<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/35245" type="text/javascript"></script>

การสังคมคืออะไร แด่ท่านสาธุชนผู้มีความสนใจในธรรมทั้งหลายในการบรรยายประจำวันเสาร์เป็นครั้งที่3 แห่งภาค วิสาขบูชาในวันนี้นั้นอาตมาก็จะได้กล่าวเรื่องอะไรเป็นอะไรในทัศนะของพุทธบริษัทต่อไปตามเดิมในวันนี้จะได้กล่าวในข้อว่า ผู้เขียน: ท่านพุทธทาส ชมแล้ว: 27,345 ครั้ง post ครั้งแรก: Wed 20 February 2008, 12:44 pm ปรับปรุงล่าสุด: Fri 29 February 2008, 9:54 am อยู่ในส่วน: บุคคลสำคัญ, บุคคลสำคัญไทย

ส่วนตัวโดยเราไม่รู้ถึงความยากลำบากของส่วนรวมนี้เป็นธรรมะอย่างสูงสุดที่จะสร้างสังคมให้ดีให้เป็นสังคมที่สมกับความหมายของคำว่า ออฟฟิต การทำสังคมสงเคราะห์นั้นต้องทำในรูปแบบของศีลธรรม ไม่น่าจะทำในรูปแบบของการเมือง ที่เป็นเรื่องกรอบโกยประโยชน์ สังคมสงเคราะห์ในรูปแบบการเมืองที่พูดถึงกันมาก บางทีก็เอามาสรรเสริญกันอยู่มากกว่าประเทศนั้นประเทศนี้ที่สังคมสงเคราะห์กันอยู่สูงสุดแต่เมื่อไป  พิจราณาก็จริง ก็เห็นว่าเขาเก่งภาษีแพงที่สุด เอาเงินนั้นมาสังเคราะห์สังคมมีประโยชน์ไปรั่วไหลไปอย่างอื่นอีกมากมายอย่างไม่เรียกว่าเป็นการสังคมสังเคราะห์ในความหมายของศีลธรรมเพราะไม่ได้ทำไปเพื่อการสังเคราะห์โดยแท้จริงไม่ได้ทำอาศัยธรรมของศาสนาแต่เป็นการลงทุนทางการเมืองซักมากกว่าจึงไม่นับรวมไว้ในธรรมะของสังคมนั้นตามที่กำลังกล่าวมานี้เมื่อสังคมที่ถูกต้องนี้จะต้องสังเคราะห์กันอยู่นั้นเมื่อเจอด้วยความคดโก่งใดปัญหาจึงเกิดมันเป็นการเมืองหรือเป็นศีลธรรม อะไร ๆ ก็ดูมีปัญหาอย่างนี้ไปเสียสักหมดแล้วว่ามันเป็นการเมือง หรือว่ามันเป็นศีลธรรม เราช่วยกันสักหน่อยว่าพยายามให้ทุกอย่างเป็นเรื่องของศีลธรรม

 อย่าให้เป็นเรื่องของการเมือง ถ้าเป็นเรื่องของการเมืองก็เป็นเรื่องของการเมืองที่มีศีลธรรม คือทำการเมืองให้เป็นศีลธรรมเสียก่อนก็ได้แต่มันยังทำไม่ได้เพราะคนทั้งโลกไม่ยอมรับการอันนี้ คือไม่ยอมรับรับหลักเกณฑ์การเมืองนี้เป็นสิ่งที่เป็นศีลธรรมได้ ก็จะมองเห็นว่าการเมืองนี้เป็นเครื่องแสวงหาประโยชน์ไปเสียโดยท่าเดียว

เรื่องการเมืองจึงไม่สร้างสันติสุขและสันติภาพ เพราะถ้ามีสังคม มธรรม ที่เป็นไปในทางของศีลธรรมมีความเข้าใจถูกต้องและมีสัมมาทิฐิถูกต้องต่อกันและกันให้ถูกต้องจริงๆ ถูกต้องต่อสัจธรรมของธรรมชาติ เป็นส่วนใหญ่และไม่มีผิดแปลกไปไหน เวลาที่เหลืออยู่อีกหน่อยหนึ่งนี้จะแสดงถึงอานิสงค์ ของการที่มีสังคมอย่างถูกต้องมีสังคม มธรรม คือธรรมที่ประพฤติต่อสังคมอย่างถูกต้อง ว่าถ้าเรามีสังคมธรรมที่ช่วยเหลือซึ่งกันและกันแล้วในโลกนี้ก็มีแต่มิตรภาพตามที่กล่าวมาแล้วเราอยู่คนเดียวไม่ได้ หรือว่าเราจะตรัสรู้เองไม่ได้ เราจะต้องมีสังคมมีการสังคมกับครูบาอาจารย์ เหมือนกับเดี๋ยวนี้เราก็พูดได้ว่าเรามีการสังคมกันกับพระพุทธ พระพุทธเจ้า เรามีโอกาสที่จะได้เล่าเรียนศึกษาปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์อยู่มากแม้กระทั่งทุกวันนี้ นี่ก็เรียกว่ามีการสังคมกันกับพระพุทธเจ้า มีพระพุทธเจ้าเป็นยอดของกัลยานิมิตเราจึงจะเดินทางตามพระพุทธองค์อยู่ทุกวันนี้ก็เรียกว่าเราได้เดินตามประธรรม ที่ไปสู่การบรรลุนิพพานได้ของให้ถือว่าเราจะอยู่คนเดียวไม่ได้ ถือว่าเราจะดีไปคนเดียวก็ยังไม่เห็นทาง เราจะต้องหาสายกลางสติปัญญาของผู้ที่มีสติปัญญา เช่น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่สืบต่อไปแม้ว่าจะยู่ด้วยกันแบบเพื่อนสาวกเพื่อนพุทธบริษัททั้งหลายที่จะช่วยเหลือซึ่งกันและกันให้ประพฤติปฏิบัติธรรมนั้นได้กันโดยง่ายดายและก้าวหน้าไปสังคมของพุทธบริษัทที่นี่

ถ้ามองเห็นประโยชน์ที่ยิ่งไปกว่านั้นอีกก็จะมองต่อไปว่า การอยู่ได้ของพระศาสนา โดยเฉพาะของพุทธศาสนาเราก็ด้วยการมีสังคมที่ดีในหมู่พุทธบริษัทนั้นถ้าในหมู่พุทธบริษัทไม่มีการสังคมที่ดีก็จะมีการแตกร้าวทำลายล้างกันเองพระพุทธศาสนาก็พลอยหมดไปตามกันแตกสลายของสังคมพุทธบริษัทด้วย ถ้าเป็นไปมากสุดเหวี่ยงแล้วคำว่าหลังก็จะมีมากจนถึงกับทำลายโลกนี้ให้สูญสิ้นไป ทำลายโลกแผ่นดินนี้และให้สูญสิ้นไปด้วยอะไรก็ตามแต่ต่อไปนี้ก็เป็นการง่ายนิดเดียว ที่เขาจะมีอาวุธอะไรทำลายโลกนี้ให้แหลกลานไป เมือไม่การสังคมกันอย่างผู้มีธรรมะหรือมีศาสนาโลกผืนแผ่นดินนี้ก็ดี สัตว์สังขารอะไรเหล่านี้ก็คอยหมดสูญสิ้นไป

ขอให้สนใจคำว่า สังคม คือการอยู่ด้วยกันอย่างถูกต้องในลักษณะนี้เถิด มันมีความหมายตั้งแต่ต้นจนเกิดลาย ตั้งแต่ต้นแม้แต่ความรอดอยู่คนๆหนึ่งต้องอาศัยสังคมที่ถูกต้อง อย่างชีวิตจะรอดอยู่ได้ มันก็เป็นการสังคมอย่างถูกต้องของอวัยวะต่างๆ ที่ประกอบกันขึ้นเป็น ร่างกาย เขาจะเรียกว่า ร่างกายนี้ครบ 32 หรืออะไรมากไปกว่านั้นก็ไปสังเกตดู ถามหมอดู จะบอกว่าร่างกายจะเป็นอยู่รอดได้ต้องมีการสังคมกันเป็นอย่างดี ระหว่างอวัยวะที่ประกอบกันขึ้นเป็นร่างกาย ชีวิตก็เป็นอย่างนี้ สภาพก็เป็นอย่างนี้จะรอดอยู่ได้เป็นสังคมธรรม ในระหว่างส่วนประกอบนั้นเป็นอย่างดี

ถ้าให้เข้าใจอย่างนี้ก็ถือเป็นสำคัญว่าการสังคมเป็น การสมาคม กันนั้นเป็นหน้าที่ทีเราจะต้องกระทำ และจะต้องกระทำให้ถูกต้อง เมื่อทุกอย่างถูกต้องแล้วทุกอย่างก็รอดอยู่ได้ นับตั้งแต่คนๆหนึ่งเดี๋ยวนี้คนทั้งโลกถือว่าอายอะไรที่มีอยู่ในโลกก็จะรอดอยู่ได้เพราะการประพฤติกระทำต่อกันและกันอย่างถูกต้อง สังคมธรรมจึงไม่มีอะไรมากไปกว่าหลักเกณฑ์ที่ประพฤติต่อกันและกันให้ถูกต้อง นี่แหละเป็นสิ่งที่คู่กันมากับสิ่งที่เรียกว่า การศึกษา หรือ การงาน และการสังคม นี้เป็นเรื่องที่ 3 ที่อาตมานำกล่าวกับท่านทั้งหลายในฐานะที่เป็นการปรารภเป็นการฟื้นการ รู้สึกนึกคิด มากกว่าที่จะเป็นการสั่งสอนอะไรให้แปลกให้มากให้สูงขึ้นไป ฟังดูเถิดไม่ได้พูดเรื่องที่แปลกที่สูงออกไป พูดเรื่องการศึกษา พูดเรื่องการทำงาน พูดเรื่องการคบหาสมาคม ที่มีการคบหาสมาคมกันอย่างถูกต้อง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามทำนองของพุทธบริษัทก็เป็นอันว่าทุกอย่างเป็นไปด้วยดีทำในชีวิตนี้ คือธรรมที่เราจะมองเห็น ถ้าคนอื่นเขาไม่เอาด้วยเราก็ยังทำด้วยเราได้มีผลที่เราจะมองเห็นได้ว่าเป็นการกระทำที่ถูกและควรจะทำและไม่มีสิ่งอื่นที่ควรจะทำอย่างนี้ยิ่งไปอีกแล้ว ขอให้มีการคบหาสมาคมกันในระหว่างวัตถุและบุคคลให้ตรงตามธรรมสัจจะและคำ ๆ นี้อยู่ทุกๆเมือเถิด

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน