สารบัญ

กวีกานต์ขับรถออกจากไร่แห่งนั้นเพื่อกลับบ้านด้วยความมุ่งมั่น แรงฮึดจาก

เด็กสาวคนนั้นทำให้เขาได้คิด ขนาดเธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เธอยังกล้าที่จะทำอะไรด้วย

ตัวคนเดียวตั้งมากมาย เขาเองเป็นชายแท้ ๆจะมายอมแพ้กับเรื่องสำคัญแบบนี้ได้

อย่างไร ชายหนุ่มตั้งใจเด็ดเดี่ยวที่จะทำอะไรบางอย่าง เรื่องอะไรที่เขาจะยอมเสียเมีย

ให้กับคนอื่น แค่เสียลูกไปคนเขาก็รู้สึกผิดมากจนเกินพอ ความบอบช้ำทางจิตใจที่มีมัน

เกินที่จะรับได้ ภาพหญิงสาวกับผู้ชายคนนั้นผุดขึ้นมาในความคิดเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

หน้าคมเครียดขึ้นตามระยะทางที่ใกล้เข้าไปเรื่อย ๆ เขาไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไร

บ้างผ่านไปแล้วทั้งคืนคนอย่างไอ้ตฤณตรัยมันจะปล่อยให้เธอรอดมือไปได้อย่างนั้นหรือ

แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองกลับมั่นใจว่าเธอต้องรอเขา


ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้าไปในบ้านก่อนผลุนผลันเข้าไปในห้องท่ามกลางสายตา

ตกใจของพงษ์พันธ์ ร่างสันทัดวิ่งตามเขามารวดเร็วก่อนจะถามเอะอะ


“ท่านจะทำอะไร แล้วนี่ท่านหายไปไหนมาทั้งคืน”

“อย่าเพิ่งถาม ผมขอเวลาครู่” ร่างสูงตอบมาในขณะที่ค้นของกุกกัก


พงษ์พันธ์ใจหายวาบเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มดึงปืนออกมาจากลิ้นชักในที่สุด หน้าคมเผือด

ขาวที่เขาเห็นทำให้ต้องรีบจับร่างสูงนั้นไว้แน่นก่อนละล่ำละลักเสียงรัว


“ท่านจะเอาปืนไปไหน ท่านครับผมว่าท่านตัดใจเสียเถอะ ถึงยังไงฌาณิช์กาเค้าก็

แต่งงานไปแล้ว”

“พงษ์ ผมอาจจะเคยทำผิดแต่เพราะผมไม่ตั้งใจ ผมเพิ่งรู้ว่าความจริงแล้ว ผมรักเค้าและ

รักมาตลอด แม้กระทั่งที่ผมกำลังจะแต่งงานผมก็ยังคิดถึงเค้า...ผมจะบอกให้นะพงษ์ที่ผม

เก็บตัวมาตลอดหลายปีนี่ก็เพราะฌาณิช์กา ไม่ใช่เพราะยายพลอย ตอนนี้ถึงเวลาแล้วผม

จะไม่ยอมเสียเค้าไปอีก”กวีกานต์กัดฟันแน่นขณะสะบัดร่างด้านข้างออก


“ท่าน ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ มันเสี่ยงเกินไป ท่านก็รู้ว่าคุณตฤณนะอันตราย เค้า

ไม่เหมือนท่านคนอย่างเค้าทำอะไรก็ได้ แล้วท่านจะเอาชีวิตไปเสี่ยงกับผู้หญิงของเค้า

หรือไง”


พงษ์พันธ์ถามเสียงร้อนรนพลางดึงร่างสูงไว้แน่นหนา แต่ชายหนุ่มก็สะบัดออกออกจน

ได้ก่อนจะหันมาพูดเสียงกร้าว


“ฌาณิช์กาไม่ใช่ผู้หญิงของมัน แต่เธอเป็นเมียของผม”


