“นี้มันสวนสนุกนี้นา”ทำไมต้องเป็นที่นี้ด้วยนะ

“ก็ใช้หนะสิเห็นเป็นงานวัดรึไงกัน”กวนประสาทชะมัดไอ้บ้าเคียวเอ๋ย

“ฉันจะกลับบ้าน”อันที่จริงฉันมาสวนสนุกแห่งนี้เป็นครั้งแรก ที่แห่งนี้เป็นทั้งสวนสนุกและแหล่งที่ ชอปปิง ของสาว และมีร้านอาหารชื่อดังที่พวกเด็กมอปลายชอบมาสระภาพรักกันตรงสะพานนั้นและที่ตรงนั้นก็คือ......

“นี้เธอกลัวรึไง”ไอ้บ้าเคียวดันมาขัดเอาไว้ที่หลังแล้วกัน

“เฮ้ย..นี้พิซซ่าเธอร้องให้ทำไมดูฉันแล้วเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน คนอย่างนายนี้ก็อ่อนโยนกับคนอื่นๆก็เป็นแฮะ  ตอนนี้ตาของฉันเหมือนถูก มนต์สะกด ให้อยู่กับที่

“เฮ้ย...นั้นมันไอ้ เคียวที่มันอัดพวกเรานี้หว่า”

“ไหนลูกพี่    ใช้จริงๆด้วยลูกพี่จัดการมันเลยไหมลูกพี่”

“เดี๋ยว....นั้นมันมากลับใครนะ”

“ ยัยนั้นมันนักเรียนใหม่ที่อยู่ห้องเดียวกลับผมพี่  ยัยนั้นก็แต่ยัยป้าแว่นหนาแค่นั้นเองลูกพี่”

“แล้วลูกพี่จะเอาไงดีกลับพวกมันพี่”          

“นี้แกไปเอากล้องมา เราจะถ่ายรูปเก็บไว้ ‘นายเคียวควงสาวเที่ยว’5555+เราจะตามมันไปทุกที่  ที่มันสองคนไป”

“นี้ครับลูกพี่กล้อง”

มีเด็กคนหนึ่งวิ่งมาชนพิซซ่าจนล้มลงไปกองกับพื้นพอเธอหันไปมองเด็กที่เห็นหน้าแค่นิดเดียวแล้วหายไปหน้าเหมือน มาร์ส  เธออุทาน ขึ้นมาเบาๆแต่คน ข้างๆก็ได้ยิน นายเคียวยื่นมือมาจับมือของฉันแล้วดึงขึ้น

 “เมื่อกี่เธอพูด ว่า มาร์ส อะไรคือ มาร์ส”

“เปล่าไม่มีอะไร ว่าแต่เราไปหาอะไรเล่นมันๆกันดีกว่า อย่างเช่น รถไฟเหาะมรณะ”

ฉันจับมือนายเคียวไปดูที่แผ่นที่เครื่องเล่นแล้วก็พากันไปเล่นที่ รถไฟเหอะกัน  ตามด้วย ไวกลิ้ง บ้านยัก จักรยานน้ำ  อื่นๆอีกมากมาย

 “นี้นายเคียวฉันหิวแล้ว”หลังจากเล่นทุกอย่างจนเกือบหมด อันที่จริงเหลือ เมืองหิมะ

อย่างเดียว

“โหยัยอึด เธอไม่เวียนหัวเลยหรอไง”นายเคียวเดินตามหลังมาด้วยอาการอยากอวกเต็มที่

“นี้นายเป็นไรรึเปล่าดูหน้าซีดๆ 555 ^^ อย่าบอกนะว่านาย อยากอวก นายเคียวผู้ไม่กลัวใคร อยากอวกแค่เล่น ของเล่น” เธอวิ่งรอบตัวผมเหมือนเด็ก

“จำไว้ยัยลิงแว่น” พอนายนั้นเห็นห้องน้ำก็รีบวิ่งเข้าไปแล้วยิ้มเหมือนกับว่านั้นคือ สวรรค์

ฉันยืนรอนายเคียวเป็นนานสองนาน ในที่สุดนายนั้นก็ปรากฏตัวออกมาด้วยสีหน้าที่ปกติทุกอย่าง  แล้วนายนั้นก็ทำท่าลูบท้องตัวเองพรางชี้ไปที่ ร้านอหารข้างนอก

“งั้นลุย!!”จะไปกินข้าวหรือออกรบยะ

ในขณะที่ฉันกับนายเคียวกำลังออกจากร้ายอาหารพร้อมทั้งนายเคียวที่ถือถุงอาหารมาเต็มมือและขนมที่ฉันชื่อไปตุนก็เจอเด็กคนหนึ่งที่ชนกับฉัน และมีพวกเด็กผู้ชายม.ปลายตามล่าอยู่ฉันไม่หันไปพูดมากรีบตามพวกนั้นไปทันที

“นี้ พิซซ่าเธอจะไปไหนรอฉันด้วย”

    ฉันวิ่งไปตามพวกนั้นจบพวกนั้นเข้าไปที่มุมตึกที่ไม่มีทางหนี

“นี้หนูพ่อแม่ไม่เคยสอนหรอมาอย่ายุ่งกับพวกนักเลงอย่างพวกฉัน”

“ปะ...เปล่าครับ”เด็กคนนั้นพูดด้วยความกลัวแล้วน้ำตาก็หยดลง เอะเด็กนั้นถืออะไรอยู่หนะ นั้นมันเศษข้าวที่เหนือนี้หน่า เด็กนั้นจะเอาไปทำไมนะ

“นี้พวกแกจะทำอะไรหนะ”

“พี่สาว”

“เออ...แกเป็นญาติของงไอ้เด็กนี้หรองั้นก็ดี วันนี้คันไม้คันมือ อยาก กระทืบคนโว๊ย”ไอ้บ้านั้นพูดแล้วก็เดินเข้ามาหาฉัน

“เข้ามาอย่าหาว่าฉัน ไม่เตือนก็แล้วกัน”ฉันตั้งท่าจะเตะไอ้พวกนั้นแต่

“นี้พิซซ่าฉันจัดการเองเธอไปดูเด็กก็แล้วกัน”นายเคียวที่วิ่งตามมาก็มาถึงซะที

“อ่าว...มีแฟนมาช่วยอย่านึกว่าพวก   กอไก่   สระอู   กลัวนะโว๊ยเข้ามาเลย”

“ได้” นายเคียวเข้าไปเตะ ต่อยไอ้บ้านั้นจนสลบไปเป็นแถวๆ ในที่สุดก็เหลือคนสุดท้าย

ยังไม่ทันที่นายเคียวจะเตะมันแต่มันวิ่งหางจุกตูดไปเสียก่อน ฉันวิ่งเข้าไปกอดเด็กที่สะบักสบอมไปทั้งตัวมีแผลตามหัวเข่า จนเลือดไหล 

“มาร์ส ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่มาแล้ว”

“พี่จ๋าวผม ชื่อ อะชิ ครับ แล้วพี่สาวร้องไห้ทำไมครับ”

“เปล่าจะไม่มีอะไร น้อง มา...อะชิ บ้านอยู่ที่ไหนจ๊ะเดียวพี่กับพี่ชายคนนั้นไปส่งนะครับ” ฉันหันไปหานายเคียว

“ไม่เป็นไรงับบ้านผมอยู่ใกล้ๆ นี้เองงับ”