<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,022 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

“ทำไมลูกน้องนายมาช้าแบบนี้ มารยาทไม่ได้เรื่องปล่อยให้เจ้านายรอได้ยังไง”


ทินกรเหลือบมองเพื่อนหนุ่มที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ด้านข้าง พลางเอ่ยเสียงทุ้ม


“ก็บอกนายแล้ว ว่าเธอเพิ่งออกมาจากสำนักงาน เราก็ต้องเข้าใจด้วยสิว่าที่เธอมาช้า

เพราะทำงานล่วงเวลาให้เราอยู่นะ นายน่าจะดีใจด้วยซ้ำที่ลูกน้องเราดีขนาดนี้”

“น่าดีใจตายหละ ทำไมเราไม่ไปเดินกันก่อน ถ้าเธอมาก็คงโทรหานายเอง”


กวีกานต์พูดด้วยความฉุนเฉียว เขาเพิ่งออกงานเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ก็ต้องมาพบ

เหตุการณ์แบบนี้ มันน่าเบื่อน้อยเสียเมื่อไหร่กับการรอคน โดยเฉพาะคนที่ได้ชื่อว่าเป็น

ลูกน้องเพื่อน


“ ใจเย็นน่าวี นายเพิ่งมางานครั้งแรกในรอบสามปีนะ.....น่าจะทำตัวให้สนุกกับงาน

มากกว่า” เขาปลอบเพื่อนหนุ่มแต่ไม่วายหันไปก้มหัวน้อย ๆ ให้กับสาวสวยที่เดิน

เกร่เข้ามาหา



“ถ้าจำไม่ผิด คุณกวีกานต์ใช่มั้ยค่ะ”


“ใช่ครับนี่นายวีเพื่อนผมเอง”


ทินกรรีบตอบแทนเขาทันที กวีกานต์เหลือบสายตามองสาวในชุดราตรีหรูครู่เดียวก็

หมดความสนใจ เขาแทบไม่สนใจเธอด้วยซ้ำ สายตาหยิ่ง ๆ ของเขาทำให้ชลลดาฉิว

นิด ๆ แต่มารยาทที่ถูกอบรมมาทำให้ต้องฝืนยิ้มให้เขา


“ขอโทษนะคะที่เข้ามารบกวน ดาเป็นเพื่อนยายพลอยน่ะคะ”


แค่ได้ยินชื่อนั้น เขาก็หันกลับมามองเธอด้วยดวงตาเข้มจัด ก่อนเอ่ยเสียงเยาะ

“คุณบอกผมทำไม ผมแทบจำหน้าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สักนิด “

“ไม่ได้คิดจะพูดถึงหรอกค่ะ เพียงแต่อยากจะแนะนำตัว ถ้าคุณรังเกียจ ดาก็ไม่รบกวน”


ร่างเพรียวระหงหมุนตัวเดินจากไปเกือบทันทีที่พูดจบ ทินกรถึงกับส่ายหน้ากับกริยา

ของเพื่อนหนุ่ม


“นายวี ทำไมพูดกับเธอแบบนั้น ถึงนายจะเกลียดยายพลอยก็จริง แต่คุณดาก็ไม่

เกี่ยวข้องอะไรด้วย นายน่าจะมีเหตุผลบ้าง”


“เราไม่มีอารมณ์จะคุยกับใคร แล้วนี่เมื่อไหร่คนของนายจะมาสักที เบื่อเป็นบ้า

สงสัยเราคงจะต้องกลับแล้วหละนายกร”


“เฮ้ย อะไรว่ะแค่นี้ก็โมโหไม่เข้าเรื่อง ตกลงนายจะไปเดินกับเราก่อนก็น่าจะดีนะวี”

“น่าจะพูดแบบนี้ตั้งแต่แรกซะก็หมดเรื่อง”


ทินกรมองตามแผ่นหลังเพื่อนหนุ่มที่เดินลิ่ว ๆ นำเขาไปก่อนด้วยความหนักใจ ...ไม่รู้เขา

คิดถูกหรือผิดที่ไปชวนไอ้หมอนี่มา




ฌาณิช์กายกแก้วน้ำส้มดื่มเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะยิ้มออกมาได้...เมื่อความหิวหายไปเธอ

ก็อารมณ์เริ่มดีขึ้นบ้าง หญิงสาวนั่งตัวตรงมองชายหนุ่มที่ไปยืนรับโทรศัพท์อยู่นอก

ห้องอาหารซึ่งถูกกั้นด้วยกระจกใสซึ่งบริเวณนั้นตกแต่งไว้สำหรับคนที่สูบบุหรี่ เธอ

เห็นเขาเดินวนไปมาขณะคุยโทรศัพท์ ท่าทางเหมือนโกรธนิด ๆ เพราะคิ้วขมวดมุ่นปาก

เม้มเป็นระยะ ครู่ต่อมาเขาก็กลับเข้ามาด้านในก่อนจะทรุดนั่งตรงข้ามเธอ เขากวาดตา

มองเธอจนหน้าร้อนวูบ หน้าคมดูหายเครียดขึ้นมานิดหน่อยก่อนจะถามเธอเสียงทุ้ม


“คุณชื่ออะไร ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยนะนี่ ชื่อของผมคุณน่าจะทราบแล้วจากนามบัตร

