 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/34544" type="text/javascript"></script> |
 |
เล่ห์รัก ลวงใจ
( 32 แล้วคะ) อัพช้าอีกแล้ว แต่สู้อยู่นะ TToTT.....หล่อนจะทำยังไงจะหลอกเขาต่อไปได้รึเปล่า ไม่น่าเลย ไม่น่ารับงานนี้ตั้งแต่แรก...
นภัสราหญิงสาวผู้สูญเสีย จะต้องรับงานชิ้นนี้ที่ทำให้หล่อนใช้หนี้ได้แต่ที่หล่อนไม่รู้ก็คือ.....
post ครั้งแรก: Thu 10 January 2008, 1:19 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 3 July 2008, 2:13 am
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
หน้า : 22 ตอนที่ 21 ความจริง
หน้า : 23 ตอนที่ 22 ความจริง2
หน้า : 24 ตอนที่ 23 คิดบัญชี
หน้า : 25 ตอนที่ 24 เข้าแผน
หน้า : 26 ตอนที่ 25 จัดการ
หน้า : 27 ตอนที่ 26 เจ้าชายน้ำแข็ง
หน้า : 28 ตอนที่ 27 เตรียมใจ
หน้า : 29 ตอนที่ 28 เจอกัน
หน้า : 30 ตอนที่ 29 หนักใจอีกแล้ว
หน้า : 31 ตอนที่ 30 คราวนี้หนักกว่าเดิม
หน้า : 32 ตอนที่ 31 รับปาก
หน้า : 33 ตอนที่ 32 งานด่วน
ร่างบางที่ยืนสงบอยู่ เงยหน้าขึ้นมองควันสีเทาที่ลอยขึ้นบนท้องฟ้า จนทำให้ดูเหมือนอากาศครึ้ม หรือเพราะว่าใจของหล่อนเองที่หมอง ด้วยการจากไปของบิดามารดาที่กะทันหัน จนหล่อนไม่ทันได้ตั้งตัว น้ำตาไหลรินลงมาเรื่อยๆ ไม่ขาดสาย หล่อนรู้สึกเหมือนล้มทั้งยืน เมื่อได้รับข่าวว่าท่านทั้งสองประสบอุบัติเหตุจากน้องชาย หญิงสาวเพิ่งเรียนจบยังไม่ทันได้ทดแทนคุณท่าน ท่านก็มาด่วนจากไปก่อน นึกแล้วก็เศร้าใจ ต่อจากนี้ครอบครัวหล่อนจะเป็นยังไงนะ หล่อนเพิ่งรู้นี่เองว่า พ่อกับแม่ จากไปโดยทิ้งหนี้สินไว้ด้วยอีกอย่าง ทางบ้านหล่อนอยู่ที่จังหวัดหนึ่งในภาคเหนือ มีกิจการโรงงานอาหารกระป๋องไม่ใหญ่มาก แต่เมื่อสิ้นท่านทั้งสอง หล่อนก็เพิ่งรู้ว่า ฐานะทางการเงินของโรงงานไม่สู้ดีมานาน การพยุงให้กิจการคงอยู่อาจเป็นไปได้ยาก
"เฮ้อ ..." นภัสราถอนหายใจอย่างไมรู้จะทำอะไรดีไปกว่านั้น ตอนนี้สมองหล่อนตื้อ คิดอะไรไม่ออก สักพักก็รู้สึกเหมือนมีมือมาวางบนบ่า พอหันไปก็เจอ ปวภพ น้องชายยืนอยู่ ด้วยความสูญเสียทั้งคู่ พวกเขามองตากันก็เข้าใจ ความเสียใจครั้งนี้มันมากมายจริง ๆ น้องชายหล่อนเพิ่งเรียนมหาวิทยาลัยปีที่ 2 ยังต้องมีอะไรอีกมากมายที่หล่อนต้องรับผิดชอบ นภัสราได้แต่บอกตนเองว่าเข้มแข็ง หล่อนต้องสู้เพื่อน้องนะ
" ไม่เป็นไรนะพี่...พวกท่านไปสบายกันแล้ว"
" อืม... พี่ไม่นึกเลยว่าจะสูญเสียเร็วขนาดนี้ พี่ยังไม่ได้ทำอะไรให้ท่านเลย ที่ทำได้คงแค่ทดแทนบุญคุณชดใช้หนี้เท่านั้น ฮือ.. ภพ ทำไมเรา ถึงโชคร้ายอย่างนี้" นภัสราร้องไห้หันมากอดกับน้องชาย ปวภพ ได้แต่กอดปลอบพี่สาวเท่านั้น แม้จะเป็นน้องแต่ด้ววยความที่เป็นบุรุษทำให้ตนต้องเข้มแข็งไว้
