จำนวน 13 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 29 ส.ค. 2549 (12:24)
มันน่าแค้นใจจริงๆนะครับ คุณเทาชมพู

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 29 ส.ค. 2549 (13:55)
จำไว้สิ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 29 ส.ค. 2549 (20:20)
จำอยู่แล้ว ผมอยากให้คนไทยได้ศึกษาประวัติศาสตร์กันมากๆ จะได้รู้ว่าฝรั่งนะเอาเปรียบเราขนาดไหน ทุกวันนี้ก็คิดแต่จะเอาหลักการของเขามาพัฒนาประเทศ ไม่รู้จะตามไปถึงไหนตามอย่างไรก็ไม่ทัน มาศึกษา อดีต ปัจจุบัน เพื่อกำหนดอนาคตประเทศเราดีกว่า ผมชอบกระทู้คุณเทาชมพูมากๆเลยครับ ได้รู้ได้เห็นข้อมูลที่อยากรู้มานานแล้ว ขอบคุณจริงๆเลยครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 8 ก.ย. 2549 (10:42)
ใครมาเป็นเจ้าเข้าครอง คงจะต้องบังคับขับไส
เคี่ยวเข็ญเย็นค่ำกรำไป ตามวิสัยเชิงเช่นผู้เป็นนาย
เขาจะเห็นแก่หน้าค่าชื่อ จะนับถือพงศ์พันธุ์นั้นอย่าหมาย
ไหนจะต้องเหนื่อยยากลำบากกาย ไหนจะอายทั่วทั้งโลกา
คงจะต้องใช้กลอนบทนี้จริงๆคะ เพราะบรรพบุรุษของเราได้ใช้ความพยายามอย่างที่สุดแล้วเพื่อรักษาบ้านเมืองนี้ไว้เพื่อให้ชนรุ่นหลังได้อยู่อาศัยกัน...

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 8 ก.ย. 2549 (12:30)
ด้วยเหตุนี้หรือเปล่าค่ะที่ทำให้ ร.5ต้องทรงส่งพระราชโอรสไปศึกษาในต่างประเทศ เป็นการเตรียมบุคคลากรรุ่นใหม่ที่รู้ทัน ตะวันตกในทุกด้านไว้รับมือ

โดยเฉพาะการทหาร.......ทั้งรัสเซีย และอังกฤษ นอกเหนือจากนโยบายทางการทูต

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 8 ก.ย. 2549 (16:51)
ความจริงประเทศไทยเรา ก็ผ่านเหตุการณ์ร้ายๆมาหลายครั้งบรรพบุรุษของเรานับแต่พระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้าทุกพระองค์เรื่อยลงมาจนถึงสามัญชนคนธรรมดาต่างก็ร่วมกันรักษาบ้านเมืองไว้ อยากให้คนไทยที่เกิดที่อาศัยแผ่นดินไทยรู้รักชาติ และสามัคคีกันมากกว่านี้ อย่าให้ "ใครมาเป็นเจ้าเข้าครอง"

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 10 ก.ย. 2549 (21:04)
ไทย เราผ่านวิกฤตมาหลายครั้ง หลายคราแล้วด้วยพระบารมีขององค์พระมหากษัตริย์ทุกพระองค์ รวมทั้งความรัก ความสามัคคีของคนไทยทุกคน เป็นหน้าที่ของพวกเราคนไทยทุกคนที่จะปกป้องประเทศชาติ สถาบันพระมหากษัตริย์ เพื่อลูก หลานของเราต่อไปนิ

เราเองก็เฉือนดินแดนของประเทศไทยแทบจะทุกด้านเพื่อป้องกันดินแดนส่วนใหญ่ไปมากแล้ว อย่าต้องเฉือนด้ามขวานอีกเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 11 ก.ย. 2549 (15:01)
ความเจ็บปวดเป็นบทเรียนยากจักลืม มีบางกลุ่มคนไทยสมัยนั้นได้ทำการสักบริเวณหน้าอกเป็นคำว่า รศ.๑๑๒ เพื่อเป็นการย้ำเตือนเหตุการณ์นั้น ในทุกลมหายใจ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 11 ก.ย. 2549 (15:55)
เมื่อเดือนที่แล้วผมได้ไปที่ป้อมพระจุลจอมเกล้า ที่อำเภอพระสมุทรเจดีย์ มีพี่ทหารคอยให้คำอธิบายถึงเหตุการณ์ ร.ศ.112 ฟังแล้ว..เลือดขึ้นหน้า..มีอารมณ์ร่วมเหมือนกันครับ..เขาทำเป็นวิดีทัศน์บรรยายเหตุการณ์ไว้ด้วย..ผมขอถ่ายทอดจากความทรงจำด้วยคนนะครับ ผิดถูกอย่างไร..คงต้องขออภัยท่านผู้รู้ไว้ด้วย..

...ป้อมพระจุลฯ เป็นป้อมที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 ทรงคาดการณ์ไว้ว่า..วันหนึ่งไม่อังกฤษก็ฝรั่งเศสจะต้องลุกล้ำอธิปไตยของไทยเป็นแน่ จึงทรงสร้างป้อมด้วยพระราชทรัพย์ที่มากโข เพื่อปกปักปากแม่น้ำ..อันเป็นยุทธศาสตร์อันสำคัญไว้..เพราะหากหลุดปากแม่น้ำเข้าไปได้..ก็แทบไม่เหลือปราการใดอีกแล้ว..ซึ่งเมื่อสร้างป้อมเสร็จไม่นาน..ปืนใหญ่ก็เพิ่งหล่อเสร็จชื่อว่า ปืนเสือหมอบ (ใหญ่มากครับ ใช้ระบบหมุนแล้วยกตัวปืนขึ้นไป ลุกกระสุนก็ใหญ่และหนักมากครับ นึกถึงความโกลาหลในวันเกิดเหตุแล้ว เหนื่อยครับ) เรือรบฝรั่งเศส ใช้เรือสินค้านำหน้าเข้ามา เนื่องจากเรือสินค้าฝรั่งเศสได้เข้ามาค้าขายและดูลาดเลาอยู่นานแล้ว จนรู้ดีถึงร่องน้ำบริเวณปากแม่น้ำและร่องน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อเรือรบมาถึงปากแม่น้ำ ทางป้อมพระจุลฯ ได้ยิงเตือนไม่ให้เข้ามาในเขตน่านน้ำไทย แต่เรือรบฝรั่งเศสก็ยังแล่นต่อไปเรื่อยๆ และมีการยิงตอบโต้กลับเข้ามา ไทยส่งเรือรบออกไปต้าน แต่ขนาดของเรือผิดกัน เราจึงสูญเสียกำลังพลไป ทางป้อมฯ ยิงปืนเสือหมอบเข้าใส่เรือฝรั่งเศสจนเสียหาย แต่ก็ทำได้เท่านั้น เพราะปืนเสือหมอบมีระยะหมุนเพียง 45 องศา ไกล 2000 เมตร และที่สำคัญทีสุด..ด้วยความที่ปืนเพิ่งได้ใช้ ยังไม่สามารถหาพิสัยที่แม่นยำของปืนได้ เพราะยังไม่มีระบบวิถีนำร่องทันสมัยเหมือนในปัจจุบัน ซึ่งทางท่านผู้บรรยายกล่าวว่า..หากมีเวลาสักครึ่งปี ทางเราคงสามารถยิงได้อย่างแม่นยำ.. ดังนั้น..เมื่อเรือรบฝรั่งเศสแล่นพ้นปากแม่น้ำเข้าไป ก็เหลือวิสัยที่ปืนจากป้อมพระจุลฯ จะทำอะไรได้ โดยเฉพาะเมื่อมีเรือสินค้าผู้ชำนาญนำทาง เรือรบฝรั่งเศสก็ไปจอดเทียบท่าแทบหน้าวังแล้วยิงปืนขู่ให้ไทยยอมชดใช้ค่าชีวิตของลูกเรือที่เสียไปของเขา กดขี่ยิงปืนขู่ทุกเมื่อเชื่อวัน จนไม่เป็นอันทำอะไร จนไทย..ต้องยอมเสียสละดังอาจารย์เทาชมพูได้เล่ามา..
วันนั้น..ผมถามท่านทหารไปว่า.."ผู้บังคับการป้อมพระจุลฯ ตอนนั้นเป็นใคร"
ท่านก็ตอบยิ้มๆ ว่า "เป็นคนเดนมาร์ก" (น่าจะใช่นะครับ) แต่ผมจำชื่อไม่ได้แล้วครับ ขอโทษจริงๆ

เรือสินค้า..แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม..แลกเปลี่ยนสินค้า..แต่สุดท้าย..อีกหนึ่งเหตุผลของเรือสินค้า..คือ..สอดแนม..
ไม่ต่างกับสมัยนี้เลยมังครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 12 ก.ย. 2549 (12:39)
หวังว่าคนรุ่นใหม่จะอ่านเรื่องนี้แล้วนำไปเตือนใจไม่ให้เกิดขึ้นอีก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 17 ก.ย. 2549 (16:09)
ใครที่กำลังสร้างความวุ่นวายแก่ชาติอยู่ในตอนนี้ ก็ได้แต่หวังว่าพวกเขาคงจะระลึกได้ว่าในอดีตชาติไทยเคยบอบจิตเจ็บช้ำระกำมาแค่ไหนในการที่พยายามเอาตัวให้รอดพ้นจากการคุกคามของชาติอื่นได้ อยากให้เขาพวกนั้นจำไว้้และอย่าทำให้มันเกิดขึ้นซ้ำสองเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 17 ก.ย. 2549 (16:18)
ตอบคุณ ค.ห. ที่ 5
ถูกแล้วครับ
จำกลอนนี้ได้ไหม

พ่อไม่มีเงินทองจะกองให้
จงตั้งใจพากเพียรเรียนหนังสือ
หาวิชาความรู้เป็นคู่มือ
เพื่อยึดถือเอาไว้ใช้เลี้ยงกาย

พ่อกับแม่มีแต่จะแก่เฒ่า
จะเลี้ยงเจ้าเรื่อยไปนั้นอย่าหมาย
ใช้วิชาช่วยตนไปจนตาย
เจ้าสบายแม่กับพ่อก็ชื่นใจ

ถึงพ่อจนทนได้ไม่ทุกข์หนัก
เท่าลูกรักประพฤติตนเป็นคนชั่ว
ลูกกี่คนทนเลี้ยงได้ไม่หมองมัว
ไม่โศกเศร้าเท่าลูกตัวชั่วระยำ

พ่อส่งให้ลูกเรียนเพียรอุตส่าห์
พ่อฟันฝ่าอุปสรรคแสนหนักเหลือ
พ่อตั้งหน้าหาทุนมาจุนเจือ
พ่อทำเพื่อลูกเจริญเดินก้าวไกล

เจ้าไม่เรียนเมื่อไหร่เจ้าจะรู้
เจ้าไม่ดูเมื่อไหร่เจ้าจะเห็น
เจ้าไม่ทำเมื่อไหร่เจ้าจะเป็น
ยามลำเค็ญใคร่เล่าช่วยเจ้าเอย

.........น้ำตาไหลครับ......

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 29 ก.ย. 2549 (18:37)
สุดยอด กษัตริย์สำคัญจิงๆ