ที่ให้ไว้”


“ฌาณิช์กาค่ะ “


“ชื่อเพราะ.... ว่าแต่รถคุณซ่อมหรือยัง ใช้ได้ดีเหมือนเดิมหรือเปล่า ไม่ใช่ขับ ๆ ไปเกิด

อะไรหลุดขึ้นมาจะแย่”


หญิงสาวหัวเราะคิกขึ้นมาเมื่อเห็นหน้าตาเขาขณะพูด ผู้ชายคนนี้แปลก เขาพูดหน้าตา

ธรรมดาแท้ ๆ แต่น้ำเสียงกลับฟังตลกพิกล


“หัวเราะทำไม ผมพูดเรื่องจริงนะ มันอันตรายคุณรู้หรือเปล่า ยิ่งกลางคืนแบบนี้ยิ่งน่า

กลัว ถ้าเผื่อเป็นอะไรขึ้นมาใครจะช่วยคุณไม่ทราบ”


“ ซ่อมดีแล้วค่ะ รับรองไม่มีอะไรหลุด....แต่ดิฉันว่าเราก็อิ่มกันแล้วน่าจะไปที่งานได้

เสียที”

“ผมก็คิดแบบนั้น สงสัยถ้าผมช้าไปอีกสักนิดเจ้านายผมด่าตาย” เขาบ่นท่าทางเบื่อ ๆ


“คุณมีเจ้านายด้วยหรือค่ะ” เอ ก็เธอเห็นตำแหน่งในนามบัตรเขานี่นา ขนาดเขายังมี

เจ้านายได้อยู่อีกหรือนี่


“มีสิ คนค้าขายเจ้านายของเราก็คือลูกค้ายังไง “ เขาตอบเสียงเข้ม




หญิงสาวถึงกับยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกในรอบปีเชียวหละเมื่อได้ยินเขาพูด เธอรู้สึกดีขึ้นมา

บ้างเมื่ออยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ ฌาณิช์การีบสกัดความรู้สึกที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอจะไม่

ยอมให้มีความรู้สึกพิเศษกับผู้ชายคนใดเป็นอันขาด ..ร่างสูงเดินนำหน้าเธอจนออกห่าง

หญิงสาวเริ่มผิดสังเกตุ จนต้องท้วงขึ้นมา


“จะรีบไปไหนค่ะ หรือกลัวงานจะเลิก”

“เปล่า คุณถามทำไม”

เขาหยุดแล้วหันมามองเธอท่าทางสงสัยจริง ๆ


“ทำไมเดินเร็วนักละคะ หรือกลัวใครเห็นว่ามากับดิฉัน”


“ทำไมต้องกลัว ..... ผมทำแบบนี้มันผิดปกติตรงไหนกัน”


“ไม่ทราบสิคะ เพียงแต่ไม่เคยเห็นใครเดินทิ้งผู้หญิงไว้ด้านหลัง เคยเห็นแต่เขาให้

นำหน้าหรือไม่ก็เดินไปด้วยกัน”


ตาคมกริบมองเธอนิ่งก่อนจะเดินย้อนกลับมาหาเขายืนเกือบชิดร่างเธอ แล้วเอ่ยเสียงเบา


“พ่อผมสอนไว้ เวลาเดินต้องนำหน้าผู้หญิง ไม่ได้มีอะไรพิเศษน่ะ เพียงแต่ถ้าเกิดอะไร

ขึ้นเราสามารถดูแลผู้หญิงให้ปลอดภัยได้ ก่อนที่ภัยจะถึงพวกเธอ”


ฌาณิช์กาถึงกับอึ้ง พระเจ้า ...เธอเกิดมาตั้ง 23 ปี เพิ่งเคยได้ยินคำพูดแบบนี้....นี่พ่อเขา

สอนมาได้อย่างไร ถึงให้ความสำคัญกับเพศหญิงได้มากมายถึงปานนี้ ฟังเขาพูดก็มี

ส่วนจริงอยู่ แต่ความคิดขัดแย้งก็ตามมาจนอดถามไม่ได้


“ถ้าเผื่อภัยมาจากด้านหลังละคะ คุณจะดูแลพวกเราอย่างไร”

“มีน้อยมากที่จะมาจากด้านหลัง แต่ถ้าเกิดขึ้นจริง ๆ รับรองผมช่วยคุณได้แน่”


ความอบอุ่นแผ่เข้ามาจากน้ำเสียงของเขาสู่หัวใจที่เยียบเย็นของเธอจนแทบจะอ่อนลง

หญิงสาวพยายามผลักเอาความเย็นชาใส่เข้าไปเหมือนเดิม เธอดูแลตัวเองได้ ไม่จำเป็นที่

จะต้องให้ใครมาดูแลอีกต่อไป เขาก็แค่เพศชายคนหนึ่งที่แฝงความเห็นแก่ตัวไว้เต็ม

เปี่ยมตามสันดานดิบของเพศผู้ เธอตอกย้ำตัวเองก่อนจะเดินตามเขาไปอีกครั้ง


ร่างสูงหยุดที่หน้าตู้เครื่องกดเงินสด หญิงสาวรีบปฏิเสธทันทีเมื่อเห็นเขาสอดบัตรเข้าไป


“อย่าเลยค่ะ ถือว่าที่เลี้ยงอาหารเมื่อครู่ก็จบกันไปแล้วกัน”


“ไม่เกี่ยวสักนิด มันคนละส่วนกัน....นั่นผมก็ทานด้วยคุณเก็บไว้เถอะ เผื่อมีอะไรต้อง

ซ่อมตามมาอีก”



เขายัดเงินใส่มือเธอ แล้วเก็บบัตรตัวเอง

“ความจริงซ่อมไม่ถึงห้าหมื่นหรอกค่ะ แค่หมื่นกว่าบาท คุณเก็บที่เหลือไว้นะค่ะ”

“คุณนี่ดื้อไม่เข้าเรื่อง ผมบอกให้เก็บก็เก็บไว้สิ ถ้าเหลือก็หยอดออมสินไว้กินขนม”

“ดิฉันโตเกินกว่าจะทานขนมเล่นแล้วค่ะ” เธอพูดเสียงกลั้วหัวเราะ

“ใครบอก คุณน่ะยังเด็ก เพียงแต่แก่แดดไปหน่อย แต่งหน้าเข้มไปนิด แต่ถึงยังไงก็ปิด

ผมไม่ได้หรอก” เขาเอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินนำหน้าเธอไปที่ลิฟท์

“คุณคิดว่าต่อไป เราน่าจะเจอกันบ้างหรือเปล่า”


เขาถามขึ้นมาลอย ๆเมื่ออยู่กันสองคนในที่แคบ ๆ


“ไม่ทราบสิค่ะ กรุงเทพออกกว้าง”

“แต่เราก็พบกันสองครั้งแล้วน่ะ ผมคิดว่าเราน่าจะพบกันอีก”

“อาจเป็นไปได้ และอาจเป็นไปไม่ได้”

“แต่ผมจะทำให้เป็นไปได้ คุณคอยดูเองก็แล้วกัน”


เขาเอ่ยเสียงหนักแน่นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขาไม่อยากบอกเธอหรอกว่าตั้งแต่วัน

แรกที่พบกันตนเองก็มีความรู้สึกแปลกกับเธอ คล้ายกับว่าเคยรู้จักกันมาก่อน ยิ่งพอจับ

ถูกร่างบางในตอนนั้นเขาถึงกับตกใจ เพราะความรู้สึกหวั่นไหวเข้ามาจนตั้งตัวไม่ทัน

อยากจะพบแต่ก็ไม่คิดว่าจะเจอกันเร็วแบบนี้ ระหว่างเขาและเธอน่าจะมีอะไรมากกว่า

นั้น หน้าขาวคมนั้นก้มมองเธอในระยะใกล้พอเธอเงยหน้าขึ้นเขาก็จรดจมูกโด่งลงบน

หน้าผากเธอแผ่วเบาเพราะอดใจไม่ไหว


ความร้อนแล่นซ่านจากหน้าผากแล้วกระจายไปทั้งร่างจนเธอตกใจ ไม่ใช่เธอไม่เคย

เธอเคยถูกกระทำมายิ่งกว่านี้ไม่รู้กี่เท่า แต่ความรู้สึกที่ได้รับช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

แค่จูบหน้าผากเบา ๆ ของเขาคนนี้ ทำให้เธอสะเทือนไปทั้งหัวใจได้อย่างไร หญิงสาว

ยืนนิ่งอยู่แบบนั้นเห็นหน้าเขายิ้มกระจ่างให้ ได้ยินเสียงนุ่มทุ้มเหมือนลอยมา

จากที่ไกล ๆ


“ต่อไป ผมจะตามหาคุณเอง ถ้าพบกันอีกครั้งอย่าตกใจก็แล้วกัน”


ชายหนุ่มเกลี่ยเรียวนิ้วของตัวเองไปบนแก้มเธอนุ่มนวลแล้วร่างสูงนั้นก็ออกไปจากลิฟท์

ทันที ปล่อยให้เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอีกนาน



................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน