<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/35323" type="text/javascript"></script> |
|
50 วัน คว้าฝัน สู่ 'คนพลังจิต'
ตอนนี้ก็อัพออกมาแล้วนะครับ ตอนใหม่ ก็ออกมาเป็นตอนสุดท้ายของปิดเทอมใหญ่นี้ ส่วนตอนต่อๆ ไปก็อาจจะได้โพสกันเต็มที่อีกทีนึงช่วงปิดเทอมตุลานี้ แล้วก็รอติดตามกันต่อไปเรื่อยๆ นะครับ ถ้ามีเวลาพอ ก็อาจจะได้ออกมาอีก
post ครั้งแรก: Sun 24 February 2008, 11:43 am ปรับปรุงล่าสุด: Sun 4 May 2008, 9:42 pm
|
ยามค่ำของวันอาทิตย์ เอสเดินกลับไปยังกระท่อมที่พัก สิ่งที่เขาทำทันทีเมื่อมาถึง คือการอาบน้ำ วันนี้ทั้งวัน เอสภาวนาตามที่หลวงลุงสั่งอย่างเคร่งครัดทุกเวลาและทุกอิริยาบถ ส่งผลมาถึงเอส ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความสงบเยือกเย็นที่เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นระยะๆ ที่ผ่านมา ความคิดของเอสไม่เคยหยุดพัก แม้แต่เวลานอน เอสก็ยังหาเรื่องคิด ไม่ว่าจะเรื่องงาน เรื่องเงิน หรือว่าเรื่องความรัก แต่สำหรับวันนี้ เอสปล่อยให้ความคิดได้หยุดพักตัวของมันเอง เช่นเดียวกับตัวเขาเองที่ยอมลาพักจากงานมาใช้ชีวิตในวัดที่เต็มไปด้วยธรรมชาติของแมกไม้เช่นนี้
เอสอาบน้ำเสร็จแล้ว เขาจึงออกมาจากห้องน้ำรวมด้านหลังมายังกระท่อมที่พักอันสงบเงียบ บรรยากาศของยามค่ำของวันอาทิตย์ในราวป่าดูสงบเงียบกว่าเมื่อวาน และอุณหภูมิอากาศที่กำลังพอเหมาะพอดี เป็นใจให้เอสพักผ่อนอย่างเต็มที่จากความเมื่อยล้าที่เอสเดินไปยังที่ต่างๆ เป็นระยะทางร่วมหลายสิบกิโลเมตรในวัด เอสปิดไฟนอนตั้งแต่ประมาณสามทุ่ม ขณะที่เขายึดอารมณ์ของการภาวนาไปในเวลาเดียวกัน
...
เอสยืนอยู่หน้าสถานที่แห่งหนึ่ง คล้ายๆ กับว่าเป็นปราสาทยอดแหลมที่มีชั้นซ้อนขึ้นไปไม่มีที่สิ้นสุด ตัวอาคารมีความโปร่งใสและเป็นประกายระยิบระยับเหมือนกับเป็นคริสตัล ทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านเขาก็เป็นเช่นเดียวกับตัวอาคาร แม้แต่ตัวของเอสเองก็ใสและเป็นประกายเช่นเดียวกันอีกด้วย ภาพที่เขาเห็นไม่ใช่ภาพเลือนลาง แต่กลับชัดเจนพอๆ กับที่เขาเห็นด้วยตา เอสตกตะลึงกับสิ่งที่เขาเห็น ถึงกับยืนนิ่ง ตาเบิกกว้างจ้องไปยังตัวอาคารหลังนั้น
ขณะนั้นเอง เอสก็เห็นพระภิกษุรูปหนึ่งในจีวรสีเหลืองทองกำลังเดินผ่านตัวเขาไป...
"หลวงลุง!" เอสเรียกพระภิกษุรูปนั้น ขณะนั้นเอง พระภิกษุก็หันตัวมาทางเอส ไม่ใช่หลวงลุง แต่กลับเป็นพระภิกษุชราถือไม้เท้ารูปหนึ่งที่เขาคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่เขาก็บอกไม่ถูก
"ท่านคือใคร! ที่นี่คือที่ไหน!" เอสถามพระภิกษุชรารูปนั้น แต่กลับไม่ตอบ และยิ้มให้เอส ทันใดนั้นเอง รอบๆ ตัวเอสก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นห้องโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสาจำนวนมาก และทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆ ตัวเขา ก็เป็นคริสตัลใสระยิบระยับเช่นเดิม เอสพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่แทบเท้าของพระภิกษุชรานั่นเอง
"เอส!" พระภิกษุชราพูดกับเอส "อาตมาไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก แต่เคยเป็นพ่อของเอสมาก่อน"
"ผมไม่เข้าใจ! แล้วท่านคือใคร!" เอสตะคอกเสียงถามพระภิกษุชรา "ทำไมถึงรู้จักผม! เป็นพ่อผมได้ยังไง พ่อผมยังอยู่นะ!" แต่พระภิกษุชราไม่แสดงอาการโกรธ กลับหัวเราะในการกระทำของเอส
"เดี๋ยวเอสจะเข้าใจเอง... เอสเอ๊ย ตอนนี้เอสไม่มีทางเข้าใจหรอก" พระภิกษุชราตอบเอสอย่างอารมณ์ดีก่อนที่จะลูบหัวของเอส "อาตมารู้อะไรมากกว่าหลวงลุงของเอสตั้งเยอะนะ ที่เขาให้เอสทำ รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง"
"รู้สึกว่าสบายใจมากขึ้นครับ" เอสตอบพระภิกษุชรา
"รักษาอารมณ์ใจอย่างนี้เอาไว้ให้ดี นี่แหละที่เขาเรียกว่าอารมณ์ฌาน รักษาไว้ให้ชินนะ เอาให้คล่องถึงขนาดคิดจะเข้าถึงอารมณ์ฌานเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วเอสจะเข้าถึงที่สุดของพลังจิตได้แน่นอน" พระภิกษุชรากล่าวเตือนเอส ก่อนที่ร่างของท่านจะเลือนหายไปในความว่างเปล่า
"ท่าน!" เอสร้องเรียกพระภิกษุชราอย่างตกใจ ขณะที่บรรยากาศรอบข้างของเขาอยู่ในความว่างเปล่า ว่างขึ้น แล้วก็ว่างขึ้น...
...
เอสผุดลุกขึ้นมาจากเตียงน้อยในกระท่อมที่พัก บรรยากาศรอบข้างของเขายังเป็นเวลาเช้ามืด เป็นความฝันที่แปลกประหลาดมาก เอสคิด เอสพยายามเรียบเรียงความฝันที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ก่อนที่จะเก็บคำถามเอาไว้ในใจ ต้องถามหลวงลุง หลวงลุงน่าจะรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น เขาคิด
เวลาผ่านไปจนเข้ายามสาย หลวงลุงมาเยี่ยมเอสหน้าที่พักเหมือนเดิม เอสออกไปแล้วเล่าความฝันที่เกิดขึ้นให้หลวงลุงฟัง
"อ๋อ!... เอสคงมีอะไรสัมพันธ์กับท่านนะ ท่านคงมาแนะนำเรื่องอารมณ์ของฌานมากกว่า ที่เล่ามาเนี่ย แสดงว่าเอสใช้ได้ละ ต่อไปนี้มาฝึกกับหลวงลุงที่กุฏิ ทุกวัน ช่วงเช้านะ เดี๋ยวเอสไปกะหลวงลุงเลยนะ ตามหลวงลุงมา..." หลวงลุงยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะออกเดินไป
"ครับ!" เอสรับคำหลวงลุงก่อนที่จะเดินตามหลวงลุงไป ณ ตอนนี้ เอสยังตกใจกับภาพความฝันที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และเขาได้เห็นแล้วเมื่อคืนที่ผ่านมา
เรื่องนี้แต่งขึ้นโดยมีเค้าโครงจากของจริงๆ คือวัดท่าซุง จ.อุทัยธานี ณ ขณะนี้ แผ่นทองคำในเรื่อง มีอยู่จริงๆ ใต้ฐานพระประธานในอุโบสถหลังใหม่ของวัดครับ และเนื้อความ ก็ของจริง พระมหาวีระ ถาวโร มีตัวตนจริงๆ และเป็นเจ้าอาวาสวัดท่าซุงจริงๆ ครับ ในช่วงปี พ.ศ.2511-2535
ส่วนเหตุการณ์หลัง 2535 ในเรื่อง สมมติตามเค้าโครงของจริงทุกประการครับ แล้วที่สมมติให้แผ่นดินไหวและแม่น้ำเปลี่ยนทางไหล ก็ตั้งใจจะให้เหลือสถานที่ของจริง ในเวลาที่ดำเนินเรื่อง คือมหาวิหาร 100 เมตร ซึ่งตั้งใจจะให้เป็นฉากของเรื่องอยู่แล้ว ณ เวลาที่ดำเนินเรื่อง เพราะฉะนั้น มันจะต้องยังอยู่
ส่วนตัวละครในการดำเนินเรื่อง (ตั้งแต่หน้าที่ 2 เป็นต้นไป) ก็สมมติขึ้นหมด สถานที่ เขตการปกครองก็สมมติ ยกเว้นที่เดียว "มหาวิหาร 100 เมตร" ที่จะเป็นของจริงเพียงอย่างเดียวตลอดการดำเนินเรื่องครับ
ป.ล.เขียนไปก็งงไป ไปอ่านตอนปฐมบทประกอบด้วยแล้วกัน
ลงแก้ใหม่ละกัน พอดีเพลงที่ลงมีปัญหาทางเทคนิคเล็กน้อย นี่ก็ยืมเพลงประจำเว็บพลังจิตมา (กว่าจะลงได้)


สนุกดีๆ
รีบอัพเร็วๆน้า
อยากอ่านต่อแล้วล่า
เก่ง จะง เลย เอส อะ
เข้า ญาณ ได้ใน เสี่ยว วิ นา ที
สุด ยอดๆๆ
อยาก ทำได้ จัง เลย จะ ได้ เก่ง มั่ง
หุหุ ตอน นี่ ทำได้ แค่ ควบคุม พลัง จิด ขั้น ต่ำ
แต่ ยังไม่ได้ ฝึก กสิณ เลย อิอิ


Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
![]() สสวท. |
![]() มูลนิธิ พสวท. |
![]() พสวท. |