<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/33680" type="text/javascript"></script>

รักอันตราย & ผู้ชายไร้ใจ(THE END) ตฤณตรัย บุรุษที่ร้ายกาจน่ากลัวแต่แฝงความเป็นสุภาพบุรษเต็มตัว ช่อแก้วสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามของความรัก **ขออนุญาตลบนออกบางช่วงนะคะเพราะเรื่องส่งสำนักพิมพ์แล้วค่ะ ผู้เขียน: yong soo ชมแล้ว: 126,010 ครั้ง post ครั้งแรก: Mon 12 November 2007, 5:38 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 April 2008, 5:39 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

ฌาณิช์กาเห็นเขาตั้งแต่เริ่มเข้ามาในงาน แปลกเหมือนกันที่บทจะพบก็พบกันได้ง่าย ๆ

ห้องประชุมออกใหญ่โตจุคนได้เป็นพันแบบนี้ก็ยังบังเอิญที่เห็นเขา เธอเดินตรงดิ่งเข้า

ไปเมื่อเห็นเจ้านายของตนอยู่ใกล้ ๆ


“ขอโทษนะคะที่มาช้า เจ้านายดูอะไรไปบ้างหรือยังค่ะ”


ทินกรหันมาตามเสียงทักแทบจะพร้อมกับคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง เขาจ้องเธอนิ่งทีเดียว


“อ้าว มาจนได้นะผมห่วงคุณจะแย่ นึกว่ารถเสียหรือเป็นอะไรไปเสียอีก...มาถึงก็ดีแล้ว

...เพิ่งเดินดูของไม่นานเหมือนกัน เดี๋ยวเดินดูไปรอบ ๆ ก็แล้วกัน อ้อ คุณกวิกานต์มา

ด้วยเราไปพร้อม กันเลยดีกว่า”


พอเริ่มออกเดินดูนั่นดูนี่ ชายหนุ่มก็ย้ายมาเดินขนาบข้างเธอเฉย หญิงสาวข่มใจเกือบแย่

ที่จะไม่ย้ายไปอยู่อีกด้าน

“ปล่อยให้คนอื่นรอมันไม่ดี รู้หรือเปล่า” เขาพูดขึ้นมาเมื่อทินกรเฉออกไปดูบูธด้านข้าง

ที่เดินผ่าน

“ทราบค่ะ แต่ว่ามันเกินวิสัยที่จะมาทัน”

“ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วย ว่างหรือเปล่า”

“ยังค่ะตอนนี้...ว่าแต่คุณคุยกับผู้หญิงด้วยหรือค่ะ เพราะเท่าที่ทราบมาคุณไม่เสวนากับ

ใครตั้งแต่ถูกยกเลิกงานแต่ง”


เธอเชือดเขาชนิดกะให้เจ็บไปถึงหัวใจ ...เธอรู้นี่ ว่าเขามีจุดอ่อนที่ตรงไหน..ดูหน้าเขา

แล้วมันก็ได้ผลจริง ๆ เสียด้วย เพราะเธอเห็นแววโกรธเกรี้ยวในดวงตาคู่นั้นชัดเจน

แต่เมินเสียเถอะถ้าเขาคิดว่ามันจะทำให้เธอกลัว


“ดูคุณจะรู้เรื่องผมมาก” เขาพูดเสียงห้วน

“ยิ่งกว่าที่คุณจะคาดเลยเชียวหละ...บางทีถ้าเราไม่อยากให้ใครรู้เรื่อง ก็ไม่น่าจะทำอะไร

ที่ทำให้เกิดอดีตจนคนพูดถึงไปทั้งเมือง ....ว่าแต่ดิฉันได้ข่าวมาแว่ว ๆว่าเธอกำลังจะกลับ

ไม่ใช่หรือค่ะ”

“ตกลงคุณจะหาเรื่องให้ได้ใช่มั้ย” ชายหนุ่มกัดฟันกรอด

“ถ้าคุณไม่อยากพูด ดิฉันก็จะหยุด”


หญิงสาวเดินนำหน้าเขาไปทันที เพราะตอนนี้ไม่อยากจะคุยกับเขาขึ้นมาเหมือนกัน .....

ของในงานยังน่าสนใจกว่าเขาตั้งเยอะ เธอเดินกวาดสายตามองหาบูธเครื่องตกแต่ง

ภายในที่อยากได้ เพราะมันเป็นความตั้งใจแรกที่จะมางานนี้ แต่ดูท่าเขาจะไม่ยอมเลิก

เมื่อร่างสูงนั่นเดินตามมาแล้วจับแขนเธอไว้แน่น


“เดี๋ยวเราไปดูของแต่งบ้านนายพันธ์ด้วยกันน่าจะดี ผมจะช่วยเลือก”

“ดิฉันจะไปหาคุณทินกรค่ะ แล้วก็ปล่อยแขนดิฉันด้วย เพราะไม่ชอบ”

“วันนั้นยิ่งกว่านี้ไม่เห็นคุณบ่น”

เขาย้อนเธอบ้าง หน้าตายิ้มกริ่มทีเดียว หญิงสาวสะบัดแขนออกเพื่อจะให้พ้นจากอุ้งมือที่

จับไว้ แต่เขากลับบีบไว้จนแน่นจนเธอเจ็บแปลบ


“ชั้นเจ็บนะ “

“เจ็บซะบ้างก็ดี จะได้หัดพูดจาให้น่าฟังกว่านี้....มากับผมถ้าไม่อยากอายไปมากกว่านี้”


เขาพูดจบก็ลากเธอไปตามบูธต่าง ๆ ในงาน ความที่ถูกเขาทำตามอำเภอใจทำให้เธอขัด

ขืนไปตลอดทาง จนพบกับทินกรที่กำลังยืนดูของตกแต่งอยู่ เธอจึงเรียกเขาเสียงดัง


“ได้ของหรือยังค่ะเจ้านาย”

“อ้าว ผมก็นึกว่าคุณหายไปไหนเสียอีก มานี่สิดูบริษัทนี้ของน่าสนใจเชียวหละผมคิดว่า

จะขอคุยกับเขาสักหน่อย ยังไงถ้าคุณรีบก็เดินไปดูที่อื่นก่อนก็ได้ ถ้ามีอะไรก็โทรหา

ผมดีมั้ย”

“น่าจะดีเหมือนกันนายกร เดี๋ยวเราเดินเป็นเพื่อนคุณฌาณิช์กาก็ได้”

“ดิฉันไปคนเดียวได้ค่ะ เชิญคุณตามสบายดีกว่า”


เธอพูดจบก็เดินหนีเขาทันที หญิงสาวคิดด้วยความกลุ้มใจ เธอยังไม่พร้อมสำหรับการ

ถูกบุกแบบนี้ ครั้งแรกเธอคิดว่าจะบุกหาเขาแล้วทำตามแผนแต่มันไม่ใช่ เขาจะทำ

ให้แผนของเธอพังไม่เป็นท่า แต่ถ้าคิดในแง่ดี มันก็ดีไม่น้อยเพราะเธอจะได้ไม่เหนื่อย

มากในเมื่อเขาแสดงความสนใจเธอออกมาก่อน หญิงสาวหนีเขาไปยืนตั้งหลักก่อนจะจง

ใจรอให้เขาตามมาจนทัน


“คุณจะหนีผมทำไม หรือว่าเริ่มจำผมได้แล้ว”

หญิงสาวกัดฟันแน่น ก่อนจะหันมายิ้มให้เขาจนอีกฝ่ายแปลกใจ

“น่าจะเริ่มจำได้ค่ะ เราอาจจะเคยพบกันสักแห่งในผับ หรืออะไรแบบนี้”

“ไม่น่าใช่ ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นสักนิด...ถ้าเสร็จงานอยากไปผับที่ว่าหรือเปล่า”


กวีกานต์ถามเหมือนหยั่งเชิง เขาเองก็อยากรู้...เพราะเธอมีอะไรสักอย่างที่สะดุดใจเขา

เหลือเกิน อยากจะรู้ให้แน่ชัด ทั้ง ๆที่ตัวเขาเองตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนไหนแล้วก็

ตาม แต่สำหรับเธอเขากลับอยากค้นหาตัวตนของผู้หญิงคนนี้


“ไม่ว่างค่ะ ขอบคุณที่ชวน ....ถ้าคุณไม่รังเกียจ ขอเป็นวันหลังดีมั้ยค่ะ”


ชายหนุ่มค่อนข้างแปลกใจที่เธอตอบรับเขากลาย ๆ แต่ไม่น่าแปลกเพราะผู้หญิงส่วน

ใหญ่ที่เคยรู้จักมา ต่างก็เคยฝันที่จะขอควงเขาสักครั้ง เธออาจจะเล่นตัวไปก่อนก็เป็นได้

ตาคมกริบมองหน้าสวยที่แต่งไว้งดงาม พลางคิดประเมินผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เล่น...เธอ

อาจจะไม่รู้ว่ากำลังเล่นกับอะไร สักวันเขาจะสอนเธอเองว่าคนแบบเขาไม่ใช่เอาไว้ลอง


“ตามใจคุณ ถ้าพร้อมก็โทรมา ผมว่างเสมอ”


หญิงสาวหลบสายตาลงต่ำเพราะไม่อยากให้เขาเห็นความเกลียดชังจากดวงตาของตน

สันดานเดิมไม่มีผิด คิดจะคั่วเธอสิท่า..


“อย่างนั้นดิฉันขอเดินดูของอีกสักครู่นะคะ ถ้าคุณติดธุระก็เชิญก่อน”


เธอตั้งใจไล่เขาเลยหละ เพราะตอนนี้อยากจะหาของให้ได้เร็ว ๆ แต่เขากลับปิดความหวัง

ของเธอซะสนิท

“ผมว่าง บอกแล้วไงว่าจะดูของให้นายพันธ์ เราน่าจะต้องดูด้วยกันแล้วกระมัง”


สุดท้าย เธอก็ต้องไปกับเขาจนได้ ระหว่างที่เดินเลือกวัสดุเธอเพิ่งรู้จักเขาในอีกแง่มุม

หนึ่ง เขาช่างเลือกและพิถีพิถันจนเกือบจะเป็นคนช่างติ ของชิ้นแล้วชิ้นเล่าที่ผ่านตา

เขาจะหาข้อตำหนิจนเจอ ...ชีวิตของเขาก็น่าจะเป็นแบบนี้ ช่างเลือกไปทุกเรื่อง แต่แปลก

ที่เขากลับมายุ่งกับเธอโดยที่ไม่ได้ผ่านการเลือกมาก่อน.....ไม่ใช่สินะเขาไม่เคยเลือกเธอ

เลยต่างหาก เพียงแต่ของที่ผ่านมาชั่วคราว พอใช้แล้วก็โยนทิ้งไป คิดถึงตรงนี้หญิงสาวก็

เริ่มเครียดเพราะความชิงชังเขาที่พุ่งปราดขึ้นมาขึ้นมา เธอรีบบอกเขาก่อนที่ตัวเองจะ

อาระวาดจนแผนพัง


“ขอตัวกลับก่อนได้มั้ยค่ะ เพราะได้ของพอสมควร อีกอย่างรู้สึกไม่ค่อยสบายนะคะ”

“ไม่สบายอย่างนั้นรึ ...ช่างเถอะกลับก็ได้ เดี๋ยวผมออกไปพร้อมคุณก็แล้วกัน”

“ไม่ต้องค่ะ ดิฉันอยากไปคนเดียว”


เธอกัดฟันไว้แน่นเพราะชักเดือดขึ้นมา ทำไมเขาจะต้องตามเธอทุกฝีก้าวแบบนี้ก็ไม่รู้

เมื่อไม่อยากพูดอีกต่อไป หญิงสาวก็ตัดสินใจทิ้งเขาไว้ตรงนั้น เธอเดินกึ่งวิ่งเพราะไม่

อยากให้เขาตามมา ตอนนี้เธออยากอาเจียนจนทนแทบไม่ไหว ความเครียดที่ได้รับมัน

มากเกินไป หญิงสาวกวาดสายตามองหาห้องน้ำขณะที่เอามือปิดปากไว้แน่น เหงื่อ

กาฬไหลมาตามไรผมทั้งที่อากาศภายในห้องเย็นเฉียบ พอเธอเห็นป้ายบอกทางไป

ห้องน้ำ หญิงสาวก็วิ่งทันทีทั้ง ๆ ที่ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน


ร่างบางเลี้ยวเข้ามุมก่อนจะถึงห้องน้ำ เธอชนโครมเข้ากับร่างหนาของผู้ชายจนเซ

เขาจับเธอไว้แน่นในขณะที่เธอพยายามดิ้นรนออกเพราะกลั้นต่อไปแทบไม่ไหว แต่เขา

กลับยึดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย มือทั้งสองข้างที่ปิดปากอยู่สุดจะกดรั้งอีกต่อไป...

พอปล่อยมือจากปากเพื่อผลักเขาออกเธอก็อาเจียนเต็มอกกว้างนั่น


“ปัดโธ่โว้ย ซวยฉิบ...ทำไมจะอาเจียนไม่บอกผม....คราวนี้จะทำไง...นี่คุณ ..คุณ”


ตฤณตรัยพลิกหน้าหญิงสาวที่ซบอยู่กับแขนตัวเองขึ้นมา พอเห็นว่าเป็นใครเขาก็ตกใจ

“ฌาณิช์กา .. คุณเองหรือ...คุณเป็นไงบ้างนี่...”


เขาทั้งเรียกและเขย่าเธอค่อนข้างแรงแต่ดูเหมือนร่างนั้นจะไม่รู้สึกตัว ชายหนุ่มประคอง

ร่างนั้นไว้แน่นก่อนจะถอดเสื้อสูทตัวเองที่เปื้อนออกแล้วพับพาดไว้ที่ไหล่ จากนั้นก็ดึง

ผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดไปที่ปากของเธอคร่าว ๆ ก่อนจะช้อนอุ้มร่างนั้นไว้แนบอก เขา

ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะพาเธอไปตรงไหน จะเปิดโรงแรมให้พักก็กลัวเธอจะเสียชื่อ เมื่อไม่

เห็นทางเขาก็ตัดสินใจพาเธอกลับบ้านตัวเอง


กวิกานต์เดินตามหลังเธอที่เขาเห็นแว้บ ๆนั่นแต่เพราะคนมากทำให้เขาช้าลง กว่าจะ

ออกมาได้ก็ใช้เวลาโข เธอบอกว่าจะกลับบ้านดังนั้นเขาจึงตามไปที่ลิฟท์ คิดว่าจะพบเธอ

ที่นั่นถ้าเขาทัน

ภาพสุดท้ายที่กวิกานต์เห็นก่อนลิฟท์จะปิด ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่มีวงหน้าขาวจัด

แต่คิ้วและตากลับดำสนิทมองตรงมา ท่าทางวิตกกังวล ผู้หญิงที่นอนหลับตาพริ้มใน

อ้อมแขนนั้นคือเธอ..ฌาณิช์กา


กว่าเขาจะตั้งสติได้ลิฟท์ก็ปิดและเลื่อนลงไปแล้ว กวิกานต์รีบวิ่งไปกดลิฟท์เพื่อให้เปิด

เมื่อไม่ได้ดังใจ เขาก็วิ่งลงไปตามบันไดเพื่อให้ทันกับผู้ชายคนนั้น...หมอนั่นเป็นใครเขา

ไม่รู้จัก แต่เธอ เขารู้จักแน่นอน...จากภาพที่เห็นคล้ายเธอจะหมดสติ...ความห่วงที่แล่น

เข้ามาแบบไม่รู้ตัว ทำให้เขาต้องรีบวิ่งให้เร็วที่สุด แต่เมื่อลงมาถึงด้านล่างก็ยังช้าไป....

รถหรูเปิดประทุนเพิ่งขับออกไปเมื่อเขาลงมาถึงห้องโถงกว้าง กว่าจะออกไปถึงหน้า

โรงแรม รถคันนั้นก็หายลับไปจากสายตาเขาแล้ว



.......................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน