ท่ามกลางหิมะ ที่ร่วงโรยในปลายเดือนที่หนาวเหน็บ หญิงสาวและเด็กชาย

 คู่หนึ่ง อายุราวๆ12 ขวบ กำลังยืนใต้ต้นไม้ ในบรรยากาศวันจบการศึกษา

ประถมศึกษาปีที่ 6

      “นี่ ซองมิน เธอมีอะไรเหรอถึงเรียกฉันมานี่”ผมพูดขึ้นอย่างเบื่อหน่าย

        แน่แหละ ผมรู้สถานการณ์นี้ดี แต่แปลกตรงที่คนตรงหน้าผม ไม่มีความน่ารักเลย...

เครียดเลยตู

               “ก็.....นะ เราอ่ะ.... >////<”

       ผมกำลังมองคนตรงหน้าที่กำลัง บิดไปมาไปมาด้วยความเขิน คงคิดว่าตัวเองน่ารัก

ล่ะซิถ้า แต่มันยิ่งทำให้ผมเครียดหนัก -_-|||

            “มีไรก็รีบพูด ฉันไม่มีเวลามากเหรอนะ”

           “ก็ๆๆๆ ฉะๆๆๆฉัน ชอบ นาย อ่ะ”เธอตะโกนด้วยความเขินอาย

      ผมว่าแล้ว จึงกุมหัวด้วยความเครียด ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า

          “ฉันน่ะออกจะหน้าตาน่ารักพูดก็พูดฉันน่ะสวยกว่าเธออีกนะ แต่เธอน่ะเธอดู

กระจกบ้างไหม เธอคงคิดว่าเธอน่ารักมากซินะถึงกล้ามาสารภาพรักกับฉัน ถ้าเธอมีเวลา

มากนักที่จะมาสารภาพรักกับฉัน ฉันว่าเอาเวลานั้นไปปรับปรุงหน้าตาของเธอดีกว่านะ

ยัยหมูขี้เหล่" ผมพูดอย่างลำคาญ

     ผมมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอด้วยความรู้สึกเฉยเมย ก่อนที่จะ

เดินหันหลังกลับออกมา อย่างไม่ใส่ใจใยดี....

      “อีตาบ้า ! จำคำพูดของฉันไว้เลยนะ ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหนในโลกนี้ ฉันตามจอง

ล้างจองผลาดนาย ไม่จบไม่สิ้น วันนั้นนายจะมาก้มหัวให้ฉันTOT” เธอพูดแล้ววิ่งจากไป

 ลับตา


       แต่คำพูดนั้น ไม่ได้กระทบเข้าไปในจิตใจของผมซักนิด....