สารบัญ

“ สายแล้ว โอ๊ย! สายแล้ว “


เด็กสาวคนหนึ่งนามว่า ทานตะวัน พูดขึ้น พร้อมวิ่งไปวิ่งมาอยู่ในบ้าน


“ ไปแล้วนะค่ะ “


ฉันเดินมารอรถที่ป้ายรถเมล์อย่างที่ทำทุกๆวัน แต่ฉันรู้สึกไม่ดีในเช้านี้เลย รถเมล์มา


แล้ว ฉันโบกรถเมล์รถเมล์หยุดอยู่ตรงหน้า ฉันกำลังจะเดินขึ้นบันไดตามปกติ…


“ ว๊าย ! “ ฉันอุทาน ตัวฉันกำลังหงายหลัง


ตุ้บ! มีชายคนหนึ่งมารับฉันไว้ทัน ฉันตกใจทันทีฉันมองหน้าของเขา ว้าววว! เขาเป็น


ผู้ชายที่ดูดีมากๆ ตาสีน้ำตาลอ่อนๆของเขากำลังจับจองมาที่ฉัน แววตาเขาดูขี้เล่น ผมของสี


ทองเขาต้องเป็นลูกครึ่งแน่ๆ


“เซ่อซ่าจังนะเธอ “เขาพูดขึ้นขณะที่ยังโอบฉันไว้


“เออ...ขอบใจ” ฉันพูดและลุกจากตัวเขาแล้วไปนั่งรถเมล์


ให้ตายเถอะทำไมวันนี้ฉันซุ่มซ่ามขนานนี้น่า น่าอายที่สุด รถเมล์ที่จอดหน้าโรงเรียน


มัธยมแห่งหนึ่ง ฉันเดินไปห้อง 4 / 2 อย่างหวาดๆ


“ตะวันเธอมาสายอีกแล้วนะ เข้าไปนั่งที่ซะ “ครูพูดอย่างโมโห


ฉันเดินเข้าไปนั่งที่อย่างเซ็งๆ ภายในห้องเพื่อนยังขำคิกคักฉันอยู่ วันนี้ทำไมวันนี้มีแต่เรื่อง


น่าอายเนี่ย


“นักเรียนค่ะวันนี้ครูมีเพื่อนใหม่มาแนะนำ อ้าว...เธอเข้ามา “ครูพูดพร้อมมองไปที่หน้า


ประตู


สิ่งที่ฉันเห็นคือนายคนที่รับฉันไว้ที่รถเมล์ เขาเดินเขามาในห้อง เพื่อนๆต่างซุบซิบกันเสียง


ดังจนเงียบไป


“สวัสดีครับ ผมอาทิตย์ ทัตนาสร ขอฝากเนื้อฝากตัวฝากหัวใจกับเพื่อนๆด้วยนะคร้าบ”


เขาพูดจบพร้อมโปรยยิ้มไปรอบห้อง หมอนี่ท่าทางเจ้าชูพอตัวเลย....


“เฮ้ย! ไอ้ทิต เอ้งกลับมาจากออสเตรเลียแล้วเหลอว่ะ จำข้าได้เปล่า “เพื่อนผู้ชายพูดขึ้น


“ เออ! ไอกลับมาแล้ว คิดถึงพวกยูจัง “ เขาพูดพร้อมวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนๆผู้ชาย


“เออ...นายอาทิตย์เธอรู้จักพวกนั้นก็ไปนั่งข้างนายนนท์ก็แล้วกันมันจะได้ช่วยเธอได้


เรื่องภาษา “ครูพูด


“เย้! Thanks! My teacher “ เขาพูดและวิ่งไปนั่งที่


บ้าน่าที่ที่นายนนท์นั่งมันก็ข้างหลังฉันน่ะสิ โอ๊ยพระเจ้า! นายทิตก็นั่งข้างหลังฉันนะสิ ฉัน


พร้อมมุดหัวทำท่าหลบๆ ขื่นเขาเห็นเขาก็บอกเรื่องเมื่อเช้าน่ะซิ ก็มีนักเรียนบนนั้นแค่สองคน


เองคือเขากับฉันเพราะว่าเมื่อเช้ามันสายมากแล้วตอนที่ฉันมาโรงเรียน ตายแน่ฉัน วันนี้มันวัน


อะไรของฉันเนี่ย...


“ เฮ! เธอที่เจอเมื่อเช้านิ “ เขาพูดแล้วชี้หน้าฉัน เอาล่ะว้าซวยอีกแล้วฉัน


“ทำไมเหรอทิตนายรู้จักทานตะวันด้วยเหรอ “นายนนท์ถามขึ้น


เขามองหน้าฉันแล้วยิ้มอย่างกวน เขาต้องวางแผนอะไรแน่ๆ


“เปล่า...ก็แค่ตอนขึ้นรถเมล์ เธอ...อ่อยอะอ่อย “


เขากำลังจะพูดแต่ฉันเอามือไปปิดปากเขาไว้ทันก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมา


“เปล่าหรอกนนท์ ฉันแค่เจออาทิตย์บนรถเมล์เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรมาก “ฉันพูดแล้วยิ้ม


“อ่อยอะ อ่อย อันไอ่อูดแอ้ว “เขายังเถียงอยู่


นายนนท์หันไปคุยกับเพื่อนข้างหลังต่อ ฉันจึงปล่อยมือออกจากปากเขาเขาลูบปากทำหน้ามุ้ย


“เธอปิดปากฉันทามมัย” เขาพูดแต่พูดไม่ค่อยชัดนัก


“เปล่าก็แค่ไม่อยากให้เธอพูดเรื่องเมื่อเช้าก็เท่านั้นเอง นายชื่ออาทิตย์เหรอชื่อแปลกจัง


ที่โน่นคงเรียกเธอว่าน้องซัน ใช่มั้ย ตลกจัง” ฉันพูด


“ เธอ....” เขาจะพูดอะไรบ้างอย่างแต่ครูก็เข้ามาซะแล้วฉันยิ้มและหันกลับไป แต่นาย


นั้นดึงผมฉัน


“โอ๊ย! นายดึงผมฉันทำไม” ฉันหันไปกระซิบอย่างโมโห


เขายื่นกระดาษมาให้ฉัน ฉันเปิดมันอ่านมันเป็นภาษาไทยผสมกับภาษาอังกฤษ นี่ถ้าฉันไม่เก่ง


อังกฤษนะคงแปลไม่ได้แน่เลยนายนี่ต้องการบอกว่า “มีค่าปิดปากหรือเปล่าที่จะไม่ให้ฉัน


บอก” ฉันขึ้นเขียนตอบไปเป็นภาษาอังกฤษว่า


“Sorry! I haven’t money but you will say at ease now. (ขอโทษ! ฉันไม่มีเงินจะบอกก็


บอกไปเลย เชอะ) “ แล้วฉันก็ส่งกลับไปให้เขา เขากำลังจะเขียนตอบกลับ


“นี่อาทิตย์ ออกมาเขียนข้อนี้ซิ “ครูวิชาคณิตพูดแล้วยื่นชอล์กให้เขา


“คร้าบ...” เขาเดินออกไปแล้วเกาหัว ทำท่าครุ่นคิดแล้วเขียนภาษาอังกฤษลงบนกระดาษ


ตัวใหญ่ให้ตายเถอะ


เขาต้องการจะเขียนว่า ทานตะวันสะดุดบนรถเมล์ เธอเป็นผู้หญิงที่เซ่อซ่ามาก เพื่อน


และคุณครูต่าง


ทำหน้างง ถึงบางคนจะเก่งภาษาอังกฤษแต่ลายมือที่เขาเขียนนั้นมันภาษาอังกฤษผสมคนเคย


เรียนต่างประเทศเท่านั้นจึงจะรู้ ตาบ้านายนี่มันโง่จริงๆใครเขาให้เขียนภาษาผสมเล่า คงคิดว่า


ฉันอ่านออกแล้วคนอื่นจะรู้หรือไง บ้า


“นี่นายอาทิตย์ ฉันสอนคณิตศาสตร์นะไม่ได้สอนภาษาอังกฤษ” ครูพูดอย่างโมโห


“ผมทามไม่เป็นนี่ครับ ที่โน่นไม่ได้สอน” เขาตอบแล้วกลับมานั่งที่แล้วหันมายิ้มให้ฉัน ตา


โง่คิดว่าคนอื่นเค้ารู้อย่างที่นายรู้เหลอ แต่ก็ถูกของนายที่นั้นมีวิชาเลือกอย่างเรียนอะไรก็


เรียน ไม่เลือกเรียนทั้งหมด


“เฮ้อ...ทานตะวันในฐานะที่เธอเป็นหัวหน้าห้องและเรียนเก่งที่สุด เธอต้องติวคณิตให้นาย


อาทิตย์ จนกว่าเขาจะเข้าใจ ถ้าเธอทำได้ล่ะก็เธอไม่ต้องสอบไม่ต้องทำอะไรเลยเธอเอาเกรด


4+ไปเลย โอ๊ย! ฉันล่ะปวดหัวกับเธอจริงๆนายอาทิตย์ “ครูพูดพร้อมลบกระดาน


ซวยฉันอีกล่ะซิ ทำไมมันถึงซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้น่า อิสระของฉันถูกเอาไปง่ายๆ พระ


เจ้าทำไมท่านไม่ทรงเห็นใจคนตั้งใจเรียนเลย ฉันหันไปมองเขาเขายิ้มอย่างกวนๆ นายนี่มัน...


จริงๆ ToT


เย็นแล้ว ฉันเก็บกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน


“ไม่อยู่ติวแมธ*ฉันเหรอ” เขาหันมาถามฉัน (*math=คณิต)


“พรุ่งนี้ก็แล้วกัน “ฉันทำท่าโบกมือ


“ งั้นกลับบ้านกัน “ เขาจับมือฉันลากพากลับบ้าน


ฉันเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านนายนี้รู้จักบ้านฉันได้ยังไง ฉันหันไปมองหน้าเขา


“ อย่าลืมเตรียมหนังสือมาสอนฉันด้วยล่ะ บ้ายบาย “ เขาพูดแล้ววิ่งไป


สงสัยบ้านคงอยู่แถวนี้มั้ง เข้าบ้านดีกว่า ฉันเตรียมหนังสือต่างๆก่อนจะเข้านอน...

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.