<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/34372" type="text/javascript"></script> |
|
HipHopGiRl~รักร้ายๆของยัยhiphop^0^
ฮะแฮ่ม...ขอแนะนำตัวหน่อยค้า~ฉัน จินดารัด วงสระกูน ชื่อจินนี่ เรียกว่าจิน สวยนิดๆหวานหน่อยๆ(สวยและหวานมาก) เป็นดาวของโรงเรียนโดยไม่รู้ตัว(โฮะๆคนมันเก่ง:จิน) ฉันเพื่งเคยแต่งแนวอินเตอร์เป็นครั้งแรก ช่วยดูและอุดนุน เฮ้ย! ติชมด้วยค้า^0^
post ครั้งแรก: Sun 30 December 2007, 11:40 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 24 April 2008, 2:02 pm
|
หลังจากที่พวกฉันพูดกันเล็กน้อย (พูดกันได้ทั้งวัน)ก็ถึงคาบแรก เป็นวิชาของจารย์ย่า(พี่แกเค้าชื่อพราย...ดันไปเรียกเค้าย่า)เป็นอาจารณ์สอนวิทร์ นิสัยนะหรือ...โหดสุดขั้ว
ตีได้เจ็บมากๆเกินบันยาย...ย่าแกไม่รู้เอาแรงมาจากไหน ตีเด็กตาขาวๆได้ทั้งวัน
"นักเรียน"หัวหน้าชั้นปีอย่างฉันต้องออกโลง โฮะโฮะ(หลงตัวเองเกินไปแล้ว)นักเรียนทั้งหมดเตรียมไปลงนรกได้เลย เฮ้ย...พูดผิดๆ ไปเรียนต่างหาก แง้~ ไม่อย่ากเรียนเลยอ้า~ เอาละเข้าเรื่องดีกว่า...จารย์ย่าเรื่มพันไฟออกจากปาก(เทศ์)บ่นๆๆนักเรียนก็พูดได้คำเดียวว่าทรมานมาก ฉันก็คือหนึ่งในนั้น อ้าก~ทำไมน่าเบื่ออย่างงี้ อยากนอนอะ...อีกไม่กี่วินาทีฉันจ้านอนแล้วน้า...1...ไม่อยากเรียนเลย...2...เบื่อ...3...รักนะเด็กโง่(เฮ้ย~แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยอ้า:นักเขียน)(ก็นักเขียนเป็นคนเขียนเองไม่ใช่หรือ:จินนี่)(อือ...ลืมไป:นักเขียน)4...วันนี้จะกินอะไรดีน้อ...5...งงกับตัวเอง...6... กริ้ง
ไม่ใช่เสียงแมงมุมที่ไหนออกลูกเป็นคนหลอกค่ะ มันเป็นเสียงกริ้งดังค่ะ โอ้~ขอบคุณพระ(นับถือพุทธค้า)ที่ช่วยให้ลูกพันจากนรก โฮะๆ คนสวยพระช่วย(เกี่ยวไหม)แล้วจารย์ย่าจึงเดินออกไปจากห้อง พอผ่านไปสองคาบเร็วอย่างกับโกหก ก็จบคาบช่วงเช้า ที่สำคัญที่สุดสำหรับช่วงพักก็คือ...เออ...เราไม่ไปวิ่งรอบสนามแน่นอน...ต้องกินข้าวสิ...หึหึ เอาละไปกินข้าวดีกว่าแล้ว พอพวกฉัน(แมน ฝน ลินจี่ โมและแน่นอนฉัน)เดินลงไปที่โรงอาหารทุกสายตา(เน้นผู้ชาย)ก็มองพวกเราที่มีทั้งน้ำลายหกมั้งและสายตางงงวย คือไอ้สายตาน้ำลายหกหมายังอายนะ เป็นผู้ชายทั้งหมด ประเมณว่า โอ้...ช่างขาวสวยอะไรเช่นนี้ ส่วนอีกฟั่งที่เป็นสายตางงงวยของพวกผู้หญิงอะมันก็ประเมณว่า ทำไมพวกมันถึงสวยกว่าพวกเราอะ อย่ามองยังกับฉันหลงตัวเองเลยนะ มันเป็นธรรมดาที่ทุกคนมองอย่างนี้ เพราะ...เราเป็นดาวโรงเรียนทุกคนเลย ฉันขัวญใจประชาชนค่ะ ยัยแมนขัวญใจแรด ฮะฮะๆ ล้อเล่นๆ เดียวยัยแมนโกรธ เข้าเรื่องกันดีกว่าฉันให้ฝนกับลินจี่ไปจองที่ให้ (ดีเนอะใช้เพื่อน)ฉัน ยัยแมน และโมจึงต้องไปต่อคีวชื้ออาหารให้พวกนั้นด้วย วันนี้กินอะไรดีน้า...อะ!กินข้าวมันไก่ดีกว่า ฝนเอาก๋วยเตี๋ยว ลินจี่เอาต้มยำไก่ อืม...หนักใช่เล่นนะเนื่ย วันหลังไปจองที่ดีกว่าไม่ใช่แรง
"เฮ้
..จินจ๊ะอยู่นี่"ฝนเรียกให้ฉันรู้ว่าอยู่ไหน อะ ตรงนั้นไง ฉันรีบเดินตรงไปที่ๆฝนกับลินจี่จองไว้
"อะ...นี่จ๊ะของฝนนี่ก็ของลินจี่"ทั้งสองคนยิ้มแล้วรับของไป ยัยแมนกับโมก็กลับมาพอดี แน่นอนมีของติดมือมาด้วย
"อ้าวมาแล้วหรอจิน...เหนื่อยชะมัด ไปซืออะไรก็เหมือนไปออกรบเลย ให้ตายสิ..."ยัยแมนบ่นเหมือนปลาไหลทำให้เพื่อนทั้งสี่หัวเราะเบาๆ พอพวกฉันกินข้าวไปได้ชักพักเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นสนั่นโต๊ะ...โป๊ะ
"นี่พวกเธอเป็นใครกันทำไมถึงได้นั่งในที่ของเรา..."เสียงเข้มๆดังขึ้นทำให้เราหันหน้าไปมองก็ชายหนุ่มสี่คนยืนอยู่ตรงหัวโต๊ะ แล้วสนใจอาหารตรงหน้าต่อ
"นี่
พวกเธอหูหนวกหรอไง..."ยังไม่ทันที่นายนั่นจะพูดจบยัยโมก็ลุกขึ้นยืนแล้วจ้องหน้านายนั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย
"แต่เรามาถึงที่นี่ก่อนนะ"ด้วยความอดทนน้อยนิดของโมทำให้โมตวาดลั่น พอสังเกตดีๆทำให้เห็นว่ามีอีกสี่คนอยู่ข้างหลังสามในสี่ของพวกนั่นส่งสายตายิ้มเยาะส่วนคนสุดท้ายกลับมีใบหน้าที่เรียบเฉยปนเย็นชา ดูโดยรวมแล้วหน้าตาดีกันทุกคน
"ไม่ต้องมาอ้าง..."ทำไมพวกนี้ถึงได้อยากไล่เราออกไปจากโต๊ะนี้นะ เรื่มโมโหแล้วนะ แต่แล้วฝนซึ่งเป็นคนใจเย็นที่สุดกลับพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชาว่า
"ขอโทษนะค่ะ...ที่ทำให้ต้องเสียโต๊ะไป....แต่ถ้าโต๊ะเป็นของพวกคุณคนเดียวคงไร้ความเป็นธรรมไปหน่อยนะค่ะ..."เสียงเย็นๆตอบกลับหลุดออกจากปากของฝนทำให้คนทั้งโต๊ะอึง(ยกเว้นกลุ่มชายๆ)ส่วนนายนั่นก็อึงกับคำด่าทางอ้อม อ้าก
ยัยนั่นด่า(ทางอ้อม)ผม!
"ไปเถอะ...รู้สึกร้อนยังไงไม่รู้"ลินจี่พูดพร้อมกับลากฉันออกเป็นคนแรกเพราะฉันไม่ค่อยพูดอะไร จากนั่นพวกเราก็เดินออกไปเรื่อยๆจนถึงฝนแต่ก่อนจะจากไปเธอก็ฝากประโยคที่แทงใจดำใครบางคน
"หรอไม่ก็คงเลวที่ไม่แบ่งโต๊ะให้ใครนั่งหลอกนะค่ะ..."
______________________________________________________________________________
เป็นไงค่ะยัยฝนของเราก็แอบแสบนิดเหมือนกัน
เดียวจะมาอีพต่อพรุ่งนี้นะค่ะ
เออ...ถ้ากันมา ช่วยติชมด้วยน้า