" อย่าคิดมากเลย ภัส ฉันว่าแก ไปพักก่อนดีกว่า แกหน้าซีดมากเลยนะ ส่วนเรื่องอื่นไว้ค่อยคิดแก้ปัญหานะ" สุวิตา เพื่อนที่หล่อนไว้ใจและสนิทที่สุดปลอบก่อนจะพาไปนั่ง
งานศพผ่านไปแล้ว แต่ก็ยังเหลือความเศร้าโศกไว้มากมาย ถึงแม้จะเสียใจแค่ไหนแต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่ารอหล่อนอยู่ หล่อนต้องตัดสินใจในฐานะผู้ตัดสินใจในมรดกที่ พ่อและแม่ทิ้งไว้ให้คือเรื่องโรงงานที่กิจการเริ่มทรุด เมื่อวานนี้หล่อนไปประชุมกับทางโรงงานมา หนี้สินมากมายทำให้อาจจะพยุงโรงงานไว้ไม่ได้ หุ้นส่วนต่าง ๆ ให้ความเห็นหล่อนว่าควรจะขาย คุรลุงพิทักษ์ ที่หล่อนคุ้นเคยและรู้จักก็บอกเช่นนั้น หล่อนมีเวลาคิดไม่นานก่อนจะให้คำตอบทางผู้บริหารคนอื่น ๆ หล่อนเรียนมาทางด้านบริหารก็จริง แต่ด้วยความที่เพิ่งจบใหม่ยังไม่มีประสบการณ์อะไร อีกทั้งหล่อนได้งานทำแล้วในบริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ จึงคิดว่าควรจะขายเสีย นภัสราเห็นว่าควรปรึกาน้องชายด้วย ในฐานะที่เป็นผู้มีส่วนในมรดกเหมือนกัน
" ภพ คิดว่ายังไง ...ส่วนพี่คิดว่าอาจจะต้องขายหุ้น" นภัสรา ถามน้องชายถึงเรื่องใหญ่เป็นอันดับแรกที่ต้องคิด
" ผมว่าขายก็ดีนะครับ ถึงจะเสียดาย แต่ด้วยหนี้สินแล้ว ถ้าเรายังดึงต่อไป อาจจะล้มละลายได้ ผมว่าเราสองคนต้องเริ่มต้นใหม่ได้นะครับ" ปวภพพูดอย่างเข้าใจ เขาสงสารพี่สาวเหมือนกันที่ต้องมารับบทหนักแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งจบมาใหม่ ๆ ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย
"ภพ ไม่เป็นไรใช่มั้ย ถ้าเราต้องเริ่มกันใหม่ทั้งหมด เราอาจไม่สบายเหมือนเดิม แต่เราต้องมีความสุขได้แน่ๆ " นภัสราถามย้ำอีกครั้ง
"ครับ"
หลังจากขายหุ้นไปแล้ว หล่อนต้องหัวหมุนกับการจัดการหนี้สินอีกมากมาย เงินก้อนโตที่ได้มาจากการขาย ได้เริ่มหายไป แต่ยังเหลือหนี้สินอีกก้อนหนึ่งที่เป็นเงินก้อนโตพอสมควร ด้วยภาระต่าง ๆ หญิงสาวจึงตัดสินใจขายบ้าน บ้านที่หล่อนอยู่มาตั้งแต่เล็ก คิดว่าจะไปอยู่ที่กรุงเทพฯ เพราะน้องของหล่อนเรียนที่นั่นอยู่แล้ว และหล่อนก็จำเป็นต้องมีงานทำ หล่อนโทรไปบอกสุวิตาถึงเรื่องที่ตัดสินใจ
" นี่ ภัส แกจะมาอยู่ที่นี่จริง ๆ ใช่มั้ย ดีใจจัง เดี๋ยวนะ ฉันมีคนรู้จักเค้าปล่อยบ้านไว้เฉย ๆ เพราะแต่งงานแล้วย้ายไปบ้านสามี เห็นว่าอยากได้คนมาเช่า พอดี เดี๋ยวฉันติดต่อให้นะ" สุวิตาดีใจมากที่เพื่อนหล่อนจะมาอยู่ที่กรุงเทพ จากนี้ไม่ไกลกันมาก หล่อนจะได้ช่วยเหลือเพื่อนได้ ด้วยความที่เรียนด้วยกันมาเจออะไรมามากมาย ทำให้หล่อนและนภัสราสนิทกันมาก
" ขอบใจนะ..ตา แกเป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ ถ้าไม่มีแกฉันอาจจะไม่มีวันนี้ก็ได้" นภัสราพูดเสียงเครือด้วยความซาบซึ้ง หล่อนดีใจจริง ๆ ที่มีเพื่อนที่ดีขนาดนี้
"เอาน่า ...ฉันเป็นเพื่อนของแก ก้ต้องช่วยอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ มีอะไรโทรหาฉันได้ตลอดเวลา"
"จ๊ะ ไม่ต้องห่วงนะ ตอนนี้ ฉันเข้มแข็งขึ้นมากแล้วล่ะ" นภัสราพูดก่อนวางสายไป
หญิงสาวมองบ้านที่หล่อนอยู่มาเป็นเวลากว่า 20 ปีเป็นครั้งสุดท้าย บ้านหลังนี้ช่วยให้หล่อนปลดหนี้ได้ แม้จะยังไม่ทั้งหมด หล่อนยังมีหนี้ก้อนสุดท้ายที่ยังพอผัดผ่อนได้ จากนี้หล่อนจะต้องสู้และเข้มแข็งมากขึ้น ถ้าต่อจากนี้ชีวิตหล่อนจะต้องลำบากขึ้นอีก หล่อนก็จะไม่เสียใจในสิ่งที่หล่อนตัดสินใจไปแล้ว นภัสรามองหน้าน้องชาย จับมือกันไว้เหมือนดั่งสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน หล่อนมีน้อง มีเพื่อน และ ป้าดา ที่ยังคอยให้กำลังใจ หลังจากมองจนจำได้ติดตาแล้ว หล่อนและครอบครัวก้ขึ้นรถจากไปโดยยังทิ้งความอาลัยไว้ที่นั่น เพื่อเป็นความทรงจำตลอดไป
.....................................
เริ่มต้นแล้วคะ สำหรับนิยายเรื่องนี้
เพิ่งเข้ามาอ่าน...หนุกดี
แล้วมาอัพต่ออีกนะ
คุณ W_nana30
ขอบคุงคะ มีคนชมอีกแล้ว ดีใจจัง เย้ๆๆๆ
จะรีบอัพนะคะ
ชอบเรื่องนี้อ่ะค่ะ
อยากรุอ่ะจะจบยังงัย
เอาจัยช่วยนะคะสู้ๆ
คุณ Bacchus ขอบคุณคะ
ตอนนี้อยู่ที่บ้าน ไม่ค่อยมีเวลาเลย ทำงานช่วยแม่อ่ะ
ยังไงก็ขอโทษล่วงหน้านะคะที่อาจจะอัพช้าหน่อย อย่าเพิ่งเบื่อรอนะคะ
มิเปงรัยคร่า รอยุแว้ว แต่งหนุกดีอ่ะค่ะ ทัมได้งัย เก่งอ่ะ เหอะๆ พอดีไม่มีพรสวรรค์ทางด้านนี้เรยแม้แต่น้อย เรยได้แต่อ่าน ^.^" งัยก้อสู้ๆเน้อ ^^Y
มาอัพแล้วนะค๊า
ขอโทษจริงๆ ที่หายไปนาน
หวังว่าคุร Bacchus คงยังไม่เบื่อรอ เหอๆๆ
คนเขียนอู้อ่ะเนอะ หุหุ
ต่อไปนี้คงอัพเร็วขึ้นแล้วคะ
ดีใจจังเยย...มาอัพแล้ว...และก็ดีใจด้วยที่จาได้เสียตังค์ (ฮา) กะ notebook ยังไงก็มาอัพอีกนะจ๊ะ มาบ่อย ๆ น้า...เนี่ย...เข้ามารอทุกวันเลย...สนุกมาก...สงสารนู๋ภัส...อย่าลืมเอาคืน...คุณภาคย์...ให้หนักนะ...โทษฐานที่ใจร้าย ทำให้นางเอกเสียน้ำตา...ฮือ...ฮือ
เย้ๆๆ มีคนชอบผลงานเพิ่มอีกแล้ว
คุณ karn111
ขอบคุณนะคะที่ติดตาม อิอิ ดีใจจังเยย(เหมือนกัน)
ต่อไปจะเริ่มเข้มข้นแล้วค่ะ
ส่วนเรื่องนางเอก ได้เอาคืนพระเอกแน่ค่ะ แต่ตอนนี้ยังเป็นทีของพระเอกไปก่อน เหอะๆ
