผืนนั้นมันก็ต้องเป็นของเขาสินะ.

หน้าคมถึงกับยิ้มละมุนเมื่อนึกอะไรได้ เขารู้แล้วว่าจะตอบแทนเด็กผู้หญิงคนนี้แบบไหน



.......................................................

.....

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน