คุณยังไม่ได้ Log in | สมัครสมาชิก ฟรี
กลับหน้าแรก วิชาการ.คอม
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/34697" type="text/javascript"></script>
บันทึกของคนชอบเขียน
บันทึกไปเรื่อยๆ ตามอารมณ์ความรู้สึกตอนนั้น
ผู้เขียน: mamboo ชมแล้ว: 3,358 ครั้ง
post ครั้งแรก: Tue 22 January 2008, 12:58 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 22 January 2008, 1:53 pm
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

หน้าที่ 1 - อนาคต
          อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น ตั้งหน้าตั้งตาวางแผนอนาคตไว้ แต่เอาเข้าจริงกลับมีเรื่องมีราวทำให้มันคลาดเคลื่อน ถ้าไม่ยึดจุดที่ยืนไว้ให้มัน มันก็พร้อมที่จะเอนไหวออกนอกเส้นทางเสมอ

        ทุกๆวินาทีนับจากขณะจิตนี้ มีเส้นทางแห่งความเป็นไปได้อันเป็นอนันต์ ในอีก 1 วินาทีข้างหน้า คุณจะลุกขึ้นยืน หรือจะนั่งต่อไป หรือจะหลับตา หรือจะทำอะไรก็แล้วแต่ 

        ทุกๆอย่างย่อมเกิดขึ้นได้ในอีก 1 วินาทีข้างหน้า

        แม้แต่แผนการต่างๆที่วางไว้ ก็ยังไม่เป็นไปตามแผน ช่างเป็นเรื่องที่น่าแปลกเสียจริงๆ ฯ๘ฯ

        อนาคตข้าพเจ้าอยากได้จะ H1B visa แล้วใช้ชีวิตการทำงานและการเรียนต่อที่ต่างประเทศ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่า ในอีก 400 วันข้างหน้า อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นอิทธิพลจากสิ่งแวดล้อมรอบๆตัวเรา หรือแม้กระทั่ง จิตใจของเราเองที่เป็นตัวเปลี่ยน

        ชีวิตนี้ ข้าพเจ้าไม่ได้ต้องการ เงิน ทอง เป็นหลักสำคัญ

        จริงๆแล้ว ทุกๆคนต้องการ "ความสุข" แต่หลายๆคนเข้าใจว่า ความสุขแลกได้ด้วย "เงิน" พวกเค้าลืมความต้องการดั้งเดิมของพวกเค้า แล้วเปลี่ยนความตั้งใจไปเน้นที่คำว่า "เงิน"

        ข้าพเจ้าก็เป็นบุคคลธรรมดาบนโลกใบนี้ ข้าพเจ้าไม่ได้ต้องการรถยนต์(เฉยๆว่ะ ไม่อยากได้) ไม่ได้ต้องการบ้านหลังใหญ่ๆ(เอาแค่บ้านที่สะอาดๆ มีห้องน้ำ ห้องนอน มีของกิน และที่สำคัญ มีครอบครัวและรอยยิ้ม) 

        ในอนาคต ข้าพเจ้าอยากจะทำ ธุระกิจเล็กๆอย่างหนึ่งคือ "สาวทอผ้าไหม" มันคือความใฝ่ฝันของข้าพเจ้า

        ข้าพเจ้าได้เล็งเห็นว่า ผ้าไหมไทย นั้น สวยกว่าเสื้อผ้า Brand Name ที่ดังๆของฝรั่งมากนัก แต่กลับไม่ได้รับความนิยมชมชอบเท่าที่ควร ข้าพเจ้าลองถามใจตัวเองว่า เพราะเหตุใด ข้าพเจ้าถึงไม่ใส่ไหม ทั้งๆที่รู้ว่ามันสวย คำตอบที่ได้ก็คือ

        คนที่ออกแบบผ้าไหม มักจะออกแบบมาให้คนแก่ใส่ ไม่ว่าเนื้อผ้าจะสวยแค่ไหน แต่ถ้าออกแบบมาในสไตล์ของคนแก่ วัยรุ่นก็จะไม่ใส่อยู่ดี

        และที่น่าคิดยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ผุ้ผลิตผ้าไหม ล้วนเป็นชาวบ้านที่มีรายได้น้อย... ทั้งๆที่สินค้ามีราคาแพงมากขนาดนั้น น่าเหลือเชื่อ และไม่น่าจะเกิดขึ้น
 
        งานฝีมือและศิลปะวัฒนธรรมของไทย มีเอกลักษณ์ที่สวยงามจนน่าเหลือเชื่อ พวกเรามีความละเอียดอ่อนและงดงามยิ่งนัก แต่กลับไม่ได้รับความนิยมเท่าที่ควร เพราะแม้แต่คนไทยเราเอง ก็ยังหันไปนิยมของฝรั่ง น่าแปลกเสียจริงๆ

        หากข้าพเจ้าสามารถมีกิจการ "สาวทอผ้าไหม" ได้ตามที่หวัง เพียงแค่นั้น ข้าพเจ้าคงไม่ต้องการอะไร เพราะนี่จะเป็น บ่เงินบ่ทองของข้าพเจ้า

        ข้าพเจ้าไม่ได้อยากให้บิดามารดาอยู่สบายนัก เพราะการที่คนแก่อยู่สบายมากเกินไป จะทำให้ร่างกายอ่อนแอ

        บ้านในฝันของข้าพเจ้า ไม่จำเป็นต้องมีคนรับใช้ แต่ต้องการธรรมชาติ การพักผ่อน การทำงานบ้านเสียบ้างสักเล็กน้อย

         แล้วสิ่งสุดท้ายคือ....ห้องดนตรี

        ข้าพเจ้ามีความเก็บกดมาตั้งแต่วัยประถมที่หวังอยากจะเล่นดนตรีทุกชิ้นบนโลก และอยากร่วมเป็นส่วนหนึ่งของหลายๆวงดนตรี

        ข้าพเจ้ารู้ดีว่า ข้าพเจ้ารักเสียงดนตรีและการเล่นดนตรีมากแค่ไหน แต่ข้าพเจ้าก็ไม่มีโอกาสได้จับมัน

         ข้าพเจ้ารัก ดนตรีไทย ดนตรีโปงลาง(อิสาน) เครื่องดนตรีจีน และดนตรีฝรั่ง

         แต่น่าเสียดาย เครื่องดนตรีแต่ละชิ้นมีราคาแพงยิ่งนัก ไม่มีทุนพอจะซื้อมาเล่นได้ อีกทั้งวิชาการเรียนของเจ้าในสายวิทยาศาสตร์ ทำให้ครอบครัวของข้าพเจ้าไม่สนับสนุนการเล่นดนตรี

        ข้าพเจ้าก็ได้แต่หวังว่า สักวันหนึ่ง ข้าพเจ้าจะไม่ต้องการการสนับสนุนจากครอบครัว แต่ข้าพเจ้าจะสามารถหาเลี้ยงตัวเองและทำในสิ่งที่ใจของข้าพเจ้าต้องการได้

        คนเราเกิดมาอายุได้แค่ 60 ปี แต่เพราะเหตุอันใด ข้าพเจ้าจึงปล่อยช่วงเวลาในวัยรุ่น 10 กว่าปีผ่านเลยไปด้วยความน่าเบื่อหน่าย และไม่ได้ทำในสิ่งที่ตนชอบ มันช่างไร้เหตุผลเสียจริงๆ

         แล้วยังมีอยากอย่างที่ข้าพเจ้าอยากจะทำ และไม่เคยรู้ตัวมาก่อนว่า ตัวเองจะทำได้ นั่นก็คือ นักเขียน

         ข้าพเจ้าเขียนบทความมากมายไว้ในเวบส่วนตัวที่ข้าพเจ้าสร้างขึ้นมาเอง แต่ข้าพเจ้าจะไม่นำมาแสดงที่นี่ เพราะความรู้สึกมันไม่เหมือนกัน

         ณ ที่ vcharkarn.com ข้าพเจ้าจะเริ่มต้นงานเขียนใหม่ ด้วยความมีคุณภาพและมีความรู้

         งานเขียนของข้าพเจ้าโดยส่วนมาก เป็นงานเขียนส่วนตัวที่ข้าพเจ้าคิดขึ้นมาเอง และอยากจะแบ่งปัน(จริงๆแล้วระบายมากกว่า)ให้ผู้อื่นได้รับฟังบ้างก็เท่านั้นเอง



หน้าถัดไป (หน้า 2) >>>
*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา



ยังไม่มีความเห็นเพิ่มเติม

กรุณา login เพื่อ comment งานเขียนนี้

???? สมัครสมาชิก ฟรี ตลอดชีพ


mamboo
(เสาวภา พิมพุฒ)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 1,540 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 8 เดือน
แบ่งปันความรู้ 83 ครั้ง
ได้รับดาว 146 ดวง

โหวตเพิ่มดาว


บทความอื่น

บันทึกของคนชอบเขียน [3,359]
?????? 0 ?????? ?? ??????????????????

บทความแนะนำ

การเกิด สึนามิ [537,322]
GMO พันธุวิศวกรรมศาสตร์ นางฟ้า หรือ ซาตาน [398,268]

Blog แนะนำ

วิชาการ.คอม ขอแนะนำงานเขียนชิ้นนี้ นำชัย ชวนคิด ฝัน และสรรค์สร้างสังคมไทย ด้วยวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และธรรม [417,289]
Global Warming { English } [159,815]

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน

Google
 
ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363
สำนักงาน :   02 2015735
อีเมล์ :   
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ
รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.