ร่างสูงเผ่นพรวดลงจากบ้านไปตามบันไดกว้างก่อนจะผลุนผลันขึ้นรถไป พงษ์พันธ์ยืน

หันรีหันขวางเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรกันเจ้านายหนุ่มเลือดร้อน



กวีกานต์ขับรถไปตามทางที่มุ่งไปบ้านของตฤณตรัย วันนี้ถึงอย่างไรเขาก็จะเอาเมีย

ของเขาคืนมา ไม่ว่าเธอจะอยู่ในสภาพใดก็ช่าง แม้แต่ ถ้าได้มาเฉพาะร่างที่ไร้วิญญาณเขา

ก็จะเอาเธอไปอยู่ด้วย อย่างมากเขาก็จะยอมตายพร้อม ๆ กับเธอ ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้าน

ไปทั้งตัวเมื่อคิดถึงตรงนี้ ใช่สิ ชีวิตของเขาตอนนี้แทบไม่เหลืออะไรแล้ว จะตายวันตาย

พรุ่งเขาก็ไม่รู้ แค่คิดว่าเธอต้องไปอยู่กับคนอื่นเขาก็แทบหัวใจวาย ถ้าไม่มีเธอเขาก็อยู่

ไม่ได้ กวีกานต์ตัดสินใจโทรศัพท์หาเธอเมื่อถึงหน้าบ้านหลังใหญ่นั่นทั้ง ๆ ที่เขาเองแทบ

จะไม่มีความหวัง


“ฌาณิช์กาพูดคะ ใครพูดค่ะ”

“ฌาณิช์กา นี่ผมเอง...กวีกานต์”

“คุณวี นี่คุณจะโทรมาทำไม คุณไม่กลัวคุณตฤณรึไง”


หญิงสาวอุทานเสียงตกใจพลางเหลียวมองไปรอบห้องก่อนถอนใจแผ่ว ก็เธอนอนคน

เดียวนี่นะเธอจะตกใจทำไมกัน ร่างบางถลันไปที่หน้าต่างเมื่ออีกฝ่ายพูดเสียงสั่นเครือมา

ตามสาย


“ออกมายืนที่หน้าต่างได้มั้ย ผมอยู่ด้านนอก”

“คุณวี กลับไปเถอะค่ะ มัน..อันตราย คุณรู้มั้ยว่าคุณตฤณ...เค้าน่ากลัว”


เธอพูดออกไปเพราะอะไรไม่ทราบได้ รู้แต่ว่าไม่อยากให้เค้าคนนี้เป็นอันตรายจากผู้ชาย

ที่อยู่ในบ้านเท่านั้น สายตาสอดส่ายออกไปด้านนอกก่อนจะเห็นร่างสูงที่ยืนมองตรงมา

ขณะที่เอาโทรศัพท์แนบหู


“ออกมาพบผมเป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ย ผมขอร้อง”

“คุณวี” หญิงสาวเอ่ยเสียงเครือ


นี่เธอจะทำอย่างไรถ้าเธอออกไปแล้วตฤณตรัยตื่นมาเห็นอะไรจะเกิดขึ้น สัญญาบ้า ๆ นั่น

ก็ยังไม่ได้ทำตามข้อตกลงเพราะเมื่อคืน อยู่ ๆ เขาก็หันหลังให้เธอง่าย ๆ ก่อนจะบอกว่า

ยังไม่ถึงเวลา แล้วก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปนอนหลังจากเขากอดจูบเธอจนหนำใจ พอ

เช้ามาผู้ชายคนนี้ก็มาหา หญิงสาวเดินพล่านอยู่ในห้องขณะคุยโทรศัพท์เสียงเบา


“คุณวีค่ะ คุณกลับไปเถอะ เราคือชั้นกับคุณไม่มีอะไรกันแล้ว”

“คุณหายโกรธผมแล้วรึฌาณิช์กา ไม่เกลียดผมแล้วหรือยังไง ผมทำให้ลูกของเราตายไป

ทั้งคนคุณจะหายโกรธผมได้ง่าย ๆ ยังงั้นรึ” เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

“แล้วคุณจะให้ชั้นทำยังไง ตอนนี้มันสายไปแล้ว ชั้นจะไปทำอะไรคุณได้...”

