จำนวน 4 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 23 ก.พ. 2551 (22:57)

บุคคลทั่วไปสามารถโพสข้อความได้ที่นี่อีกแห่งครับ http://www.vcharkarn.com/include/vcafe/showkratoo.php?Pid=137252

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 24 ก.พ. 2551 (23:09)
แนะนำตัวกันก่อนจากคนที่เป็นส่วนหนึ่งในคณะวิทยาศาสตร์นับตั้งแต่ผลเอนทรานซ์ซึ่งเป็นไปด้วยความตั้งใจอยากที่จะเรียนรู้ในศาสตร์นี้อย่างแท้จริง เพราะสิ่งที่จะเกิดขึ้นคือความท้าทายที่ได้จากความกระตือรือร้น และจากคำแนะนำจากผู้ที่นับถือว่าศาสตร์นี้ never die เพราะเป็นศาสตร์ที่ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง เหมาะสำหรับคนที่ชอบค้นคว้า ใฝ่รู้สิ่งใหม่ๆอยู่เสมอ ขอบคุณสำหรับบทความข้างต้น ที่ทำให้สามารถย้อนความทรงจำกับไประลึกถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่ผ่านมา และกับอีกข้อความที่เสนอแนวความคิดที่เหมือนกับเป็นภาพรวมโดยกว้าง แต่สามารถให้แง่คิดบางอย่างให้กับชิวิตเราในตอนนี้ ให้ภาพที่คลุมเครือกลับฟื้นชัดเจนในความทรงจำอีกครั้ง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 24 ก.พ. 2551 (23:25)

เวลาของชีวิตที่เลือกใช้ให้อยู่ในวงการของวิทยาศาสตร์ของไทย มาช่วงเวลาหนึ่ง สำหรับเราถ้าถามว่า วิทยาศาสตร์คืออะไร คำตอบของคำถามนี้มีคนตอบไว้มากมาย แต่จากมุมเล็กๆตรงนี้ วิทยาศาสตร์คือคำตอบของปัญหาที่มีเหตุผลในตัวมันเองและสามารถพิสูจน์ให้เห็นจริงได้ (ถ้าไม่ make lab อิอิ) เพราะฉะนั้นวิทยาศาสตร์คือศาสตร์ของความเป็นจริง เรียนแล้วหลังจากนั้นทำอะไรอันนี้น่าคิด ขึ้นอยู่กับความชอบของแต่ละบุคคลที่จะเลือกอาชีพ สำหรับเรา จบแล้วอยากเป็นspeciallist researcher คือเรียนแล้ว รู้ลึก รู้จริง ถ่ายทอดได้ เงินคือส่วนประกอบของชีวิต แต่เงินไม่ใช่เจ้าชีวิต ดังนั้นควรรู้ว่าอะไรที่จะทิ้งไว้ให้กับโลกก่อนที่ชีวิตจะดับสูญ สิ่งนั้นต้องยังอยู่และสิ่งนั้นคือตัวแทนเราที่ตอบแทนสังคมและครอบครัว ว่าครั้งหนึ่งในขณะที่มีชีวิต คนอย่างเราก็สร้างประโยชน์ได้เหมือนกัน ดังที่กล่าวคนส่วนใหญ่เลือกคณะวิทย์เป็นทางผ่าน ในทางกลับกันโดยส่วนตัวเราสามารถเลือกคณะที่คะแนนสูงกว่าได้แต่หนึ่งในความภูมิใจเล็กๆอยากให้ทุกคนรู้ว่า เราเลือกเรียนวิทยาศาสตร์นะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 24 ก.พ. 2551 (23:42)

และพอได้เข้ามาเรียนชีวิตก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ได้ฝึกคิด ฝึกทักษะ ได้ทำในสิ่งที่คนทั่วไปที่ไม่ได้เรียนในสาขานี้ไม่มีโอกาสพบเจอ ได้อยู่ในโลกที่เป็นจุดนัดพบกันระหว่างจินตนาการกับความรู้ ได้วิ่งไล่ไขว่คว้าหาความฝัน โดยมีอาจารย์ที่เป็นนักวิทยาศาสตร์รุ่นพี่หลายคนคอยให้กำลังใจและแรงบันดาลใจ ต่อมาโลกใบน้อยๆที่ถูกเตรียมทักษะมาอย่างดีได้ขยายอาณาเขตกว้างมากขึ้น และแล้วยุววิทย์ก็ต้องเรียนรู้สิ่งใหม่นอกจากความรู้ในตำรา คือการปรับตัวเข้าสังคมและพัฒนาเพื่อก้าวผ่านขีดจำกัดของวุฒิภาวะทางอารมณ์ สังคมและสติปัญญา เรื่องราวมากมายทั้งรอยยิ้มและน้ำตา ถูกเปลี่ยนเป็นประสบการณ์อันมีค่าให้ชีวิตตัวเองเป็นรางวัลของคำว่าอดทน ได้เรียนรู้ ได้เข้าใจ ถึงความร้อนที่หลอมเหล็กให้เป็นเหล็กกล้า  ถึงความเจ็บเพื่อก้าวผ่านกระบวนการเจียระไนย สุดท้ายก็เข้าใจว่าฝันของตัวเองช่างแสนไกล มันสูงและหนาวเกินใครจะเข้าใจ เมื่อผ่านงานในระดับประเทศ สิ่งที่คิดค้น สิ่งที่ค้นคว้า คือองค์ความรู้ที่ต้องแข่งขันในระดับนานาชาติ เวทีประลองไม่เล็กเลย อืม...ชีวิต..วิ่งเร็วไปรึเปล่าไม่รู้...แต่ไต่ขึ้นเขามาแล้วจะให้ลงไปง่ายๆได้อย่างไร ลงไปก็ตายแต่ถ้าขึ้นก็ยังมีโอกาสรอด เนี่ยหล่ะนะ..ชีวิตที่จะประสบความสำเร็จไม่ง่ายเลย แต่มันก็อยู่ที่เราเลือกอยู่ดี ว่าเลือกที่จะเป็นหนึ่งเดียว หรือเลือกที่จะถูกกลืน...ขอบคุณบทความของpostนี้ ที่ทำให้แรงบันดาลใจที่สูญหายกลับคืน ขอบคุณวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเหล่านี้ ที่ทำให้เราได้พบและแบ่งปันความรู้ผ่านทางโลกของไซเบอร์โดยที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน อย่างไรก็ตามเราต่างก็ตระหนักกันอยู่ดีแล้วว่า สิ่งที่ทำให้เราพบกันคือความชอบและความสนใจที่เหมือนกัน...