จ้า...มาอัพแย้วจ้า เมี้ยวๆๆ หึๆขอบใจสำหรับคนที่มาอ่านและมานท์นะจ้า
รูบสวยมากๆๆเลยจ้า

วาเลนไทน์ เขียนงี้ค่ะตกภาษาไทยรึไงคะ
มาอัพให้ก็ไม่เป็นไรถือว่าไม่ได้ว่านะแค่เตื่อนอิอิ

แต่งด้ายเยี่ยมจางเยยยยยยยยย
หนุ๊ก หนุกอ่ะเพื่อน
นี่ๆ หมูแดง เรากำลังจาอัพตอนต่อไปด้วยล่ะ
อัพอีก
ดีค่ะ มาเม้นให้นะคะ
เนื้อเรื่องสนุกดีค่ะ แต่ว่าอ่านยากไปหน่อย ตัวหนังสือมันติดกันน่ะค่ะ เเต่ก้อไม่มีอะไรเป็นอุปสรรคค่ะ มาอัพไวไวนะคะ จะคอยติดตาม
มาเม้นให้ค่ะ
ตัวหนังสือติดกันไปหน่อยนะคะ อย่าลำบาก
แต่เนื้อเรื่องสนุกดีค่ะ อย่าลืมแวะไปอ่านและคอมเม้นเรื่อง'อลม่านนักรักยัยตัวเเสบ'นะคะ
บะบุยค่ะ
อยากบอกว่าคอมเม้นนี้สีเเสบตามากมาย โฮ่ๆๆๆ
มาเม้นให้ค่ะ
เนื้อเรื่องสนุกดีนะคะ
เเต่ว่าตัวอักษรมันติดกันอ่ะค่ะอ่านลำบากซึ่งเราก็เคยเป็นเหมือนกัน ทางที่ดีควรจะเว้นวรรคนะคะ
ถ้าหาก ยังไงก็ขอโทดด้วยนะคะ ที่ให้คำเเนะนำ ถ้าไม่พอใจยังไง ขอโทดนะจ๊ะ
บาย ไว้จะมาติดตาม (อย่าลืมเเวะไปเยี่ยมกันนะจ๊ะ)
ขอบคุณมั่กมากค้า
เดี่ยวจัดให้~ บ้างครั้งเราก็เคยคิดน้า หุหุๆ
สุดยอดมากเลยพี่
แต่งได้หนุกสมใจมีทั้งบทบู้ บทหวาน ความรักที่เพื่อนมีให้กัน
สุดยอดจริงๆ
เป็นกำลังใจให้นะ
จะคอยติตามอ่านเรื่อยๆ
อย่าลืมมาอัพบ่อยๆนะ^-^


ขอบใจจ้า~น้องchocola พี่อ่ะเขียนเองก็ยังซึ้งเองเลยน่ะ
ขอให้ติดตามกันต่อไปน้า~อย่าลืมมานท์ด้วย

คือว่า อยากจาหั้ยcooncat54321 แก้ไขนิ๊ดหน่อยอ่า คือคำว่า วาเลนไท่ย์ นี่น่ะมันซากดว่า
"วาเลนไทน์" น๊าา.. ช่วยแก้ไขหั้ยด้วย เรื่องนี้จาสุดยอดเลย ไม่มีที่ติ

ค่าแก้ไข้เสร็จแล้ว ขอบคุณมากน้าที่มามานท์อ้า รักน่ะ จุ๊บๆๆ

ดีค่ะสู้นะค่ะเป็นกำลังใจห้ายยยยยยยยยยคร้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
มาเม้นให่นะค่ะมาลืมมาเม้นให้กันบ้างนะค่ะสู้ๆๆค่ะ
^-^
มาเม้นให้กันบ้างนะ

กำลังลุ้นอยู่น๊าา~

สู้ๆนะ มาอัพต่อไวๆล่ะ เรามีเม้มนิดนึง......ฟังนะ.........
1. ไม่เว้นบรรทัด เวลาอ่าน....ตาลาย
2. ตัวหนังสือ...เล็กบ้าง...ใหญ่บ้าง... งงเลย
3. เขียนผิดมากๆ ตกภาษาไทย ชัวร์... เหอๆ
4. ชื่อตอน....ไม่ตรงกับเนื้อเรื่อง
5. เนื้อหาน้อย..ไม่สมกับตอน บางตอนเยอะ บางตอนน้อย - -* เวรแระ
6. บางทีก็อ่านไม่เข้าไจ
7. มา...อัพ...ต่อ...ไว...ไว...
อยากให้มาอัพต่อเร็วๆ อย่าเว้น
ว่างไว้นาน เพราะเนื้อเรื่องสนุกมากๆ เด๋วคนอ่านขาดใจตายนะ ถ้าไม่มาอัพ หุหุ
มาอัพเร็วนะรออ่านอยู่นะ


Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
![]() สสวท. |
![]() มูลนิธิ พสวท. |
![]() พสวท. |