“ออกมาหาผม ขอให้ผมพบคุณสักครั้งแล้วผมจะไป”

“ไม่...ชั้นออกไปไม่ได้คุณวี ชั้นไปไม่ได้จริง ๆ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเจือสะอื้น


ร่างบางสั่นระรัวขณะกำโทรศัพท์ไว้แน่น น้ำตาเอ่อออกมาก่อนจะรินไปตามแก้มขาว

สายตาที่มองไปด้านนอกพร่ามัวจนเห็นร่างสูงได้รางเลือนเต็มทน เธอไม่รู้ตัวเองด้วย

ซ้ำว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร ทั้งห่วงคนด้านนอก แต่คนด้านในเธอเองก็กลัวจนไม่กล้าทำ

อะไร หญิงสาวสะอื้นถี่เมื่อฟังเสียงเขาพูดมา


“ที่รัก ออกมาพบผมเถอะ ผมจะบอกให้คุณรู้ว่า ตลอดวเลาที่ผ่านมาผมรักคุณมาตลอด

ผมไม่เคยรู้เลยนะยอดรัก ไม่เคยรู้ใจตัวเองเลย จนวันนั้น...วันที่พงษ์เขาบอกผมคุณรู้มั้ย

ว่าผมช็อคจนเข้าโรงพยาบาล ผมเกือบไม่รอดถ้าไม่คิดว่าคุณจะต้องอยู่คนเดียวผมคง

ปล่อยให้ตัวเองตายไปแล้ว แต่ผมยังมีความหวังว่าสักวันเราจะได้อยู่ด้วยกันผมถึงต้องสู้

ออกมาหาผมนะคนดี”


ฌาณิช์การ้องไห้ด้วยความเสียใจเมื่อได้ยินเสียงทุ้มอ่อนโยนนั่น เธอนอนคิดมาทั้งคืน

คิดถึงอดีตอันเจ็บร้าวที่ผ่านมา กว่าจะรู้ว่า..ต่อให้เขาร้ายกับเธอขนาดไหนเธอเองก็ไม่

สามารถที่จะลืมผู้ชายคนนี้ได้ ใยรักบางเบาที่ผูกพันเธอไว้กับเขามันเหนียวแน่นจนไม่

อาจรับรักผู้ชายที่ดีกับเธออีกคน หญิงสาวเกาะหน้าต่างไว้แน่นขณะสะอื้นถี่เมื่อตอบ

เขาเสียงขาดเป็นห้วง ๆ


“คุณวี ชั้นขอโทษ ชั้นออกไปไม่ได้ คุณลืมชั้นเถอะชั้นเองก็จะยกโทษให้คุณ ที่แล้วมา

ถือว่าเราไม่ติดค้างอะไรกันอีก นะคะคุณกลับไปเถอะ อย่าบังคับชั้นเลย”


“ถ้าคุณไม่มาคุณจะไม่มีโอกาสได้เห็นผมอีกเลย ...ผมจะรออยู่ตรงนี้ทั้งร่างกายและ

วิญญาณของผม “


หญิงสาวฟังเสียงเขาแล้วก็ตกใจ เสียงทุ้มนั้นพูดแปลก ๆ จนเธอต้องตั้งใจมองไปที่ร่างสูง

นั้นอีกครั้ง เธอเห็นเขาเปลี่ยนโทรศัพท์ไปถือไว้มือซ้ายก่อนที่มือขวาจะดึงอะไรสักอย่าง

ออกมา กว่าเธอจะเห็นชัด หญิงสาวก็ใจหายวาบ ปืนสีดำมะเมื่อมที่อยู่ในมือเขาถูกยกขึ้น

ในขณะที่หันมามองทางเธอแล้วยิ้มให้ ปลายกระบอกถูกกดเข้าข้างขมับตัวเองจนหญิง

สาวตกตะลึงพรึงเพริด


“คุณวี อย่าทำบ้า ๆ แบบนั้นนะ ชั้น....”

