สารบัญ

สามปีแห่งความแห่งความเจ็บช้ำหล่อหลอมให้ฌาณิช์กาเป็นคนแข็งแกร่ง


หลังจากประสบการณ์อันเลวร้ายที่ได้รับทำให้กลับไปเรียนด้วยความตั้งใจอีกครั้งหล่อน


เรียนจบพร้อมเกียตินิยมอันดับ 1 เพื่อการหางานทำที่ดีที่สุด ความเกลียดชังที่ถูกทำ


เหมือนไร้ค่าทำให้เธอต้องวิ่งเข้าหาเขาเมื่อมีโอกาส วันหนึ่งที่เคยตั้งใจไว้เธอจะให้เขา


คุกเข่าต่อหน้าเธอให้ได้ หล่อนรอ..รอจนถึงวันนี้




ร่างปราดเปรียวที่เดินเข้ามาในบริษัทดึงดูดสายตาของพนักงานชายจนต้องหยุด


ทำงานหันไปมองเธอเป็นแถว บางคนถึงกับจุ๊ปากเมื่อมองเรียวขางดงามที่ก้าวฉับ ๆ


ด้วยความรวดเร็วนั่น ก่อนจะถอนใจยาวแล้วมองตามตาปรอย หล่อนไปหยุดที่แผนก


ต้อนรับก่อนจะถามเสียงนุ่ม




“ดิฉัน ฌาณิช์กา จากบริษัทตกแต่งค่ะ ขอหมายเลขคิวเข้าพบท่านประธานด้วยค่ะ”


“นัดไว้หรือเปล่าค่ะนี่ จะได้ติดต่อผ่านแลขาให้”


“เรียบร้อยแล้วค่ะ บริษัทส่งดิฉันมา บอกว่าท่านให้เข้าพบวันนี้”


“รอสักครู่นะคะ”



ขณะรอคำตอบ หน้าสวยผุดผาดกวาดสายตามองไปทั่วออฟฟิศแห่งนั้นก่อนหลิ่วตาให้


พนักงานชายบางคนที่มองอยู่ แล้วหันกลับมาโดยไม่ดูผลลัพธ์ว่า แทบทุกคนเกือบจะ


ลุกฮือมาหาเธอทันที ถ้าไม่เพราะร่างสูงระหงนั่นเดินจากไปเสียก่อนเมื่อได้คำตอบที่


ต้องการเรียบร้อย



“ห่าเอ้ย ถ้าในบริษัทเรามีแจ่ม ๆ แบบนี้สักคน กูจะไม่ขาดงานเลยสักวัน”


“นั่นสิ ผู้หญิงอะไรสวยชิบ หุ่นงี้น่าฟัด”




เสียงวิพากษ์วิจารณ์เธอยังคงมีต่อไปอีกนาน โดยที่เจ้าตัวขณะนี้ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องของเขา


เรียบร้อย




หล่อนกำลังทำใจ ทั้ง ๆ ที่ติดตามข่าวของเขามาโดยตลอดแต่พอจะได้พบหน้าเธอ


กลับต้องทำใจอยู่ตรงนี้ รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้งจน


เลขาสาวต้องเตือนนั่นแหละ


“คุณค่ะ เข้าพบได้แล้วคะ 1 ชั่วโมงค่ะคิวของคุณ”


“ขอบคุณมากนะคะ “



เธอเดินไปได้สองสามก้าวก่อนจะหันมายิ้มให้เลขาหน้าห้องเขา



“ขอโทษนะคะคุณเคยเดินแบบหรือเป็นนักแสดงหรือเปล่า”


“เปล่าคะ ทำไมหรือค่ะ”



หล่อนถามกลับมาหน้าตาสงสัยเต็มเปี่ยม ก่อนจะยิ้มสว่างเมื่อได้ยินคำตอบจากอีกฝ่าย


“ พอดีฉันเห็นคุณหน้าเหมือนดาราสักคน ถ้าไม่ใช่ก็ขอโทษค่ะ”




ฌาณิช์กา แอบยิ้มนิด ๆ ขณะเดินห่างออกไป ลูกไม้แบบนี้เธอใช้มาจนชิน การที่จะผูก


ใครไว้ใช้สักคนต้องเริ่มด้วยคำชมก่อน เพียงแต่ใครจะชมได้ดูดีกว่ากันแค่นั้น หล่อนคิด