ส่วนคุณ faa_2528
ไม่รู้เลยอ่ะ ว่าโพสอะไรไว้ ไม่เป็นไรเนอะ มาโพสให้นี่ก็ดีแล้วค่ะ
มาอัพอีกน่ะ รออ่านอยู่ แต่ขอตัวอักษรขนาดเดียวได้ไหม บาร์บี้ตาลายอ่ะ พลีสสสสส
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 815 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
คือว่า เรื่องตัวอักษรนี่ต้องขอโทษจริงๆ คะ
พอดีพิมไว้ในword เป็นตัวเล็ก พอเอามาลงต้องทำตัวใหญ่
เด๋วจะแก้ให้นะคะ
ขอบคุณคุณ barbie14 มากๆ เลย
อิอิ เรียกบาร์บี้เฉย ๆ ก็ได้คะ พอดีว่าตอนตั้งชื่อ
ไม่ได้คิดก็เลยตั้งมั่ว ๆ หุหุ ก็เลยแปลก ๆ นิด ๆ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 815 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
อ่อ คะ ได้ๆ บาร์บี้
บาร์บี้ ได้ติดตามนิยายของ bigger ด้วยใช่มั้ยคะ
เหงว่าจะออกเปงหนังสือแล้วอ่ะ ดีจังเนอะ
.....
ติดตามเหมือนกันจ้า.......ดีใจกับเจ๊บิ๊กเกอร์เค้าเหมือนกัน
รอลุ้นอยู่ว่าจะได้หนังสือฟรีรึป่าว อยากได้ใจจะขาด อิอิ
ว่าแต่เมื่อไหร่จะอัพหละจ๊ะ รอนานแล้วน๊า สู้ ๆ ๆ 
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 815 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
หุหุ และแล้วก็ได้รู้ว่าตัวเองก็ได้รางวัล แต่เป็นรางวัลปลอบใจอ่ะ ดีใจมาก ๆ ๆอย่างน้อยเจ็ก็ใจดี้ ใจดี อิอิ เอ่อ...จะมาอัพได้รึยังจ๊ะ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 815 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
ใช่คะ
ดีใจมาก ๆ เลย ได้หนังสือด้วย
ส่วนเรื่องอัพ รออีกนิดนะคะ พอดีตอนนี้ไม่มีสต็อคเลย เน็ตก็ไม่มีใช้ (เพราะกลับมาที่หอแล้ว อ่า)
ปล. ดีใจด้วยคะ ที่ได้รางวัลปลอบใจ
ปล.2 ขอโทษนะคะที่อัพช้า ยังไงก็รอก่อนน้า
ทามไมมาอัพช้านักล่ะ เรา มารอ ทุก วันแหละ
คุณ kasinee2526
ขอโทษนะคะ ช่วงนี้สมองไม่ค่อยแล่น เพิ่งรู้เลยว่าปีสามงานเยอะอ่ะคะ เลยไม่ค่อยมีเวลามา
อย่าหายไปนาน นะ คิดถึงอ่ะ
ค่า
จะพยายามนะคะ
ดีจัง มีคนให้กำลังใจด้วย
ขอบคุงน้า
huanampop
(ศรารัตน์ จรัสดำรงค์วัฒน์)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 714 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 7 เดือน
แบ่งปันความรู้ 77 ครั้ง
ได้รับดาว 150 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
บทความอื่น
บทความแนะนำ
Blog แนะนำ
Hot Links
คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการเล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์
ขอบคุณผู้สนับสนุน
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |