โดยปกติแล้ว เราจะชอบเรื่องบันเทิงเริงใจ
ถ้าเป็นเพลงสนุก ก็ต้องแดนซ์กระจาย โฮะๆ

แล้วก็นึกไปได้ถึงตอนอยู่ชั้นประถม
โรงเรียนเราจะมีงานกีฬาสีทุกปี
เราไม่เคยเป็นอย่างอื่น นอกจากกองเชียร์ หุหุ
แบบว่าไม่มีทักษะทางการกีฬาอ่ะ
(แต่ก็ชอบนะ ชอบเล่นกีฬา
แค่ไม่ชนะเท่านั้นเอง เหอๆ)

พอร้องเพลงเชียร์ รู้สึกสนุก ก็เลยอยากเต้น
แต่ว่าเต้นไม่ได้ ต้องร้องอย่างเดียว (แอบเซ็ง)
ก็เลยคิดว่า ถ้าเราได้เป็นลีดเดอร์ก็คงดี 555
นอกจากได้เต้นแล้ว ยังได้แต่งหน้าแต่งตัว
เป็นพิเศษด้วย..

แล้วโอกาสนั้นก็มาถึง (รออยู่หลายปี ^0^)
ตอนป.5 เราอยู่สีเขียว
ครูถามว่า ใครอยากเป็นลีดเดอร์บ้าง
อิอิ..เราคิดอยู่พักใหญ่
(แต่ไม่ใหญ่เกินครูจะอดทน หุหุ)

โดยไม่ต้องมีใครเลือก
เรายกมือขอเสนอตัวเอง "หนูค่ะ"
โห...ทึ่งตัวเองอยู่เหมือนกัน
มันเป็นการแสดงความกล้าหาญ
(ขอเรียกมันว่าอย่างนั้นล่ะนะ 55)
ที่มาจากความต้องการของเราเอง
เป็นครั้งแรกที่สำคัญที่สุดเลยก็ว่าได้

แล้วก็ต้องขอบคุณครู ที่ช่วยสานต่อ
ความมั่นใจให้กับเรา (มิตัดรอน)
จากนั้นเราและเพื่อนลีดเดอร์ (ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง)
ก็ซ้อมเต้นกันทุกวัน เช้า กลางวัน เย็น
เหนื่อยปนสนุก บางท่าก็ยาก แต่ก็พยายามทำจนได้
พอวันแข่งจริง ก็ได้เต้นมันส์สมใจเลย
แบบว่า สุดสวิงริงโก้ เอิ๊กๆๆ
แต่ได้รางวัลอะไรรึเปล่า ก็จำไม่ได้แล้วล่ะ

สรุปแล้ว.. เราก็ได้รู้ว่า
การเป็นลีดเดอร์ ก็เหนื่อยหลายอย่าง
ทั้งตอนซ้อม วัดตัว ตัดชุด ลองชุด แต่งหน้า แต่งตัว
แต่มันก็ถือเป็นประสบการณ์ที่มีค่า
ในความทรงจำของเราอ่ะนะ
..สุขใจที่ได้เป็นลีดเดอร์ 555+เอิ๊กๆๆ