ตาแมว

                แสงไฟส่องแสงอ่อนๆไปตามท้องถนน รถยนต์วิ่งพลุ่กพล่านส่งเสียงดังไปตามปกติที่เป็นอยู่ ผู้คนมากมายเดินไปมาตามท้องถนน พูดคุยบ้าง หัวเราะบ้าง ชี้ไม้ชี้มือไปทั่ว สร้างความสับสนให้กับดวงตาที่เป็นประกายของสีนวล แมวสีขาวอมเทา

สีนวลเป็นแมวเพศเมียวัยสามปี จัดได้ว่าเป็นแมวเด็กแรกรุ่น มันอาศัยหากินอยู่ในบริเวณวัดที่เงียบสงบ ทั้งที่อยู่ใกล้กับแหล่งบันเทิงมากมาย หลวงตาเอ็นดูสีนวลมาก เนื่องจากแม่ของสีนวลไปท้องกับแมวนอกวัด ซ้ำกับถูกรถชนตายไปตั้งแต่สีนวลยังไม่หย่านม แถมเคราะห์ซ้ำกรรมซัด พี่ๆของสีนวลอีกสองตัวก็ล้มตายจากไปในช่วงฤดูหนาว ทิ้งสีนวลกินนมที่หลวงตาหามาให้เพียงลำพัง หลวงตามักบอกกับสีนวลว่า “กรรมของเอ๊งจริงๆ แม่สีนวล”

คืนนี้สีนวลมานั่งอยู่บนขอบกำแพงวัดมองดูความวุ่นวายที่แม้จะใกล้จนติดกำแพง แต่ไม่อาจฝ่าฝันเข้าไปในวัดได้ วันนี้สีนวลไปเที่ยวด้อมๆมองๆอยู่บริเวณศาลาวัดตอนบ่าย เห็นผู้คนมากมายแต่งกายสีดำ มาร้องไห้ร้องห่มกันยกใหญ่ มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งน้ำตาซึมคุยอยู่กับหลวงตา

“เขาไปเร็วเหลือเกินค่ะ” เธอพูดเสียงสั่นๆ

                “เป็นเช่นนี้แหละโยม ยามอยู่ก็ไม่ใส่ใจเตรียมตัว พอถึงเวลาก็สาย คนเราต้องมีสติรู้ตนจะได้พร้อม” หลวงตาตอบด้วยความเวทนา หลวงตาเจอเหตุการณ์แบบนี้จนชินเสียแล้ว

                “ข้างนอกมันวุ่นวายเหลือเกินค่ะ หาความสงบไม่ได้” พูดได้แค่นั้น น้ำตาก็พรั่งพรู สำหรับสีนวลความวุ่นวายเป็นสิ่งยากเข้าใจ ดังนั้นคืนนี้สีนวลจึงตัดสินใจเพื่อค้นหาความวุ่นวายนั้น

สีนวลตัดสินใจกระโดดลงจากกำแพงวัด แล้วออกเดินช้าๆย่องเยาะเลียบไปตามกำแพง หลบหลีกขาผู้คนมากมายที่เดินกันรวดเร็วขวักไขว่ ดวงตากวาดมองไปตามร้านรวงที่ขายของกับพื้นดิน ร้านที่ขายเครื่องประดับล่อตาล่อใจสีนวลเหลือเกิน และแน่นอนสีนวลถูกขับไล่ด้วยเสียงดุด่าของเจ้าของร้าน สีนวลมองเจ้าของร้านอย่างตำหนิ แล้วเดินเชิดหน้าจากไปแต่ยังไปได้ไม่เท่าไหร่ หน้าแข้งข้างหน้าก็กระแทกสีนวลซะกระเด็น

อารามตกใจรีบเผ่นแผล็บหายเข้าไปในตรอกแคบๆปลอดคน ที่นี่อากาศอับทึมชวนไม่สบายใจแถมแสงสว่างก็ยิ่งน้อยลงไปอีก คำเตือนของหมาวัดที่บอกให้เธอระวังหมาจรจัดระลึกขึ้นในความทรงจำทันที

ประตูบานหนึ่งเปิดขึ้นแสงไฟในห้องสาดส่องไปยังผนังตรอก ผู้ชายคนหนึ่งเดินถือถังใบใหญ่ออกมาแล้วเดินไปยังถังขยะ สีนวลเดินเข้าไปในห้องนั้นพบกับห้องครัวที่วุ่นวาย เสียงปะทุของเปลวไฟ เสียงหม้อรามชามไหกระทบกันดัง สีนวลมองลอดประตูอีกบานที่แง้มอยู่ออกไปดู มีผู้คนนั่งอยู่รอบโต๊ะหลายตัว บนโต๊ะมีอาหารน้อยนิดที่วางอยู่บนจานใบใหญ่ จะกินอิ่มไปได้อย่างไรกันมนุษย์นี่แปลกจริง สีนวลคิดได้ไม่ทันไร ก็มีอุ้งมือคว้าท้องของสีนวลยกขึ้นจนตกใจ ขนฟูพอง กรงเล็บกางออก

“โครม” เสียงประตูปิดกระแทกหลังจากที่สีนวลถูกโยนลอยออกมา สร้างความขุ่นใจยิ่งนัก เธอเดินย่ำไปตามพื้น จนถึงกองขยะก่อนจะคุ้ยอาหารค่ำออกมากิน

หลังจากเพลิดเพลินกับอาหารค่ำ สีนวลเดินออกจากตรอก ณ อีกด้านหนึ่ง ที่นี่มีเสียงดนตรีอึกทึกครึกโครมดังลอดมาจากห้องแถวมากมาย ผู้คนแต่งตัวหลากสีเดินเข้าออกตลอด สีนวลโดดขึ้นไปบนฝาถังขยะแล้วตัดสินใจโดดขึ้นไปบนตู้โทรศัพท์ เกือบตกแต่รอดมาได้อย่างหวุดหวิด เธอนึกในใจกลับวัดต้องฝึกโดดให้ดี

ห้องแถวบางห้องมีผู้หญิงยืนกระจุกอยู่ บ้างยืน บ้างนั่ง แต่งตัวก็น้อยชิ้นจนสีนวลอดแปลกใจไม่ได้ ที่ผู้หญิงเหล่านี้ไม่ปกปิดเรือนร่างเลย ทั้งที่สัตว์มากมายหลากหลายต่างปกปิดทุกส่วน สีนวลไม่เข้าใจความคิดมนุษย์เลย นานๆจะมีผู้ชายเดินเข้ามาหาพวกเธอ พูดคุยบางอย่างที่สีนวลไม่ค่อยได้ยินและไม่ค่อยเข้าใจ คุยเสร็จพวกเขาก็หายเข้าไปในห้องแถวเหล่านั้น

สีนวลลงเดินไปตามทางและหลีกให้ไกลจากพวกผู้หญิงเหล่านั้น เพราะเธอเหล่านั้นรวมถึงสถานที่นั่นมีกลิ่นแปลกๆที่ทำให้สีนวลอ่อนแรง สีนวลเดินผ่านร้านค้าที่ปิดและมีมนุษย์นอนหน้าร้าน แต่งตัวน้อยชิ้น มอมแมม ส่งกลิ่นเหมือนถังขยะที่เธอคุ้ยมาไม่นาน ตามตัวมีแผลเต็มไปหมด เขานอนหลับสนิทจนไม่รู้ถึงผู้คนที่แต่งตัวมีสีสันสวยงาม ฉีดพรมน้ำหอมจนจมูกของสีนวลต้องย่นยู่

สีนวลทดความไม่เข้าใจนี้ไว้แล้วออกเดินต่อ สีนวลก้าวกระโดขึ้นขั้นบันไดไปยังชั้นสองของอาคารหนึ่ง สองข้างทางมีร้านค้าเปิดอยู่ ไฟสว่าง แต่กลับร้างผู้คน จะว่าร้างก็ไม่ถูกเพราะที่ขอบริมหน้าร้านเหล่านั้น มีเด็กรุ่นๆทั้งชายและหญิงนั่งอยู่ แต่สีนวลไม่อาจสัมผัสความมีอยู่ของพวกเขาได้เลย พวกเขาถือแท่งกระดาษที่ติดไฟไว้ระหว่างนิ้วมือ มีขวดแก้วใส่ของเหลวสีอำพันที่หลวงตาห้ามเอาเข้าวัด พวกเขาดูสะลึมสะลือทึมทือ ดวงตาเปิดกว้างแต่ไร้แวว บ้างนั่งพูดคุยงึมงำ บ้างก็ซุกใบหน้าเข้าหากัน เป็นกิจกรรมที่น่าประหลาดยิ่งสำหรับสีนวล

ทันใดนั้นเสียงแก้วแตกก็ดังขึ้นสนั่น เด็กหนุ่มคนหนึ่งถือขวดแตกไว้ในมือ บนพื้นมีเด็กอีกคนนอนหมดสติอยู่ โลหิตสีแดงขุ่นจนดำแพร่กระจายออก กลิ่นของมันทำเอาขนทั่วร่างสีนวลตั้งชัน ความหวาดเกาะกุมจิตใจ ฉับพลันความชุลมุนวุ่นวายก็บังเกิด เด็กหญิงเด็กชายตะลุมบอนกันชุลมุน มีขวดแก้วปริศนาลอยมาตกข้างสีนวลห่างเพียงปลายนิ้ว

สะดุ้งฉับพลัน ดวงตาเปิดกว้าง หัวใจเต้นแรงสูบฉีดจนไอร้อนซึมออกจากผิว วิ่งกระโจนลงบันไดอีกฝั่งอย่างไม่คิดชีวิต สีนวลกระโจนไปตามทางเดินริมถนนหลบผู้คนที่ขวักไขว่ เมามายไม่ได้สติ ภาพรอบตัววิ่งผ่านวุ่นวานสับสน

เสียงกรีดดังขึ้นจนทุกสิ่งแทบหยุดนิ่ง ผู้คนหันมองไปเบื้องหน้า ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งสวนทางมา นิ้วมือพลางชี้มายังชายผู้วิ่งนำอยู่ข้างหน้า ชายผู้นั้นหน้าตาตื่นถือกระเป๋าใบใหญ่มาด้วย ฉับพลันผู้คนรอบข้างต่างตระหนกตกใจ วิ่งวุ่นชุลมุน สีนวลยิ่งตกใจหนักขึ้นไปอีกรีบวิ่งหลบหลีกแทบสิ้นสติ เส้นทางเปิดกว้างชายถือกระเป๋าวิ่งมาทางสีนวลเต็มที่ ถ้าสีนวลไม่หลบเธอจะต้องถูกเตะกระเด็นเป็นแน่

ฉับไหวทันความคิดสีนวลกระโดดหลบชายผู้นั้นทันเสี้ยวเวลา และตอนนี้เธอยืนอยู่กลางถนน ฝั่งตรงข้ามถนนคือประตูวัดที่เธอคุ้นเคย เธอมองไปตามถนนดวงไฟสีขาวสว่างจ้าสองดวงพุ่งตรงมาทางเธอ ขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สีนวลคิดถึงแม่เธอทันที ใช่แม่เธอก็เคยพบเจอเช่นนี้ แต่ตอนนี้เธอรู้แน่ชัดมั่นใจว่า ในสายตาของแม่ไม่ได้มีดวงไฟเลยแม้แต่ดวงเดียว แต่เป็นดวงหน้าลูกน้อยทั้งสามรวมถึงสีนวลด้วย แสงไฟผ่านมาอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสติของสีนวลที่จากไปอย่างรวดเร็ว

“กรรมของเอ๊งจริงๆ  แม่สีนวล….”