“ลาก่อนนะยอดรัก ผมขาดคุณไม่ได้จริง ๆ”


เสียงเครือแผ่วมาตามสายทำให้หญิงสาวตัดสินใจในบัดดล


“คุณวี อย่าทำอะไรแบบนั้นนะ ชั้นจะไปหาคุณ คุณรอชั้นก่อนได้ยินมั้ยรอชั้น”


ร่างบอบบางถลันออกจากห้องโดยไม่ทันคิดอะไรทั้งสิ้น เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองไม่อาจเสียเขา

ไปได้ ความรักทั้งหมดที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจมาตลอดเพิ่งมาเปิดเผยเอาตอนนี้ หญิงสาววิ่ง

ลุกลนโดยลืมนึกถึงคนที่อยู่อีกห้องไปถนัด เมื่อออกจากตัวบ้านได้ร่างบางในชุดนอนก็

วิ่งลิ่วออกไปด้านนอกทันที


กวีกานต์ยืนรอด้วยใจจดจ่อ เมื่อเห็นร่างเธอวิ่งออกมาหา เขาอ้าแขนออกกว้างก่อน

จะรับร่างบอบบางที่ผวาเข้าหาแล้วกอดแน่นไว้ทั้งตัว ในขณะที่ดีใจจนพูดไม่ออกน้ำตา

ลูกผู้ชายรินออกมาเงียบ ๆ เมื่อกอดร่างหญิงสาวในอ้อมแขนไว้แน่น ชายหนุ่มจูบไปที่

แก้มเธอเร็ว ๆ ก่อนจะดึงร่างนั้นขึ้นรถตัวเองทันที


“ไปกับผมฌาณิช์กา ไปให้พ้นจากที่นี่ ผมจะไม่ให้คุณอยู่กับมันเด็ดขาด”

“คุณวี ชั้นไปไม่ได้ คุณตฤณเค้าน่ากลัว เค้าบอกว่าเค้าจะฆ่าคุณนะ”


หญิงสาวขืนตัวเองไว้แน่น แต่ตอนนี้กวีกานต์เหมือนคนบ้าไปแล้ว เขาตวัดร่างบางขึ้นวง

แขนก่อนจะจับเธอยัดเข้าไปในรถแล้วล็อคประตูแน่นก่อนจะวิ่งอ้อมไปด้านคนขับ


“คุณวี มันอันตรายรู้มั้ย ปล่อยชั้นไปเถอะ ถ้าเค้าตื่นมาแล้วรู้ว่าชั้นหายไปคุณจะเป็น

อันตรายนะ”

“คุณห่วงผมยังงั้นหรือฌาณิช์กา” ชายหนุ่มถามขณะรอคำตอบด้วยคาดหวัง


“ชั้นห่วงคุณ แต่ว่า...ชั้นไปกับคุณไม่ได้ชั้นแต่งงานแล้วนะคุณวี”


“ผมไม่สน ต่อให้คุณมีลูกกับมันผมก็จะเอาคุณไปด้วย”

“คุณวี ปล่อยชั้นไปเถอะ ปล่อยชั้นนะ” หญิงสาวอุทานร้อนรนขณะดึงแขนเขาไว้แน่น


กวีกานต์ไม่รับฟังอะไรทั้งสิ้น ในขณะนี้เขารู้แต่ว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไป เขาจะต้อง

เอาเธอไปด้วย ถึงจะมีอะไรที่ร้าย ๆ เกิดขึ้นเขาก็จะไม่ยอมปล่อยเธอเด็ดขาด ชายหนุ่มขับ

รถด้วยความเร็วในขณะที่โทรศัพท์หาคนสนิทไปด้วย



....................................................

...สิ้นสุดกันที...อัพแล้วน้า..ห้ามถามอะไรทั้งสิ้นเพราะตอนนี้สติแตก..

.................................................

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.