ไม่ผิด เพราะเลขาหน้าห้องเขารีบหยิบตลับแป้งขึ้นมาเปิดดูหน้าตาตัวเองก่อนยิ้มระยับ


พอใจกับคำชมกลาย ๆ นั่น


“แม่นี่ ตาถึงแฮะ “






หญิงสาวเดินเข้าไปยืนหน้าโต๊ะทำงานของเขาก่อนข่มใจที่เต้นระทึกให้นิ่งลง เอาความ


เกลียดชังใส่เข้าไปในหัวใจจนเต็มเปี่ยม ร่างสูงที่นั่งในเก้าอี้ที่หันออกไปด้านนอกหมุน


กลับมา หล่อนใจหายวาบเมื่อเห็นเขาครั้งแรก เขาเปลี่ยนไปขนาดนี้เชียวหรือ


หน้าที่เคยดูหยิ่งยะโสนั่น บัดนี้มันยิ่งกว่าเดิม ดูคล้ายจะเหยียดคนทั้งโลกเลยกระมัง


เขากลายเป็นหนุ่มใหญ่ที่น่าเกรงขามขนาดนี้ได้อย่างไร หรือเธอจะติดตามข่าวผิดคน



“เชิญนั่ง คุณฌาณิช์กาใช่มั้ย”


“ค่ะ”


หล่อนรับคำก่อนทรุดนั่งตรงหน้าเขา ตาคมกริบมองเธอเหมือนพิจารณา เขาขมวดคิ้ว


นิด ๆ ก่อนถามเธอ



“เราเคยพบกันหรือเปล่า”


“เปล่าคะ”


“งั้นก็ดี ผมขอดูเอกสารหน่อย คุณคงเตรียมมาแล้ว”




หญิงสาวยื่นแฟ้มเอกสารต่อหน้าเขา มือแข็งแกร่งนั่นเอื้อมมาหยิบก่อนเอนร่างพิงพนัก


เก้าอี้ ไล่สายตาไปตามเอกสารด้านใน หล่อนเผลอมองเขาอย่างตั้งใจ ผู้ชายคนนี้หรือที่


เธอเกลียดชังจนต้องแล่นมาหาเขาถึงที่นี่ เขาดูแทบไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด ผิวเหลือง


นวลกลายเป็นขาวกว่าเดิม ไหล่กว้างขึ้นเมื่อเวลานั่งแบบนี้เขาก็เกือบจะเต็มเก้าอี้ตัวใหญ่


นั่น ทีเดียว เธอคิดผิดหรือเปล่าที่จะเล่นกับเขา เพราะดูแล้วเขาน่ากลัวกว่าเมื่อก่อน


มากมายนัก หน้าเธอร้อนซู่เมื่อมองมือของเขาแล้วไพล่ไปคิดถึงว่า ยามมือคู่นี้อยู่บนร่าง


เธอมันให้ความรู้สึกแบบใด สามปีแล้ว เขาจำเธอไม่ได้ ลืมเธอหมดแม้กระทั่งชื่อ


แล้วความสัมพันธ์ฉาบฉวยแบบนั้นคงไม่มีเหลือตกค้างในหัวสมองเขาแน่นอนเธอจะไป


คาดหวังอะไร ดีแล้วไม่ใช่หรือที่เขาลืมเธอ เพราะงานของเธอจะได้ง่ายขึ้น



“คุณพร้อมจะเริ่มงานตกแต่งได้เมื่อไหร่”


“เมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ ถ้าท่านต้องการ”



เธอตอบพลางส่งยิ้มหวานให้เขา กวิกานต์มองเธอนิ่ง เขาคลับคล้ายว่าเคยเห็นผู้หญิงคน


นี้ที่ไหน รอยยิ้มแบบนี้ ดวงตาแบบนี้ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก เขายอมรับละว่าเธอ


สวยและสวยมากด้วย แต่ความเจ็บช้ำจากอดีตคนรักมันทำให้เขาเลิกมองผู้หญิงมานาน


แล้ว เขาโยนเอกสารลงบนโต๊ะก่อนจะบอกเธอเสียงห้วน




“อาทิตย์หน้าแล้วกัน พอดีช่วงนี้ผมไม่ว่าง “


“มีนัดกับแฟนหรือค่ะ”




เธอถามเขาแล้วยิ้มให้ แต่หน้าคมกลับบึ้งขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะว่าเธอแรง ๆ



“บริษัทคุณสอนลูกน้องแบบนี้เหรอ ถามเรื่องส่วนตัวแบบนี้เดี๋ยวก็อดงาน”


“อย่าเครียดซิค่ะท่าน ฌิช์กาแค่ถามเล่น ๆ”


“แต่ผมไม่อยากเล่นกับคุณ ผมไม่ใช่เพื่อน”




เขาตะคอกเสียงดังก่อนลุกขึ้นแล้วเสือกแฟ้มมาตรงหน้าเธอ




“เสร็จธุระแล้ว กลับไปได้ ฝากบอกเจ้านายคุณด้วย อย่าลืมนัด”


“ท่านไม่ลืมหรอกค่ะ ท่านไม่ใช่คนขี้ลืมเหมือนใครบางคน”




เธอพูดจบก่อนลุกขึ้นเตรียมออกไปจากห้องนั้น แต่เขากระชากแขนเธอไว้แน่นก่อนจะ


ดึงร่างเธอเข้าหา แล้วก้มลงมองเธอในระยะใกล้ เหมือนเพ่งพิศพลางถามน้ำเสียงข่มขู่



“แน่ใจ ว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน”


“แน่ค่ะ”



หล่อนตอบเสียงหวาน มองตอบเขาไม่ลดละ ทั้งที่กลัวเขาจะจำได้แทบแย่ แล้วเขาก็


สะบัดแขนเธอออกจากมือ เหมือนหมดความสนใจ แล้วไล่เสียงห้วน



“ไปได้ ผมหมดธุระกับคุณแล้ว”


“ลานะคะ แล้วเราจะพบกันอีก”



ร่างบางเดินตัวตรงแน่วออกไปจากห้องเขาไม่สะทกสะท้านสักนิด ชายหนุ่มถอนใจแผ่ว


ยาวเมื่อเธอออกไปได้ ความรู้สึกแปลก ๆ ยามที่จับแขนเล็ก ๆ ของเธอไว้มันกระตุ้น


อารมณ์บางอย่างในตัวเขาที่เคยคิดว่าฝังลึกจนลืมไปหมดแล้ว ทำไมเขาต้องมีความรู้สึก


แบบนี้ด้วย ความเร่าร้อนรุนแรงที่แทบจะไม่เคยเกิดมานานนักหนาจนคิดว่าด้านชากลับ


เข้ามาอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิง เขาเจอและเจอมาเยอะด้วย แต่ถึงกระนั้น


เขาก็ไม่เคยมีอารมณ์ร้อนแรงแบบนี้กับใคร ยกเว้นผู้หญิงคนนั้น คนที่เคยกระตุ้นความ


เถื่อนในตัวเขาออกมาจนต้องข่มขืนเธอเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง หน้าคม


เครียดขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อคิดถึงตรงนี้ เขารังเกลียดตัวเองจนทนแทบไม่ได้ ไม่ใช่ว่า


เขาไม่รู้สึกผิด เขารู้...และรู้มาตลอด พยายามให้คนสนิทสืบข่าวเธอ แต่เธอก็หายไป


เหมือนไร้ร่องรอยให้ติดตาม จนเขาเลิกไปเอง และลืมไปในที่สุดเมื่อเรื่องอื่นวุ่นวายเข้า


มาในชีวิต




สามปีแล้วที่เขาหนีหน้าจากสังคมทุ่มกายและใจให้กับงานจนไม่มีเวลามองใคร


สาเหตุก็เพราะคนที่เขารัก หลอกเขาถึงสองครั้ง เขาคงจะโง่เหมือนควายกระมังถึงปล่อย


ให้เธอหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้งแรกก็หนีไปหมั้น ครั้งที่สองก็หลอกว่าแฟนเป็นเกย์


พอเขาตกลงจะแต่งงานด้วยเมื่อเธอกลับมา กลายเป็นว่าเขาต้องถูกฉีกหน้ากลางงานแต่ง


เพราะหล่อนกลับไปหาแฟนเก่าหน้าตาเฉย อ้างแค่ว่าเข้าใจผิดกันแล้วก็จากเขาไป


ปล่อยให้เขาต้องตกเป็นตัวตลกของสังคมจนมองหน้าใครไม่ติด สุดท้ายเขาก็ทำใจ


เอาความเย็นชาเข้าปกปิดจนมิดและไม่มีใครกล้าเล่นกล้าพูดถึงเรื่องเก่า ๆ ให้ได้ยิน


จู่ ๆ ยายคนนี้มาจากไหนถึงกล้ามาคุยเล่นกับเขา เธอไม่รู้หรืออย่างไรว่าเขาเป็นใคร


สงสัยต้องบอกนายกรให้รู้เรื่องจะได้อบรมพนักงานให้ดีกว่านี้



""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.